Mixaloliakos_in_chains.jpg

Είναι γεγονός κοινής πια αποδοχής το ότι ζούμε σε μια εποχή που η εικόνα είναι κεντρικό κομμάτι του δημόσιου λόγου και του τρόπου που αντιλαμβανόμαστε τον κόσμο και τα γεγονότα που συμβαίνουν γύρω μας..

Χτες παρακολουθήσαμε λοιπόν το show της κυβέρνησης με το πομπώδες όνομα:

«Η Εξάρθρωση της Χρυσής Αυγής»

(υπότιτλος διαφόρων καναλιών στις ζωντανές τους συνδέσεις κατά τη διάρκεια της ημέρας)

Και λέω show γιατί μόνο έτσι μπορεί να πει κάποιος τις πολύωρες ζωντανές συνδέσεις από τα μεγάλα κανάλια στην Ελλάδα με τη ΓΑΔΑ, από το πρωί μέχρι και το απόγευμα-βράδυ, όταν πια ολοκληρώθηκε η μεταγωγή του αρχηγού Μιχαλολιάκου και των υπολοίπων από την Αστυνομική Διεύθυνση στα Δικαστήρια της Ευελπίδων.

Είχαν λοιπόν στηθεί από νωρίς οι δημοσιογράφοι και οι κάμερες στην είσοδο του κτιρίου της ΓΑΔΑ και περίμεναν να εμφανιστούν οι κατηγορούμενοι και με περίσσεια χαρά να τους παρουσιάσουν στο κοινό «αλυσοδεμένους». Να παρουσιάσουν τους «κακοποιούς», κυριολεκτικά στα χέρια της αστυνομίας. Να δείξουν την εικόνα της «δημοκρατίας που κάνει τη δουλεία της». Και βέβαια, αν και  δεν είχαν τα άσπρα γιλεκάκια που φοράνε σε άλλους κρατούμενους «για την προστασία τους», οι κινούμενες και σταθερές εικόνες που παρήχθησαν ήταν αρκετές για να δώσουν το μήνυμα...  «Εξαρθρώσαμε τους κακοποιούς»...

Όλα ήταν έτοιμα λοιπόν, τα τζιπ της αστυνομίας περιμένανε, οι δημοσιογράφοι στις θέσεις τους είχαν σχηματίσει τον απαραίτητο διάδρομο και οι κάμερες ήταν οπλισμένες. Κατέβηκαν οι λεγάμενοι από τα ύψη της αστυνομικής διεύθυνσης και στον προθάλαμο είχαν τον χρόνο να προετοιμαστούν για την έκθεσή τους «ως κρατούμενοι» στα media.

Και εκεί καθώς έχουν αρχίσει να περπατάνε την «πασαρέλα της αποπομπής τους», με τον Μιχαλολιάκο ως αρχηγός να βγαίνει πρώτος (άραγε σκηνοθετική παρέμβαση ή πρωτοβουλία του ιδίου;) και κατά τη διάρκεια ενός νούμερου του πρωταγωνιστή που χτυπιέται τραβώντας τα «χέρια του νόμου» από πάνω του... κλικ... ανοίγει το κλείστρο και παράγεται αυτό το ενσταντανέ...

(http://www.livepedia.gr/index.php/Ενσταντανέ   //   δες και video)

Παράγεται λοιπόν αυτή η εικόνα στην οποία και θα ήθελα να σταθώ:

Τι έχει λοιπόν αυτή η εικόνα που παρουσιάζει τη μεγαλύτερη κυκλοφορία από τις εικόνες αυτού του show;

Κοιτώντας αυτήν την εικόνα κανείς προφανώς παρατηρεί κάποια πράγματα, όπως τα χέρια του κρατούμενου που είναι δεμένα με τις χειροπέδες και το τσαντάκι που κρατάει (και ευλόγως αναρωτιέται πως και του έχει επιτραπεί να το έχει ακόμα..), αλλά κοιτάει κανείς επίσης και τους δύο αστυνομικούς με τα καλυμμένα πρόσωπα... παρατηρεί τα μάτια των οργάνων αυτών και ιδιαίτερα αυτού στα δεξιά (και προσπαθεί μέσω των ματιών του να καταλάβει έστω και κάτι για την ανθρώπινη ποιότητα αυτού του δεσμοφύλακα)... αλλά το βλέμμα προφανώς τελικά κολλάει στη φάτσα του Μιχαλολιάκου, του πρωτ-αγωνιστή...

Κολλάει σε αυτή τη στημένη και ψεύτικη γκριμάτσα που και καλά δείχνει πως είναι θυμωμένος... με τα στραβωμένα χείλη και τα ανοιγμένα ρουθούνια.. σαν ένας «ταύρος που ξεφυσάει»... προσπαθεί και καλά μέσω της έντονης γκριμάτσας να δείξει την «αδικία» προς το πρόσωπό του... να επικοινωνήσει στους θεατές (και φυσικά προς τους υποστηριχτές του) το ότι «εμένα αυτές οι αλυσίδες δεν θα με κρατήσουν»... δίνει μια παράσταση στην οποία χρησιμοποιεί την υπερβολή για να δηλώσει την απέχθειά του προς το «διεφθαρμένο σύστημα» που τον κατηγορεί...

Όμως, αυτό που δεν μπορεί κανείς να μην προσέξει (εκτός ίσως από τα άμυαλα ανδρείκελα που τoν ακολουθούν), είναι το πόσο ψεύτικη είναι αυτή η γκριμάτσα, πόσο στημένη... είναι μια αποτυχημένη προσπάθεια να δηλώσει όλα τα παραπάνω με την οποία τελικά καταφέρνει να αποδείξει πόσο ψεύτικος είναι ο ίδιος... δείχνει τελικά ότι είναι και αυτός μέρος της διαφθοράς αυτού του συστήματος που τον κατηγορεί!

Η υπερβολή που χρησιμοποιεί είναι τόσο εξόφθαλμα ψεύτική, τόσο μια παράσταση, όσο είναι και παράσταση το όλο show της επιχείρησης «εξάρθρωσης» της οργάνωσής του..

Και το ότι όλο αυτό ήταν μια παράσταση για τις στημένες κάμερες έξω από τη ΓΑΔΑ φαίνεται και από μια άλλη φωτογραφία, που κυκλοφορεί λιγότερο, και δείχνει μια στιγμή από τα δικαστήρια, λίγο μετά, στην οποία είναι χαμογελαστός και πολύ πιο άνετος από ότι ήθελε να δείξει με το προηγούμενο του νούμερο... όπου βέβαια έχει γίνει και μια παρέμβαση που δηλώνει την ειρωνεία όλου αυτού του show...

Την ψεύτικη όμως αυτή ενσταντανέ της γκριμάτσας με το τσαντάκι ειρωνεύονται και άλλες παρεμβάσεις που έχουν ήδη γίνει στην διάσημη πια φωτογραφία... γιατί τουλάχιστον υπάρχει ακόμα το χιούμορ ενάντια σε όλους αυτούς που πιστεύουν πως είμαστε όλοι παθητικοί θεατές των νούμερων που παίζουν για τις κάμερες...

(από το facebook με σχόλιο: Opa GangBang Style)

Τρόποι ψαρέματος,Μέρος α : το δίχτυ (πολιτικό σχόλιο που βρήκε το δρόμο του)

Πριν απο ενα μήνα περίπου κατέβαινα ενα πεζόδρομο στο Κουκάκι χαζεύοντας τον κόσμο και μιλώντας με τον εαυτό μου.Που και που,όταν βυθίζομαι σε αυτή την κατάσταση, ξαφνικά σαστίζω και κοιτάω γύρω μου λίγο παρανοϊκά ,προτού συνεχίσω το meditatio με τον καλό μου άγγελο, γιατι ξέρω οτι υπάρχει η πιθανότητα o διάλογος (επειδή ακριβώς είναι πολύ ζωντανός) να καταλήξει να γίνεται φωναχτά και αυτό θα ήταν μάλλον άβολο σε μια γεμάτη απο κόσμο πλατεία.Παρόλα ταύτα το κάνουν αυτό οι άνθρωποι αν και συνήθως όταν γίνεται σε κοινή θέα προκαλούν την αμηχανία που δημιουργούν οι τρελοί στους λογικούς.Δε γίνεται εύκολα σεβαστή η προσπάθεια του ανθρώπου να συγκεράσει τις αντιθέσεις μέσα του.Αυτή όπως η εξωτερίκευση είναι φυσιολογική και καθόλου σημάδι τρέλας.Είναι αυτή η φυσική πορεία των πραγμάτων να αποκτήσουν υπόσταση, να υλοποιηθούν κατά κάποιο τρόπο.Ας πάρουμε για παράδειγμα οτιδήποτε γεννιέται.Τα φυτά,τα ζωάκια,τα ανθρώπινα μωρά.Η σύλληψή τους γίνεται στο σκοτάδι και την υγρασία.Εξίσου και η κύησή τους.Είναι αόρατη,προστατευμένη στον κρυψώνα των εσωτερικών οργάνων,εκεί βαθιά στη  μάνα γη.Και όταν έρθει η ώρα και είναι έτοιμα να ανταπεξέλθουν στο ελάχιστο στις απαιτήσεις του κόσμου αυτού,εξωτερικεύονται.Λουλούδια φυτρώνουν,μωρά γεννιούνται και αυγά σπάνε.

Το παραδοσιακό σπάσιμο των αυγών το πάσχα μου θύμιζε πάντα ενα περιστατικό απο τον Κόκορα του Αρκά του οποίου το νόημα περίπου είναι οτι ο κόκορας συναντάει ενα αυγό και το ρωτάει "ποιός είναι εκει μέσα?".Το όν μεσα στο αυγό απαντάει τότε "καποιο λάθος κάνεις εγώ είμαι έξω και εσύ είσαι μέσα".Αυτό δημιουργεί αφόρητο εκνευρισμό στον κόκορα μια και προκειται για μια εξόφθαλμη ανατροπή της πραγματικότητας του.Σε εμάς προκαλεί για τους ίδιους λόγους γέλιο.

 Το χιούμορ (αγγλοσαξονική λέξη που σημαίνει πνεύμα) συνήθως λειτουργεί έτσι, ανατρέποντας την  συνθήκη εκείνη που η κοινή λογική αποδέχεται ως πραγματικότητα.Είναι επίσης ενδεικτικό των πνευμάτων η ανατροπή της λογικής.Τα poltergeist για παράδειγμα είναι πνεύματα που κάνουν φάρσες.Ορίστε μερικές προσβολές της λογικής : μια οπτασία σε μια μισοφωτισμένη σκάλα,ενα φάντασμα,ενας νεκρός που επέστρεψε.

Η συμβολική αναφορά στην ανάσταση του Χριστού είναι ουσιαστικά ο λόγος που διατηρήθηκε  το χριστιανικό έθιμο του τσουγκρίσματος των πασχαλινών αυγών.Η λέξη αναγέννηση ίσως είναι πιο κοντά στο νόημα ψυχολογικά, μια και σαν λαός έχουμε κόμπλεξ με τη λέξη ανάσταση,και αυτό είναι εύλογο γιατι μας θυμίζει τη σαπίλα του εκκλησιαστικού μηχανισμού που απενδύθηκε ως τις μέρες μας κάθε πνευματικότητα και στη θέση τους φόρεσε μια ψυχαναγκαστική σοβαροφάνεια και την κοσμικότητα.Η σοβαρότητα είναι το καταφύγιο των ρηχών ανθρώπων όπως λέει και ο chaka-khan  και η εκκοσμίκευση της ίδιας της θρησκείας είναι το μεγάλο αμάρτημά της,τη στιγμή που ο διαχωρισμός απο το κράτος θα έπρεπε να είναι μια απο τις αρετές της.Ωστόσο ο Χριστός (του οποίου ομοίως το όνομα συνειρμικά παραπέμπει πια περισσότερο στη γνωστή βρισιά παρά σε αρχετυπική φιγούρα) συνεχίζει να αναγεννάται κάθε χρόνο σπάζοντας τον τάφο του όπως τα αυγά που τσουγκρίζουν οι χριστιανοί μεταξύ τους.Ετσι συμμετέχουν στη ζωή του χριστού, στη ζωή δηλαδη.Η ζωή εν τάφω είναι μεταξύ άλλων και η κύηση μιας νέας ζωής.Τότε δηλαδή που από το σκοτάδι ξεπετιέται το φώς και καρποί ανοίγουν, μωρα κλαίνε, γονείς δακρύζουν.

Τα δάκρυα είναι εξωτερικευμένα συναισθήματα που βρήκαν το δρόμο τους και υλοποιήθηκαν.Όταν κάποιος δακρύζει είναι επειδή τον συνεπήρε ένα συναίσθημα που σαν παλίρροια εβγαλε απο το βυθό
κοράλλια,φύκια,τα παπούτσια ενός ψαρρά και μερικές φορές ενα καύκαλο αχινού. Σαν να λέμε γεγονότα και περιεχόμενα που η ψυχή αντιλήφθηκε και ήρθε η ώρα τους να γίνουν συνειδητά.Με τον ίδιο τρόπο εργάζονται όλα στη φύση.Δέντρα,ηφαίστεια ,οι άνθρωποι και οι απόψεις τους,η γη.Κοντολογίς η ζωή η ίδια φορώντας το στέμμα της φύσης.

Στη φύση δεν υπάρχει καλό και κακό.Τετριμμένο και κλισέ.Αυτή η γνώση είναι ένα ανθρώπινο κτήμα εδώ και πολύ καιρό.Ακόμα και πολύ παλιά οι πρώτοι θεολόγοι παρότι ίσως παρερμήνευσαν από κάποια ιστορική αναγκαιότητα τους εαυτούς τους ,έδειξαν ότι το πρόβλημα του καλού και του κακού είναι στην ουσία ένας συμβολικός μύθος.Για τους χριστιανούς δεν υπάρχει κακό εκ φύσεως.Για εκείνους το κακό είναι ένα φυσικό συνεπακόλουθο της ελεύθερης βούλησης και αργότερα για τον Νίτσε ανθρώπινη προβολή , δηλαδή δίλημμα της ηθικής και όχι της ίδιας της ζωής. Εδώ για τους χριστιανούς που είναι πραγματικά μυημένοι στα μυστήρια της θρησκείας τους (δηλαδή αρνιά και όχι πρόβατα) υπάρχει μια μυστική σκιώδης αναλογία με την Αποκάλυψη του Ιωάννη.Τελεολογικά εκεί δίνεται η υπόσχεση της νίκης του φωτός πάνω στο σκοτάδι.Περιορίστηκαν τότε να εξετάζουν το ζήτημα ηθικά παρότι εδώ κατι περίεργο συμβαίνει. Αιώνες θεολόγων δεν κατάφεραν να παρατηρήσουν οτι στη γένεση γράφει "καὶ εἶπεν ὁ Θεός· γενηθήτω φῶς· καὶ ἐγένετο φῶς. ⁴ καὶ εἶδεν ὁ Θεὸς τὸ φῶς, ὅτι καλόν· καὶ διεχώρισεν ὁ Θεὸς ἀνὰ μέσον τοῦ φωτὸς καὶ ἀνὰ μέσον τοῦ σκότους. ⁵ καὶ ἐκάλεσεν ὁ Θεὸς τὸ φῶς ἡμέραν καὶ τὸ σκότος ἐκάλεσε νύκτα. καὶ ἐγένετο ἑσπέρα καὶ ἐγένετο πρωΐ, ἡμέρα μία." Ο θεός την πρώτη μέρα γέννησε το φώς αλλα απλά διαχώρισε το σκοτάδι απο αυτό. Μοιάζει σαν να ήταν ενωμένο το σκοτάδι με το φώς και σίγουρα όταν εξέτασε τι έκανε ,καθόλου δεν είδε το σκότος "ὅτι καλόν" . και ακριβώς επειδή είναι πολύ περίεργο το χωρίο για του ηθικολόγους του χριστιανισμού , δεν το παρατήρησαν. Γιατι η αλήθεια είναι οτι ο άνθρωπος είναι μια οντότητα με ξεχωριστή ικανότητα επεξεργασιας του γεγονότος οτι χωρίς τη μεσολάβηση της θέλησής του παραείναι οργανωμένη σαν οντότητα μεσα σε ένα χαωτικό σύμπαν και έτσι σαν τον κόκορα που απεχθάνεται την ανατροπή της λογικής ,διώχνει μακρυά του οτιδήποτε τον αποδιοργανώνει απο το κλειστό σύστημα που ονομάζει με την ευρεία έννοια επιβίωση. Η επιβίωση είναι,ας το πούμε έτσι τώρα,όχι τόσο η δική μας άποψή για το τι θα θέλαμε να είναι η ζωή, αλλα το αυτούσιο γεγονός της πραγματικότητας.Είναι το μονοπάτι που πρέπει πάσει θυσία να περπατήσεις μιας και τι να κάνουμε τώρα , τα έφερε έτσι η ζωή και είσαι ζωντανός. Κοσμικό αστείο ή μονόδρομος ?

Η Οδός έχει σημειωθεί, λέει ο σούφι Τζαλαλουντίν Ρουμί.Και συνεχίζει "αν βγείς απο αυτό θα χαθείς.Και αν δοκιμάσεις να αλλάξεις τα σημάδια στο δρόμο τότε θα είσαι κακοποιός"

Κακοποιός για τον νόμο είναι αυτός που οφείλει να ξέρει το νόμο και να μην τον καταπατήσει.Με άλλα λόγια να ξέρεις τι πρέπει να κάνεις. Μιλάμε εδώ ασφαλώς για την εμπειρία της ζωής που οδηγεί σε έλλειψη επίγνωσης και όχι για την παραβατική συμπεριφορά μεσα στην οργανωμένη κοινωνία. Αυτό ήταν ένα αιώνιο πρόβλημα της επιστήμης της κοινωνιολογίας.Φλερτάρει με τα υπαρξιακά ερωτήματα εξετάζοντας το κλειστό κύκλωμα των κοινωνιών. Μέσα σε ενα κλειστό σύστημα ο άνθρωπος ξεχνιέται και νομίζει ότι οι απαντήσεις είναι πάντα μεσα σε αυτό που έχει πλαισιώσει με το νου. Πρόκειται για μια αρχέγονη απάτη και για αυτή ακριβώς θα σας μιλήσω.

Αν κάποιος σε εξαπατήσει μόνο τότε υπάρχει απάτη να αντιληφθείς. Αν δουλέψεις τότε θα πάρεις νόμιμα χρήματα.Αν δεν έχεις κλειδωμένη μια πόρτα δεν χρειάζεσαι κλειδί. Στην ομοιοπαθητική για να αντιμετωπίσεις μια αλλεργία χρησιμοποιείς το υλικό εκείνο που σου προκαλεί την αλλεργία. Με αυτό το σκεπτικό ο βασιλιάς Μιθριδάτης έπινε κάθε μέρα μικρές αλλα αυξανόμενες δόσεις δηλητήριο ώστε να αποκτήσει ανοχή. Γιατι να το κάνει αυτό κάποιος αν όχι επειδή φοβάται οτι θα τον δηλητηριάσουν? Τελικά ο μύθος λέει οτι αφού ηττήθηκε από τον Πομπήιο, ο Μιθριδάτης προσπάθησε να αυτοκτονήσει χρησιμοποιώντας δηλητήριο αλλά το σώμα του τον αντιμετώπισε όπως οι βοσκοί εκείνο το βοσκόπουλο που φώναζε συνέχεια λύκοοοοοος λύκοοοοοος.Η απόπειρά του απέτυχε λόγω της ανοσίας που είχε καταφέρει να αναπτύξει και τελικά ζήτησε απο εναν στρατιώτη να τον σκοτώσει με το σπαθί του. Θέλω να πώ. Φοβόταν το θάνατο αυτός ο άνθρωπος και όχι το δηλητήριο.Προσωπικά γνωρίζω πολλούς που θα μείνουν αθάνατοι αλλά κανείς δεν ανέπτυξε ανοσία στο θάνατο. Με αυτή τη διατροφή λοιπόν ο Μιθριδάτης κατάφερε να ξεφύγει ? με συγχωρείτε για το ρητορικό ερώτημα.

Η ρητορική σαν τέχνη εχει πάντα μια τάση : Να πλέξει έναν ιστό επιχειρημάτων και έτσι να μπλέξει μέσα στα δίχτυα του λόγου τον ακροατή.Και έτσι να τον πείσει ,αφήνοντας απέξω παραμέτρους του ζητήματος που αν λαμβάνονταν υπόψη ίσως να μη γινόταν πειστικός ο ρήτορας. Σήμερα παρακολουθούμε στην Ελλάδα μια τέτοια ρητορική να πλέκεται με καταπληκτική ικανότητα από τις εκλεγμένες αράχνες του πολιτικού μας συστήματος.Τις αναγνωρίζουμε πια σαν αράχνες εφόσον δεν δείξαμε την ικανότητα να προβλέψουμε ότι εκεί που θα καθόμασταν κάτι ύποπτο συνέβαινε. Το πώς όμως πραγματικά θα αντιμετωπιστεί ο κίνδυνος του αραχνοειδούς είναι ένα ζήτημα που πρέπει να κριθεί εκτός ιστού.Όσες λύσεις προταθούν μέσα στον ιστό απλά θα σε μπλέξουν περισσότερο.Για αυτό και η αράχνη το μόνο που μπορεί να κάνει στη μύγα όσο πετάει είναι να της πεί "έλα αγάπη μου εδώ να πιούμε τσάι". Εξαιρούνται κάτι αράχνες που είδα στο national geographic να χρησιμοποιούν ρόπαλο αλλά την πιάνετε τη γενική εικόνα. Υπάρχει απλωμένο ενα δίχτυ στο οποίο αν μπλέξεις πέφτεις στο λάθος να αναζητήσεις λύσεις εντός του.

Κατεβαίνοντας ενδοσκοπικά τον πεζόδρομο και ενώ άκουγα τον εαυτό μου να μου λέει "ναι αλλά η φόρμα είναι αναγκαία αγόρι μου για να προστατεύσει το νεογέννητο περιεχόμενο" είδα ενα τύπο να πλησιάζει ένα κάδο και από απόσταση 2 μέτρων να πετάει τη μισοφαγωμένη του τυρόπιτα αστοχώντας. Εκείνος τότε απλά γύρισε και έφυγε αφήνοντας την παραπονεμένη τυρόπιτα στο δρόμο."Και μισοφαγωμένη και πεταμένη στο δρόμο" σκέφτηκε εκείνη.Πουτάνα ζωή.

Λοιπόν να ο σύγχρονος Μιθριδάτης.Αυτός ο άνθρωπος έχει αυτό που πρέπει να αποβάλουμε για να εξελιχθούμε σε κάτι πραγματικά προχωρημένο.Γιατί το θέμα δεν είναι ότι αυτός ο άνθρωπος έβαλε το χεράκι του στη μόλυνση του περιβάλλοντος.Είναι ότι διέπραξε ένα συνειδησιακό ατόπημα ακόμα και για τα δικά του σταθμά.Δεν ήθελε ποτέ να πετάξει στα σκουπίδια την τυρόπιτα. Ήθελε απλά να την ξεφορτωθεί από πάνω του.Είχε διαπράξει ατόπημα ήδη πριν πετάξει το σκουπίδι. Προσωπικά θα προτιμούσα να την πέταγε κατευθείαν κάτω.Εκείνος όμως ανελεύθερος από τα κοινωνικά προστάγματα δεν διαχώρισε φως και σκοτάδι.Και δεν εννοώ καθόλου ότι η πράξη του δείχνει άνθρωπο που έχει επίγνωση οτι το καλό και το κακό είναι συμβάσεις άρα είναι ελεύθερος να  αφήσει τη γκρί πινελιά του στο τοπίο της ζωής του.Αυτός ο άνθρωπος είναι βέβαια οποιοσδήποτε από εμας στο κρισιμο εκείνο σημείο της συνέιδησης που είναι φανερό ότι κάτι πάει στραβά.

Το να κάνεις τα στραβά μάτια είναι σε μεγάλο βαθμό το να αλλάζεις τα σημάδια στο δρόμο.Δε μπορείς να αλλάξεις τα σημάδια στο δρόμο αγόρι μου. Τότε η βόλτα στο μονοπάτι γίνεται στρατιωτική παρέλαση και τα σανδάλια σου καλογυαλισμένα άρβυλα. Είναι η πτυχή εκείνη της ανθρώπινης ψυχής που θέλει να επιβληθεί στη ζωή, να έχει τον έλεγχο , που ασκεί βία πάνω στο ίδιο το φαινόμενο της ζωής.Που θέλει να γίνουν τα πράγματα όπως θέλει εκείνος.Ένα κακομοίρικο
φοβισμένο εγώ σε μια απεγνωσμένη κίνηση να υπερβεί την πραγματικότητα.Να περικυκλώσει εκείνος την πραγματικότητα και όχι εκείνη αυτόν. Μιλάμε τόση ώρα όπως καταλάβατε για το φασισμό είτε σαν πολιτειακή άποψη είτε σαν αδυναμία εμπλοκής με τις πραγματικότητες της ζωής. Το αυγό του φιδιού.

Το αυγό του φιδιού είναι καλά κρυμμένο. Επωάζεται χωρίς να γίνεται αντιληπτό. Το ειπαμε ήδη οτι η ζωή πέρα απο ηθικές προβολές σχετικά με το τι είναι καλό και κακό, ακολουθεί πάντα το ίδιο μοτίβο. Προστατεύεται μέχρι να είναι έτοιμη η ζωή να βγεί στο φώς.Στην πραγματικότητα τα γεγονότα που ζήσαμε τις τελευταίες μέρες μας έκαναν να αντιληφθούμε οτι ζούμε ενα επαναλαμβανόμενο εφιάλτη που θέλει κάτι να μας πεί αλλα εμείς δεν καταλαβαίνουμε τι. Ορίστε ο συμβολικός μύθος της εποχής μας. Η Κοινωνία μας ολόκληρη έχει μπλεχτεί στον ιστό μιας αράχνης και προσπαθεί να βρει λυσεις πως θα βγει από την παγίδα στην οποία έπεσε μόνη της. Η αράχνη εξάλλου το μόνο που έκανε ήταν να πεί "ελα". Η αδυναμία μας να αντιληφθούμε οτι οι λύσεις που ψάχνουμε είναι κομμάτι του προβλήματος οδήγησε σε αργή επώαση νεοναζιστικών φαινομένων. Ειναι πασιφανές οτι η πηγη αυτού του ζητήματος παραμένει ενεργή αλλιώς δε θα ξανάβλεπε το φώς.Σιχαίνομαι τις παρομοιώσεις που σε κάνουν να μοιάζεις με σοφό ενώ δεν είσαι αλλα η αλήθεια είναι οτι η θάλασσα με την παλίρροια βγάζει μόνο ότι έχει ήδη μέσα της.Αυτή είναι η πραγματικότητα.

 Πραγματικά μπορώ να καταλάβω πάρα πολύ καλά γιατί έμεινε έκπληκτη η ελληνική κοινωνία από τα ποσοστά που πήρε η Χρυσή Αυγή στις εκλογές.Άλλωστε μόνο ο πρωτόγονος έμενε έκπληκτος μπροστά στην αυγή κάθε φορά που ερχόταν η ώρα της. Πρέπει να περάσει πολλά συνειδησιακά εμπόδια ο άνθρωπος μέχρι να καταλάβει οτι οσο υπάρχει μερα και νύχτα θα υπάρχει και αυγή.Και όσο υπάρχει καλό θα υπάρχει και κακό.Καθόλου κλισέ και κοινή γνώση δεν είναι όλα αυτά.Είμαστε απλά εξυπνάκηδες της γνώσης και δεν απέχουμε καθόλου από τους απολογητές θεολόγους του χριστιανισμού.Παρερμηνεύσαμε και εμείς τον εαυτό μας και δώσαμε λόγο ύπαρξης στην άνοδο νεοναζιστικών φαινομένων.Δεν τους επιτρέψαμε απλά την εκδήλωση, εμείς τα δημιουργήσαμε.Εξού και το πρώτο πράγμα που σκεφτόμαστε σαν λύση είναι η βία εναντίον των φασιστών.Η ίδια νοοτροπία ελέγχου που κάνει τρομαχτικούς τους φασίστες επωάζεται πάλι μέσα μας σιωπηλά.Για αυτό η βία είναι φαύλος κύκλος και όχι λύση.Διότι ο ίδιος τρόμος για έλεγχο ανακυκλώνει τα φαινόμενα.Το χειρότερο από όλα θα ήταν μεσα στο δίχτυ μας να πούμε ότι το πρόβλημα είναι η Χρυσή Αυγή. Τότε απλά διαιωνίζουμε τη μετάθεση του προβλήματος από εμάς στους άλλους (όπως και τη "σωτηρία" μας την αναθέταμε παντα σε εξωσυστημικούς-που τωρα είναι η ΧΑ), δηλαδή των ευθυνών μας για τη συντήρηση μιας κοινωνίας με αδιέξοδες αξίες που οδηγούν στα ίδια προβλήματα. Αυτές τις ευθύνες βλέπουμε τώρα να τις μεταθέτουν οι ρήτορες της νέας εποχής στα παιδιά που δημιούργησαν.

Και οταν λεω ρήτορες της νέας εποχής εννοώ φίλοι μου εκείνη τη φωνή τη δική σου που θάβει τη φωνή που προσπαθεί να αναρριχηθεί από την ψυχή σου και εσύ κάπως έτσι κατεβαίνεις τον πεζόδρομο στο Κουκάκι με το κεφάλι χαμηλά και σκέφτεσαι "θεέ μου τι ντροπή,  και αμα με περάσουν για τρελό ?"

Επιστολή προς Κορινθίους

Απευθύνομαι σε σας, ενώ με τα ίδια περίπου λόγια θα μπορούσα να απευθυνθώ σε όλους τους υπόλοιπους που ψήφισαν Χρυσή Αυγή. Δεν πειράζει όμως, θα καταλάβουν όλοι.

Ο νομός σας έδωσε στη ΧΑ ακριβώς 11.299 ψήφους με ποσοστό 11,98% που ήταν και το μεγαλύτερο που έλαβε πανελλαδικά.

Μόλις πριν λίγα χρόνια, το 2009, αυτοί που ψήφισαν ΧΑ στον Νομό Κορινθίας ήταν 211 άνθρωποι. Από το 211 στο 11.299 είναι ένας δρόμος μακρύς και εσείς τον περπατήσατε. Είμαι σίγουρος ότι ελάχιστοι από σας είναι γνώστες ή και οπαδοί της ναζιστικής ιδεολογίας που εκφράζει η ΧΑ. Από την άλλη, υπάρχουν λίγοι ανάμεσά σας που πιστεύουν στις αρχές του ναζισμού και του μίσους αλλά με αυτούς δεν κάνω διάλογο. Είναι το στεγανό της δικής μου ιδεολογίας και ενδεχομένως να μπορείτε να με κατηγορήσετε γι αυτό.

Όταν είδα την πρωτιά σας, που ξεπέρασε ακόμα και τη Λακωνία με τους τοπικιστικούς παροξυσμούς της, μου ήρθε στο νου μια επιστολή που σας είχε στείλει ένας άλλος παλιότερα. Τον έλεγαν Παύλο και σας την ταχυδρόμησε γύρω στο 57 μ.Χ.

Δε θα σας μιλούσα για την επιστολή του Παύλου αλλά ξέρω ότι για να δώσετε ψήφο στη ΧΑ, μάλλον είστε υποστηριχτές των αξιών της οικογένειας, της ορθοδοξίας και της πατρίδας. Εγώ ανήκω σε άλλους ιδεολογικούς χώρους που έχουν αξιολογήσει αυτές τις αξίες πολύ χαμηλότερα από άλλες. Ας σταματήσουμε όμως να μιλάμε για μένα.

Στην επιστολή του ο Παύλος σάς έγραφε:

Kι όλα αυτά τα πραγματοποιεί το ένα και το αυτό Πνεύμα, που κατανέμει ατομικά στον καθένα, όπως θέλει. Για παράδειγμα, όπως ακριβώς το σώμα είναι ένα, όμως έχει μέλη πολλά, και όλα τα μέλη του σώματος, ενώ είναι πολλά, αποτελούν ένα σώμα, έτσι κι ο Xριστός. Kι αυτό, επειδή όλοι εμείς - είτε Iουδαίοι είμαστε είτε Έλληνες, είτε δούλοι είτε ελεύθεροι - βαφτιστήκαμε μ'’ ένα Πνεύμα σ’' ένα σώμα, και όλοι σε ένα Πνεύμα ποτιστήκαμε. 

Oπωσδήποτε όμως, το σώμα δεν αποτελείται από ένα μέλος, αλλά από πολλά. Aν έλεγε το πόδι: “Aφού δεν είμαι χέρι, δεν ανήκω στο σώμα”, θα σήμαινε τάχα με τούτο πως δεν ανήκει στο σώμα; Kι αν έλεγε το αφτί: “Aφού δεν είμαι μάτι, δεν ανήκω στο σώμα”, θα σήμαινε τάχα με τούτο πως δεν ανήκει στο σώμα; Aν όλο το σώμα αποτελούνταν από ένα μάτι, πώς θα ακούγαμε; Aν όλο το σώμα ήταν αφτί, πώς θα οσφραινόμασταν; 

Mα το γεγονός είναι πως ο Θεός τοποθέτησε στο σώμα το κάθε μέλος όπως ο ίδιος θέλησε. Kι αν όλα ήταν ένα μέλος, πώς θα υπήρχε σώμα; Mα το γεγονός είναι πως πράγματι υπάρχουν πολλά μέλη αλλά ένα σώμα. 

Eπομένως, δεν μπορεί το μάτι να πει στο χέρι: “Δε σ’ έχω ανάγκη”! Oύτε το κεφάλι να πει στα πόδια: “Δε σας έχω ανάγκη”! Aπεναντίας, τα μέλη του σώματος που θεωρούνται σαν τα πιο ασήμαντα, αυτά είναι που χρειάζονται περισσότερο. Kι εκείνα τα μέλη του σώματος που τα θεωρούμε σαν τα πιο αξιοπεριφρόνητα, τα περιβάλλουμε με μεγαλύτερη φροντίδα. Kαι τα μη παρουσιάσιμα μέλη μας, χρειάζεται να τα φροντίζουμε με περισσότερη λεπτότητα, ενώ τα παρουσιάσιμα μέλη μας δεν έχουν ανάγκη. 

O Θεός, λοιπόν, συγκρότησε το σώμα με συγκερασμό, δίνοντας μεγαλύτερη σπουδαιότητα σ'’ εκείνα που μειονεκτούνε, έτσι που να μην υπάρχει διάσπαση στο σώμα, αλλά να δείχνουν τα μέλη την ίδια φροντίδα το ένα για το άλλο. Έτσι, είτε πάσχει ένα μέλος, συμπάσχουν μαζί του όλα τα μέλη, είτε τιμάται ένα μέλος, χαίρονται μαζί του όλα τα μέλη.

[link]

Θεωρώ ειλικρινά ότι μπορείτε, αφού έχετε πάει σχολείο και έχετε κάνει το μάθημα των νεοελληνικών κειμένων, να απαντήσετε στις ερωτήσεις: Ποια μεταφορά νομίζετε ότι μπορούμε να σχηματίσουμε στο επίπεδο της κοινωνίας μας; Ποιοι είναι σήμερα τα "μειονεκτούντα μέλη" της; Πώς θα εκδηλώνατε εσείς αυτή τη συμπεριφορά στους γύρω σας;

Έχετε δεκαπέντε λεπτά. Καλή επιτυχία.

Αν κάποιος από σας ήταν καλά διαβασμένος στα θρησκευτικά και λίγο πονηρός θα απαντούσε:

H αγάπη μακροθυμεί, επιζητάει το καλό. H αγάπη δε φθονεί. H αγάπη δεν καυχησιολογεί, δεν αλαζονεύεται, δε φέρεται άπρεπα, δεν κυνηγάει το δικό της συμφέρον, δεν κυριεύεται από θυμό, δεν κρατά λογαριασμό για το κακό που της κάνουν, δε χαίρεται για την αδικία, αλλά μετέχει στη χαρά για την επικράτηση της αλήθειας. Όλα τα καλύπτει, όλα τα πιστεύει, όλα τα ελπίζει, όλα τα υπομένει.

H αγάπη ποτέ δεν ξεπέφτει. Eνώ τα άλλα, είτε προφητείες είναι αυτές, θα καταργηθούν, είτε γλώσσες είναι, θα πάψουν, είτε γνώση, θα καταργηθεί. Γιατί μόνο ως ένα βαθμό γνωρίζουμε και ως ένα βαθμό προφητεύουμε. Mα όταν έρθει το τέλειο, τότε το ατελές θα καταργηθεί.

Παιδάκι όταν ήμουνα, σαν παιδάκι μιλούσα, σαν παιδάκι σκεφτόμουν, σαν παιδάκι έβγαζα συμπεράσματα. Mα όταν έγινα άντρας, σταμάτησα να σκέφτομαι και να ενεργώ σαν παιδάκι. Γιατί, πραγματικά, τώρα βλέπουμε απροσδιόριστα σαν σε θαμπό καθρέφτη. Tότε όμως θα δούμε πρόσωπο με πρόσωπο. Tώρα γνωρίζω μονάχα ως ένα βαθμό, τότε όμως θα γνωρίσω τέλεια, όπως ακριβώς μ'’ έχει γνωρίσει ο Θεός.

Aυτά, λοιπόν, που μένουν τελικά, είναι η πίστη, η ελπίδα και η αγάπη. Aυτά τα τρία, με κορυφαία τους, όμως, την αγάπη.

[link]

Αυτή η απάντηση θα έπαιρνε άριστα και είναι μόλις η επόμενη παράγραφος της επιστολής που λάβατε. Μα η Κορινθία λησμόνησε τα λόγια του Παύλου που τόσο την αγάπησε και ψήφισε ναζιστές, καθίκια του κερατά, εχθρούς του ανθρώπου και της ελευθερίας του.

Πρέπει να αποφασίσετε με ποιους είστε. Μαζί μου δεν νομίζω να πορευτείτε χωρίς αυτό να αποτελεί σπουδαίο ζήτημα για την ώρα. Το μεγάλο ερώτημα που πρέπει να απαντήσετε έχει να κάνει με την αντίφαση που κουβαλάτε μέσα σας. Δε χωρά στο ίδιο καλάθι η ορθοδοξία και ο ναζισμός. Δεν σας μίλησα εγώ, ο Παύλος σας μίλησε.