Ψαξτε...μη σας πιάνουν κορόιδα...

σήμερα είναι άλλη μία τάιντινκ-απ μέρα. επέρασα τις τελευταίες ημέρες από τις παλιές μου φωτό, αναμνηστικά ταξιδιών, σι-ντι, γραψίματα, βιβλία, ρούχα, αποκόμματα εφημερίδων. έπειτα πέρασα ηλεκτρονικά στο mydocs, έφτιαξα καλύτερα το φόλντερ "miscellaneous bullshit", χώρισα τις μουσικές, τις ταινίες, τα βίντεο. έπειτα έκανα φορμάτ και εγκατέστησα στο msi μου όλα τα προγράμματα, βρίζοντας σε κάθε βήμα και στάδιο τον π... τον Μπιλ Γκέι, που τόσα χρόνια μας έχει φορτώσει με περισσότερα σκουπίδια από όσα χωράει η Λιοσίων. έπειτα στα μέιλ (3 τον αριθμό που έγιναν 2 στην πορεία) και στα 100 διαφορετικά πασγουορντ και useernames. κατέληξα στο μπλογκ της παρέας (σαν το κρασί ένα πράμμα, μόνο πιο καλό και με άρωμα ντε ζα βιι) όπου έκανα το απίστευτο τάιτινγκ-απ να διαγράψω την ετικέτα "ξυπνα" και να βάλω στα ποστ την ήδη υπάρχουσα ετικέτα "ξύπνα". Δεν ξέρω αν ήθελα να ξυπνήσω με ή χωρίς τόνο, αλλά το γεγονός ότι ήμουν χάλια στα νέα ελληνικά στο σχολείο, με έχει βάλει σε ένα απίστευτο ψυχαναγκασμό τα τελευταία χρόνια να είμαι όσο πιο Μπαμπινιώτης γίνεται. κράτησα το λεπόν το ξύπνα και έσβησα το ξυπνα. το περιεχόμενο του ξυπνήματος (που μας καλούν να κάνουμε ανεξαιρέτως όλα τα ποστ) παραμένει φυσικά αμείωτο...εξού και αυτό το ποστ...

είχα χρόνια να κάνω τέτοιο συμμάζεμα. κάποια πράγματα πάνε μήνες, άλλα χρόνια, άλλα δεν τα είχα συμμαζέψει ποτέ. το συμμάζεμα είναι εξαίσιος ψυχαναγκασμός. είναι αυτό που απεχθάνεσαι, γιατί σε γυρνά πίσω στα παιδικά σου χρόνια, τότε που η μάνα σου σου φώναζε τα μαζέψεις τα αυτοκινητάκια από το χωλ, γιατί θα σκοτωθεί ο πατέρας σου. εσύ από αντίδραση τα μάζευες. και τώρα από αντίδραση πάλι, αναβάλλεις όσο πιο πολύ γίνεται κάτι που θα σου κάνει τη ζωή πολύ πιο εύκολη. γιατί δεν ξέρουμε αν θα χρεωκοπήσουμε (ακόμη), ξέρουμε όμως ότι ζωή χωρίς οργάνωση είναι σαν τη Γερμανία χωρίς τον Μπε(ι)κενπάου(ντ)ερ.

επίσης σήμερα με θυμήθηκε και ο Αι Βασίλης του ταχυδρομείου. μου έφερε ένα δώρο να πληρώσω μία πιστωτική και μία ανταλλακτική οθόνη κινητού νόκια. την οθόνη του κινητού, την κατέστρεψα μία μέρα που πήγα να δω την Άριελ τη γοργόνα. κουνούσε γρήγορα την ουρά της και με μπέρδεψε πολύ και κάθησα πάνω στην οθόνη και κραααακ. δεν έβλεπα τίποτα. έπρεπε να πάρω τα σωσμένα τηλέφωνα από τη συσκευή, αλλά αυτό κοστίζει 12€. επίσης θα πλήρωνα και ένα 40άρι για νέο κινητό. μπήκα στο ιμπέι και μου έστειλαν μία οθόνη από την Αγγλία με 8€ τελική τιμή (δηλαδή μέσα και τα μεταφορικά). τώρα έχω το ίδιο κινητό (που πολύ το αγαπώ, γιατί χτυπά κάτω απ' το τραπέζι μου, κούκλα μου γλυκιά, τικι τικι τοοοο, χτυπά το κινητό)...και έχω και τα τηλέφωνα μου όλα χωρίς 12€...

μη σας πιάνουν κορόιδα...ζούμε στην πιο ακριβή χώρα του κόσμου. αυτό είναι καλό, μόνο όταν πουλάς. όταν αγοράζεις, να παίρνεις από το εξωτερικό. είδατε κανένα εφοπλιστή να αγοράζει καράβι από το Σκαραμαγκά; όλοι από τη Χιουνντάι τα παίρνουν...να ψάχνετε...να ερευνάτε τας ιντερνετάς...και να φτιάχνετε πατέντες...με πολύ αγάπη και καλή χρονιά...







υγ1: στα βουλγαρικά, το "έκανα μία πατέντα" έχει δικό του ρήμα και είναι το πομπουλγκαριάβανε...σημαίνει το κάνω αλά βουλγαρικά, το βουλγαροποιώ, παίρνω ένα φίατ και του βάζω ζάντες λάντα και τα λοιπά να ουμ

υγ2: τώρα πια που όλοι με ξέρετε...άλλαξα και όνομα...γεια σας...είμαι ο MrT (τώρα που βρήκα πως αλλάζει, θα το αλλάζω συχνά πυκνά να με κρατώ σε ενδιαφέρον)

υγ3: όχι, δεν έχω ξεκινήσει τα ναρκωτικά...απλά κάθε μεσημέρι τρώω και μία κουταλιά από τη σοκολατόπιτα του Ελέφαντα...ελέφαντα, δεν έπρεπε να συμβεί αυτό...

chile sur

Μα εσύ
Δύο χέρια απέμεινες μόνο,
Δίχως κουράγιο για το αύριο
Και απ’ τη ζεστή σου αγκαλιά
Προσμένεις τα χέρια σου να δώσουν έργο.
Απόψε όμως δεν κάνει κρύο
Ζεστά τα σώματα πλάι στο τζάκι
Κι αμφίβολο αν θα προφτάσουμε το αύριο.
-*-
Ώρες ακάματα εξοδεμένες
Χάνονται μες στην απεραντοσύνη του κενού και του ολόκληρου
Σαν ήμουνα μικρός, γειτόνευα με το απόλυτο όλο
Έχτιζα το τέλειο, εύκολα, χυτά και απτά, με δυο γραμμές και μία χούφτα άμμο.
Μα τώρα στάλες αβεβαιότητας με νοτίζουν
Τριμματισμένο το όλο, σκόνη, μέσα σε μία θάλασσα που βλέπω σαν κενή
Κι ανώφελα προσμένω μία φανέρωση
Αφήνοντας τις ώρες ακάματα στο πέλαο να επιπλέουν.
-*-
Κι αν όμως σκοτεινά και ασήμαντα ηχούν οι σκέψεις
Να είσαι βέβαιος
Πως ο ήλιος και πάλι αύριο θ’ αναταθεί...
Σιμά το αισθάνομαι πως βρίσκεται η μέρα

el ritmo africano

Την έλεγαν Πίλι...αλλά οι φίλοι την φώναζαν Πιλίτα. Όμως τελικά δεν είχε σημασία το όνομα. Τα μάτια της ήταν κάτι παραπάνω από μεγάλα και εκφραστικά, για να έχει σημασία το όνομα. Στην κρύα αίθουσα του ex carcel, τα τύμπανα ηχούσαν κάτι παραπάνω από δυνατά. Κοντόσωμες χιλιάνες έπλεκαν περίεργες συνδέσεις με τη γης. Μα τα μάτια της ήταν κάτι παραπάνω από μεγάλα και εκφραστικά, για να έχει σημασία...

La Revancha Del Gato

Museo del Cielo Abierto, Valparaiso, Chile
2008
graffitero: charqy punk

4 mujeres

4 γυναίκες...4 γκραφιτάδες...4 διαφορετικά στυλ...ένας τοίχος...
με τα χρώματα και τα διαφορετικά στυλ και τη θηλυκότητα του ως άνω τοίχου...με ευχές για ένα χαρούμενο καλοκαίρι...Τ

υγ: και βέβαια μου θύμισαν ότι το δικό μου αυτονόητο δεν είναι και για άλλους...Cerro Conception, Βαλπαράισο, Χιλή...οι φωτογραφίες...

valpo

the one week becomes, 8 days, 9 days, 10 days...after a point...every day, you think you will go...you think you can go...but you never do...something of an excuse will keep you another day in valpo...will it be a fiesta in the streets? will it be a fiesta in a house? will it be another place you have discovered in this "hanging" city? another band you saw that plays jazz-mambo-rock-regge-the lot? what is it that you wish to see more of this city, that will hold you here for another day?

you spend your first days walking up and down the hills and at some point you will stop and think...if everything is like this on the outside...how is it inside those houses? what sort of people live inside those houses?...where does the crazyness finish or begin?

the different styles...of the 60s...the 70s...the 80s...the 90s...the nothing-s...the everything-s...
the discussions that create new expressions and new words...that will spread...or not...but definitely will be remembered until you come back...like...vasile vasilando con marakas...
the cats and the dogs...the first posing...the latter accompanying you to your walks...
the absolute disaster in organising and creating a plan that will run intact throughout the day...
the diary that you always remember to take with you...and you always fail to write something on...
the musicians that are everywhere...
the students sitting in every single corner, drawing every single angle of this city...
the postcards that you have bought...but you fail to send for days and days...
the present...the present...the present...
always the present...no real interest in the past...no thoughts for the future...
esta ciudad...me encanta...

ps: request for photos at this moment is impossible to be materialised...some people are still working with films and not digital cameras...

oda a valparaiso - pablo neruda

Aquí termino, es esta oda,
Valparaíso,
tan pequeña como una camiseta desvalida,
colgando en tus ventanas harapientas
meciéndose en el viento del océano,
impregnándose de todos los dolores de tu suelo,
recibiendo el rocío de los mares, el beso
del ancho mar colérico
que con toda su fuerza
golpeándose en tu piedra
no pudo derribarte,
porque en tu pecho austral
están tatuadas la lucha,
la esperanza,
la solidaridad
y la alegría
como anclas
que resisten
las olas de la tierra.