Μα εσύ Δύο χέρια απέμεινες μόνο, Δίχως κουράγιο για το αύριο Και απ’ τη ζεστή σου αγκαλιά Προσμένεις τα χέρια σου να δώσουν έργο. Απόψε όμως δεν κάνει κρύο Ζεστά τα σώματα πλάι στο τζάκι Κι αμφίβολο αν θα προφτάσουμε το αύριο. -*- Ώρες ακάματα εξοδεμένες Χάνονται μες στην απεραντοσύνη του κενού και του ολόκληρου Σαν ήμουνα μικρός, γειτόνευα με το απόλυτο όλο Έχτιζα το τέλειο, εύκολα, χυτά και απτά, με δυο γραμμές και μία χούφτα άμμο. Μα τώρα στάλες αβεβαιότητας με νοτίζουν Τριμματισμένο το όλο, σκόνη, μέσα σε μία θάλασσα που βλέπω σαν κενή Κι ανώφελα προσμένω μία φανέρωση Αφήνοντας τις ώρες ακάματα στο πέλαο να επιπλέουν. -*- Κι αν όμως σκοτεινά και ασήμαντα ηχούν οι σκέψεις Να είσαι βέβαιος Πως ο ήλιος και πάλι αύριο θ’ αναταθεί... Σιμά το αισθάνομαι πως βρίσκεται η μέρα
Αλλά... Μας έχουν διδάξει για καλά το ανίερο του έρωτα, Το βρώμικο της πουτάνας και της προίκας, Το πρόστυχο του γυμνού και του συνοικεσίου Επιδεικτικά, μας κρέμονται τα ματωμένα σεντόνια της παρθενιάς απ’ το μπαλκόνι· Λογιστικά μα-ραίνονται τα ροδοπέταλα στα σκαλιά της εκκλησιάς Τα άσπρα δεν κρύβουν το μαύρο πέπλο του συμβιβασμού, Ούτε το πικραμένο χείλος της γηρασμένης συντροφικότητας.
Μέχρι εχτές τα κοίταγα αυτά, Δασκαλεμένος καλά από γενιές και εξώφυλλα εφημερίδων Σε λίστες νυφών, Σε αγγελίες νυφικών, Τυπολογίες παντρειάς Ορθο-λογιστικές.
Μα απόψε... Δεν σ’ έχω ερωτευτεί Πάνω στα χνάρια των προγόνων μου Και το παστρίκιο μιας τσατσάς.
Απόψε... Σ’ έχω ερωτευτεί, Γιατί μυρίζεις χώμα, Γυναίκα, Θηλυκό Και Μάνα-Γη.
I am growing wearied of this waiting lounge. stories unfold solely within the head as triumph turns in to despair and back again and forth again, the constant duel with all these odds for good or bad, wisdom or worse i scarcely find a grip that holds but from this vibrant seaside bed
the curling waves, sun's elaborate embrace should i retreat to dark grayed thoughts or tie myself down and wait once more until the tarot card falls for and not against my stranded love
will i prove true when moment comes to cast the spell i meant to cast to speak the words i meant to speak the myriad little dirty things I've come to think walking down this futile hostile street or will i dim my flux a bit ponder with withered heart and feet faintly feel the extent of my limbs surrender to fears i dare not pronounce a shadow of what your loss has left over my darkened trembling chest
I'm so bewildered, so profoundly thrilled of what the mind can set to knit given the time and downward nudge feasting on logic and hard-earned wit falling in rusty spiral patterns I've come to find so many daughters paranymphs to my twisted wedding to loneliness and loss of dream
a tad away from where i started a whole lot more to where i pondered i find it so cruel to concede there's no more here to twitch or tweak than but a handful of dried-out dreams spread out in burnt-out sand dune peaks with mercyless sunbeam claws going frenzy over their fragile scented skins that i could ever bear, not boldly forced to do so dare, or in the end just really care my love, my missed one, to admit.
so i come forward, it's time i did yet have no clue what to receive a friendly kiss over my cheek? a friendly pat? "i love you but.."? or the must awaited retreat into our lustful secret garden will it be true, or make believe? nevertheless the time is ripe time i stirred the world and spilled the milk it's time to finally get to meet my maker, my muse, my darling d for i truly cannot longer stand to wonder in this hollow land the mind is feeding me as real where heart stays muffled, numb and still without me truly knowing if it were silk or just seaweed the veil that covered us, this silverscreen that glimpse of what our lives could have been the very substance of my tears. the reason we've gone astray my effort to understand to yield, to expect, to hope, to cope
lips have blistered from all these queries so i come forward, come to claim you once again solve the riddles of your very being feed you stardust smear the fog. remind you of the way we molded within each other and all else plundered linger above you and with a cutting gaze seal our accord through just one kiss, of the insidious kind, the kind that bites the kind that severs void from right and if it floods our spines like bliss I'll gently penetrate your silk unleash the arrow of truthful love season your skin with salt and seamen within your lap turn in and flicker for all i wished for, have come to be my beast, my heart, my love D.P.
άλλος ρώταγε τι γράφεις...άλλος ότι γράφεις τέτοια ώρα...δεν ήξερα ότι στο arxediamedia έχουμε περιορισμούς στην ώρα και στο τι θα γράφουμε...με νύχια και με δόντια προσπαθούσα να κρατηθώ και να μην ανοίξω το διαόλι...αλλά γεννήθηκα αντιδραστικό και σπαστικό πλάσμα...δικηγορίσκος...συνεχώς με τον λόγο και αντίλογο... ελέφαντα...σήμερα ξαναγνωριστήκαμε...δυστυχώς τώρα όχι απλά ξέρω ποίος είσαι...αλλά ξέρω ότι σε ήξερα και από πριν...αφιερωμένο...για το στρατό που πέρασε...και για σενα και για μένα...
Καταχνιά Ερμητικά κλεισμένος από σύννεφα Σύννεφα που δεν πνίγουν, μα απελευθερώνουν. Μία ανάσα πριν το γκρεμό Δεν βλέπω, δεν μπορώ να δω πια Μάταια προσμένω τη διάλυση Το μπλε και το γαλάζιο από ψηλά για ν' αντικρίσω.
Δεν θυμίζει τίποτα χακί εδώ πάνω Τα κτίρια, τα όργανα, οι άνθρωποι Αφομοιώθηκαν στο ήσυχο, τ’ απόμακρο και το ειρηνικό. Δεν θυμίζει γη εδώ πάνω Μάλλον σε ουρανό κατοικώ σαν βρίσκομαι εδώ. Μοιάζουμε άγγελοι που βάλθηκαν τ’ επίγειο να ζήσουν.
Το λατρεύω αυτό το απόμερο και ειρηνικό μέρος Για τους χορταστικούς σπινθήρες που μου προκαλεί. Λατρεύω την ομίχλη, τα σύννεφα, τον ήλιο Τη θέα που ποτίζει τα σωθικά μου.
Στάλα στάλα απ’ τις χορδές της καρδιάς μου στάζουν οι σκέψεις μου. Κατακλεισμένος από τα πιο έμορφα λόγια και αισθήματα Κλεισμένος από την καταχνιά, Αφήνομαι στο μέρος τούτο να με πάρει ο Βοριάς Και της ψυχής μου το αστείρευτο σεντούκι να ανοίξω.
Καιρό είχα να αγαπήσω έτσι τις λέξεις Είχα καιρό να νιώσω Άνθρωπος.
Μες στην βαθιά την ησυχία Καρτερώ Το επόμενο βήμα Το επόμενο τάμα από τους ήχους της καρδιάς μου.
Βάσανο η πένα, Να γεμίσει δεν μπορεί Δεν φτάνει να χωρέσουν μέσα σ’ αυτή την καταιγίδα οι εικόνες και τα συναισθήματα Κι εγώ που λέω πως πικράθηκα που στερήθηκα μία ακόμη ίδια μέρα απ' τη ζωή μου Να που τώρα μάχομαι την αχόρταγη όρεξη μου για αγάπη να σταματήσω. Πείνα, πείνα που κράτησε πολύ μα τώρα που με βλέπει εδώ πάνω Ν’ ανοίγομαι, ν’ ανοίγομαι Στον ουρανό μου φαίνεται πως κατοικώ Μόνος, παρέα με αγγέλους Τον άνεμο, το κρύο, την ησυχία, Την καταχνιά.
