______Λ______

Ατονικη γραφη αποψε. Γραφω πανω σε μια ροτοντα με διαφανες πλαστικο καλυμα. Απο κατω ενα υφαντο τραπεζομαντηλο με μοτιβο ενα μπουκετο λουλουδια που επαναλαμβανεται κυκλικα. Απεναντι στον τοιχο κρεμονται φωτογραφιες νεκρων ανθρωπων, μια χαμογελαστη γυναικα γυρω στα τριαντα ποζαρει στο στουντιο ενος χιωτικου φωτογραφειου. Διπλα της, σε αλλο καδρο, μεγαλυτερο, ενα ζευγαρι. Η γυναικα μοιαζει με πρωιμο emo με αυτη την φρατζα μπροστα απο το δεξι της ματι. Καθωσπρεπει ολα. Απο πανω ενα αλλο ζευγαρι ηλικιωμενων. Ο ανδρας εχει ενα παχυ ασπρο τσιγκελωτο μουστακι. Χαμογελαει σφιγμενος. Η γυναικα διπλα του σοβαρη, με εναν αυστηρο γιακα σφιγμενο στο λαιμο της, ειναι ακομα ομορφη. Πλαστικα λουλουδια στο βαζο. Πεθαμενα ολα. Σαν αυτα που στολιζουν τα μνηματα οταν περασουν μερικες βδομαδες πενθους. Νεκροι στον τοιχο, νεκρα τα λουλουδια. Συμφωνια.

Εχοντας ανοιχτη την εξωπορτα ακουω μια παρεα απο την κοντινη ταβερνα να τραγουδαει τη φραγκοσυριανη, την κυρια καβουρινα και αλλα. Καπου πανω απο την τσιμεντενια πλακα πρεπει να υπαρχει η πανσεληνος. Βγηκα στο μπαλκονι να τη δω αλλα δεν μπορεσα. Πρεπει να κανω μερικα βηματα ακομα αλλα αρνιεμαι. Ημουν εκει οταν βγηκε απο τα τουρκικα παραλια. Δεν ειχε τη μεγαλοπρεπεια της τελευταιας της φορας.

Συζητουσα νωριτερα για το πώς η εμφανιση μιας δευτερης σεληνης θα ξεσκιζε την ατομικοτητα, ως υστατη περιχαρακωση, που ο καθενας μας φερει. Μια η σεληνη, ενας κι εγω. Δυο οι σεληνες. Εγω;

Τα τρια τελευταια χρονια ειχα σκεφτει μια μεθοδο για να απαντω στα διπολα. Την εχω απωλεσει πια. Πριν μερικες μερες ακουσα μια απλη φραση που ολοι εχουμε πει και ακουσει. Κι ομως καταφερε να ανατρεψει τη μεθοδο μου. Ειμαι σε διεγερση. Με σκεφτομαι να ξαπλωνω κατω απο ενα μαστιχοδεντρο, το ασπρο χωμα που βρισκεται απο κατω θα φωτιζει υποθετω. Θα το φορεσω φωτοστεφανο.

Θα σκεφτω. Θα αναιρεθω. Μια οχια θα ερθει να τυλιχτει γυρω απο το λαιμο μου, οπως ο λωρος οταν γεννιομουν. Οι σκεψεις του πλακουντα ομοιαζουν αυτων που γινονται μεσα στη θαλασσα, οταν με ανοιχτα ματια ολα ειναι θολα. Ειμαι εκτος της φυσης μου. Σπαρταραω σε μια προσπαθεια να ξεφυγω απο την ψαροκασελα της πραγματικοτητας. Βλεπω κι αλλους σαν κι εμενα αλλα δεν προλαβαινω να τους βοηθησω. Ισως να εκκινησω μια επανασταση.

Ο Αναγνωστακης συμφωνει μαζι μου σχετικα με τη ρηση του Μιχαλη Κατσαρου για την ποιηση του Ελυτη. Γεμιζω περηφανεια. Δεν ειμαι μονος. Υπαρχει ενα Αιγαιο που σιχαινομαι. Αυτη την ωρα σιχαινομαι το Αιγαιο. Ευχομαι να τους πνιξει μεσα στα σαλονια τους. Το Αιγαιο ανηκει, αφου θελετε να ανηκει οπωσδηποτε σε καποιους, σε αυτους που το καταπινουν. Πριν απο ολους ανηκει στους πνιγμενους του. Σε αυτους που τα σωματα τους γεμισαν απο το νερο του. Μετα ανηκει στα γιδια που πριν ξημερωσει καθονται στα ψηλα βουνα και με ανοιχτα τα στοματα τους στο βορια δροσιζουν το λαιμο τους. Στο διαολο τα απεραντα γαλαζια σας, τα ρεμετζα σας, το φρεσκο ψαρι και τα εμφιαλωμενα σας νερα του ενος λιτρου.

Η αποχη απο το δικτυο περασε τις σαραντα μερες. Αποχη πληρης απο ολα. Εχω διαβασει τα λιγοτερα βιβλια απο καθε αλλο καλοκαιρι. Τεινω να σηκωνω το κεφαλι συχνοτερα απο τις σελιδες. Κατι αναζητω αλλα δε βρισκεται ουτε στο χαρτι ουτε στο βλεμμα μου. Γι αυτο φετος κινουμαι περισσοτερο. Αν δεν αλλαζει το τοπιο ειναι επειδη μενω ακινητος. Σφιγγω τα ποδια μου και τρεχω πανω στα λαγκαδια, πλατσουριζω στις πρασινες βαθρες, σπαω κλαρια, κοιταω πισω απο τα βραχια. Και μετα πισω απο τα πισω βραχια. Παντα υπαρχει κατι. Η γη χυνεται απο το ταψι στο σημειο που επιλεγω να γυρισω πισω. Αυτο ειναι ο κοσμος μου. Ο,τι πατησα, ο,τι ακουμπησα, ο,τι ειδα.

Στο ιερο του Απολλωνα περπατησα καθε πετρα. Στο ξωκλησι που χτιστηκε με τις πετρες του, μπηκα στην αγια τραπεζα. Ανεβηκα πανω στο ασβεστωμενο κιονοκρανο που ειχαν χρησιμοποιησει. Μια αισθηση υπεροχης με κυριευσε. Πηρα ποζα δισκοβολου. Ο βανδαλισμος ειναι μεγαλη υποθεση τελικα.

Ηδη εχω μεταφερθει στην κουζινα. Ειναι ο αρχετυπος χωρος μου, η εκκινηση της σπειρας μου. Απο δω θα καταστρωσω τα σχεδια μου. Ειμαι ηδη καλυτερα. Εμφορουμαι απο μια νεα κατασταση πραγματων. Ειμαι τοσο καλυτερα που θα κοιμηθω. Φοβαμαι να μη χασω αυτη τη γλυκια ψευδαισθηση. Αποζητω ενα ονειρο, μια πομπη στο φως της πανσεληνου με γυμνα πελματα. Ανθρωποι ολων των ειδων, σαν αυτους του Λασκαρατου, περπαταμε σταθερα σε μια πλαγια. Ανεβαινουμε.

fasistas_me_maxairi.jpg

click στην εικόνα για μεγέθυνση κ' λεπτομέρεια

κοιτώντας αυτήν την προχτεσινή φωτογραφία από το πογκρόμ στην λαχαναγορά της οδού αθηνάς, συνειδητοποιώ πως με έχει επηρεάσει... από την πρώτη στιγμή που την είδα δεν με αφήνει να πάρω το βλέμμα μου από πάνω της...

μου έρχεται έντονα στο μυαλό ο R.Barthes όταν στην camera lucida (1981) μιλάει για τα αποτελέσματα που έχουν οι φωτογραφίες στον θεατή και εισάγει τις έννοιες του studium και του punctum μιας φωτογραφίας...

λέει πως το studium, προέρχεται μεν από την έννοια σπουδή αλλά δεν σημαίνει ακριβώς αυτό.. σημαίνει το γενικότερο ενδιαφέρον που προκαλούν οι φωτογραφίες στο να τις μελετήσεις, να προσέξεις τις λεπτομέρειες να πάρεις πληροφορίες για μια εποχή, ένα συμβάν, μια κατάσταση...

Þ στην περίπτωση μας το studium της φωτογραφίας είναι όλες οι πληροφορίες που μας δίνει, τον μελαμψό μετανάστη που τρέχει να ξεφύγει από κουκουλωμένους νεαρούς με φόρμες nike και αθλητικά παπούτσια, μέλη μάλλον κάποιας μεσαίας ή μικρομεσαίας οικονομικής τάξης, ο ένας, λευκός, τον τρέχει κρατώντας ένα λεπίδι και ο άλλος προσπαθεί με κλοτσιά να του κόψει το δρόμο. Το σκηνικό, αν είδες και το video, καταλαβαίνεις πως είναι στην πλακόστρωτη «πλατεία» στη λαχαναγορά της αθήνας...

από την άλλη το punctum προέρχεται από την έννοια του τονισμού (punctuation), «και αυτή τη φορά δεν είμαι εγώ που το ψάχνω... είναι αυτό το στοιχείο που αναδύεται από τη σκηνή, πετάγεται έξω σαν βέλος και με τρυπάει... σημάδι από αιχμηρό αντικείμενο» (R.Barthes 1981:26). Το punctum είναι κάτι που το έχουν οι φωτογραφίες που είναι τονισμένες, από αυτά τα ευαίσθητα σημάδια. Είναι αυτό που διαταράσσει το studium, «είναι κέντρισμα, σημείο, κόψιμο, μικρή τρύπα, και είναι επίσης το πέταγμα ενός ζαριού... αυτό το λάθος που με τρυπάει (αλλά ταυτόχρονα με μελανιάζει, μου είναι οδυνηρό)» (Barthes 1981:27).

Þ έχοντας στο μυαλό τα λόγια αυτά κοιτάω ξανά τη φωτογραφία. Εκ πρώτης όψης το punctum θα πρέπει να είναι το μαχαίρι που κρατάει στο χέρι του αυτός με την γκρι nike μπλούζα, ταιριάζει απόλυτα με την περιγραφή του σαν αιχμηρό, λεπτομέρεια που τρυπάει, για τα καλά! Ξανακοιτάω. Το μάτι μου τώρα αρχίζει να τρέχει περισσότερο στα πρόσωπα της φωτογραφίας. Ένα το «σκούρο» κάτω δεξιά, αυτό του μετανάστη με τα χρωματιστά καλοκαιρινά ρούχα και τις φαινομενικά άγαρμπες κινήσεις στο σώμα καθώς αποφεύγει την «μαύρη» κλοτσιά από τ’ αριστερά (που όμως από το video τελικά οι κινήσεις του αποδεικνύονται σχεδόν ακροβατικές καθώς στη συνέχεια φαίνεται ν’ αποφεύγει ακόμα δύο απανωτές κλοτσιές), το πρόσωπο με το ανοιχτό στόμα και το ζωγραφισμένο με αγωνία και φόβο... Ξανακοιτάω. Ούτε και αυτό είναι... τελικά το μάτι μου κολλάει στο πρόσωπο του νεαρού. Πρόσωπο λευκό, καθαρό, και με τα μάτια μαύρα, με έντονο το βλέμμα και προσηλωμένο στο στόχο, το «ξένο» σώμα στο οποίο θέλει να καρφώσει τη λεπίδα που τόσο αριστοτεχνικά κρατάει. Έχει και αυτό το πρόσωπο ανοιχτό το στόμα, αλλά δείχνει τα δόντια του, πίσω από τα σφιγμένα του χείλη.

Η φωτογραφία με στοιχειώνει. Είναι γιατί δεν έχεις συχνά την ευκαιρία να δεις τόσο «καθαρά» το πρόσωπο και τα μάτια ενός τέτοιου αηδιαστικού ρατσιστή τη στιγμή που το μίσος κορυφώνεται μέσα του, λίγο πριν πλήξει το σώμα-αιτία (στο άρρωστο μυαλό του) των προβλημάτων της κοινωνίας... Με τρυπάει, με μελανιάζει, νιώθω την επίθεση, βλέπω το μίσος στο πρόσωπό του. Σε ένα πρόσωπο με αρκετά «ελληνικά» χαρακτηριστικά. Πρόσωπο στο οποίο φυσιογνωμικά θα μπορούσες να αναγνωρίσεις τον «ελληνικό» σου εαυτό. Το μισώ! Μισώ κάθε έναν από εσάς που φωνάζοντας έθνος κραυγάζετε ελλάδα για να ντοπαριστείτε με φυλή και αίμα και να φύγετε τρέχοντας να πάρετε πίσω αίμα... Μου είναι οδυνηρή η ύπαρξή σας. Σε μισώ ρε αρχίδι, Εσένα και όλο σου το σινάφι που ξεχειλίζει αηδία. «Νέο» πρόσωπο της χρυσής αυγής, της ελλάδος παιδί, αηδιαστικέ ρατσιστή!

update: 15 μάη 2011

από εδώ: http://reportaging.blogspot.com/2011/05/blog-post_9217.html

"Η «Χρυσή Αυγή» σε ρόλο Κου Κλουξ Κλαν"

Η αξία

Μόλις είδα έναν αλλοδαπό να κοιλιέται στα αίματα και
να του έχουν πεταχτεί τα έντερα έξω και όλα αυτά τρία
τετράγωνα από εκει που έπινα ένα ποτό με μία φίλη ,
και επίσης τρία τετράγωνα απο το λημέρι των ειδικών
δυνάμεων που φυλάνε τον τόπο και πληρώνονται για
να καταστέλουν οποιαδήποτε πράξη βίας...
Τους ρώτησα τι γίνεται με αυτό και μου είπαν οτι και
αυτοί όπου τους πούνε επεμβαίνουν..Τότε τους ζήτησα
τον υπεύθυνο του "κλιμακίου'' τους και αφού με
οδήγησαν σε αυτόν η απάντηση που πήρα ήταν ότι
το ξέρουν..
-Α τότε εντάξει ,μπορώ να πάω και εγώ ήσυχος για
ύπνο είπα και με καληνυχτήσανε ευγενικά.
Πάντα σου μιλάνε ευγενικά όταν δείχνουν άχρηστοι
αυτοί.
Μετά εδώ,στο σπίτι, μίλησα με τον αδερφό μου
που ζει στην Γερμανία και έπειτα από κάποια
κουβέντα όπου αναλύσαμε το οτι ο άνθρωπος
γενικά δεν κάνει κανένα καλό στον φορέα του
μου είπε οτι πριν μερικές μέρες φύσαγε πολύ
και είχε σπασει ένα κλαδί μεγάλο και κρεμότανε
από ένα δέντρο.Τότε πήρανε τηλέφωνο την
πυροσβεστική και μετά από 6 λεπτά έιχε
έρθει ένα "κλιμάκιο" για να κατεβάσει το κλαδί.
Το συμπέρασμα είναι οτι απο τόπο σε τόπο
η αξία της ζωής διαφέρει..
Και νομίζω πως στον τόπο που ζούμε έχει
φτηνύνει πολύ...

Πρόκειται για ένα βίντεο που πιθανότατα θα αλλάξει λίγο τη ζωή σου. Εγώ μετάνοιωσα ήδη. Αφορά σε νεκρούς της Λιβύης.

[Το βίντεο αφαιρέθηκε από τον συγγραφέα.]

Αναρωτιέμαι..

Αναρωτιέμαι…

Πως να αισθάνεται κάποιος που έχει βάλει μια φωτιά (ή κάποιος που έχει πληρώσει κάποιον να το κάνει...) όταν βλέπει όλ’ αυτά στα ΜΜΕ (εικόνες, κραυγές, πόνο, θλίψη, καταστροφή, αγώνα) ή όταν ίσως είναι εκεί και βλέπει και παρακολουθεί την κατάσταση στις περιοχές αυτές;

Λέτε να τα βλέπει και να χαίρεται (τόσο σατανικό;) ή να μετανιώνει και να εύχεται να πεθάνει;

timesonline

tvxs

tvxs