ο Γκουστάβ Ρενέ και κάποια συγκεκριμένα ψάρια

Ο Γκουστάβ Ρενέ κοιτούσε το κουταλάκι του εσπρέσσο με ένα ιδιάζον κόλλημα λες και περίμενε να γίνει κάτι. Ποτέ τίποτα όμως δε γίνεται με έναν εσπρέσσο , πόσο μάλλον με το κουταλάκι του. Λίγοι το γνωρίζουν αλλα τελικά ότι είναι να γίνει θα γίνει με ένα γαλλικό.

- Θα θέλατε κάτι άλλο? Τον ρώτησε η σερβιτόρα. Το ταμπελάκι στο στήθος της έγραφε Ντόλυ.

Ο Γκουστάβ ξεκόλλησε αργά το βλέμμα του από το κουταλάκι του εσπρέσσο και το ξανακόλλησε στο ταμπελάκι που αναβόσβυνε το όνομα της σερβιτόρας με γαλάζια νέον γράμματα. Από πού στο διάολο έπαιρνε ρεύμα αυτό το πράγμα?

«Ντόλυ…» μουρμούρισε «το όνομά σου είναι Ντόλυ?»
-όχι είναι Πόλυ , έγινε λάθος στην κατασκευή (είπε η Ντόλυ που την έλεγαν Πόλυ).
-μμμ….κρίμα. Ξέρεις, μερικές από τις πιο σημαντικές φυσιογνωμίες του 20^ου αιώνα λεγόντουσαν Ντόλυ. Το όνομα,βλέπεις, έχει μια απόκοσμη γοητεία , είναι σαν να σε προειδοποιεί ότι αν το ακολουθήσεις ή ακόμα και αν τολμήσεις να το ψελλίσεις, θα σε καταστρέψει.
-ναι καταλαβαίνω τι λές , εμένα με κατέστρεψε ήδη, μια φορά αυτό το ηλίθιο ταμπελάκι ξεκόλλησε , έπεσε μέσα στην καφετιέρα, βραχυκύκλωσε και έπαθα ηλεκτροπληξία , είχαν μαζευτεί τριγύρω όλοι οι πελάτες και βάζανε στοιχήματα για το αν θα ζήσω και ο καμμένος ο μπάρμαν φώναζε «δε σε βλεπω και ΠΟΛΥ καλα» και κέρναγε μπύρες.
-μμμμ…(συνέχισε ο Ρενέ απορροφημένος) Η Ντόλυ Πάρτον ας πούμε…την ξέρεις?
-Πορνοστάρ?
-όχι όχι η Ντόλυ πάρτον δε θα μπορούσε ποτέ να κάνει καρριέρα σαν πορνοστάρ. Οι αμερικάνοι εξακολουθούν να παραμένουν συντηρητικοί ακόμα και όταν πρόκειται για μια τραγουδίστρια της country. Ή ίσως ειδικά για μια τραγουδίστρια της country. Εμένα ποτέ δε μου άρεσε η country πάντως. Όλες αυτές οι αγελάδες και ο σανός και τα πρόβατα… Θεέ μου ! τα πρόβατα , τι εφιάλτης… ναι , και εκείνο το πρόβατο που κλωνοποιήσανε , Ντόλυ το λέγανε. Ζεί ακόμα άραγε ?
- δε ξέρω… (είπε διαστακτικά η Πόλυ που δεν την έλεγαν Ντόλυ, το βλέμμα του Ρενέ την έφερνε σε αμηχανία , ξαφνικά αισθάνθηκε ότι η παρουσία της , η ύπαρξή της η ίδια, ολόκληρη η προσωπικότητά της ήταν απλά μια ηλίθια συγγραφική αφορμή για να ξεκινήσει ο Ρενέ έναν μονόλογο για τον οποίο ουτως ή άλλως δεν την χρειαζόταν και έτσι απομακρύνθηκε σιωπηλά με ένα έντονο καταθλιπτικό συναίσθημα , τα υπαρξιακά αιτήματα του οποίου δεν είχαν καμμιά ελπίδα στο ταχυδρομείο της ζωής και αφού άφησε τον δίσκο σερβιρίσματος στο μπάρ , έκλεψε την γραβάτα του καμμένου μπάρμαν , κλειδώθηκε στην τουαλέττα και κρεμάστηκε από το καζανάκι. Ναι , ήταν πάρα πολύ κοντή.)

-… ή το άλογο του Λούκυ Λούκ , και αυτό Ντόλυ το λέγανε. Τι φάση και αυτή να είσαι άλογο. Πρέπει να είναι πολύ ενδιαφέρον. Αντίθετα πόσο βαρετό είναι να είσαι cofffe junkie και να βλέπεις το χρόνο να περνάει. (κοίταξε το ρολόι του) . Ο χρόνος ξέρεις είναι ιδιότητα της ύλης. Μάλιστα δε θα ήταν ακραίο να πούμε ότι ο χρόνος είναι ιδιότητα του ρολογιού μου. Τικ τακ τικ τακ η γραφομηχανή του χρόνου μετράει τις ώρες σου κούκλα , και τις δικές μου επίσης και μάντεψε γιατι. Γιατι είμαστε σώματα και τα σώματα είναι ύλη και η ύλη πεθαίνει γιατι μια από τις ιδιότητές της είναι ο χρόνος τικ τακ με πιάνεις? Οπου δεν υπάρχει σώμα , δεν υπάρχει θάνατος. Εκτός κι αν είσαι μάρτυρας του ιεχωβά ή γαμημένος υλιστής του κερατά οπότε πάρε τα αρχίδια μου ,δεν έχεις ψυχή , γεννήθηκες νεκρός. Ο κόσμος δεν καταλαβαίνει… δηλαδή καταλαβαίνει , όλοι καταλαβαίνουν , απλά δεν το ξέρουν. Αλλα φαντάζομαι είναι θέμα χρόνου έτσι?

Κοίταξε νωχελικά απέξω από το παράθυρο. Είχε σταματήσει να βρέχει αγκινάρες εδώ και κάμποση ώρα. Ο κόσμος τώρα είχε βγεί έξω και τις μάζευε. Ένα κοριτσάκι κράταγε μια αγκινάρα τεραστίων διαστάσεων και χτυπούσε με αυτή το μικρό αδερφάκι της στο κεφάλι.

-αγκινάρες … (μουρμούρισε ο Γκουστάβ με το ύφος ανθρώπου που έχει δεί πολλά) . Καταραμένες αγκινάρες… σε παίρνουν τηλέφωνο ένα πρωί , σε πιάνουν απροετοίμαστο πριν πιείς καφέ , σου προσφέρουν πιστωτικές καρτες , σε ξεγελάνε , σε αναγκάζουν να πείς ναι νομίζοντας ότι σου προσφέρουν κάτι που χρειάζεσαι και μετά σου ρουφάνε το αίμα μια ζωή ξεπληρώνοντας δόσεις.
-οι τράπεζες (είπε το κουταλάκι του εσπρέσσο)
-τι?
-οι τράπεζες το κάνουν αυτό , όχι οι αγκινάρες (εξήγησε το κουταλάκι)
-whatever man , το θέμα είναι ότι τελικά αποκτάς πρόβλημα επειδή δεν ήσουν έτοιμος να αντισταθείς. Και αν υπάρχει ένα πράγμα που έχω καταλάβει από τη ζωή , κουταλάκι , είναι ότι πρέπει να είσαι έτοιμος.
-έτοιμος για τι πράγμα?
-δε ξέρω , μπορεί να χρειαστεί να μιλήσεις και να μη βρείς το θάρρος να το κάνεις και η στιγμή να χαθεί και μετά εσύ για μια ζωή να κατηγορείς τον εαυτό σου που δε μίλησες.
-δεν υπάρχει κατι τόσο σημαντικό να ειπωθεί (παρατήρησε το κουταλάκι του εσπρέσσο)

Ο Γκουστάβ Ρενέ κοίταξε με αποδοκιμασία το κουταλάκι. Σκεφτόταν ότι θα έπρεπε να έχει πάρει γαλλικό και όχι εσπρέσσο. Εξω από τη τζαμαρία άρχισε πάλι να βρέχει μοτσαρέλλα και αντζούγιες

-Σκάτα , είπε ο Γκουστάβ , τουλάχιστον δε γίνεται να βρέξει κατευθείαν ολόκληρη την πίτσα ?

Γκουστάβ Ρενέ ή μια νουβέλα για τον ελιτισμό ( κεφάλαιο 9)

Κεφάλαιο 9


συνέχεια απο κεφάλαια
1 , 2 , 3 ,
4 , 5 , 6 ,
7, ιντερλούδιο , 8




Πέρασαν ώρες.
πέρασαν μέρες.
πέρασαν μήνες.
πέρασαν χρόνια.
πέρασαν δεκαετίες.
πέρασαν αιώνες.
Τέλος πάντων, you get the picture.

Ο Γκουστάβ Ρενέ είχε κατάθλιψη.

Για την ακρίβεια είχε το είδος της κατάθλιψης που κανένα χάμπουργερ δε θα μπορούσε να του διώξει. Τι ήταν λοιπόν αυτό που ζητούσε? Η έρημος αρνιόταν πεισματικά να του δώσει μια απάντηση και έκανε αυτό που ξέρει να κάνει πολύ καλά.. Να σιωπά.

"που είναι τώρα εκείνη η δύναμη που με προστάτευσε όταν γκρεμίστηκε το σπίτι μου? Γιατί δε με προστατεύει και τώρα ? νοιώθω άχρηστος. Κοιτάξτε με " μονολόγησε ο ρενε σαν να απευθυνόταν σε ένα αόρατο κοινό , που στεκόταν αδύνατο να τον συμπονέσει και να τον κατανοήσει." Μάλιστα , κοιτάξτε με. Τί γυρεύω εδώ? ποιός άνθρωπος χάνεται στην έρημο εκτός απο τον τουρίστα που απλά δεν μέτρησε τα βήματά του? Ωστε λοιπόν δεν είμαι άξιος ούτε για το χάμπουργκερ που απέρριψα. Τουλάχιστον ας μπορούσα να επιθυμήσω να μην έχω επιθυμίες. Αλλα ούτε αυτό μπορώ να πετύχω. Λοιπόν... απο όλα τα ζώα της ερήμου , μόνο εγώ δεν είμαι χειρότερος απο σκύλο? είμαι χειρότερος και απο σκύλο ,ναι . Και αυτό γιατί αξίζω τον οίκτο ,πράγμα που φυσικά ένας καθωσπρέπει σκύλος σίγουρα δεν το αξίζει καθόλου. "

-μπζζζζζζζ

ο Ρενέ κοίταξε στα πόδια του. Εκεί στεκόταν μια μύγα , δεν την είδε καλά βέβαια αλλα το δίχως άλλο μύγα πρέπει να ήταν γιατί είχε εγκλωβιστεί στην άμμο και τα φτερά της κολλούσαν με αποτέλεσμα να κάνει κύκλους στην άμμο κάνοντας έναν ήχο ζβούρ-ζβούρ.Ο Ρενέ την κοίταξε συγκινημένος.

-λυπάμαι , έντομο .Μακάρι να μπορούσα να σε βοηθήσω. Τουλάχιστον έχω ένα φίλο που συμπάσχει μαζί μου... και κάνει λίγο θόρυβο σε αυτή την αποπνικτική σιωπή.
-ει ....άκου φίλε (είπε η μύγα ορθοποδώντας) το μοναδικό που κάνει θόρυβο εδω τριγύρω είναι το μυαλό σου.
-I beg your pardon?
-το μυαλό σου you know ...your brain ... το χρησιμοποιείς πολύ Ρενέ. Ακου μια συμβουλή απο μια μύγα που της αρέσει η Samba...:

chill out Rene...λα λα λα chill out γιε γιε μπέημπη τουνάιτ ,chill out Reneεεεε...

-ει!!! (είπε ενθουσιασμένος ο Ρενέ) μιλάς!!!!
-πω πω ..... χρειάστηκαν 9 κεφάλαια και ένα ιντερλούδιο για να καταλάβει ο τύπος οτι ΟΛΑ μιλάνε σε αυτή τη νουβέλα..... δε σε κατηγορώ...Δε φταίς εσύ.
-είναι υπέροχο το οτι μιλάς!!! επιτέλους ακούγεται κάτι σε αυτή την αχανή έρημο.
-καημένε Ρενέ. Ωστε δεν ακούγεται τίποτα σε αυτή την έρημο ε??? ας γελάσω. ΧΑ. Λοιπόν Ρενέ άκου δυό πραγματάκια. Πρώτα απο όλα θα συστηθώ γιατί θα κάνουμε λίγο παρέα εμείς οι δυό. ΧΜΧΜ (καθάρισε το λαιμό της) . Καλησπέρα. Το όνομά μου είναι η Καββαλιστική Μύγα και ήρθα να σου κάνω τα τρία τέσσερα. Λοιπόν Ρενε. Κοίτα γύρω
-κοιτάζω
-τι βλέπεις?
-κίτρινη άμμο και κόκκινα σύννεφα
-μμμ πολύ trippy, σε καλό δρόμο είσαι. Άσε με όμως να σε διορθώσω λίγο. ΤΗΝ ΤΥΦΛΑ ΣΟΥ ΔΕ ΒΛΕΠΕΙΣ. πάμε παρακάτω...Τί ακούς???
-τίποτα.
-πολύ σωστα. Αρα. Μάθημα πρώτο. Τί θέλει να μας πεί η κίτρινη Έρημος που δεν βγάζει κανέναν ήχο?
-.....
-Θέλει να μας πεί "Η σιωπή είναι χρυσός". Αυτό θέλει να μας πεί. Και as a matter of fact δεν υπάρχει κανένας καλύτερος τρόπος να μας το πει αυτό παρα με τη σιωπή της. Αν όμως Ρενε πιστεύεις οτι η Έρημος δεν έχει τίποτα να πεί , τότε καλό μου παιδί ανήκεις στους πολλούς.Δεν είναι κακό αυτό. Απλά οι πολλοί αυτό θα σου πούν. Οι λίγοι όμως δε θα σου πούν τίποτα. Γιατί εκείνοι ακούνε το λεπτό θόρυβο που βγάζει η έρημος. Είναι θέμα αντιθέσεων, βλέπεις. Και αυτές οι μαλακίες οτι πρέπει να έχεις πιει τόννους όπιο για να τον ακούσεις αυτό το θόρυβο είναι μύθοι μέσα σε μπουκάλια.Λοιπόν βγές απο το μπουκάλι Ρενέ. Δεν είσαι Τζίνι. Είσαι ελεύθερος άνθρωπος. Είσαι ελεύθερος να το φάς το γαμήδι το χάμπουργκερ ή να κάνεις όσες ευχές θέλεις , χωρίς να έχεις ένα υδροκέφαλο καλλικάντζαρο πάνω απο το κεφάλι σου να υπογράφει υπεύθυνες δηλώσεις για το αν αυτή η ευχή που έκανες ήταν η δεύτερη ή ή τελευταία.

-Δε νομίζω οτι σε πιάνω (είπε ο Ρενέ διστακτικά)
-είσαι ελεύθερος. Όλος αυτός ο βαρετός Δυαλισμός, αυτό μας λέει.Εισαι ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ. Μάλιστα. Ε Λ Ε Υ Θ Ε Ρ Ο Σ.
-den eimai eleu8eros είπε ο Ρενέ καθώς για μια στιγμή το πληκτρολόγιο έφαγε κόλλημα.
-φυσικά και είσαι
-οχι, δεν είμαι
-ναι είσαι
-μα όχι δεν είμαι
-Κι όμως είσαι
-ΜΑ ΑΦΟΥ ΔΕΝ ΕΙΜΑΙ
-ΜΑ ΑΦΟΥ ΕΙΣΑΙ
-ΟΚ ΚΑΙ ΠΩΣ ΤΟ ΕΒΓΑΛΕΣ ΕΣΥ ΑΥΤΟ ΤΟ ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ ΚΥΡΑ ΒΑΣΙΛΙΚΗ ΜΥΓΑ???
-Καββαλιστικη.
-WHATEVER.
-Ρενέ Ρενέ.... Πέρασες όλο αυτό και δεν κατάλαβες τίποτα.
-όχι κατάλαβα.
-όχι δεν κατάλαβες
-οχι αλήθεια .Κατάλαβα
-α α. Δε νομίζω.
-Αλήθεια κατάλαβα!
-δε θα το έλεγα
-κι όμως θα το έλεγες!
-τι? ΕΓΩ ?
-ναι εσύ...
-ποτέ
-κι όμως σε είδα που ήσουν έτοιμος να το πείς
-μα δεν υπάρχει περίπτωση ,δε το συνηθίζω άλλωστε
-χα χα. Λές ψέμματα, αυτό είναι!
-οχι δε λέω, αυτό απλά πιστεύεις
-δεν πιστεύω οτι λές ψέμματα, το ξέρω!
-Ναι αλλα το πιστεύεις οτι το ξέρεις ΕΣΥ
-οχι εγώ.
-ναι εσυ
-όχι
-ναι
-ειλικρινά όχι
-δε σε πιστεύω
-ναι αλλα δεν βάζεις και το χέρι σου στη φωτιά
-ΕΓΩ δεν το βάζω το χέρι μου στη φωτια?
-εσύ
-όχι, εσύ
-όχι, εσύ
-όχι,εσύ



Πέρασαν ώρες.
πέρασαν μέρες.
πέρασαν μήνες.
πέρασαν μπλα μπλα μπλα. Ο Γκουστάβ Ρενέ ξαφνικά συνειδητοποίησε οτι δεν υπήρχε πια εγώ και εσύ με άμεσο αποτέλεσμα να μην υπάρχει Καββαλιστική Μύγα και Ρενέ , να μην υπάρχει έρημος , να μην υπάρχει τίποτα απο όλα αυτά. Όλα υπο εξουδετέρωση. Όλα αγαπημένα. Όλα Τρία.

"ωχ ωχ...." σκέφτηκε ο Ρενέ "τώρα λογικά όλα θα ξαναρχίσουν. Το ξέρω. Πάντα έτσι γίνεται. "

Πράγματι .Ο Ρενέ βρισκόταν σε ένα σκοτεινό χώρο με υγρασία , διπλωμένος σε εμβρυακή στάση. Ακουγόντουσαν μόνο οι σταγόνες που έπεφταν στο πάτωμα. Δεν ήταν καθόλου δυσάρεστο αυτό. Αντίθετα .Ηταν μια γλυκιά απομόνωση.Μια γλυκιά και απαλή σιωπή που έκανε γκέλ στο ταβάνι και έγλυφε τις πόρτες που υπήρχαν στο δωμάτιο.

η πρώτη σκέψη που έκανε ήταν η αγάπη.
η πρώτη ανάμνηση ήταν σταγόνες που θα πέσουν.
η πρώτη λέξη ήταν "Ποτήρι"
η πρώτη επιθυμία ήταν

"Μακάρι να μπορούσα να ανοίξω αυτές τις πόρτες. Σίγουρα θα οδηγούσαν κάπου. Σε κάτι που να το φωτίζει ο Ηλιος. Σε κάτι που να υπάρχει. Γιατι ασφαλώς αυτό το δωμάτιο μεσα στο οποίο βρίσκομαι , δεν υπάρχει. Πράγμα πολύ ενδιαφέρον διότι αυτό σημαίνει οτι Εγώ βρίσκομαι μέσα σε κάτι που δεν υπάρχει ,γεγονός που με κάνει να πιστεύω οτι ούτε εγώ υπάρχω. Εγώ ? τι ? τι εγώ? τι είναι αυτό ? τι σημαίνει? τι είναι ? ειναι ? δεν ξέρω.....απλά δεν υπάρχει. Δεν υπάρχει. Μήπως πίσω απο τις πόρτες υπάρχει κάτι?"
Ο Γκουστάβ Ρενέ προσπάθησε να ανοίξει τις πόρτες αγνοώντας οτι αυτό που βρισκόταν μέσα στο υγρό δωμάτιο ήταν το ίδιο με αυτό που βρισκόταν έξω απο αυτό, δηλαδή πίσω απο τις πόρτες ,έξω απο τη βρύση του νεροχύτη, μακριά απο τις πόλεις με τις κόρνες ,πάνω απο τους αυτοκινητόδρομους, πέρα στα λειβάδια , μέσα και έξω απο τα ρουθούνια των ανθρώπων, κάτω απο τη μύτη της Σφίγγας, κάτω απο τις φούστες των Σκοτσέζων, κάτω απο το μίνι της Madonna, πέρα πίσω μέσα και έξω ξανά. ΟΓκουστάβ Ρενέ προσπάθησε να ανοίξει τις πόρτες.
Όμως οι πόρτες δεν άνοιγαν γιατι απο πίσω υπήρχαν άνθρωποι .Ο Γκουστάβ Ρενέ τότε , αποφάσισε να επινοήσει εναν καθρέφτη μέσα του. Δεν τρέχει τίποτα. Απλά δεν είχε ξεμπερδέψει ακόμα με τον κύκλο.



ΤΕΛΟΣ

(δηλαδή συνεχίζεται και τελειώνει στο επόμενο κεφάλαιο που καλείται να παίξει ρόλο επιμυθίου μόνο και μόνο για να ξαναρχίσει αφού τελειώσει και αυτό)

Γκουστάβ Ρενέ ή μια νουβέλα για τον ελιτισμό ( κεφάλαιο 8)

Κεφάλαιο 8





...συνέχεια απο Κεφάλαια
1 , 2 , 3 ,
4 , 5, 6,
7, ιντερλούδιο I









Tρομαγμένος απο την ξαφνική εμφάνιση του Καταμαράν στη θέση του Αστρικού Κουναβιού, ο Ρενέ Γκουστάβ έκανε ένα άτσαλο βήμα προς τα πίσω που είχε σαν αποτέλεσμα να στραμπουλήξει το πόδι του.

-στραμπούληξα το πόδι μου (είπε κυνικά λίγο πρίν οι αναμνήσεις αρχίσουν να ξεφυλλίζονται στο κεφάλι του)

-ΧΑ ΧΑ ΜΑΛΑΚΑ . ΧΑ ΧΑ. ΚΑΛΑ ΝΑ ΠΑΘΕΙΣ!!! (φώναξε ο Καταμαράν ο οποίος τις καλύτερες αναμνήσεις της ζωής του τις είχε απο την εποχή που στεκόταν στον φράχτη έξω απο το μπαλκόνι του ρενέ και παρατηρούσε το άτσαλο περπάτημα των μοντέλων που κατέβαιναν τη Lanceveil Avenue)

Ο Ρενέ δεν έδωσε σημασία γιατί τον είχε συγκλονίσει το ουράνιο τόξο αναμνήσεων που ανέτειλε στο κεφάλι του,γεγονός που είχε προκαλέσει αυτό το συμβάν του στραμπουλήγματος.
"Μα πώς έγινε και το είχα ξεχάσει όλο αυτό?" αναρρωτήθηκε "πως έγινε και άρχισα να περπατάω κανονικά μετα τα 12 μου χρόνια? τι συνέβη ωστε να εξηγεί την εξοικείωσή μου με τη γή , ενώ μεχρι τότε πετούσα στον αέρα?"

Ασφαλώς η χαμένη του παιδικότητα , αλλα δε θα το μάθαινε τώρα αυτό.

-Λοιπόν Ρενέ ? (είπε ο Καταμαράν) Θα πάμε για Χάμπουργκερ ποτε? εχω πεθάνει της πείνας. Μάλιστα. Εγω πεθαίνω της πείνας και εσύ κύριε έχεις αράξει στην άμμο και σκέφτεσαι τα παιδικά σου χρόνια και τον κολόμβο και το αν η κότα έκανε το αυγό και το τρία και το τέσσερα και η Πρώτη Κότα και ΚΑΤΙ ΤΡΕΧΕΙ ΣΤΑ ΓΥΦΤΙΚΑ , ΡΕ LOSER , ΣΎΝΕΛΘΕ!! Πρέπει να συγκεντρωθείς, πρέπει να βρούμε φαγητό ,πρέπει να βρούμε μία όαση με νερά να τρέχουν και γκομενάκια να μας κάνουν μασάζ και αέρα . Και δεν εννοώ αυτόν τον ηλίθιο άνεμο που φυσάει εδώ και μας έχει σπάσει τα νεύρα (αυτό το φώναξε λίγο πιο δυνατά σαν να ήθελε να το ακούσει κάποιος άλλος). ΠΕΙΝΑΩ ΡΕΝΕ , ΠΕΙΝΑΩ!! Και εσύ δεν φαίνεται να καταλαβαίνεις μάγκα μου...λοιπόν μοιρολατρικό κουταβάκι θα στα πώ ΕΓΩ τα πραγματα πως είναι για να chillάρεις μπάς και κινητοποιηθούμε σύντομα και παμε να φάμε. Ποιό είναι το θέμα μας?
-......?
-το θέμα μας Ρενέ είναι οτι είσαι πολύ ΜΑΛΑΚΑΣ. και ξέρεις γιατι?
-.......?
-Γιατί Ρενέ αγόρι μου βρίσκεσαι σε μια έρημο και σκέφτεσαι γαμημένες φιλοσοφίες που δε μας έχουν οδηγήσει πουθενά εδω και πάρα πολλα χρόνια. Πετάς στον αέρα, Ρενέ ,και δεν σου κάνω κοπλιμέντο τώρα επειδή μου αρέσουνε τα ωραία σου ματάκια 'ΟΧΙ. Στο λέω για το συμφέρον σου.Είσαι Άνθρωπος φίλε μου ,όχι πουλί.Αν ήσουν πουλί θα σου έλεγα
"Πουλί , μπράβο ρε μαλάκα κάνεις αυτό που πρέπει , πετάς και γαμώ .Πολύ καλά συνέχισε." Αλλα δεν είσαι πουλί, Ρενέ. Είσαι άνθρωπος ,είσαι πολύ άνθρωπος, είσαι γαμημένα πολύ άνθρωπος. Και οι άνθρωποι δεν προορίζονται για πέταγμα αλλα για το γερό αγκάλιασμα της μαμας γής. Γκέ γκε Ρενε? Πρέπει να τρέξεις στα τέσσερα , να μυρίσεις τον αέρα, να φάς τροφή , να πιείς νερό και μετά να ψάξεις για όσο το φυνατόν πιο όμορφα θυληκά ανθρωπάκια να κάνεις τη φάση σου να γουστάρεις γιατι δεν έχει τίποτα άλλο νόημα στη ζωη εκτός απο την ευτυχία. Η Ευτυχία, Ρενέ!!! Η ευτυχία... Η ηδονή , το σέξ, φαγητό αυτά είναι , Ρενε, που αξίζουν , όλα τα άλλα δεν υπάρχουν , είναι μόνο μέσα στο μυαλό σου .Υπάρχει μόνο οτι βλέπεις και ακούς.Και εσύ??? Εσύ ζείς σε μια γαμημένη ερημο ενώ θα μπορούσες να έχεις το κλειδί της Όασης ΜΑ ΤΙ ΜΑΛΑΚΑΣ ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ

-εεεε ...συγνώμη (είπε ο Ρενέ) είπες οτι ο Ανθρωπος δεν προορίζεται για να πετάει. Και τα αεροπλάνα???
-Κοιτάξτε ρε παιδιά ενα τύπο τωρα που θα μας κανει και τον έξυπνο γαμώ τη τύχη μου βραδιάτικα....Ακου Ρενε (το ύφος του Καταμαράν μαλάκωσε) ναι , ο άνθρωπος πετάει με τα αεροπλανάκια που όμως πρώτα τα κατασκεύασε ο ίδιος...το πιάνεις? τα κατασκεύασε !!!! Και αυτό Ρενέ είναι το αμέσως πιο σημαντικό απο την τροφή και το σέξ. Δε μιλάμε πια για το αυτεξούσιο, για την εξουσία δηλαδή του να ορίζεις τη ζωή σου παρέχοντας στον εαυτό σου τα αναγκαία , δηλαδή χαμπουργκερ και ευλίγιστες χορεύτριες απο τη Συρία.... Μιλάμε πια για το επόμενο στάδιο , δηλαδη να ξεπεράσεις την ίδια σου τη φύση!!! Δεν μπορέις να πετάξεις??? Κανένα πρόβλημα! φτιάξε ενα αεροπλάνο ! Ξεπέρασε το πεπερασμένο της βλαμμένης σου της Ουσίας και γίνε κάτι άλλο , γίνε κάτι που ό,τι θέλει το πετυχαίνει , γίνε ένα όν με εξαρτήματα που τον κάνουν εξουσιαστή της φύσης!!!! Δε θα σε κάνει ότι θέλει η έρημος ,Ρενέ , ΌΧΙ ΚΥΡΙΕ θα την κάνεις ΕΣΥ οτι θέλεις! Δεν έχει σημασία κανείς άλλος , μόνο εσύ .Γάμα τους τους άλλους , η αλήθεια και η δύναμη δεν είναι για τους πολλούς ,είναι για τους λίγους! Κοιτα εκεί : βλέπεις ? να φτιάξουμε εκεί μια πετρελαιοπηγή. Θα έχουμε ετσι χρηματα και δε θα ψάχνεις μεσα στην έρημο για χαμπουργερ, θα στα φέρνουν στο κρεββάτι το πρωι ρωσίδες και ρουμάνες με την ελπίδα οτι θα έχεις όρεξη να τους ρίξεις και ενα πουτσο , καταλαβαίνεις?? Λεφτα ,Εξουσία ,Ισχυς ,Κυρος , Κοινωνικη Αναγνωριση , Δυναμη ΒΔ Π το τελευταίο χτύπημα το τελευταίο χτύπημα το τελευταίο χτύπημα το οριστικό χτύπημα ΧΑ ΧΑ ΧΑ ΧΑ!!!!! Κακόμοιρο πλάσμα Ρενέ .....το βλέπεις όλο αυτό? (του είπε δείχνοντας την έρημο) Όλο αυτό ,Ρενέ , μπορεί μια μέρα να είναι δικό σου. Αλλα δε θα το αποκτήσεις έτσι με σπαζοκεφαλιές και προβληματισμούς και ηθικά διλλήματα προσπαθώντας να ξεπεράσεις τη μοίρα σου μέσα στο κεφάλι σου. Επιθύμησε ! Και ότι επιθυμήσεις άρπαξέ το και θα γίνει δικό σου , έλα μαζί μου , ακολούθησέ με και θα σου δέιξω κάτι διαφορετικό απο τον ίσκιο σου που σηκώνεται το πρωί για να σε ανταμώσει και απο τον ίσκιο σου που
-οκ οκ κατάλαβα
-ΌΧΙ ΔΕΝ ΚΑΤΑΛΑΒΕΣ ΡΕΝΕ . ΜΙΛΑΜΕ ΓΙΑ ΠΟΛΛΑ ΦΡΑΓΚΑ . ΜΙΛΑΜΕ ΓΙΑ ΤΑΥΤΙΣΗ ΕΠΙΘΥΜΙΑΣ ΚΑΙ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑΣ. Δεν είσαι πουλί και θα ήθελες να γίνεις? Μπορείς ! ...... μια στιγμή........στο ξαναείπα αυτο ετσι δεν είναι ?
-ναι
-ωραία , φτάνουν τα λόγια. Πάμε να φάμε

Ο Γκουστάβ Ρενέ τον κοίταξε προβληματισμένος.
-Γιατί έχω την αίσθηση οτι μου προσφέριες ενα μήλο? (τον ρώτησε)
-δε σου προσφέρω ένα μήλο Ρενέ , σου προσφέρω ενα γαμημένο χάμπουργκερ .Και πρέπει να το πάρεις. Ορίστε (είπε ο καταμαράν και έβγαλε απο την τσέπη του ένα χάμπουργκερ )
-ει!!! (αναφώνησε ο Ρενέ) που στο διάολο βρέθηκε αυτό?

Ο Καταμαράν τον κοίταξε χαμογελώντας
-μου αρέσει ο τρόπος που σκέφτεσαι (του είπε)
-ξέρεις τι , Καταμαράν , δε νομίζω οτι θέλω χάμπουργερ αλλα και να ήθελα, αυτό δε θα το έτρωγα γιατι δεν έχει πίκλες.
ο Καταμαράν άρχισε να κοκκινίζει απο το θυμό του και τα αυτιά του έβγαλαν καπνούς.Το φόρτωμα όμως σταμάτησε πρίν ξεσπάσει και ο Καταμαράν ,το δεύτερο μικρό ζώο με γούνα , είπε

-οκ Ρενέ. Το καταλαβαίνω. Απλά πρέπει να σου πώ οτι κάνεις λάθος. Επιμένεις να αδιαφορείς για το καλεσμα των αισθησεών σου και αυτό, ψωλοκόπανε Ρενε , είναι μαλακία. Εχω ξενερώσει τελείως. Φεύγω τώρα αλλα έχε υπόψη σου ότι το γεγονός οτι με αρνείσαι δε σημαίνει οτι δε με δέχεσαι κιόλας. Εγω Ρενε σε αγαπάω και θα είμαι μαζί σου για πάντα. Δεν μπορεί να γίνει αλλιώς. Φεύγω λοιπον . Στο επανιδείν.
μετά απο αυτό πήρε μια εντυπωσιακή στροφή με την ουρά του και εξαφανίστηκε προς τη Δυση. Είχε αρχίσει να ξημερώνει όταν απο μακρια ακούστηκε και πάλι η φωνή του καθώς απομακρυνόταν

-Πάντως αμα αλλάξεις γνώμη θα είμαι στα Μac Donalds


...συνεχίζεται

Γκουστάβ Ρενέ ή μια νουβέλα για τον ελιτισμό ( Ιντερλούδιο I )

Ιντερλούδιο I




....συνέχεια απο κεφάλαια
1 ,2 ,3, 4 , 5 , 6 ,7












Όταν ήταν 9 χρονών ο Γκουστάβ Ρενέ, στραμπουλούσε συνέχεια τους αστράγαλούς του. Ήταν μια μικρή αδυναμία της φύσης του που ενοχλούσε ιδιαίτερα τον μικρό Ρενέ ο οποίος αρεσκόταν απο τότε να περπατάει και να σκέφτεται καθώς απέφευγε συστηματικά να πατήσει τις διαχωριστικές γραμμές ανάμεσα στα πλακάκια του πεζοδρομίου. Ζούσε έτσι μέσα στην ευτυχισμένη άγνοια του να μή γνωρίζει πού ακριβώς σταματάει το παιχνίδι και πού αρχίζει ο ψυχαναγκασμός. Όταν είχε μεγαλώσει αρκετά ωστε να πηγαίνει μόνος του σχολείο ,δεν ήταν σπάνιο φαινόμενο να αργεί στο μάθημα γιατι στη διαδρομή είχε καθήσει σε ένα παγκάκι μέχρι να συνέλθουν λίγο τα πόδια του.

-Γιατι αργησες? (του έκανε παρατήρηση η δασκάλα του)
-τα πόδια μου κυρία δεν πατάνε καλά στη γη (απαντούσε εκείνος κατακόκκινος απο ντροπή και καθόταν γρήγορα στο θρανίο του)

Όταν διάβασε στην Έκτη Τάξη της Πρώτης Βαθμίδας Εκπαίδευσης για τον αθάνατο Αχιλλέα και το θάνατό του εξαιτίας μιάς παραπλήσιας αδυναμίας, αισθάνθηκε λίγο καλύτερα με το παιδικό του κόμπλεξ.Αργότερα στην Πρώτη Τάξη της Δεύτερης Βαθμίδας ο Ρενέ προσπέρασε το έπος και ήρθε σε επαφή με το αρχαίο ελληνικό δράμα. Του προξένησε μεγάλη περιέργεια το γεγονός οτι οι δραματουργοί συνήθιζαν να παρουσιάζουν στους αγώνες τους μια τριλογία τραγωδιών και μετά ένα κωμικό δράμα.
-Πολλά δεν είναι τέσσερα? (αναρρωτιόταν ο Ρενέ)


Όταν διάβασε για τον Οιδίποδα και το προβλημά του με τους αστραγάλους στον "Οιδίποδα Τύρρανο", το ενδιαφέρον του για την δραματουργία κορυφώθηκε. Τη μέρα που η καθηγήτρια ολοκλήρωσε την ανάγνωση της ενότητας οπου ο Οιδίποδας συναντάει τη Σφίγγα έξω απο τη Θήβα και απαντάει στο αίνιγμά της ,ο Ρενέ έβαλε τα κλάμματα μέσα στην τάξη.
-τι συμβαίνει Ρενέ? (ρώτησε η δασκάλα που δεν συμπαθούσε τους μαθητές που αργούσαν στο μάθημα)
-γιατί κυρία....?
-.....γιατί τι?
-γιατί ο Οιδίποδας άφησε τη Σφίγγα να γκρεμιστεί και δεν την έδεσε στο άρμα του για να μπεί θριαμβευτικά στη Θήβα σαν αληθινός βασιλιάς?
-......... (τό χει κάψει το παιδάκι σκέφτηκε η καθηγήτρια)
-ε? γιατι?
-Τι βλακείες είναι αυτές Ρενέ? Πού τα άκουσες αυτά ? Η Σφίγγα ήταν ένα τέρας , έχεις δεί εσυ πολλά τέρατα να σέρνουνε άρματα?

"μμμμ " σκέφτηκε πικραμένος ο μικρός Ρενέ "και εγώ που νόμιζα οτι η Σφίγγα δεν είναι τέρας αλλα ένα ζωντανό σύμβολο της ιστορικής μεταμόρφωσης του ανθρώπου απο ασυνειδητο ζώο σε πολιτισμένη συνειδητή πνευματική οντότητα την οποία ο Οιδίποδας ο Περιπατητής,σύμβολο του ανθρώπου που αναζητά την αλήθεια ,κατάφερε να κερδίσει με τη διάνοιά του χωρίς να έχει κατανοήσει την ουσία της απάντησης του αινίγματος και χωρίς να έχει κατανοήσει οτι ο άνθρωπος δε σώζεται απο τη διάνοια αλλα απο το πνεύμα, με αποτέλεσμα τελικά να καταστραφεί και ο ίδιος απο τις δικές του αμαρτίες που δεν ήταν τίποτε άλλο απο μια ισχυρή διανοια με έλλειψη συνείδησης ...."

Απο τότε ο Ρενέ δεν ξανασχολήθηκε με ανθρώπους που είχαν πρόβλημα με τα πόδια τους και σιγά σιγά ξέχασε και ο ίδιος την αδυναμία των δικών του αστραγάλων με αποτέλεσμα να αρχίσει να περπατάει πλέον κανονικά. Η ζωή όμως έχει τον τρόπο της να μή μας αφήνει σε ησυχία ,ειδικά όταν αυτό είναι εκείνο που πραγματικά θέλουμε.

Υπάρχει ένα όν πάνω στη γή με δύο και τέσσερα και τρία πόδια....

Γκουστάβ Ρενέ ή μια νουβέλα για τον ελιτισμό (κεφάλαιο 7)

συνέχεια απο κεφάλαια
1 , 2 , 3 , 4 , 5 , 6







Κεφάλαιο 7




"Κάτι έπρεπε να είναι πρώτο..." σκεφτόταν ο Ρενέ όσο έκανε τον πρωινό περίπατό του στην έρημο μαζί με το Αστρικό κουνάβι.

-λοιπόν ,καλό μου Κουνάβι,μερικά πράγματα απλά δεν έχουν νόημα όσο βρισκόμαστε στην πραγματικότητα....

-τι όμορφα (είπε το κουνάβι)

-ναι,δηλαδή , θέλω να πώ, τί πάει να πεί κάτι έπρεπε να είναι πρώτο? μιλάμε δηλαδή για την κατεξοχήν παράλογη τακτική να βάλουμε τάξη στο χάος. Το πρώτο προυποθέτει μια αρχή , έτσι δεν είναι ? ναι, αλλα αυτό σημαίνει οτι πρίν την αρχή δεν υπήρχε κάτι ανάλογο αυτής της αρχικής ποιότητας , διαφορετικά δεν θα ήταν αρχή η αρχή για την οποία μιλάμε, θα ήταν απλά μια αλλαγή.Επομένως πώς γίνεται να υπάρχει αρχή για την ύπαρξη ας πούμε ? θα έπρεπε να μην υπάρχει τίποτα ωστε να γίνει μια αρχή και να έχουμε έτσι κάτι που υπάρχει.Υπάρχει..... Τι σημαίνει υπάρχει? Και πώς το ξέρω οτι υπάρχει? οτι υπάρχει τι? πώς ξέρω τι? τι σημαίνει ξέρω? πώς το ξέρω οτι ξέρω ? αν δεν ήξερα οτι δεν γνωρίζω ,θα το ήξερα οτι δεν γνωρίζω? πώς ξέρω οτι εγω γνωρίζω? εγώ ποιός είμαι? ποιό είναι το αγαπημένο μου φαγητό? και τελος πάντων που στο διάολο είμαι?

Αν δίπλα στον Ρενε περπατούσε ο Καταμαράν και όχι το Αστρικό κουνάβι , είναι βέβαιο οτι θα τον χαστούκιζε φωναζοντάς του "ΣΥΝΕΛΘΕ ΜΑΛΑΚΑ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΒΡΕΙΣ ΝΕΡΟ ΚΑΙ ΧΑΜΠΟΥΡΓΚΕΡ ΚΑΙ ΚΟΤΟΜΠΟΥΚΙΕΣ ΚΑΙ ΤΕΤΟΙΑ" πράγμα που ίσως κάποιους τους κάνει να καταλάβουν ποιά είναι η φύση του Καταμαράν. Αντίθετα το Αστρικό Κουνάβι επειδή του άρεσε πολύ η βόλτα πάνω στην άμμο που ζέσταινε ο ήλιος και ο αέρας που του φύσαγε την ουρά, δεν χαστούκισε τον Ρενε και τον άφησε να συνεχίσει λέγοντας του μόνο

-τι όμορφα

-ναι δηλαδή εγώ τώρα ας πόυμε είμαι όντως στην έρημο.Οκ, το δέχομαι αυτό γιατί δέχομαι οτι υπάρχει, γιατι αν δεχτώ οτι δεν υπάρχει τώρα που πατάω πάνω της ,θα έχω κάνει μια πολύ κακή αρχή, ότι και αν σημαίνει αυτό.Αρα δεχόμαστε οτι η έρημος υπάρχει . Ωραία. Αλλα δεν υπήρχε ανέκαθεν η έρημος , έτσι δεν είναι? θέλω να πώ έγινε κάποτε μια αρχή για την έρημο και έτσι είχαμε μια μικρή έρημο στην έναρξη της καριέρας της , πιθανότατα ένα κόκκο άμμου. Πριν όμως απο το γαμημένο κόκκο άμμου τι είχαμε? Προφανώς καθόλου κόκκο άμμου , αυτό εννοώ και επιμένω οτι όσο βρισκόμαστε στη γνωστή πραγματικότητα τότε όλα είναι μια σύμβαση που δεν μας επιτρέπει να βγάλουμε νόημα ,δεν υπάρχει νόημα , το μόνο νόημα είναι οτι εγώ βρίσκομαι στην έρημο και ανακαλύπτω ένα νέο τόπο , εγώ ο άλλος Κολόμβος ,που παρεπιπτόντως είχε φάει και εκείνος το ίδιο σκάλωμα .Η κότα έκανε το αυγό ή το αυγό την κότα?

-τι όμορφα (είπε το αστρικό Κουνάβι σφίγγοντας τα χείλη μιας και ήξερε την απάντηση αλλα η φύση του τού απαγόρευε να πεί οτιδήποτε άλλο,απαγόρευση που πρέπει να πούμε οτι δεν την εκλάμβανε καθόλου ώς απαγόρευση αλλα ώς απόφαση)
-ναι ,ξέρεις ,δε βοηθάς και πολύ είναι η αλήθεια, αλλα φαντάζομαι οτι μάλλον θα πρέπει να το βρώ μόνος μου ε? λοιπόν πρίν την κότα πρέπει να υπήρχε ένα αυγό για να εκκολαυθεί το περι ου ο λόγος πτηνό ,το οποίο εν συνεχεία θα έκανε ένα αυγό κτλ κτλ. Αρα αυτό σημαίνει οτι θα έπρεπε να υπάρχει μια Πρώτη Κότα που δεν θα χρειαζόταν ένα αυγό να τη γεννήσει ,γιατι αυτή η πρώτη κότα θα υπήρχε ανέκαθεν , τόσο ανέκαθεν (που λέει ο λόγος) που ουσιαστικά δεν θα υπήρχε και κάποια στιγμή αναδυόμενη μέσα απο την άβυσσο της ανυπαρξίας της έκανε μια αρχή και γέννησε ένα αυγό.Επομένως αυτό το πράγμα ,η Πρώτη Κότα ,που ήταν πρίν την πρώτη αρχή και έτσι ουσιαστικά δεν υπήρχε ,δε θα μας δημιουργούσε τύψεις να πούμε οτι μιας και δεν υπήρχε θα μπορούσε κάλλιστα να είναι και αυγό.Αρα απο όσο μπορούμε να ξέρουμε ,η Πρώτη Κοτα θα μπορούσε να είναι και απλώς ένα Πρώτο Αυγό παρότι πρίν απο λίγο δεχτήκαμε οτι πρίν την αρχή δεν θα μπορούσαμε να έχουμε ένα αυγό γιατι το αυγό κάποιος θα έπρεπε να το έχει γεννήσει. Τα πράγματα θα ηταν πολύ πιο εύκολα αν οι οι κότες απλά γεννούσαν άλλες κότες χωρις να μεσολαβούν τα ηλίθια τα αυγά. Βέβαια αν υπήρχαν μόνο κότες δεν θα είχαμε ομελέτες .Αν δεν είχαμε ομελέτες δεν θα είχαμε ποικιλία στο πρωινό γεύμα και αν δεν είχαμε ποικιλία στο πρωινό γεύμα , οι εγγλέζοι θα είχαν χαθεί γιατι θα είχαν αυτοκτονήσει όλοι. Αρα απο την ανθρωπιστική πλευρά του ζητήματος , ότι και να ήταν αυτό το πρώτο πράγμα που τα ξεκίνησε όλα ,κότα ή αυγό,το σίγουρο είναι οτι ήξερε πολύ καλά τι έκανε γιατι και οι Άγγλοι μπορεί να έχουν κακό χιούμορ και οι Αγγλίδες να έχουν χάλια μάπα αλλα δεν είναι αυτός λόγος να τους στερήσουμε την ομελέτα και να τους αναγκάσουμε να εξαφανιστούν απο τη γή.

-τι όμορφα (είπε το κουνάβι)

- η έναρξη λοιπόν δηλώνει ενέργεια, δημιουργία. Η κότα δρά. Κάθε δράση έχει αντίδραση και έτσι στην περίπτωση της κότας έχουμε ως αντίδραση το αυγό. Η κότα έλκεται προς το αυγό και το αυγό προς την κότα. Δεν τελειώνει όμως εκεί, πραγμα που εξηγεί γιατί υπάρχει αυγό και δεν γεννάει η μία κότα την άλλη κατευθείαν . Η εκνευριστικά παράλογη , αν και λογικότατη, αντίθεση διαιωνίζεται σε βάθος χρόνου δίνοντας ελπιδες σε όλους τους Άγγλους. Στην περίπτωση της κοινής κότας που όλοι γνωρίζουμε (είναι το ηλίθιο οικιακό πτηνό που δεν ξέρει να πετάει ,εκτός κι αν μας το φυλάει για έκπληξη) η δράση είναι ο κόκκορας και η αντίδραση η κότα.Ο κόκκορας τον μπήγει στην κότα, η κότα τον παίρνει. Έτσι έχουμε το αυγό που ενώνει τις κότες και φαντάζομαι θα μπορούσαμε να πούμε οτι το αυγό είναι η αγάπη μια και αυτό κάνει η αγάπη, ενώνει.

-τι όμορφα

-ναι αλλα βλέπεις δεν τελειώνει εκεί. Το αυγό σπάει και έχουμε ενα κοτοπουλάκι. Είναι το τέταρτο πράγμα που συμβαίνει σε αυτή την ιστορία.Κόκκορας, κότα, αυγό, κοτοπουλάκι. Έτσι με το κοτοπουλάκι ξεκινάνε πάλι όλα.Το κοτοπουλάκι θα γίνει ένας κόκκορας που θα τον δίνει ή μια κότα που θα τον παίρνει και τα λοιπά και τα λοιπά.. Η πιθανότητα το κοτοπουλάκι να μη γεννηθεί και να γίνει ομελέτα δε νομίζω οτι δημιουργεί πρόβλημα στο νόμο γιατι και ομελέτα να γίνει, πάλι κάποιος θα τη φάει οπότε έχουμε ομελέτα = δράση , κατάποση=αντίδραση, πεψη=αγάπη, χέσιμο=μια καινούργια αρχή μια και το σκατό το δέχεται η γή ,το κάνει λίπασμα και απο το λίπασμα κάτι φυτρώνει. Θέλω να πώ, σκάτο και Αρχή είναι ουσιαστικά το ίδιο πράγμα ,έτσι δεν είναι Αστρικό Κουνάβι?

Το Αστρικό Κουνάβι όμως δεν ήταν πιά εκεί.Δεν υπήρχε πια λόγος να συμβαδίζει με τον Ρενέ, ο οποίος έκπληκτος έβλεπε τώρα δίπλα του στη θέση του Αστρικού Κουναβιού να κάθεται ο Καταμαράν που κοιτάζοντάς τον με χαρακτηριστική αλλαζονία είπε

-Γκουστάβ Ρενέ είσαι πολύ μεγάλος μαλάκας αγόρι μου , πρέπει να βρούμε γρήγορα χαμπουργκερ γιατι νυχτώνει


....συνεχίζεται

Γκουστάβ Ρενέ ή μια νουβέλα για τον ελιτισμό ( κεφάλαιο 6)

.......συνέχεια απο κεφάλαια 1 , 2 , 3 , 4 , 5

Κεφάλαιο 6




Αν είστε δημοσιογράφος που κάνει επικίνδυνα ρεπορτάζ και τύχει ποτέ να βρεθείτε μεταμφιεσμένος σε οπαδό της wicca ,μέσα στα πλάισια της έρευνάς σας, σε μια σύναξη μαγγισών που δεν επιτρέπει σε ξένους την συμμετοχή και η Αρχιέρεια της Σύναξης λόγω της διαίσθησής της που γαμάει και δέρνει ομολογουμένως , σας ρωτήσει για να σας τεστάρει αν είστε όντως μάγος και όχι δημοσιογράφος , ποιό φυσικό τοπίο είναι το ζωντανό συμβολο του Δυαλισμού , τότε εσείς καλά θα κάνετε να απαντήσετε "η έρημος".(αν και η σωστή απάντηση είναι "οποιοδήποτε")

Η έρημος είναι κάτι σάν τη θρησκεία και τη μαγεία. Δηλαδή σαφής ορισμός του τί ακριβώς είναι , δεν μπορεί να υπάρξει. Εν τούτοις κατα καιρούς πάρα πολλοι άνθρωποι της τέχνης ,της φιλοσοφίας και των επιστημών έχουν δώσει ορισμούς και έτσι έχουν βοηθήσει για να δημιουργηθεί μια συμπαγής έννοια με απώτερο σκοπό να θεμελιωθεί σταδιακά και τελικά να καταχωρηθεί στο dna του ανθρώπου η έρημος όχι πια ώς τοπίο αλλα ώς Αρχέτυπο .Με αυτόν τον τρόπο τα παιδιά μας θα ξέρουν τί είναι η έρημος χωρίς να χρειάζεται να δούν τηλεόραση και θα μπορούν να την αντιληφθούν ως έννοια όπως αντιλαμβάνονται εκ φύσεως το αρχέτυπο του πατέρα , της μητέρας και του κακού οικονομικού προυπολογισμού.

Απο όλους εκείνους που έχουν συμβάλλει στο να δωθεί ορισμός του τι είναι η έρημος , πιο πολύ έχει βοηθήσει γνωστή κυρία της Αθηναικής μπουρζουά κοινωνίας

"Κάνει καταραμένη ζέστη , η άμμος σου μπαίνει στα νύχια και καταστρέφει το μανικιούρ, να μη μιλήσουμε για τον ήλιο που φθείρει το δέρμα....χαλια σου λέω χρυσή μου...."

Το πρώτο που σκέτηκε ο Γκουστάβ Ρενέ ήταν η σιωπή.
το δεύτερο οτι ακουγόταν κάτι
το τρίτο οτι ακουγόταν τα δικά του βηματά του στην άμμο
το τέταρτο και ταυτόχρονα πρώτο που σκέφτηκε ήταν "ναι αλλα εγώ ποιός είμαι?"
και λέμε οτι ήταν ταυτόχρονα και η πρώτη του σκέψη γιατί στην ουσία ήταν πάλι η σιωπή.

Η σιωπή στην έρημο είναι σάν την ησυχία που επικρατεί σε ένα χώρο μετά ή πρίν απο το πάρτυ.Το ενδιαφέρον με την περίπτωση της ερήμου είναι οτι το πάρτυ δε σταματάει ποτε.Και αυτό γιατι είναι ενα φυσικό τοπίο και άν υπάρχει κάτι που μας έχει διδάξει για τα φυσικά τοπία η National Geografic με τα ντοκυμαντέρ της , αυτό είναι οτι έτσι όπως τα βλέπει τα πράγματα η φύση ,το Πάρτυ μάλλον δεν τελειώνει ποτέ.
Παρόλαυτά η σιωπή που που επικρατεί εκεί είναι μια ψευδαίσθηση που μπορεί καποιος να αντιληφθεί μόνο όταν ακούσει το θόρυβο της ερήμου που για να αποκαλυφθεί στα αυτιά του μη μυημένου χρειάζεται πίστη,αφοσίωση,δεκτικότητα και πολύ όπιο .Αν όλα αυτά δεν πιάσουν τότε δοκιμάστε τα πάλι αλλα αυτή τη φορά φορέστε και ένα ακουστικό βαρυκοιας.

Επειδή λοιπόν αυτός ο ήχος που βγάζει μυστικά η έρημος μοιάζει με τον ήχο που βγάζει το πικάπ πρίν ξεκινήσει το κομμάτι, οι νεότεροι σε ηλικία άραβες Βεδουίνοι τον ονόμασαν "el Aziz" . Οι πρεσβύτεροι Βεδουίνοι για να δώσουν έμφαση σε κάποια σοφία που κρύβεται στο όνομα τον αποκαλούν "el Aziiiiiiiiiiiiiiizzzzzzzzzzzz" τρομάζοντας τους τουρίστες που τα νεύρα τους έχουν ήδη γίνει τσατάλια απο την βόλτα πάνω στις καμήλες .

O Γκουστάβ Ρενέ ξεπέρασε πολύ γρήγορα το υπαρξιακό ερώτημα που τον βασάνισε για ένα μόλις δευτερόλεπτό ("ποιός είμαι") καθώς απάντησε σε ένα άλλο πολύ βασικό ερώτημα του ανθρώπου
το ερώτημα αυτό ήταν το Α της μεταφυσικής : απο πού έρχομαι ?
(το Ω της μεταφυσικής είναι το "που πηγαίνω" και το Κ πρέπει να είναι το "ζάχαρη ήταν αυτό που έβαλα στον καφέ ή αλάτι?")

Η απάντηση που έδωσε στο Πρώτο Βασικό Ερώτημα της Μεταφυσικής (η απάντησή του ήταν "ειλικρινα δεν έχω ιδέα") αρκούσε για να του δώσει ενέργεια και ζωντάνια για να εξερευνήσει το θαυμάσιο αυτό τοπίο.Ενέργεια και ζωντάνια που κράτησε γύρω στα 20 δαυτερόλεπτα περίπου όταν δηλαδή ο Ρενέ κατάλαβε ότι δεν έχει και πολλά να εξερευνήσει , παντού ήταν το ίδιο πράγμα.Άρχισε λοιπόν να περιφέρεται ασκόπως εν τη ερήμω αποκλείοντας το ενδεχόμενο να ασχοληθεί με την κατασκευή κάστρων στην άμμο γιατι πέρα απο το οτι δεν υπήρχε νερό να σταθεροποιήσει το χώμα, δεν είχε και κουβαδάκι μαζί του .Πρέπει να περπατούσε πάρα πολύ ώρα όταν παρατήρησε οτι ο ήλιος είχε αρχίσει να πέφτει.Κάθησε λοιπόν σε ένα λόφο και παρατήρησε την αλλαγή των χρωμάτων , το πέρασμα απο την απόλυτη μέρα στην απόλυτη νύχτα, απο το φώς στο σκοτάδι, απο τη ζέστη στο κρύο ,απο το θετικό στο αρνητικό, απο τον Πατέρα στη Μητέρα, απο το αρσενικό στο θυληκό, απο το Γιάνγκ στο Γιν , απο την Coke Cola στην Pepsi Cola.

Όταν πια η νύχτα έπεσε απο την τρικλοποδιά που της έβαλε η μέρα , ο Ρενέ άκουσε μέσα στην απόλυτη ηρεμία να έρχεται προς το μέρος του κάτι.Αν έβλεπε με googles ή ακόμα καλύτερα με τα μάτια της ψυχής ,τότε θα αντιλαμβανόταν οτι πρόκειται για ένα παλιό γνωστό του , τον πρώτο απο τους τρείς που επρόκειτο να συναντήσει κατα τη διάρκεια της παραμονής του στην Ερημο.

Το Αστρικό Κουνάβι.

Σε αυτό το σημείο πρέπει να σημειωθεί κάτι που καταστρέφει μεν την επική ατμόσφαιρα που έχει δημιουργηθεί αλλα είναι πάρα πολύ σημαντικό για να διαφυλαχθεί η αυθεντικότητα του κειμένου αυτού και ο συγγραφέας να είναι σίγουρος οτι ήταν γαμημένα ξεκάθαρος σε αυτά που είπε.

Απο τους τρείς που επροκειτο να συναντήσει ο Ρενέ στην Έρημο , το Αστρικό Κουνάβι επρεπε να έρθει πρώτο.

Όχι οτι τά χανε βρεί δηλαδή οι τρείς τους και στείλανε πρώτο το Κουνάβι ,όχι , όχι, αυτό καθόλου δεν θα μπορούσε να γίνει, δεν είχανε επαφή μεταξύ τους οι επισκέπτες..... Απλά να ... πώς να το κάνουμε.... κάτι δεν έπρεπε να είναι πρώτο?

Γκουστάβ Ρενέ ή μια νουβέλα για τον ελιτισμό (κεφάλαιο 5)

συνέχεια απο προηγούμενα κεφάλαια 1 , 2 , 3 , 4
Κεφάλαιο 5



Ο Ρενέ στάθηκε ακίνητος.
Άφησε το άδειο ποτήρι λεμονάδας στο τραπέζι .Περίεργο.Ήταν σίγουρος οτι κάτι είχε αλλάξει . Κάτι είχε γίνει πριν απο λίγο και δεν μπορούσε να θυμηθεί τί .Όμως όλα φαινόταν κανονικά. Το δωμάτιο. Το μίξερ. Το ποτήρι λεμονάδας. Όλα. Ένοιωσε ένα τσίμπημα..Χωρίς βέβαια να το ξέρει η τέταρτη σκέψη είχε γίνει πάλι μια πρώτη ή για να είμαστε πιό ακριβείς η τέταρτη σκέψη είχε γίνει η πρώτη.Τοτε ακριβώς το μίξερ μίλησε.
-Σε ακούω (είπε)
-ορίστε? (ο Ρενε είχε αρχίσει να νοιώθει πολύ μπερδεμένος. "πολλές αλλαγές ,πολύ γρήγορα" θα έλεγε μερικά χρόνια αργότερα στον ψυχαναλυτή του)
-Σε ακούω (επανέλαβε μηχανικά το μίξερ)
-παρακαλώ? (επανέλαβε και ο Ρενέ αμήχανα)
-..............................(το μίξερ είχε αρχίσει να κουράζεται)
-συγνώμη, είπατε κάτι? (ξαναρώτησε ο Ρενέ)
-Σας ακούω ,εφόσον βέβαια συμφωνούμε σε έναν πληθυντικό (είπε το μίξερ επιφυλακτικά)
-με ακούτε?
το μίξερ πήρε ύφος ταυτόχρονα δηκτικό και ευγενές(πράγμα που για να καταφέρει ένα μίξερ να κάνει χρειάζεται πολύ εξάσκηση)
-Συγνώμη για την επιφυλακτικότητα που δείχνω αξιόλογε Κύριε (είπε στον Ρενέ Γκουστάβ) αλλα μήπως εκπροσωπεύετε κάποια άγονη στιγμή του συγγραφέα?
-.............................(ο Ρενέ θα είχε πολλά να διηγείται στον ψυχαναλυτή του)
-οκ μαν , συγνώμη αν σε πίεσα, πάμε ξανά απο την αρχή , απλά τώρα δέξου δογματικά οτι με ακούς και όλα θα πάνε καλά. Όταν πώ "σε ακούω" θα ξαναμπείς στην πραγματικότητα και τίποτα απο όλα αυτά δεν θα έχει συμβεί .οκ . λοιπόν : 5.......4..........3..............2...................1.........Σε ακούω
-γειά. με λένε Ρενέ Γκουστάβ .Χαίρομαι πολύ που σε γνωρίζω. Λύσε μου μια απορία .Τι εννοείς οτι με ακούς ?
-ακούω τι έχεις να μου πείς (είπε το μίξερ χαρούμενο που δεν είχε σκουριάσει)
-μα δεν έχω κάτι να σου πώ
-δεν γίνεται αυτό (είπε ακόμα πιο χαμογελαστό το μίξερ)
-μα γιατί?
-γιατι.....(το μίξερ πήρε μια βαθυά εισπνοή γεμάτο ευτυχία για αυτήν τη στιγμή που περίμενε τόση ώρα και που ήταν η μοναδική του ευχαρίστηση απο την κατα τα άλλα αχαρη δουλειά που έκανε).......γιατι είμαι Το Μίξερ Που Ακούει

κάπου στο βάθος ακούστηκε μια βροντή και κάπου λίγο πιο μακριά μια κλανιά..

"χμ" σκέφτηκε ο Ρενε "τι σόι όνομα είναι αυτό? Ινδιάνος είναι? Άλλωστε μια τέτοια απάντηση δεν βγάζει νόημα όσο βρισκόμαστε στην πραγματικότητα....και τί στο διάολο ήταν αυτό που έκλασε τόσο δυνατα? τι μπορεί να είχε φάει? "
-ξάπλωσε (είπε το μίξερ)
-όταν ήμουνα μικρός ο μπαμπάς μου μού είπε οτι οι πεταλούδες δεν ανήκουν στην ίδια συνομοταξία με
-τι είναι η καμήλα? (τον διέκοψε το μίξερ που αν κρίνουμε απο τα γυαλιά που είχε φορέσει στο μεταξύ , μάλλον δεν είχε κλήθει για να βοηθήσει θεραπεύοντας αλλα διδάσκοντας αν και δεν αποκλείεται αυτά να σημαίνουν το ίδιο πράγμα ,εξαρτάται σε ποιά χιλιετία ζείς)

Ο Ρενέ κοίταξε με απορία το μίξερ. Του είχε μετακενωθεί απο το Μίξερ καθαρή σοφία σε χρόνο πιο γρήγορα και απο σαλιγγάρι-αστροναυτη σε εκπαιδευτική αποστολή στη σελήνη.Πόσο σοφό ήταν το μίξερ.Πόση διαύγεια πνεύματος είχε.Τι ματάρες είναι αυτές μωρό μου!!! Τι γαμώ τις φάσεις να σε διδάσκει ενα μίξερ με δίπλωμα προφήτη!!!! Ο Ρενέ είχε βιώσει ένα καθαρότατο συναίσθημα έκστασης. Δεν ήταν πια ένας κύριος Γκουστάβ μέσα σε ένα δωμάτιο με ένα μίξερ στο σπίτι ενος γείτονα του που δεν τον θυμόταν πια ,του οποίου το αυτοκίνητο ήταν πιθανό να τιμηθεί με όσκαρ που θα του το παρέδιδε στην τελετή απονομής ο Jim Carey κάνοντας γκριμάτσες γνωστών μαφιόζων της Νέας Υόρκης.Όχι. Ο Γκουστάβ δέν ήταν ένας άνθρωπος πάνω σε έναν πλανήτη μέσα στο σύμπαν.Δεν ήταν ύλη μέσα σε κενό χώρο.Δεν ήταν κάποιος μεσα σε κάτι.Ήταν φώς μέσα σε τόσο πολύ φώς που τελικά ήταν σκοτάδι μαύρο που ενωνόταν με το φώς και αυτό συνεχιζόταν για πάντα.Είχε φάει δηλαδή το σκάλωμα της ζωης του.Το πρώτο που κατάφερε να ψελίσει μέσα στο σόκ ήταν το στατιστικά πιθανότερο μια και είπε τη συχνότερη ατάκα που λένε όλοι όσοι έχουν για πρώτη φορά μια γνήσια εμπειρία έκστασης.

"ω ρε μάγκα μου"

Η αμέσως πιο πιθανή πρώτη φράση που ακούγεται συνήθως σε αυτές τις καταστάσεις είναι το "ααααααααααααααααα" ή το "ομμμμμμμμμμμμμμμ" ή το "μαντραμαντραμαντραμαντραμ..." ή " χύνωωωωωωωωωωωωωωωωωωωω"
Σε μιά μεμονωμένη περίπτωση κάποιος είπε "γουρούνι μάμ μάμ" . Δέ θα γίνει ποτέ γνωστό τι εννοούσε.Πάντως είναι γεγονός οτι αυτές οι εμπειρίες που βιώνονται στη γή, φαίνονται απο το διάστημα σαν ηλεκτρικές εκκενώσεις στην ατμόσφαιρα του πλανήτη.Αυτό απο μόνο του δεν είναι ενδιαφέρον.Το ενδιαφέρον είναι οτι τις βλέπεις εσύ ο ίδιος μόνο που δεν είσαι πιά εσύ ο ίδιος και γενικά δεν είσαι εσύ.Δηλαδή εγώ.Τέλος πάντων ,whatever.

-Η καμήλα είναι καλό. (είπε το μίξερ ολοκληρώνοντας τη διδασκαλία και σταματώντας την έκσταση του Ρενέ που τώρα ξαφνικά ένοιωθε ένα βάρος στο κεφάλι και μύριζε παντού κάτι καμμένο που δεν μπορούσε να καταλάβει απο πού προερχόταν)
-και τώρα (είπε το μίξερ) μιάς και τέλειωσε ο χρόνος μας, ήρθε η ώρα για το αναμνηστικό σου δώρο. ΧΑ ΧΑΑΑΑ!!! (το μίξερ άρπαξε ένα μικρόφωνο , έβαλε μία περούκα άφρο 70's και τράβηξε μέσα στο πλάνο τη Miss Γάμπες 2005 που πετούσε σερπαντίνες τριγύρω μέσα στην καλή χαρά.) ΙΔΟΥ!!! ΠΙΣΩ ΜΟΥ ΥΠΆΡΧΟΥΝ ΤΡΕΙΣ ΠΟΡΤΕΣ . ΚΑΙ ΟΙ ΤΡΕΊΣ ΠΟΡΤΕΣ ΕΊΝΑΙ ΟΥΑΟΥΟΥΟΥΟΥ. ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΔΙΑΛΕΞΕΙΣ ΟΜΩΣ ΜΟΝΟ ΜΙΑΑΑΑΑΑΑΑΑ.

Ο Ρενε κινήθηκε αργά (αιώνας του φάνηκε) και κατευθήνθηκε προς τις τρείς πόρτες . Ο θόρυβος απο τη φανφαρόνε ορχήστρα και τα πλήθη που τον χειροκροτούσαν ακουγόταν παραμορφωμένος.Προφανώς κάποιος απο τους τεχνικούς είχε λανθασμένα διαλέξει εκείνη ακριβώς τη στιγμή για να εξασκηθεί στην τέχνη των ΜΚ2.

Η πρώτη πόρτα έγραφε "Πύργος" (ηταν φτιαγμένη απο πέτρες πυργου)
Η δεύτερη έγραφε "Κήπος" (ήταν φτιαγμένη απο πέτρες κήπου)
Η τρίτη έγραφε "Έρημος" (ήταν φτιαγμένη απο πέτρες κήπου γιατί είχαν περισσέψει και η παραγωγή ήθελε να κρατήσει το budget χαμηλό)

Ο Ρενέ άνοιξε την τρίτη πόρτα και μπήκε μέσα σκεπτόμενος οτι χρειαζόταν λίγη ησυχία αποφεύγωντας έτσι να διαλέξει τη δεύτερη πόρτα γιατί ο προηγούμενος κήπος που είχε επισκεφτεί δεν ήταν και τόσο ήσυχος .Έχασε έτσι τη μοναδική του ευκαιρία να δεί τον παράδεισο με τα μάτια του και μπήκε στην Έρημο η οποία με αδιασάλευτη ηρεμία διύλιζε υπομονετικά τους ήχους.

Γκουστάβ Ρενέ : μια νουβέλα για τον ελιτισμό ( κεφάλαιο 4)

...συνέχεια απο προηγούμενα κεφάλαια
1 , 2 , 3







Κεφάλαιο 4










Μέσα στο χώλ υπήρχε σκοτάδι. Δεν φαινόταν απολύτως τίποτα. Μέχρι ο Ρενέ να ανακαλύψει τη σκάλα που ανέβαινε προς τα πάνω, είχε κουτουλήσει τουλάχιστον 15 φορές πάνω σε τοίχους,κομοδίνα,αγάλματα,τραπεζάκια και όλα αυτά τα αντικείμενα που συνηθίζουν να κρύβονται γενικά στο σκοτάδι όταν προσπαθείς να διασχίσεις ένα χώλ με κλειστά τα φώτα. Σπάζοντας βάζα,καθρέπτες και προτομές γερμανών φιλοσόφων ο Ρενέ προσπάθησε για πολύ ώρα να βρεί μια διέξοδο.Αν δεν κάλυπτε τα πάντα ο εκκωφαντικός ήχος του μίξερ που προερχόταν απο κάπου προς τα πάνω, τότε θα μπορουσαν να ακουστουν οι διαμαρτυρίες του και οι ζημιές που έκανε στο περασμά του. Όταν πια υπέθεσε οτι τα έχει σπάσει όλα μεσα στο χώλ κατάφερε τυχαία να ακουμπήσει εναν διακόπτη που φώτισε το δωμάτιο.Παράλληλα ο ήχος του μίξερ σταμάτησε απότομα αφήνοντας ενα βουητό στα αυτιά του Ρενε που δεν μπορούσε παρα να αναρρωτιέται αν ήταν δυνατόν αυτό το μίξερ να ήταν πυρηνικό, γιατι στο κάτω κάτω δεν μπορούσε να υπάρχει άλλη εξήγηση για τον τρομερό θόρυβο που προκαλούσε.

Κοίταξε το χώλ.Ηταν πολύ μικρότερο απο ότι είχε πιστέψει.Ένοιωσε κάπως άβολα με τον εαυτό του που είχε χαθει μεσα σε έναν χώρο 3χ3 και είχε καταφέρει να καταστρέψει ολοσχερώς τη διακόσμηση του. Στο πάτωμα βρισκόταν κατεστραμένα όλα τα φινετσάτα αντικείμενα που είχε τοποθετήσει εκει ο μυστηριώδης οικοδεσπότης του.Μόνο μια σπασμένη προτομή του Πλάτωνα φαινόταν να μην έχει ενοχληθεί ιδιαίτερα.Ηταν σαν να έλεγε "εγω μπορεί να καταστράφηκα, ναι , η ιδέα μου όμως...." . Αντίθετα μια προτομή του Αριστοτέλη είχε ξενερώσει τελείως με τη φάση.
Ο Ρενε πλησίασε τη μεγάλη στριφογυριστή σκάλα και άρχισε να την ανεβαίνει.
"αουτς" είπε το πρωτο σκαλί καθώς το πάτησε
"ωπα ,προσοχή" είπε το δεύτερο
"ωπα λέμε ρε" είπε το τρίτο
"ω ρε πούστη πάλι " είπε το τέταρτο και τα υπόλοιπα συνέχισαν στο ίδιο μοτιβο :
-ωχ γαμώ τη τύχη μου πρόσεχε που πατάς ρε φίλε
-ααααααα!!!
-πονος-πονος-πονος
-αου αου ΑΟΥ ΡΕ ΒΛΑΜΜΕΝΟ αυτό πόνεσε
-προχώρα λίγο πιο γρήγορα ρε φίλε
-ΤΡΕΧΟΥΜΕ ΤΩΡΑ ΤΡΕΧΟΥΜΕ ΔΕΝ ΚΟΙΜΟΜΑΣΤΕ
-αυτό δε θα περνάει έτσι για πάντα να ξέρεις μάγκα μου
-οι μέρες της αφθονίας σας ειναι μετρημένες
-σκαλιά όλης της σκάλας ενωθείτε κτλ κτλ

Ο Ρενέ δεν μπορόυσε να θυμηθεί τον εαυτό του να έχει ξανα απολογηθεί τόσο πολύ στη ζωή του σε καμμία άλλη σκάλα , εκτός βέβαια απο μία φορά στη σκάλα του Μιλάνο οπου είχε ρίξει καταλάθος απο τον εξώστη που καθόταν , παγωτό στο μπούστο της πρωταγωνίστριας .

Όταν πια ανέβηκε ολόκληρη την αναρχοαυτονομιστική σκάλα που προφανώς δεν τον είχε συμπαθήσει ιδιαίτερα έφτασε σε ένα διάδρομο με πολλές πόρτες. Ο Γκουστάβ Ρενέ διάβασε τις πινακίδες έξω απο τις πόρτες : αποθήκη,τουαλέτα Α, ,τουαλέτα Β,λεμονόκήπος, καλοριφέρ,κουζίνα, μίξερ,υπουργείο μεταφορών (τι στο διάολο ,σκεφτηκε ο Ρενε, τελικά έχουμε και γαμώ τις συγκοινωνίες σε αυτή τη χώρα!) και Γραφείο.Κάθε λογικός άνθρωπος θα έμπαινε πρώτα στην πόρτα που έγραφε λεμονόκηπος και ακριβώς αυτό έκανε και ο φίλος μας.Με ελάχιστη έκπληξη διαπίστωσε οτι πίσω απο την πόρτα υπήρχε όντως ένας λεμονόκηπος.

Ο Γείτονας ήταν ένας μικροκαμωμένος φαλακρός άντρας γύρω στα πενήντα με φόρμα εργασίας υδραυλικού.Στεκόταν κάτω απο τη μοναδική λεμονιά που υπήρχε στον κήπο και μάζευε λεμόνια.Δεν φαινόταν να έχει ακούσει την πόρτα που είχε ανοίξει ,ούτε να έχει πάρει είδηση τον επισκέπτη του.
"ψιττττ , Αφεντικό.....πελάτης στις 12 η ωρα όπως κοιτάω εγώ " του σφύριξε η λεμονιά.

Πρέπει να πούμε οτι η συγκεκριμένη λεμονιά ήταν κάποτε πιλότος των Συμμάχων στον Β' Παγκόσμιο και είχε μάλιστα τιμηθεί με Μετάλλιο Ανδρείας, Παράσημο του Χρυσού αετού,Χρυσό κοκοφοίνικα και Ακτινωτό Σταυρό της Μασσαλίας για τα ανδραγαθήματα της. Μερικοί μάλιστα λένε οτι είχε και αυτόγραφο απο τον Τσώρτσιλ τον ίδιο.Κάποιοι άλλοι λένε οτι ο αντίθετα Τσώρτσιλ ήταν εκείνος που είχε αυτόγραφο απο τη λεμονιά.Κάποιο τραύμα που είχε αποκτήσει στον πόλεμο την έκανε να λέει συνέχεια ιστορίες απο τη δεκαετία του 40 και να μιλάει συνέχεια με ορολογία πτήσης.Πίστευε οτι ο Πωλ Άνκα ζεί ακόμα.

"έι!!! " είπε ο Γείτονας γυρνώντας προς το μέρος του επισκέπτη του "σε περίμενα φίλε μου, άκουσα το φώς και ήρθα να μαζέψω μερικά λεμόνια για να σου φτιάξω λεμονάδα" συνέχισε γεμάτος χαρά.
-η αλήθεια είναι οτι θα ήθελα πάρα πολύ μια λεμονάδα (απάντησε ο Γκουστάβ Ρενέ παρατηρώντας για πρώτη φορά οτι ο οικοδεσπότης του ήταν τυφλός.Τα 80's γυαλιά σε σχήμα καρδιάς που φορούσε τον έκαναν να το καταλάβει)
-όμως (είπε ο Γείτονας κοιτώντας σε τελείως λάθος κατεύθυνση ) πρέπει πρώτα να περάσεις το Τεστ.
-το τεστ? απορήσε ο Ρενε
-ναι , το τεστ (είπε ο Γείτονας)
-αχά, ναι ,το τεστ (είπε η λεμονιά)
-το τεστ , το τεστ ,το τεστ(είπε η ηχώ)
-λοιπόν είπε (η λεμονιά) είσαι έτοιμος μικρέ? πάρε μια βαθιά ανάσα , Θα είμαι σύντομη .Πιστεύω σε εσένα ,νομίζω θα τα καταφέρεις, μου θυμίζεις τότε το 42 που πετούσα πάνω απο τις Ελβετικές Άλπεις και μου επιτέθηκαν εκείνα τα καθάρματα τα Ελβετικά Τυριά που δούλευαν για τους Γερμαναράδες και
-ΤΟ ΤΕΣΤ (είπε η ηχώ)
-οκ λοιπόν.(η λεμονιά πήρε ύφος εντεταλμένου προφήτη) ΜΗΠΩΣ ΕΙΣΑΙ ΔΟΥΚΑΣ ΤΗΣ ΓΑΛΛΙΑΣ Ή ΚΑΠΟΙΟΣ RAVER ΣΤΙΣ 7 Η ΩΡΑ ΤΟ ΠΡΩΙ?
-εεεε... όχι απο όσο ξέρω , απάντησε ο Ρενε
-οκ τότε μπορέις να πιείς λεμονάδα , πάμε στο δωμάτιο με το Μίξερ φίλε μου (είπε περιχαρής ο Γείτονας και παίρνοντας τον Ρενε αγκαζέ τον οδήγησε έξω απο τον Λεμονόκηπο)
-Αχά!!! με εγκαταλείπετε!!!! το ήξερα!!! Αυτο μου θυμίζει το 43 που είχα αποκλειστεί στην Ταυλάνδη και το μόνο που δούλευε απο το πεσμένο αεροπλάνο μου ήταν το ράδιο και εγω προσπαθούσα να επικοινωνήσω με τη βάση στο Λονδίνο αλλα όλοι έκαναν τις κότες και δεν απαντούσαν γιατι ήταν η ώρα για το τσάι καταραμένοι εγγλέζοι αν είχα δουλέψει με τους Ναζί τωρα θα είχατε και εσεις Euro φτωχομπινέδες και θα πίνατε βρασμένο σανό γιατι όταν με βασάνισαν οι gogo boys του άξονα εγω ειπά όχι κύριε δε θα συνεργαστώ, δε θα σας πώ τι χρωμα εσωρουχα φοράει η Βασίλισσα ,όχι ,αλλα εσείς δε με σκεφτήκατε, μόνο το τσάι σας σάς ενδιαφέρει ,να το βάλετε στον κώλο σας το τσάι σας λοιπον λέω εγώ ,ναι μάλιστα αυτό λέω και αν θέλετε να ξέρετε.....
-μη με αφήνετε μόνη εδω (είπε η ηχώ αλλα κανείς πια δεν υπήρχε για να την ακούσει εκτός απο την παρασημοφορημένη λεμονιά που παραληρούσε)

Ο Γείτονας οδήγησε τον Ρενέ στο δωμάτιο με το μίξερ και ο Ρενέ διαπίστωσε οτι το Μίξερ ήταν ένα απλό μίξερ και όχι ένα πυρηνικό μίξερ.
- να (είπε ο Γείτονας) πάρε να πιείς(και του έδωσε μια λεμονάδα)
-Τέλεια ευχαριστώ!
-εγω πάω λίγο στην τουαλέτα και επιστρέφω αμέσως

Όσο περίεργο κι αν φανεί σε κάποιον, αυτές ήταν οι τελευταίες λέξεις που είπε ποτέ ο Γείτονας γιατι βγαίνοντας απο το δωμάτιο έφυγε και δεν τον ξαναείδε ποτε κανείς ,για λόγους που μόνο ο ίδιος μπορέι να ξέρει. Για την ακρίβεια ο Ρενέ δεν είχε ποτέ την ευκαιρία να τον αποχαιρετήσει , ούτε να τον ευχαριστήσει για την υπέροχη λεμονάδα.Μάλιστα θα ήταν πιό σωστό να πούμε οτι απο τη στιγμή που ο Γείτονας βγήκε απο το δωμάτιο με το Μίξερ , ο Γκουστάβ Ρενέ τον ξέχασε , σαν να μήν είχε υπάρξει ποτέ , διευκολύνωντας έτσι πάρα πολύ το έργο του συγγραφέα , αλλα και πρωτίστως κάνοντας μια ασυνείδητη νύξη για τις στιγμές εκέινες στη ζωή μας που ξεχνάμε τα πιο σημαντικά πράγματα που ζούμε αλλα και τους ανθρώπους που μας αλλάζουν τη ζωή χωρίς να το παιρνουμε είδηση.Και αυτοί οι άνθρωποι εξαφανίζονται τόσο ξαφνικά όσο εμφανίστηκαν , λεγοντας μονάχα ένα "πάω να χέσω τα λέμε" , γνωρίζοντας οτι το ονομά τους θα ξεχαστεί αλλα αδιαφορούν πλήρως για αυτό ξέροντας οτι είναι ματαιοδοξία να θές να σε θυμούνται οι άνθρωποι για κάτι , το οποίο για να γίνει δεν θα πρέπει να σε θυμάται κανείς in the first place.
Η τελευταία λέξη λοιπόν του Γείτονα ήταν "αμέσως"
η τελευταία σκέψη του ήταν "ώχ ξέχασα το φούρνο αναμμένο αλλα δε γαμιέται "
η τελευταία ανάμνηση ήταν "λεμόνι"
η τελευταία του επιθυμια τώρα κάποιοι ισχυρίζονται οτι ήταν "μπεκρούλιασμα με την Πάρις Χίλτον" . Όμως κάποιοι άλλοι που ξέρουν κάτι παραπάνω απο αυτό λένε οτι η τελευταία του επιθυμια ήταν "ΠΑΛΙ".

Ο Γκουστάβ Ρενέ ήπιε τη λεμονάδα μονορούφι.

.....συνεχίζεται

Γκουστάβ Ρενέ : μια νουβέλα για τον ελιτισμό ( κεφάλαιο 3)

συνέχεια απο το κεφάλαιο 2



Κεφάλαιο 3

Η αλήθεια είναι οτι μια λεμονάδα δεν είναι ποτε κακή ιδέα.

Με εξαίρεση δύο περιπτώσεις.Η πρώτη αφορά τους ravers που μετά απο ένα οχτάωρο πάρτυ με άδειο στομάχι έχουν πιστέψει πια οτι μπορουν να τα φάνε όλα στη ζωή τους, ακόμα και μία λεμονάδα στις 7 το πρωί. Μέγα λάθος , μερικά πράγματα το στομάχι μας δε μάς τα συγχωρει ποτέ.

Η δεύτερη περίπτωση αφορά κάποιον Δούκα της Γαλλίας ,στο συρτάρι του οποίου η γυναίκα του ανακαλύπτει κάποια γράμματα μιας Μαρκησίας της Αγγλίας, τα οποία σε μια άλλη εποχή θα μπορούσαν να γίνουν best-seller ή απλά κεντρικό άρθρο του Hustler Magazine .Την αποκάλυψη αυτή ακολουθεί μικρή σε διάρκεια ατμόσφαιρα αμηχανίας μεταξύ του ζεύγους και μετα μεγάλος σε διάρκεια καυγάς με αργυρά μαχαιροπήρουνα,φιλντισένια πιάτα,αυγά Φαμπερζέ και έπιπλα της βικτοριανής εποχής που εκσφενδονίζονται στον αέρα. Τελικά η μαχη λήγει με την πολλάκις απατημένη σύζυγο να κάνει ανακωχή και να πηγαίνει στην κουζίνα με το μάτι της να γυαλίζει επικύνδυνα για να φτιάξει λεμονάδα στον Δούκα ο οποίος σκεφτεται "ω ναι μετα απο τόσες αποφυγές κομοδίνων, μια λεμονάδα είναι πολύ καλή ιδέα για να τελειώσουν όλα αυτά " . Απο μια άποψη δίκιο έχεις καλέ μου Δουκα της Γαλλίας , με μια λεμονάδα θα τελειώσουν όλα αυτά,απο μια άλλη άποψη όμως......Μέγα λάθος. Επειδή δηλαδή κάτι έχει γεύση λεμονάδας δε σημαίνει οτι είναι και λεμονάδα.

Αντίθετα αν σε αυτή την ιστορία είχαμε ενα δούκα της Αγγλίας και όχι της Γαλλίας, το αντίστοιχο σενάριο δεν θα ήταν τόσο μεγάλο σε διάρκεια και θα είχε τελειώσει ήδη απο το απόγευμα με τσάι (και μάλιστα χωρίς γάλα ) πράγμα που μας αποκαλύπτει πόσο σοφά πλασμένη είναι η φύση, γιατι στην Αγγλία που στο διάολο να βρεθούν τα λεμόνια για να φτιάξεις λεμονάδα.

Κάπου γύρω στα μεσάνυχτα ο Γκουστάβ Ρενέ με αδιαπραγμάτευτη αποφασιστικότητα και σαφώς προσανατολισμένος προς την επιθυμία του για χυμό εσπεριδοειδούς ,διέσχισε τη Lanceveil Avenue ,προσπέρασε τη σχολή χορού της madame Mitsubishi και τα ανορεξικά μοντέλα που τον κοιτούσαν αηδιασμένα χωρίς να τον έχουν αναγνωρίσει (μην ξεχνάμε οτι μπορεί να είχε επιζήσει απο το σεισμό αλλα είχε φάει πολύ σκόνη πάνω στη διαδικασία) ,προσπέρασε τον ιρλανδό ζητιάνο που παρακαλούσε τους περαστικούς να τον ενισχύσουν οικονομικά ωστε να επιστρέψει στον πλανήτη του, προσπέρασε τη σπασμένη αντλία νερού και τα πιτσιρίκια που χοροπηδούσαν τριγύρω της παίζοντας με τον πιδακα, προσπέρασε τον πυροσβέστη που έβριζε τα πιτσιρίκια προσπαθώντας να φτιάξει την αντλία,προσπέρασε το αυτοκίνητο που είχε τρακάρει πάνω στην αντλία, προσπέρασε τον τροχονόμο που προσπαθούσε να βάλει μια τάξη στο κυκλοφοριακό χάος που είχε ξεσπάσει, προσπέρασε ενα πλήθος γυναικών σε κατάσταση υστερίας που έβγαζαν ασυνάρτητες κραυγες πανικου σχετικα με το τέλος του κόσμου , προσπέρασε τον ειδικό της ΝΑΣΑ που αναρρωτιόταν πώς στο καλό θα συγκάλυπτε τωρα η κυβέρνηση αυτό το διαστημόπλοιο που είχε στουκάρει στη μέση της Lanceveil Avenue,προσπέρασε το διαστημόπλοιο που είχε στείλει για εξερεύνηση στο σύμπαν η Δημοκρατία του Αλφα του Κενταύρου ,οι κάτοικοι του οποίου έχουν γαμημένα ολόιδια προφορά με τους Ιρλανδούς, προσπέρασε, προσπέρασε, προσπέρασε,προσπέρασεπροσπερασεπροσπερασε ....... "οι λέξεις αμα τις επαναλαμβάνεις χάνουνε το νόημά τους" σκέφτηκε ο Ρενέ.

Εξω απο το σπίτι του Γείτονα, απο το οποίο έβγαινε ο εκκωφαντικός θόρυβος του μίξερ ,ήταν παρκαρισμένη μια Chevrolet του 67. Η πόρτα του νεοκλασσικού κτιρίου ήταν ξύλινη με ένα μεγάλο μεταλλικό ρόπτρο σε σχήμα μακαρονάδας ."Ωραίο ρόπτρο " σκέφτηκε ο Γκουστάβ Ρενέ και το χτύπησε δύο φορές απαλά.Καθώς περίπενε να του ανοίξουν σκουπισε το χέρι του που είχε γεμίσει σάλτσα ντομάτα αλλα τελικά δε φάνηκε κανείς.Το χτύπησε άλλες πέντε δυνατά.Κανείς....

-συγνώμη , είναι μέσα ο Γείτονας? (ρωτησε ο Γκουστάβ Ρενέ τη Chevrolet του 67)

-βρούμ βρούμ ναι (απάντησε το αυτοκίνητο)

"μμμμμ" σκεφτηκε ο Ρενέ "ενα αυτοκίνητο που απαντάει σε ερωτήσεις"

"βρουμμμμμ" σκέφτηκε η Chevrolet του 67 "ένας άνθρωπος που κάνει ερωτήσεις σε αυτοκίνητα"

-είσαι καλα? (ρωτησε πάλι ο Ρενέ) φαίνεται πως έχεις άσχημο βήχα.

-βρούμ βρούμ γεννήθηκα με βήχα .Παντως εκτιμω το βρούμ ενδιαφέρον βρουμμμ.Εσυ πάλι είσαι λίγο βρούμικος.Συγνώμη,βρουμ,βρώμικος.

ο Ρενέ κοίταξε τον εαυτό του,όσο μπορούσε τουλάχιστον."οι καθρέπτες δεν είναι ποτε εκεί όταν τους θέλεις,αντίθετα όταν δεν τους θές είναι παντα εκεί για να στη σπάσουν" σκέφτηκε και μετα απάντησε στον περίεργο συνομιλητή της τάξεως των 50 ίππων.

-ναι ,βλέπεις, παρότι περασα πολλές ώρες μέσα σε μια βρύση καθαρός,το σπίτι μου γκρεμίστηκε και γέμισα σκόνη.

-βρουμμμμμμ,το σπίτι σου γκρεμίστηκε όσο ήσουν μέσα στη βρουμ βρύση?

-όχι,είχα βγεί

-βρουμμμ οπότε ας ξεχάσουμε την πιθανότητα να ζητήσεις αποζημίωση απο την ΕΥΔΑΠ ...

Κάθησαν και οι δύο σκεπτικοί.Υστερα απο λίγο ο Ρενέ είπε

-και γιατί δεν ανοίγει την πόρτα ο Γείτονας? μήπως δεν ακούει λόγω του μίξερ?

-χα χα χα βρουμ χα χα έχω να γελάσω τόσο πολύ απο τότε που μου έβαλαν βενζίνη σε ένα βενζινάδικο στη Jamaica βρουμ χα βρουμ χα χα......κοίτα....(είπε η Chevrolet) μια πόρτα βρουμ χα πρέπει να την χτυπήσεις τρείς φορές βρουμ χα αν θές να σου ανοίξει κάποιος χα βρούμ.Αν θές να ανοίξει μόνη της πρέπει να την χτυπήσεις τέσσερις φορές χα βρουμ δεν ξέρω αν με καταλαβαίνεις βρούμ χα χα ,όσο για το μίξερ θα καταλάβεις αργότερα γιατι ήταν βρουμ χα αστείο αυτό που χα είπες βρουμ

Ο Γκουστάβ Ρενέ δεν είχε ξαναδεί αυτοκίνητο να έχει ταυτόχρονα βήχα και λόξυγγα. Βέβαια δεν τον προβλημάτισε άλλο αυτό γιατί σκεφτόταν αυτό που του είπε η Chevrolet για την πόρτα ,το οποίο του θύμισε αυτόματα την ιδέα της Τέταρτης Σκέψης ,μόνο που η ίδια η Τέταρτη Σκέψη δεν υπήρχε μέσα στο μυαλό του,υπήρχε μονάχα η ανάμνηση της ιδέας. Παρόλαυτά αδιαφόρησε με τον ίδιο τρόπο που αδιαφορούν όλοι οι άνθρωποι στις πιο σημαντικές στιγμες της ζωής τους και ευχαρίστώντας το μοναδικό αυτοκίνητο στον κόσμο που είχε τα απαραίτητα τεχνικά χαρακτηριστικά για να γίνει stand up κωμικός , πήγε πάλι προς την πόρτα ,έπιασε το ρόπτρο σε σχήμα μακαρονάδας και το χτύπησε τέσσερις φορές όπως του είχε υποδείξει η η Chevrolet του 67.

Έτσι τη στιγμή που σκούπιζε πάλι το χέρι του απο τη σάλτσα ντομάτα , η μεγάλη ξύλινη πόρτα είπε "Ευχαριστω-Καλή όρεξη" και ανοιξε διάπλατα δείχνοντας στον Ρενέ το δρόμο για το εσωτερικό του σπιτιου του Γείτονα και στην Ανθρωπότητα το δρόμο για Περισσότερη Λεμονάδα.

Γκουστάβ Ρενέ μια νουβέλα για τον ελιτισμό ( κεφάλαιο 2)

συνέχεια απο Κεφάλαιο 1

Κεφάλαιο 2

Τη στιγμή που ο Γκουστάβ Ρενέ περνούσε την πόρτα του δωματίου με τη βιβλιοθήκη ,έκανε την Τρίτη Μεγάλη Σκέψη, πράγμα που τον καθήλωσε για περισσότερο απο 5 ώρες ακριβώς κάτω απο την πόρτα.
Τώρα....
Αν ο Γκουστάβ Ρενέ μιλούσε με τη Μπρουχίλντα , την αγελάδα που φαινομενικά μόνο είχε τρία κέρατα, δεν θα έκανε ποτέ την τρίτη σκέψη και δεν θα βρισκόταν ακινητοποιημένος μεσα στην πόρτα και έτσι δεν θα επιζούσε απο τον σεισμό που γκρέμισε όλο το σπίτι του εκτός απο το σημείο στο οποίο έφαγε σκάλωμα το μυαλό του.
ο Γκουστάβ Ρενέ ξύπνησε απο το λήθαργο της Τρίτης Σκέψης, ανοιγόκλεισε τα μάτια του μερικές φορές , στάθηκε σα χαμένος , αμέσως τον κατέλαβε ο τρόμος του κενού ,ο μηχανισμός άμυνας του εγκεφάλου του πήρε πρωτοβουλία,ο εγέφαλος πήρε άδεια πρωτοκόλλου απο το Γραφείο Νευροδιαβιβασμού,το υπέγραψε,έστειλε ένα σχετικό e-mail στις αρμόδιες Νευρικές απολήξεις ενημερώνοντάς τις για την κατάσταση,επειτα έστειλε σήμα στο χέρι ,το χέρι υπάκουσε,ο ρενέ σήκωσε το χέρι του και έριξε ενα γερο χαστούκι στον εαυτό του (ή μαλλον καλύτερα ο εαυτός του τού έριξε ένα γερό χαστούκι) , πηρε μια βαθιά ανάσα και είπε

"τι στο διάολο.... δε γαμιέται.....οκ........έτσι κι αλλιώς θα μου κάναν έξωση."

Κοιταξε τριγύρω.Όλα ήταν γκρεμισμένα εκτός απο την πόρτα του δωματίου της βιβλιοθήκης.Και αυτός στεκόταν πάνω σε ένα ολότελα γκρεμισμένο σπίτι ,το σπίτι του,προστατευμένος απο την πόρτα της βιβλιοθήκης.

"Τι παράξενος ορειβάτης που είμαι..." σκέφτηκε προσπαθώντας να αποφασίσει τί θα έκανε τώρα μιας και δεν είχε ξαναβρεθεί σε παρόμοια περίπτωση ως τώρα.΄Η Τρίτη σκέψη είχε σβηστεί τελείως απο το μυαλό του , το σόκ της επιβίωσης είχε μετατρέψει την Τρίτη Σκέψη σε μια Τέταρτη, μόνο που ο Ρενε δεν τα θυμόταν πια όλα αυτά , το τρία , το τέσσερα, δεν είχαν πια νόημα, ήταν ο ίδιος αριθμός που άλλαζε όλη την ώρα.

"Τί ήταν αραγε αυτό που με προστάτεψε? "
Αμέσως κατάλαβε οτι ήταν η βιβλιοθήκη.

"Αν όμως η βιβλιοθήκη με προστατευσε , τωρα που καταστράφηκε απο το σεισμό , παει να πεί οτι δε με προστατεύει πια?"

-ε Ρενε....τσίμπησες ενα αρχίδι ή εμένα μου φάνηκε ? είπε ο Καταμαράν που κοιτούσε με γνήσιο ενθουσιασμό την εξέλιξη
-...τσιμπησα ενα αρχίδι......δεν ξέρω......εσύ τι λές?
-Εγω λέω οτι τσίμπησες ΤΟ Αρχίδι χο χο ναι ΤΟ ΑΡΧΙΔΙ με κεφαλαία γράμματα , αν με καταλαβαίνεις χε χε δεν έχεις που να μείνεις.
-ναι....αναμφισβήτητα...κοιτα , θα μπορούσα να έχω πεθάνει κιόλας ε? απο αυτή την άποψη είμαι τυχερός μεσα στην ατυχία μου
-τι όμορφα (είπε το Αστρικό Κουνάβι)
-και τι ατυχία ε? (ειπε ο Καταμαράν) , Παρατήρησες οτι μόνο το δικό σου σπίτι γκρεμίστηκε? χο χο φίλε μου αυτό δεν είναι ατυχία χο χο, αυτό είναι χριστουγεννιάτικο δώρο ΧΑ ΧΑ ΧΑ και ΧΑ ΧΑ
-Μάλλον (είπε ο ρενε) ήρθε η ώρα να θέσω μια νέα βάση στη ζωή μου.Αν αυτό είναι χριστουγεννιάτικο δώρο τότε το δέχομαι με ευχαρίστηση, αν και δε νομίζω οτι ενα τέτοιο δώρο χωράει μέσα σε μια κάλτσα και επιπλέον το τζάκι γκρεμίστηκε και αυτό.
-τι όμορφα (είπε το Αστρικό Κουνάβι)
-θα σκάσεις μωρη ηλίθια Κουνάβω ποτε? μου έχεις φάει τη ζωη με αυτή τη βλακεία που λές όλη την ώρα , δεν ξέρεις να λές τιποτε άλλο???? Θέλω να ακούσω κατι άλλο !!! θελω να ακούσω κατι !!! Θέλω να ακούσω !!! ΑΚΟΥΣΩ !!!!! ΘΕΛΩ!!! ΝΑ !!! ΣΚΑΣΕ ΠΙΑ (είπε ο Καταμαράν)
-τι όμορφα (είπε το Αστρικό Κουνάβι)

ο Γκουστάβ Ρενέ άρχισε να κατηφορίζει το Λόφο του γκρεμισμένου του σπιτιού αφήνοντας πίσω του το θόρυβο που έκαναν τα δυό μικρά ζώα με γούνα που κάθονταν πάνω στο φράχτη του.Όσο απομακρυνόταν τόσο περισσότερο τον προβλημάτιζε αν αυτό που τον είχε προστατεύσει συνέχιζε να υπάρχει ή είχε πια χαθει.Γιατι ο Γκουστάβ Ρενέ είχε ξεχάσει την Τριτη Σκέψη και δεν μπορούσε να συλλάβει οτι εκείνο το απόγευμα δεν τον είχε σώσει η Βιβλιοθήκη αλλα εκείνο που υπήρχε μέσα στη βιβλιοθήκη , το οποίο δεν χάθηκε όταν οι Ναζι έκαιγαν βιβλία, δεν χάθηκε οταν η Ιερα εξέταση έκαιγε κι αυτή βιβλία, δεν χάθηκε όταν η Βιβλιοθήκη της Αλεξάνδρειας τυλίχθηκε στις φλόγες , δεν χάθηκε όταν η βιβλιοθήκη του Ρενε γκρεμίστηκε απο το σεισμό που έπληξε αποκλειστικά το δικό του σπίτι ,δε χάθηκε πως το λένε ρε πόυστη ΔΕ ΧΑΘΗΚΕ.
Μίά παρα δέκα το βράδυ ο Γκουστάβ Ρενέ πάτησε το πόδι του στο πεζοδρόμιο και όσο περισσότερο άφηνε πίσω του τον θόρυβο του Καταμαράν και του Αστρικού Κουναβιού , τόσο πιο καθαρά μπορούσε να ακόυσει το μίξερ του Γείτονα απο απέναντι.
"μμμμ" είπε ο ρενε
"ετσι όπως έχουν τα πράγματα, μια λεμονάδα δεν θα ήταν κακή ιδέα"

Γκουστάβ Ρενέ : μια νουβέλα για τον ελιτισμό ( κεφάλαιο 1)

Κεφάλαιο 1





οι πόρτες δεν άνοιγαν γιατι απο πίσω υπήρχαν άνθρωποι.
ο Γκουστάβ Ρενέ τότε ,αποφάσισε να επινοήσει εναν καθρέφτη μέσα του. Αποφάσισε να μην ξαναβγεί απο το θάλαμο αν δεν του ρίχνανε τουλάχιστον τρία γιαούρτια (αν και το ιδανικό θα ήταν τέσσερα).


η πρώτη σκέψη μέσα στο νεροχύτη ήταν η αγάπη.
η πρώτη ανάμνηση ήταν σταγόνες που θα πέσουν.
η πρώτη λέξη ήταν "Ποτήρι"
η πρώτη επιθυμία ήταν να νυχτώσει.


Όταν νύχτωσε και το φεγγάρι βγήκε , πήραν τη θέση τους στο φράχτη μικρά ζώα με γούνα που μοναδική τους ασχολία ήταν η παρατήρηση.Ο Γκουστάβ Ρενέ τα συμπαθούσε πολύ και συνήθιζε να τα αποκαλεί με ονόματα.Το ένα το φώναζε Αστρικό Κουνάβι και το άλλο το έλεγε Καταμαράν.
Ο Καταμαράν ήταν ο πιο επιθετικός απο τους δύο.Συνήθιζε να σχολιάζει φωναχτά το ντύσιμο των μοντέλων που κατηφόριζαν όλη τη Lanceveil Avenue για να φτάσουν στη ξακουστή σχολή χορού της madame Mitsubishi που βρισκόταν ακριβώς απέναντι απο το φράχτη του Γκουστάβ Ρενέ . Αντίθετα , το Αστρικό Κουνάβι συνήθιζε να επαναλαμβάνει "τι όμορφα" τόσο ήρεμα αλλα και τόσο γρήγορα που στο τέλος δεν ακουγόταν μια επαναλαμβανόμενη φράση αλλα ενας λευκός οξύς θορυβος που κάλυπτε τον ήχο του τηλεφώνου , καλυπτε τον ήχο της βροντής ,κάλυπτε το μίξερ του γείτονα , κάλυπτε τον σταθερό βηματισμό των μοντέλων στη Lanceveil Avenue.
Καθε φορά που νύχτωνε ο Γκουστάβ Ρενέ παρατηρούσε νωχελικά αυτήν την πραγματικά εντυπωσιακή καθημερινή παρέλαση .Μερικά απο τα μοντέλα τον είχαν εντοπίσει οτι κάθε απόγευμα τις παρατηρεί και κάθε φορά που περνούσαν, είτε το συζητούσαν με τη φίλη τους και χασκογελάγανε είτε του κουνούσαν το χέρι.Μια αφρικάνα και μία ιταλίδα του είχαν κάποτε στείλει ενα φιλί που κόλλησε στις γρίλλιες και έμεινε απο τότε εκεί.
Αυτή τη φορά όμως ο Γκουστάβ Ρενέ δεν στεκόταν στο παράθυρο.
Τα μοντέλα παραξενεύτηκαν.
που έχει πάει ? δε φαίνεται πουθενα έλεγαν η μία στην άλλη.
Ο Γκουστάβ Ρενέ όμως δεν φαινόταν γιατι ήταν κλεισμένος στο στόμιο του νεροχύτη και εκεί είχε βρεί ,αν μη τι άλλο, απομόνωση.


Η δεύτερη σκέψη που εκανε ήταν Φως.
και αμέσως κατάλαβε οτι ο καθρέπτης μέσα του τα έδειχνε όλα ανάποδα οπότε και αποφάσισε να βγεί απο τον νεροχύτη.
ετοιμάστηκε να κάνει ένα μπάνιο και ενώ ζέσταινε νερό θυμήθηκε οτι δεν υπάρχει λόγος να κάνει μπάνιο αφου μόλις είχε βγεί απο μια 6ωρη παραμονή μεσα σε μια βρύση.
Έφτιαξε καφέ και έπειτα πήρε το καλάζνικοφ απο την κουζίνα και άρχισε να πυροβολεί το ταβάνι. Αυτό τον συνέφερε για τα καλά και έτσι κατάφερε να επιστρέψει στην πραγματικότητα.
Εκεί με λύπη του διαπίστωσε οτι το ταβάνι του σπιτιού του δεν θα άντεχε πολλούς πυροβολισμούς ακόμα και οτι ο νοικάρης του τού έκανε έξωση(βρήκε σημείωμα κάτω απο την πόρτα).
Αυτό τον συγκλόνισε. Κατευθύνθηκε προς το δωμάτιο με τη βιβλιοθήκη και στη διαδρομή αδιαφόρησε για την αγελάδα που βρισκόταν στο σαλόνι του και η αλήθεια είναι οτι καλά έκανε γιατι αν της μιλούσε η ιστορία θα έπαιρνε πολύ διαφορετική τροπή.Προσπέρασε λοιπόν την αγελάδα με τα τρία κέρατα ,Τρία κερατα? μήπως δεν είχε δεί καλα? επέστρεψε αμέσως πίσω να ξαναελέγξει την αγελάδα ΟΧΙ ΓΚΟΥΣΤΑΒ ΡΕΝΕ ΜΗΝ ΤΣΕΚΑΡΕΙΣ ΤΗΝ ΑΓΕΛΑΔΑ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΤΙΑ ΚΕΡΑΤΑ ΔΥΟ ΕΧΕΙ ΞΕΚΟΛΛΑ ΜΑΖΙ ΤΗΣ ΘΑ ΠΑΕΙ ΑΛΛΟΥ ΤΟ ΘΕΜΑ ,ΤΟ ΘΕΜΑ ΒΡΙΣΚΕΤΑΙ ΣΤΟ ΔΩΜΑΤΙΟ ΜΕ ΤΗ ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ ΑΚΟΥΣΕ ΜΕ ΡΕΝΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕ ο Γκουστάβ Ρενέ απο διαίσθηση άλλαξε ξανά την πορεία του και αποφάσισε να αδιαφορήσει οριστικά και να μην ξανασχοληθει με αυτήν την αγελάδα και πολυ καλα έκανε γιατι αν της μιλούσε η ιστορία θα έπαιρνε πολύ διαφορετική τροπή.Προσπέρασε λοιπόν την αγελάδα και κατευθύνθηκε προς το δωμάτιο με την βιβλιοθήκη.
Έξω στο δρόμο τα μοντέλα είχαν στήσει μια αυτοσχέδια χορωδία με εμφανή την έλλειψη μπάσων φωνών για καθαρά τεχνικούς λόγους .Οταν ξεκίνησαν να τραγουδούν το kyrie eleison απο το Requiem του Moztart προς τιμήν του εξαφανισμένου παρατηρητή τους , εκείνος περνούσε την πόρτα του δωματίου με τη βιβλιοθήκη.
"αι στο διάολο βλαμμένες" είπε ο Καταμαράν
"τι ομορφα" είπε το Αστρικό Κουνάβι