Ο ΕΛΛΗΝΑΣ ΣΤΟ ΜΑΤΣΟΥ ΠΙΤΣΟΥ

με αφορμή αυτό

- You will arrive like kings…
- What do you mean?
- Nothing more than what I say…you will arrive like kings…

πως μία τέτοια εξήγηση να μπορέσει να καλύψει τις αναρίθμητες απορίες μας, του Νίνο και τις δικές μου; Άραγε θα φτάσουμε και εμείς βασιλιάδες στα μέρη που υποτίθεται ότι κρύφτηκε το τελευταίο κομμάτι του πολιτισμού των Ίνκας; Άραγε αξίζει τελικά αυτό το χιλιοτραγουδισμένο ματσου-κου-πι-κι-τσι-τσου; Αυτού που ο Νερούδα συλλάβισε ότι «ανέβηκε τη σκάλα της γης» και βρήκε «σαν σε δύο παράλληλες γραμμές...ότι η κούνια της αστραπής και τ’ ανθρώπου...λικνιζόταν σ’ έναν ακάνθινο άνεμο»; Είναι εδώ... «η πετρομάνα, η αψηλή ξέρα, το κατάλυμα που χοντρόκοκκο αψήλωνε το καλαμπόκι»; Και γιατί αυτή η διαδρομή από τις γραμμές του τρένου; Γιατί βράδυ; Γιατί έπειτα γύρω από τη Santa Maria; Πως θα φανεί το πρωί; Σε ποιο mercado θα δροσιστεί η δίψα μας και σε ποίες πηγές ιαματικές θα ξαναβρούν την ηρεμία τα πόδια μας; Και πόσο θα ταιριάξει το καπέλο του Έλληνα στην κλασσική πόζα, στο κλασσικό σημείο, για να τραβηχτεί η κλασσική ενσταντανέ, το κλασικό σουβενίρ;

Θα φτάσουμε σα βασιλιάδες...και έτσι έγινε...μόνο που το βασίλειο των Ίνκας δεν κρύβεται τελικά στο Μάτσου-Πίτσου. Τίποτα το ιδιαίτερο δεν έχει αυτή η γωνιά του κόσμου. Πάλι ο Πάμπλο έχει δίκιο... «πέτρα στη πέτρα, που ήταν ο άνθρωπος;» ... «Μάτσου Πίτσου, στοίβαξες...πέτρα στην πέτρα, και στα θεμέλια, ράκοι; Κάρβουνο στο κάρβουνο, και στο βάθος το δάκρυ;»... «Δω μου πίσω τον σκλάβο που έθαψες»...

Μας κορόιδεψε για μία ακόμη φορά ο «Λευκός Ηγεμόνας».
Στην άλλη γωνιά του κόσμου τραβηχτήκαμε,
30 αργύρια στην είσοδο πληρώσαμε,
Κουμπιά στις φωτογραφικές πατήσαμε,
Μόνοι μέσα στο πλήθος σα να ζήσαμε,
Και έπειτα φύγαμε.
Τις πέτρες στην ησυχία τους αφήσαμε,
Το μέρος απ’ τη λίστα διαγράψαμε,
Για άλλες παραλίες εκινήσαμε,
Σα βασιλιάδες περπατήσαμε,
Μα τίποτα δε ζήσαμε…

photo by Nino Milone and

δεν μπορώ να τα κρατώ άλλο μέσα μου

Τανγκα-νίκα...
Μακρύτερη λίμνη στον κόσμο, 2η μεγαλύτερη σε βάθος, 6η μεγαλύτερη με εμβαδό,
Φυσικό σύνορο για 5 χώρες στο κέντρο της Αφρικής,
Μέσο μεταφοράς και διακίνησης,
Πηγή τροφής για τους ανθρώπους,
Πηγή ζωής για ζώα και φυτά,
Και στις όχθες του, τόπος συνάντησης του πιο θρυλικού ζευγαριού εξερευνητών στην ιστορία της ανθρωπότητας: «Dr Livingstone, I suppose».
Στο πάρκο Jane Goodal οι μπαμπουίνοι είναι εύκολη λεία. Σίγουρα το ίδιο λένε και εκείνοι για εσένα…ειδικά αν κάνεις τη βλακεία και κουβαλάς μαζί σου κάτι με χρώμα κίτρινο. Οι μπάσταρδοι οι χιμπατζήδες, όμως, είναι άτιμα ζώα. Μπορεί να σου θυμίζουν εκείνες τις τηλεοπτικές σειρές της δεκαετίας του ’80 με τους χιμπατζήδες που έπαιζαν ανθρωπόμορφα ρολάκια, αλλά είναι τελικά άτιμα ζώα.
Πόλεμος. Οι χιμπατζήδες γουστάρουν τον πόλεμο. Για τον πόλεμο. Και όχι για την τροφή, στέγη, εδαφικότητα ή επικράτεια. Πόλεμος για τον πόλεμο. Αγέλες βουτούν από το ένα κλαδί στο άλλο, αλαλιάζουν και φωνάζουν και ακούγονται σε όλη τη ζούγκλα. Περικυκλωμένος από άγρια ζώα, φίδια, γουστέρες, αράχνες τεράστιες, σκορπιούς και κάτι γλοιώδεις βδέλλες μέσα σε βρομόνερα, ανέβα κατέβα, ψάχνω τους μπάσταρδους χιμπατζήδες μέσα στο τεράστιο πάρκο. Μα αυτοί έχουν πάει για πόλεμο.
Σαν άλλη Λυσιστράτη νιώθω που ψάχνει αρσενικά, για να κάνει σεξ. Με τέτοιο πάθος αναζητώ τους χιμπατζήδες. Και σκέφτομαι...make love, not war. Κοινώς, παράτα τη δουλειά...άσε την καριέρα στην άκρη...το ακριβό αυτοκίνητο δεν θα σε κάνει πιο άντρα...ούτε θα μεγαλώσει το μόριό σου...φύγε για την εξοχή, χωρίς φουσκωτό και φουσκωτούς...μείνε νηστικός, κυνήγα...στην αρχή συνομήλικες και μετά πιο πιτσιρίκες…έπειτα ρίξε το στους πιθήκους και κατάλαβε ότι και αυτοί στα ίδια σκατά σε οδηγούν...γιατί από το ίδιο σόι δεν είστε τελικά; Τζάμπα τον έλεγαν Ζούγκλα τον παππού σου;
Breaking news...εξεγερμένοι χιμπατζήδες, αναθρεμμένοι με μπανάνες τουριστών και στοργή από την Jane Goodal την πέφτουν σε άλλη αγέλη χιμπατζήδων ένα χιλιόμετρο πιο κάτω…
Δεν κατάφερα ποτέ να τους δω από κοντά. The only thing I got was some lousy photos from the lake...δε λέω, είναι υπέροχη η λίμνη, αλλά θα έκανα σίγουρα περισσότερη εντύπωση, αν είχα και μία φωτογραφία να φαίνομαι αγκαλιά με ένα χιμπατζή...
Πάρκο Jane Goodal
Τανγκανίκα

νίκος καλαφάτης? αποκλείεται...

Γιατί να μιλήσω για μεγέθη;
Τι σημασία έχει, αν είναι 11 χιλιόμετρα ή 10 το μήκος του παγετώνα;
Πόσο «μετράει»;
Και τι ρόλο έχει τελικά η πραγματοποίηση μερικών χιλιάδων χιλιομέτρων για τη φωτογράφηση – και μόνο – αυτού του απόλυτα φυσικού φαινομένου;
Έκανα τικ και σε αυτό το σημείο του Κόσμος…Τσεκ…τικ τακ…
Γυρίζω πίσω ευτυχής στη χώρα που με γέννησε και με θαυμασμό περιγράφω τι έζησα πλάι σε αυτό το μεγαλούργημα.
Όλοι οι άλλοι με ζηλεύουν και με χαίρονται…
Θέλουν και εκείνοι κάποτε να κάνουν το τικ…
Και εγώ εύχομαι να το κάνουν (και από μέσα μου σκέφτομαι να γκρεμιστεί όλος ο παγετώνας σε μία νύχτα και η δική μου φωτογραφία να είναι η τελευταία και καλύτερη).
Τότε θα με ζηλεύουν όλοι σίγουρα.
Ξακουστός θα γίνω…πόστερ…δισέλιδο σε περιοδικό…τότε σίγουρα το έψιλον θα θέλει να κάνει αφιέρωμα στο ταξίδι μου
…
μόνο στα ξακουστά και στα πρωτεία, στεκόμαστε με δέος μπροστά στη φύση
όμως 3 εβδομάδες τώρα, ένα δέντρο πλάι στο μπαλκόνι μου, αχνίζει από την υπερπροσπάθεια να μου πει ότι έρχεται η άνοιξη και επιτέλους ανθίζει…ξανά…
κάθε μέρα και καινούργια φυλλαράκια…φιλαράκια του καλοκαιριού μου, που έρχεται…
και κάθε φύλλο…και μία σκέψη…τι λιγότερο ξακουστό έχει ετούτο το κομμάτι της φύσης…μέσα στο τσιμέντο των εξαρχείων;
Γιατί αυτή η υπερπροσπάθεια να μη γίνει και αυτή ποίημα και φωτογραφία…ταξίδι και αξιοθέατο;
Ελ Καλαφάτε, Αργεντινή
Ο μεγαλύτερος, σύγχρονος διευρυνόμενος παγετώνας…What a load of bollocks...

τρένα...που φύγαν...

Viejo e Nuevo
Europea e indígena
Una situación e una vida mixta
Latín América.

Αυτή η ήπειρος με κάνει να γεμίζω
Το παλιό και το νέο πλάι-πλάι
Η φύση και η κοινωνία σε άπλα
Το εθνικό και το δια-εθνικό.

Γίνομαι άτομο και κοινωνός
Γίνομαι εραστής και εργάτης
Γίνομαι ποιητής και πολιτικός
Γίνομαι ένα και όλα, δύο και πολλά.

Στις ράγες που κύλησα,
Στις εικόνες που δεν θα περιγράψω ποτέ
Στα άνθη και τους τροχούς
Σε εκείνα που θυμάμαι και σε εκείνα που έχω ακόμη να δω
Λατινική μου Αμερική.

Χαρτης Πλοίων

Χάρτης πλοίων πραγματικού χρόνου .....

Στην ιστοσελίδα http://syros-observer.aegean.gr/ais/ του Τμήματος Μηχανικών Σχεδίασης Προϊόντων & Συστημάτων του Πανεπιστήμιο Αιγαίου συναντάμε το «Marine Traffic», μια δωρεάν web εφαρμογή που χρησιμοποιεί πόρους από το Google Maps, VHF, Internet, κλπ και εμφανίζει τις θέσεις των πλοίων στο Αιγαίο και όχι μόνο....σε πραγματικό (ή με καθυστέρηση το πολύ έως και μια ώρα) χρόνο!!!!

Mini Market

photo by salami-edafous

Είναι πλέον κοινώς γνωστό πως τα περισότερα ακριτικά νησιά
ακολουθούν με συνοπτικές διαδικασίες τον δρόμο προς το
γρήγορο κέρδος και τον εθνικό παραλογισμό όσον αφορά
την τουριστική ανάπτυξη.
Ακρως προφητικό θεωρώ τον ισχυρισμό ενός πάτερ που
μας δίδασκε θρησκευτικά στο λύκειο που βλέποντας με
να προσπαθώ να μιμηθώ παλαιότερες γενιές του σχολείου,
όσον αφορά τα πρότυπα και τις συνήθειες, απεφάνθη πως
είμαι ένα mini market που τείνει να γίνει super market...
Ετσι και οι μόνιμοι κάτοικοι όμορφων και τουριστικά
χαμηλών τόνων νησιών ή και γενικότερα επαρχιακών
τόπων προσπαθούν ξεχνώντας την ιστορία τους να
αναπτυχθούν μην υπολογίζοντας τα φυσικά επακόλουθα
και την ανεπιστρεπτί κατάσταση στην οποία
πρόκειται να βρεθούν.
Πολύ ζωντανό παράδειγμα το νησί της Ανάφης όπου
οι ντόπιοι για πολλά χρόνια διατηρούσαν τις φυσικές
τους ομορφιές σε συνδυασμό με μιά ικανοποιητική
επισκεψιμότητα από ανθρώπους που σέβονται και
αγαπούν την φύση.Η υποδομή του νησιού ήταν τέτοια
ώστε να μπορεί να εξυπηρετήσει ανθρώπους οι οποίοι
κάνουν ελέυθερο camping και οι βασικές τους ανάγκες
να είναι οι καθημερινές προμήθειες από τηνχώρα και
φυσικά η μεταφορά τους σε αυτή απο τις παραλίες με
την λάντζα.
Το τελευταίο προσωπικά ήταν μιά πάρα πολύ καλή
στιγμή της διαβίωσης μου εκεί,καθώς πρωϊ πρωϊ μετά
την βουτιά ξυπνήματος without coffee επιβιβαζόμουν
στην λάντζα πίνοντας με τον <<καπετάνιο>>μία πάρα
πολύ δυνατή ρακή η οποία μου έδινε την δυνατότητα
να ανεβαίνω 5-5 τα 600-700(δεν θυμάμαι) σκαλιά
από το λιμάνι γιά την χώρα και να έχω πολύ καλές
στιγμές στις συνδιαλλαγές μου με τους ντόπιους
εμπόρους κατά την διάρκεια των προμηθειών,
που πολλές φορές αντιπροσώπευαν καμιά δεκαριά
ακόμα campers.
Επίσης άξιο αναφοράς θεωρείται και η συχνή επίσκεψη
των επισκεπτών σε ταβέρνες καλής ποιότητας και λογικών
πάντα τιμών.
Το συμβούλιο των νοματέων του νησιού όμως είχε αντίθετη
άποψη για την έννοια <<αληθινή ζωή>> και αποφάσισε πως
δεν είναι επαρκή αυτά τα οικονομικά δεδομένα και σε μιά
στιγμή παραλογισμού αποφάσισε να διαπράξει το ακατανόητο...
Εδώθη φασιστικά η εντολή να διακοπεί εμμέσως η επιτρεπόμενη
μέχρι τότε ελεύθερη κατασκήνωση και γυμνισμός
(πολύ μεγάλο θέμα προς συζήτηση) και φυσικά το χειρότερο
όλων να ανοιχθεί δρόμος γιά αυτοκίνητα προς τις παραλίες ,
καταπατόντας το μέχρι τότε χαρούμενο μονοπάτι και μερικά
δέντρα - θάμνους-αρμυρίκια που αποτελούν και την κλασική
χλωρίδα των Κυκλάδων,με αποτελέσματα τραγικά γιά την
φυσική ροή των πραγμάτων που καθορίζονταν αλλα και πρέπει
να συνεχίζουν να καθορίζονται από την φυσική γεωλογική μορφή
του εκάστοτε τόπου.
Την άμεση συνέχεια θα αναφέρω καθώς την περαιτέρω λίγο
πολύ όλοι την γνωρίζουν με τα τελευταία νέα του νησιού γιά
αποβάσεις της διώξης και ευρέσεως κάτι γραμμαρίων ινδικής
κάνναβης και άλλα τέτοια που το μόνο που καταφέρνουν
είναι να διασπoύν τις ομάδες και να βάζουν τους ανθρώπους
σε μία κουλτούρα μονομανίας και καπιταλιστικού παραλογισμού.
Έχασαν λοιπόν οι ντόπιοι την εύνοια πραγματικά αξιόλογων και
ευπροσήγορων επισκεπτών και επομένως και την χρόνεια
παρουσία τους στο νησί και γνώρισαν το νέο πρότυπο των συχνά
ανανεώσιμων επισκεπτών που ως συνήθως αδιαφορούν για την
τήρηση των φυσικών δεδομένων ενός τόπου.
Η κίνηση έπεσε φυσικά και αυτό δημιούργησε ένα κλίμα
εσωτερικής αμφισβήτησης στο συμβούλιο το οποίο κακήν
κακώς αναθεώρησε το θέμα του γυμνισμού μπας και
καταφέρει να επανασυνδεθεί με τους παλιούς <<πελάτες>>
των παραλιών χωρίζοντας την κεντρική παραλία(Ρούκουνας)
στην μέση, σε γυμνιστών και σε μη γυμνιστών..
Οι παλιοί πελάτες βέβαια σιγά σιγά αναζήτησαν άλλους
προορισμούς γιά τους οποίους καλούνται να αναφέρουν
το κατά πόσο τηρούνται τα δέοντα όσον αφορά την μη
παραδοπιστία και την αγάπη για την φύση και τον άνθρωπο.
ΤΟΝ ΑΛΗΘΙΝΟ ΑΝΘΡΩΠΟ

Μες το γκρι σαν ήμουν μία μέρα
μπήκα σε βάρκα μεγάλη για πιο πέρα..

Διέσχισα μπλε θωλό δίχως ζωή
είδα λιμάνια με ζωή από άλλη γη..

Και όταν το μπλέ κατέληξε βαθύ
ξάπλωσα πίσω με μιά σκέψη μαγική..

Πως όπου φτάσω θα ξεχάσω την αρχή
και θα αδράξω κάθε ήλιου νέα στιγμή..

Και τελικά σαν βγήκε ο ήλιος νέα μέρα
με αγκάλιασες με αγάπη πόσο ωραία...

Τώρα σε βλέπω σε όνειρα σε κάρτες και οδηγούς
μα δεν σε επισκέπτομαι για λόγους φανερούς..

Καλύτερα μιά σκέψη που ζει όποια στιγμή
παρά εσένα άστατη στην άγονη γραμμή....

Εχε γειά γλυκειά Ανάφη

photos - net

Ιstanbul : Η Πόλη

(photoreportage here)

Ιstanbul, Κωνσταντινούπολη ή απλά Πόλη. Το όνομα Istanbul προέρχεται από τα ελληνικά όπως συμβαίνει και με άλλες πόλεις (πχ. Σμύρνη->Ismir, Νίκαια->Iznik κ.α.) όπου οι Τούρκοι βάζουν ένα πρόθεμα στην ελληνική ονομασία για να την οικιοποιηθούν και σημαίνει λέει "εις την πόλη" ή "προς την πόλη", άρα το δίλημμα Ιstanbul ή Κωνσταντινούπολη αποσαφηνίζεται.

Κωνσταντινούπολη ονομάστηκε χάριν του Βυζαντινού αυτοκράτορα που την κυρίεψε και έμεινε παγκοσμίως γνωστή στην ιστορία ως Constantinople. Οι Τούρκοι βέβαια ποτέ δεν τη φώναζαν έτσι (ούτε πριν την άλωση) και βέβαια δε θα περίμενε κανείς να χρησιμοποιούσαν το όνομα του χριστιανού αυτοκράτορα (που χρησιμοποιείτε βέβαια από μας για ευνόητους λόγους κυρίως όμως συνήθειας και μνήμης). Εδώ και αρκετές δεκαετίες επισήμως έχουν ζητήσει από τις διπλωματικές αρχές όλου του κόσμου να αναφέρονται σε αυτήν ως Istanbul και βέβαια αν δεν το κάνεις κάτι τους βρωμάει και ορθώς.Το θέμα όμως είναι ότι αυτη η πόλη από όποιον και αν την κατέλαβε ή την κατοϊκησε ή αναφερόταν σ΄αυτήν ονομάζεται «Η ΠΟΛΗ» και αν κανείς την επισκεφτεί μπορεί να καταλάβει το γιατί.

• (για περισσότερα->wikipedia->Istanbul->Istanbul names->Istanbul pogrom[διωγμός])
  

Πρόκειται για μια πόλη 17.000.000 αυτή τη στιγμή, λόγω μιας απίστευτης εσωτερικής μετανάστευσης που πήρε γιγάντιαιες διαστάσεις μόλις από τη δεκαετία του ’80 επομένως στους δρόμους της πόλης γίνεται κυριολεκτικά το έλα να δεις. Ο γεωγραφικός χώρος πάνω στον οποίο εκτείνεται είναι μοναδικής ομορφιάς και παρόλη την οικιστική της ανάπτυξη, λόγω του Βοσπόρου και του Κεράτειου κόλπου (ο Βόσπορος χωρίζει ευρώπξ και ασία, ενώ ο κεράτειος είναι ένας στενός και βαθύς κόλπος στην ευρωπαϊκή πλευρά που γύρω του είναι το κέντρο-κέντρο) που τη χωρίζει με νερό και λόγω διάφορων λοφίσκων που υψώνονται εδώ κι εκεί μπορείς από πολλά σημεία της -σχεδόν από παντού- να προσανατολιστείς έχοντας μια επισκοπική θέα της πόλης. Πολύ ψηλά κτίρια και πολυκατοικίες δεν έχει στο κέντρο της πολλά ελάχιστα και η office περιοχή με τους ορανοξύστες της είναι πιο πέρα ( άπειρες εργατικες πολυκατοικίες, block of flats με όλη τη σημασία έχει στα προάστια για να στοιβάζονται οι νεοερχόμενοι). Μυρίζει παντού μπαχαρικά, ισλάμ και εμπόριο ενώ είναι πάμπολλα τα διατηρητέα κτίριά της που στέκονται σχεδόν ετοιμόροπα «βρωμίζοντας» μεν την πόλη, δίνοντας σου τη δυνατότητα όμως για πολύ γερά flashback. Και οι εικόνες των flashback είναι απερίγραπτης ομορφιάς.

Με λίγα λόγια η πόλη είναι καλυμένη από πάμπολλα στρώματα ιστορίας και πολιτισμών που περιμένουν να τα ξεσκεπάσεις , ενώ η επιφάνειά της είναι μια τρελή επιμιξεία νομαδικού ισλάμ και εξευρωπαισμένης αστικότητας, χαμάμ, σουτζουκάκια, σαλέπια, αργιλέδες, παστουρμάδες, λαχματζούν, μύδια, τζαμιά, δορυφορικά πιάτα, βρωμιά, εμπόρους που σου τα παίρνουνε μέχρι να πεις κίμινο (μάλλον από κει βγήκε η έκφραση), ιμάμηδες και τούρκικες σημαίες παντού. Η ανατολίτικη μαγεία δηλαδή σε όρους μητρόπολης. Παζάρι. Πραγματικά το να αφήσεις διωγμένος την Πόλη το ’50 και να έρθεις στην Αθήνα πρέπει να ήταν μεγάλη ήττα, πόσο δε μάλλον όταν την εποχή εκείνη ήταν μια πραγματική παγκοσμιοπιημένη, διαπολιτισμική πόλη Τούρκων, Εβραίων, Ελλήνων και Αρμενίων με ήδη ανεπτυγμένη αστική τάξη.

Δε θα πω περισσότερα, είναι ένα ταξίδι που προτείνω στον καθένα ανεπιφύλακτα να κάνει. Από ΕΔΩ περνάτε για να δείτε ένα slideshow των όσων αποτυπώσαμε (Chaca-Khan & Konnia) στις μόλις 2.5 μέρες διαμονής μας και από ΕΔΩ (3ΜΒ) για να κατεβάσετε λίγους τούρκικους δρόμους μουσικής. Από ΕΔΩ (37ΜΒ) για ολόκληρο το δίσκο του Saadettin Doan (μάλλον όνομα θα είναι) που αυτοσχεδιάζει σε ανατολίτικους δρόμους με το ζουρνά του (fade άμα λέω καμιά πατάτα διόρθωσέ με), πράγμα που βρέθηκε στα χέρια μας λόγω του Τσίκο, φίλο του fade, από τον οποίο έχετε και χαιρετίσματα. Enjoy..