Νέες απαριθμήσεις; Κύριε Μπρακατσούλα…μας κακομαθαίνετε…

(τυλιχθείτε με το σεντόνι αυτό για δροσερές βραδιές)
1) για πρώτη φορά το μη-κόμμα Άκυρο και Λευκό (το άκυρο λευκό)…πήραν χαμηλότατα ποσοστά…το ζήτημα δεν ήταν να πάω να ψηφίσω και να ψηφίσω λευκό…το ζήτημα ήταν: «χέστηκα…δεν ξέρω…δεν ενδιαφέρομαι…δεν καταλαβαίνω και τι είναι αυτό το αζμπέντευ (Ευρωκοινοβούλιο καλέ)…έχει και ζέστη…ίδιοι είναι όλοι…ισοπέδωση…παραλία»…no vote…αλλά τελικά η ισοπέδωση τρώει και τη συνειδητή αποχή…τζίφος…
2) Χέστηκαν και οι περισσότεροι (είτε πήγαν είτε δεν πήγαν να ψηφήσουν στις κάλπες και στις παραλίες) αν το έσκασε ο Καράβελας για Πούντα ντελ Έστε (περίμενε μέχρι το Δεκέμβρη…θα έρθω να σε βρω να κάνουμε Πρωτοχρονιά στην παραλία μαζί) και αν φταίει η Ντόρα ή το αδρανές διπλωματικό σώμα…σιγά μην ψηφίσουν με τέτοιο γνώμονα οι πολίτες…μα καλά, αυτοί οι δημοσιογράφοι που γράφουν αυτές τις κοτσάνες σε ποια γωνιά της Ελλάδος ζουν; Δεν αντιλαμβάνονται ότι για αυτά ανησυχεί μόνο το 1% των Ελλήνων;
3) Η αποχή όμως…έφερε πάνω τα Χρυσά Αυγά…σε ποσοστό τουλάχιστον και όχι τόσο σε απόλυτους αριθμούς…γιατί αυτοί πάνε στρατιώτες στον αγώνα της ψήφου…ενώ οι άλλοι πάνε παραλίες…ναι, αλλά εγώ δεν χάνω την παραλία, για να την βγω στα Αυγά…και τότες; Αν εκείνοι βγουν κάποτε κυβέρνηση με το ΛΑΟΣ, γιατί το ποσοστό αποχής θα έχει φτάσει στο 90%; Τότε θα κάνομεν επανάσταση…τότε; Και δεν την ξεκινάς από τώρα να γλιτώσεις και το χρόνο; Αα…ναι…ξέχασα…είμαστε Έλληνες εμείς γνήσιοι, ουχί Χρυσαυγάτες…έχει και ζέστη…χέστο…τον επόμενο Δεκέμβρη…
4) προς Αλέξη: μα καλά με τον Χουντή ρε μαν, το Χουντή;
5) Σουηδία: Κόμμα Pirate Bay: 7% και μία έδρα…εκεί που η αριστερά και η δεξιά δεν έχουν τίποτα να πουν (ελευθερία χαλαρότερου πυρήνα του ατόμου όπως η ανταλλαγή πληροφοριών και δεδομένων στο διαδίκτυο) έρχεται να μας τα πει, κάποιος άλλος…μονοθεματικά κόμματα; Πειρατές; Οικολόγοι; Σαράφης στο Παρίσι; Τώρα και Κόμμα Φούντας…
6) αποχή…αποχή…αποχή…και καμία κουβέντα για τη συμμετοχή…οι 40 και κάτω ψηφίζουν από βαρεμάρα, γιατί από τη μία δεν θέλουν να μην ψηφίσουν και από την άλλη δεν θέλουν να ψηφίσουν αυτό που τους λένε οι δικοί τους…και οι 40 και πάνω ψηφίζουν από κεκτημένη ταχύτητα αυτό που τους λέει η παράδοση…λίγο εμφύλιος…λίγο Αλλαγή…λίγο κρασί…λίγο θάλασσα…δεν ακούω…δεν βλέπω…έχω και πατερίτσες…ρίξε Νου-Δου…τι; Νουνου; Όχι…αυτό το πίνει το εγγονάκι μ καλέ…
8) Τα μεγάλα αστικά κέντρα έδωσαν ρεύμα στους Οικολόγους στις τελευταίες βουλευτικές, και αυτό το ρεύμα δημιούργησε critical mass και πέρασε στην υπόλοιπη Ελλάδα…χαμηλά τα αντανακλαστικά της υπόλοιπης διακρίνω…αν λοιπόν σε αυτές τις εκλογές δημιουργήθηκε ένα ρεύμα για τα μικρά κόμματα (1.5% κυνηγοί και παπαθεμελή-στο-κορμί-μου-αμελεί και 1% Δράση στην Αττική)…ίσως αυτό να φέρει 9 κόμματα στις επόμενες εκλογές…μπάχαλο…γουστάρω…στα μπάχαλα βρίσκω τους φίλους μου
9) οπότες...ψηφίζω ντετερμινιστικά τα μικρά κόμματα, για να δημιουργήσω critical mass και να φέρω μπάχαλο στη Βουλή…αν τα όλα αυτά τα κόμματα τα βρουν μεταξύ τους εκεί μέσα, σημαίνει ότι κάποιος έλεγχος θα υπάρχει και θα λείψει επιτέλους αυτό το Γιάννης πίνει, Γιάννης κερνάει…αν δεν τα βρουν, δεν πειράζει…ούτως ή άλλως και που κυβερνάτε, δεν καταφέρνετε και τίποτις
10) Προσδοκώ Βουλή 300 ανεξάρτητων φωνών… δίχως ξύλινο λόγο…να με ακούν και να τους ακούω…με πλήρη συνείδηση της θέσης τους…πλήρη σύνδεση με τους ψηφοφόρους τους…αληθινούς αντιπροσώπους δηλαδή και όχι Βολευτές…μέχρι το επόμενο βήμα που θα σημάνει κατάργηση Βουλής, αντιπροσώπευση σε μικρότερες πόλεις...τι;…πολλά έ;;;…ε, καλά τότες…προσδοκώ Ανάσταση νεκρών…πιο εύκολο…με ένα διαμερισματάκι στον παπά της ενορίας, παίρνω εισητήριο πρώτης θέσης δίπλα στο άγιο φανούριο...μεγάλη η χάρη του...

Ήρθαν οι Ρώσοι νο2 – το ΚΚΕ.

(αυτά. έτοιμος για πέτρες.)

Από το Δεκέμβριο και μετά, συνέβαινε κάτι επικίνδυνο και περίεργο: είχα πιάσει τον εαυτό μου να αποζητάει λύσεις άμεσες, ριζοσπαστικές και απόλυτες. Όταν αισθάνεσαι αηδιασμένος με όλους και όλα και όλοι αυτοί μαζί σου, αποζητάς το «κάτι σαφές». Δεν ξέρω αν την κατάσταση επέτεινε και η προαιώνια σύγχυση σχετικά με τα μητρικά πρότυπα, αλλά έπιανα τον εαυτό μου να αισθάνεται ασφαλής ΜΟΝΟ στο άκουσμα των δηλώσεων της Αλέκας.

Ήθελα να βλέπω την Αλέκα να μιλάει, ήθελα να βλέπω την Αλέκα να εκφράζεται, να κάνει δηλώσεις, ήθελα να βλέπω την Αλέκα να πηγαίνει να συναντηθεί με «κάποιον» στη Γάζα, ήθελα να βλέπω την Αλέκα στις κινητοποιήσεις στον Αστακό, ήθελα να βλέπω την Αλέκα.... Ήθελα αυτή την ειρωνεία στο βλέμμα της, ήθελα αυτή τη γενική απαξίωση, αυτό το σπέρμα του αυθεντικού νιχιλισμού που μόνο ένας ορκισμένος πιστός στη ρωσική παράνοια μπορεί να γονιμοποιήσει «με τρόπο». Αχ Αλέκα…

Άνοια; υπερβολική κατανάλωση καφεϊνης; το αλκοόλ; σύνδρομο χρόνιας κόπωσης; Ποτέ άλλοτε δεν είχα καμία σχέση με το ΚΚΕ. Δυστυχώς, δεν έχω καν σχέση με τους μαζικούς αγώνες. Εξ’ ου και ο προβληματισμός. Τι σημαίνει όταν πάνω στη στιγμή της απόλυτης κρίσης, δε βρίσκεις καμία ανάπαυση στα λογάκια των «κινητοποι-ίσιμων» κανονικών ανθρώπων και αντ’ αυτού αποζητάς περισσότερο τη ρητορεία μιας ιδιότυπης αλλά θεσμοθετημένης δικτατορίας;

εξήγηση 1: απεχθάνεσαι τη «δηθενιά». Τόσο την απεχθάνεσαι που προτιμάς τη μιζέρια, αν είναι να σε βάλουν να διαλέξεις.
παρατήρηση 1: ναι ρε αδερφέ, αλλά όσο συμπαγείς κι αν θεωρούνται οι θέσεις του ΚΚΕ, δεν παύουν να είναι εντελώς μη εφαρμόσιμες. Σε ποιο όνομα του «μη» Θεού, επιλέγεις να υπακούς σε μία τόσο απόλυτη λογική που είναι ικανή για σφαγές αθώων και αφελών τσάρων και που στο όνομα της επανάστασης ιδρύει την πιο δαιδαλώδη γραφειοκρατία και ελέγχει νομιμοποιημένα το αν οι πολίτες του κράτους της το κάνουν από πίσω ή από μπρος;
απάντηση 1: στο όνομα του δίκιου του εργάτη. σχόλιο του ανώτερου εαυτού (οι βουδιστικές επιρροές): μα εσύ δεν είσαι καν εργάτης.

Η κατάσταση όμως συνεχίστηκε. Παρά τις προτροπές των οικείων να μη βλέπω πολλή τηλεόραση, να βγαίνω έξω πιο συχνά, να προσπαθώ να εκφράζομαι μέσω των «κοινών δράσεων», παρατηρώ στον εαυτό μου μία απίστευτη δυσκολία προσαρμογής στο συνασπισμό, ακόμα και με πάλαι ποτέ ομοϊδεάτες. Πιο πολύ ταυτίζομαι με τους εντελώς άσχετους στρατιωτικούς που επιδεικνύουν στιγμιαία ευαισθησία απέναντι στο όλο σκατό, παρά με τους κατά τόπους πάγια ευαισθητοποιημένους, που είναι συνέχεια έτοιμοι να παίξουν την παράσταση νίκης με έπαθλο ένα πήδημα.

Το ερώτημα παραμένει (σε ποιο γαλαξία θα σε βρω?).
Όταν αισθάνεσαι ότι βρίσκεις απάντηση σε τελειωμένες λύσεις, σημαίνει ότι είσαι πολύ κοντά στα δεξιά. Και όταν σε ενδιαφέρει ακόμα να σταθμίσεις το πού είσαι, γιατί έχει σημασία και γιατί πρέπει να έχει σημασία, «πρέπει»να προσπαθείς να θυμάσαι ότι ακόμα αγάπησες και αγαπάς τους συνανθρώπους σου και ότι ΔΕ θέλεις να είσαι άδικος. Δομικά άδικος. Όχι στην επιφάνεια, όχι σε μία βιτρίνα που μας κάνει όλους ίσους από τη στιγμή που είμαστε και φερόμαστε ως «κουλ». Δίκαιος με τη λογική του χρήματος, δίκαιος με τη λογική των ευκαιριών και υπερβολικά δίκαιος με τη λογική της παιδείας. Γιατί πρέπει να με καταλαβαίνει ο διπλανός μου την ώρα που μιλάω, για να μπορούμε να είμαστε μαζί. Και αυτό καλώς ή κακώς, οι μόνοι που το κατάφεραν ήταν οι Ρώσοι. Στο επίπεδο της σφαγής, στο επίπεδο της θεωρίας, στο επίπεδο της αναρχίας και στο επίπεδο της θρησκείας. Το μόνο επίπεδο στο οποίο δεν τα κατάφεραν, ήταν αυτό της οικονομίας. Κι αυτό γιατί είχαν απέναντί τους το μεγαλύτερο τέρας: τους βλάκες και τα ίδια τους τα ένστικτα.


Το «ήρθαν οι Ρώσοι νο1» είναι ένα κείμενο που έγραψα τον Αύγουστο και έχει παλιώσει, με αφορμή τις τότε διαφορές των Ρώσων με «εμάς τους υπόλοιπους». Το έβαλα τώρα, γιατί φοβάμαι να νομίζω ότι θα γίνει sequel.