Σελίδες

Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα βολιβία. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα βολιβία. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Παρασκευή 11 Δεκεμβρίου 2009

ελάφρυνσις


Καράφλα καράφλα

Τίποτα άλλο δε σε πείραζε από τότε που ήμουν μικρός, από το να με κοροϊδεύουν που είμαι καραφλός...όχι γιατί δεν είχα μαλλιά...αλλά γιατί με πείραζε που προσπαθούσαν να με πειράξουν για κάτι που δε με πείραζε...το πείραγμα στο οφθαλμοφανές είναι κάτι που κάνει κάποιος που δε σε ξέρει...και πιθανότατα δε θέλει να με μάθει κιόλας...είναι κάτι που δεν έχει συνέχεια...είναι κάτι ρηχό, εύκολο, επιφανειακό...είσαι χοντρός, είσαι γυαλάκιας, είσαι καράφλας, είσαι κοντός, είσαι ψευδός, είσαι μικρός, είσαι φασίστας, είσαι μασίστας...θέλει τέχνη και έρευνα να γυρίσεις και να πεις σε κάποιο καράφλα...«είσαι λαδιάρης...είσαι βρωμιάρης...είσαι tzitzifioggos»...δεν χρειάζεται να μου πείτε ότι είμαι καράφλας...το βλέπω κάθε μέρα στον καθρέφτη μου...μαλάκας μπορείτε να μου πείτε ότι είμαι, μπας και μπορέσω να το καταλάβω κάποια στιγμή;

Τετάρτη 26 Δεκεμβρίου 2007

σκιών συνέχεια


απόγευμα...τέλη Αυγούστου...κοπακαμπάνα, τιτικάκα, Βολιβία...λίγο πιο έξω από την πόλη η ηρεμία δίνει τον τόνο στο χρώμα...τις σκιές...και όμως στο στο cd player παίζει vibrasphere και ο ρυθμός στο περπάτημα είναι γοργός...και με τόσο μεγάλα πόδια...

Δευτέρα 26 Νοεμβρίου 2007

...άσπρο, άσπρο, άσπρο...

Uyuni...Βολιβία...3800 μέτρα υψόμετρο...η μεγαλύτερη αλατολίμνη στον κόσμο...μέγεθος μεγαλύτερο από όσο όλη η Πελοπόννησος...
3 μέρες και 2 νύχτες μας πήρε με το Range Rover να φτάσουμε από το San Pedro de Atacama στο Uyuni. Την τελευταία μέρα την περάσαμε διασχίζοντας όλη την ανατολίμνη. Την προηγούμενη μέρα είχαμε κοιμηθεί σε μία πανσιόν που την έχτισαν με αλάτι...τους τοίχους, τα κρεβάτια, το πάτωμα, το κομοδίνο...
Ο λεπτός αέρας φέρνει λιακάδα σχεδόν κάθε πρωί...τριγύρω από τη λίμνη, βουνά...είμαστε πάνω από τα σύννεφα...πάνω από αλάτι, που είναι πάνω απο νερό, μέσα σε ένα αυτοκίνητο...και για χιλιόμετρα δεν βλέπεις τίποτα άλλο, παρά άσπρο...δεν τρελάθηκα ακόμη...κοντεύω όμως...
Η Νίνα της φωτό ήταν η σύζυγος του οδηγού και μαγείρισσά μας...ντυμένη με τη φούστα με τις 400 πιέτες, αν ήταν και αυτή άσπρη, θα μου θύμιζε τσολιά...ήταν η πρώτη Μπολιβιάνα που με κέρασε φύλλα κόκας...
Hasta luego amiga...