Mixaloliakos_in_chains.jpg

Είναι γεγονός κοινής πια αποδοχής το ότι ζούμε σε μια εποχή που η εικόνα είναι κεντρικό κομμάτι του δημόσιου λόγου και του τρόπου που αντιλαμβανόμαστε τον κόσμο και τα γεγονότα που συμβαίνουν γύρω μας..

Χτες παρακολουθήσαμε λοιπόν το show της κυβέρνησης με το πομπώδες όνομα:

«Η Εξάρθρωση της Χρυσής Αυγής»

(υπότιτλος διαφόρων καναλιών στις ζωντανές τους συνδέσεις κατά τη διάρκεια της ημέρας)

Και λέω show γιατί μόνο έτσι μπορεί να πει κάποιος τις πολύωρες ζωντανές συνδέσεις από τα μεγάλα κανάλια στην Ελλάδα με τη ΓΑΔΑ, από το πρωί μέχρι και το απόγευμα-βράδυ, όταν πια ολοκληρώθηκε η μεταγωγή του αρχηγού Μιχαλολιάκου και των υπολοίπων από την Αστυνομική Διεύθυνση στα Δικαστήρια της Ευελπίδων.

Είχαν λοιπόν στηθεί από νωρίς οι δημοσιογράφοι και οι κάμερες στην είσοδο του κτιρίου της ΓΑΔΑ και περίμεναν να εμφανιστούν οι κατηγορούμενοι και με περίσσεια χαρά να τους παρουσιάσουν στο κοινό «αλυσοδεμένους». Να παρουσιάσουν τους «κακοποιούς», κυριολεκτικά στα χέρια της αστυνομίας. Να δείξουν την εικόνα της «δημοκρατίας που κάνει τη δουλεία της». Και βέβαια, αν και  δεν είχαν τα άσπρα γιλεκάκια που φοράνε σε άλλους κρατούμενους «για την προστασία τους», οι κινούμενες και σταθερές εικόνες που παρήχθησαν ήταν αρκετές για να δώσουν το μήνυμα...  «Εξαρθρώσαμε τους κακοποιούς»...

Όλα ήταν έτοιμα λοιπόν, τα τζιπ της αστυνομίας περιμένανε, οι δημοσιογράφοι στις θέσεις τους είχαν σχηματίσει τον απαραίτητο διάδρομο και οι κάμερες ήταν οπλισμένες. Κατέβηκαν οι λεγάμενοι από τα ύψη της αστυνομικής διεύθυνσης και στον προθάλαμο είχαν τον χρόνο να προετοιμαστούν για την έκθεσή τους «ως κρατούμενοι» στα media.

Και εκεί καθώς έχουν αρχίσει να περπατάνε την «πασαρέλα της αποπομπής τους», με τον Μιχαλολιάκο ως αρχηγός να βγαίνει πρώτος (άραγε σκηνοθετική παρέμβαση ή πρωτοβουλία του ιδίου;) και κατά τη διάρκεια ενός νούμερου του πρωταγωνιστή που χτυπιέται τραβώντας τα «χέρια του νόμου» από πάνω του... κλικ... ανοίγει το κλείστρο και παράγεται αυτό το ενσταντανέ...

(http://www.livepedia.gr/index.php/Ενσταντανέ   //   δες και video)

Παράγεται λοιπόν αυτή η εικόνα στην οποία και θα ήθελα να σταθώ:

Τι έχει λοιπόν αυτή η εικόνα που παρουσιάζει τη μεγαλύτερη κυκλοφορία από τις εικόνες αυτού του show;

Κοιτώντας αυτήν την εικόνα κανείς προφανώς παρατηρεί κάποια πράγματα, όπως τα χέρια του κρατούμενου που είναι δεμένα με τις χειροπέδες και το τσαντάκι που κρατάει (και ευλόγως αναρωτιέται πως και του έχει επιτραπεί να το έχει ακόμα..), αλλά κοιτάει κανείς επίσης και τους δύο αστυνομικούς με τα καλυμμένα πρόσωπα... παρατηρεί τα μάτια των οργάνων αυτών και ιδιαίτερα αυτού στα δεξιά (και προσπαθεί μέσω των ματιών του να καταλάβει έστω και κάτι για την ανθρώπινη ποιότητα αυτού του δεσμοφύλακα)... αλλά το βλέμμα προφανώς τελικά κολλάει στη φάτσα του Μιχαλολιάκου, του πρωτ-αγωνιστή...

Κολλάει σε αυτή τη στημένη και ψεύτικη γκριμάτσα που και καλά δείχνει πως είναι θυμωμένος... με τα στραβωμένα χείλη και τα ανοιγμένα ρουθούνια.. σαν ένας «ταύρος που ξεφυσάει»... προσπαθεί και καλά μέσω της έντονης γκριμάτσας να δείξει την «αδικία» προς το πρόσωπό του... να επικοινωνήσει στους θεατές (και φυσικά προς τους υποστηριχτές του) το ότι «εμένα αυτές οι αλυσίδες δεν θα με κρατήσουν»... δίνει μια παράσταση στην οποία χρησιμοποιεί την υπερβολή για να δηλώσει την απέχθειά του προς το «διεφθαρμένο σύστημα» που τον κατηγορεί...

Όμως, αυτό που δεν μπορεί κανείς να μην προσέξει (εκτός ίσως από τα άμυαλα ανδρείκελα που τoν ακολουθούν), είναι το πόσο ψεύτικη είναι αυτή η γκριμάτσα, πόσο στημένη... είναι μια αποτυχημένη προσπάθεια να δηλώσει όλα τα παραπάνω με την οποία τελικά καταφέρνει να αποδείξει πόσο ψεύτικος είναι ο ίδιος... δείχνει τελικά ότι είναι και αυτός μέρος της διαφθοράς αυτού του συστήματος που τον κατηγορεί!

Η υπερβολή που χρησιμοποιεί είναι τόσο εξόφθαλμα ψεύτική, τόσο μια παράσταση, όσο είναι και παράσταση το όλο show της επιχείρησης «εξάρθρωσης» της οργάνωσής του..

Και το ότι όλο αυτό ήταν μια παράσταση για τις στημένες κάμερες έξω από τη ΓΑΔΑ φαίνεται και από μια άλλη φωτογραφία, που κυκλοφορεί λιγότερο, και δείχνει μια στιγμή από τα δικαστήρια, λίγο μετά, στην οποία είναι χαμογελαστός και πολύ πιο άνετος από ότι ήθελε να δείξει με το προηγούμενο του νούμερο... όπου βέβαια έχει γίνει και μια παρέμβαση που δηλώνει την ειρωνεία όλου αυτού του show...

Την ψεύτικη όμως αυτή ενσταντανέ της γκριμάτσας με το τσαντάκι ειρωνεύονται και άλλες παρεμβάσεις που έχουν ήδη γίνει στην διάσημη πια φωτογραφία... γιατί τουλάχιστον υπάρχει ακόμα το χιούμορ ενάντια σε όλους αυτούς που πιστεύουν πως είμαστε όλοι παθητικοί θεατές των νούμερων που παίζουν για τις κάμερες...

(από το facebook με σχόλιο: Opa GangBang Style)

Οδηγός επιβίωσης : Πως να σκοτώσετε ένα ζόμπι

The desert pole is not a waste so dead
Charles Pierre Baudelaire

N.I.T.

Λοιπόν.
λέω να γράψω ένα πόστ (είπα). περάσανε μέρες , περάσανε μήνες. Περάσανε όπως περνάνε αυτά. Θέλω να το ανοίξω το γαμημένο αλλα δεν ανοίγει , βρίσκομαι μέσα σε μία τσιχλόφουσκα. Κάθομαι λοιπόν μέσα στη φούσκα (πολύ αναπαυτικά , έχω βάλει και καναπέ) και περιμένοντας να με μασήσουν και να με ξανακάνουν τσιχλόφουσκα, θεωρώ. Θεωρώ αναθεωρώ επιθεωρώ. όλα αυτά. Τις δύσκολες ώρες σκοτώνω ζόμπι στον υπολογιστή και βλέπω ποστ-αποκαλύπτικ ταινίες. Εντάξει μου πήρε λίγο καιρό αλλα τελικά το κατάλαβα οτι το ζόμπι στην πραγματικότητα είμαι εγώ.

Γενικά μιλώντας ενα ζόμπι είναι δράση χωρίς σκεψη. Δεν είναι τυχαίο που τα ζόμπι κυκλοφορούν μουρμουρίζοντας μυαλααααα μυαλααααααα. Θέλουν να φάνε αυτό που τους λείπει. αλλα επειδή δεν έχουν μυαλό (πράγμα που τα κάνει επιεικώς ηλίθια) δεν μπορούν να σκεφτούν οτι και να τα φάνε τα μυαλά δε θα αλλάξει τίποτα. Στο κάτω κάτω αν ίσχυε αυτό θα ήταν ενα κακόγουστο κοσμικό αστείο σε βάρος της νευροχειρουργικής.

Ο αδερφός μου είναι νευροχειρούργος. Μου έλεγε προχθές οτι σε κάποιες περιπτώσεις χρησιμοποιούν τρυπάνι (με την παραδοσιακή έννοια) για να ανοίξουν τον εγκέφαλο του ασθενή. Σκέφτηκα οτι τελικά ο κόσμος είναι απλός και γέλαγα μόνος μου οτι εντάξει δεν είναι και τίποτα πολύπλοκο να κάνεις επέμβαση στον εγκέφαλο τελικά. Η αλήθεια είναι μάλλον οτι ο άνθρωπος είναι καταδικασμένος να γίνεται όσο μπορεί πιο πολύπλοκος για να αντιμετωπίσει αυτή την επιθετική απλότητα του κόσμου. Είναι επίσης πολλά άλλα πράγματα. Διπολικός εκ φύσεως , αρσενοθήλυκος, ανίκανος να είναι ολόκληρος χωρίς το άλλο του μισό (ρεαλιστικά και καθόλου με τη ρομαντική έννοια) , εγκλωβισμένος στο παρόν ανάμεσα σε παρελθον και μέλλον , νοιώθοντας δέος πάντα για τα δύο μεγάλα μυστήρια του κόσμου , τη ζωή και το θάνατο. Καταδικασμένος να τρώει τα υγρά φαγητά (όπως σούπα) με κουτάλι και τα στέρεα (όπως πατάτα στο φούρνο) με πηρούνι. Αναποφάσιστος ως προς το αν πρέπει να παραγγείλει πίτσα ή σουβλάκια. α ναι. και να ξυπνάει το πρωί καθώς και να κοιμάται το βράδυ. Αν και αυτό είναι σχετικό. Τα βαμπίρ και τα φαντάσματα πχ ξυπνάνε τη νύχτα.

Όλοι οι νεκροζώντανοι έχουν ένα κοινό μυστικό. Έχουν κολλήσει στο φάσμα που ζωή και θάνατος αλληλοαναιρούνται. Νεκροί αλλα ωστόσο ζωντανοι. Αλλα κυρίως νεκροί. Στην τελική όμως τίποτε απο τα δύο. Γιαυτό και είναι πάντα pure evil και προκαλούν τρόμο. Εντάξει βοηθάει και το κομμάτι κρέας που κρέμεται απο το στόμα του ζόμπι όταν του ρίχνεις το φακό στη μούρη αλλα ο τρόμος είναι κυρίως μεταφυσικός με την φιλοσοφική έννοια, πιστέψτε με. Οι νεκροζώντανοι είναι στην πραγματικότητα ένα συγκεκαλλυμένο ανέκδοτο της επιστήμης του πριν και του μετά. Ενα ανέκδοτο που προκαλεί ΤΡΟΜΟοοοο . Γιατι κανένας δε θέλει να είναι ακρόβάτης της ζωής και του θανάτου. Κάποιοι θέλουν να ζούνε , κάποιοι άλλοι όχι. Κανένας το ενδιάμεσο. Εντάξει κάποιοι που το σκέφτηκαν πρόχειρα θα ήθελαν να είναι αθάνατοι αλλα αυτό δεν είναι καθόλου το ίδιο με το να είσαι νεκροζώντανος. Ελπίζω να γίνομαι αντιληπτός. Ενα ζόμπι δεν είναι αθάνατο. Όλοι ξέρουν οτι αν του τινάξεις τα μυαλα στον αέρα με μια κοντόκανη θα πεθάνει.

Ηλίθια ζόμπι , δράση χωρίς σκέψη. Εγώ έχω υπάρξει το αντίθετο , ενα ζόμπι απο την ανάποδη αλλα στην κοσμοθεωρία μου τα δίπολα είναι το ίδιο , επομένως φαντάζομαι αυτό σημαίνει οτι είμαι as good as οποιοδήποτε ζόμπι. Αυτό με μπερδεύει λίγο τώρα που το σκέφτομαι γιατι εγώ μπορώ να σκεφτώ , πράγμα αντιφατικό με το δόγμα της ταύτισης των αντιθέτων της κοσμοθεωρίας μου, το οποίο με τη σειρά του με κάνει να αμφιβάλω για τις σκέψεις μου. Πράγμα που με κάνει ένα πραγματικά ηλίθιο ζόμπι. ωραία.

Η άνοιξη είναι ωραία. Ειδικά όταν φτάνει 7 η ώρα το πρωί και δεν ξέρεις ποιός είσαι. Τότε είναι γαμάτα μιλάμε. Το κελάηδισμα των πρωινών πουλιών απο το πάρκο είναι πηγή άγχους χαχχαχα τρομερό έτσι ? στο τσίου τσίου δεν ακούγεται σαν goodmorning sunshine αλλα σαν "γιατι δε κοιμήθηκεεεεεες πάααααααλιιιι" .Υπάρχει η απεγνωσμένη ανάγκη να βρεθεί κάποιος να γίνετε κωλοτρυπίδι. Και κάπως έτσι θυμήθηκα εκείνο το πόστ τότε και έψαξα και το βρήκα και είδα οτι νοιώθω το ίδιο με τότε και εκτός απο αυτό που είδα , είδα επίσης και οτι στο τέλος τέλος τέλος τέλος υπάρχει κάτι που δεν το είχα δεί παρα μόνο τώρα , μήνες μετά. Και είδα οτι δε μπορούσα να το δώ γιατι έχει σβηστεί. Στεναχωρήθηκα γιατι θα ήθελα να το έβλεπα. Γυάλισα λίγο τη σαπουνόφουσκά μου απο μέσα γιατι είχε θολώσει απο την απότομη αλλαγή θερμοκρασίας και στράφηκα χωρίς λόγο στο χώλ και κόλλησα το βλέμμα μου πάνω στον καλόγερο που κρεμάω τα ρούχα. Αυτός ο καλόγερος μου θυμίζει τον Άγιο Ιωάννη του Σταυρού το έχω γράψει και σε άλλα πέντε πόστ αλλα δεν τα ανέβασα ποτέ.

Ο Άγιος Ιωάννης του Σταυρού έζησε το 16ο αιώνα και είναι γνωστός γιατι έγραψε το La noche oscura del alma. Η σκοτεινή νύχτα της ψυχής. Είναι ένα ποίημα (που μαζί με το σχολιασμό απο το συγγραφέα) περιγράφει ένα στάδιο της πνευματικής ζωής ενός χριστιανού στο οποίο η αφοσίωση στο θεό χάνει την εμπειρική της αξία. Η προσευχή βιώνεται σαν να λέγεται σε τοίχο. Είναι μια σκοτεινή μοναχική πορεία. ἐὰν γὰρ καὶ πορευθῶ ἐν μέσῳ σκιᾶς θανάτου, οὐ φοβηθήσομαι κακά, ὅτι σὺ μετ᾿ ἐμοῦ εἶ· ἡ ράβδος σου καὶ ἡ βακτηρία σου, αὗταί με παρεκάλεσαν (Ψαλμοί 22,4 εξού και ο πρώτος στίχος ). Είναι επίσης ενα σύνηθες αλλα χρήσιμο στάδιο μοναξιάς που περνάει ενας άνθρωπος στην πορεία της εξατομίκευσης κατα την αναλυτική ψυχολογία. Το οποίο και το ομολογώ, εξαπατήθηκα για μεγάλο διάστημα οτι ήταν ο λόγος που δεν επικοινωνώ , που δεν ανεβάζω πόστ , που δεν. Εντάξει. Τωρα ξέρω οτι η κάθοδος στον άδη είναι ενα προνόμιο που το έχουν οι ζωντανοι και όχι οι νεκροζώντανοι.


Καλημέρα :)