Mixaloliakos_in_chains.jpg

Είναι γεγονός κοινής πια αποδοχής το ότι ζούμε σε μια εποχή που η εικόνα είναι κεντρικό κομμάτι του δημόσιου λόγου και του τρόπου που αντιλαμβανόμαστε τον κόσμο και τα γεγονότα που συμβαίνουν γύρω μας..

Χτες παρακολουθήσαμε λοιπόν το show της κυβέρνησης με το πομπώδες όνομα:

«Η Εξάρθρωση της Χρυσής Αυγής»

(υπότιτλος διαφόρων καναλιών στις ζωντανές τους συνδέσεις κατά τη διάρκεια της ημέρας)

Και λέω show γιατί μόνο έτσι μπορεί να πει κάποιος τις πολύωρες ζωντανές συνδέσεις από τα μεγάλα κανάλια στην Ελλάδα με τη ΓΑΔΑ, από το πρωί μέχρι και το απόγευμα-βράδυ, όταν πια ολοκληρώθηκε η μεταγωγή του αρχηγού Μιχαλολιάκου και των υπολοίπων από την Αστυνομική Διεύθυνση στα Δικαστήρια της Ευελπίδων.

Είχαν λοιπόν στηθεί από νωρίς οι δημοσιογράφοι και οι κάμερες στην είσοδο του κτιρίου της ΓΑΔΑ και περίμεναν να εμφανιστούν οι κατηγορούμενοι και με περίσσεια χαρά να τους παρουσιάσουν στο κοινό «αλυσοδεμένους». Να παρουσιάσουν τους «κακοποιούς», κυριολεκτικά στα χέρια της αστυνομίας. Να δείξουν την εικόνα της «δημοκρατίας που κάνει τη δουλεία της». Και βέβαια, αν και  δεν είχαν τα άσπρα γιλεκάκια που φοράνε σε άλλους κρατούμενους «για την προστασία τους», οι κινούμενες και σταθερές εικόνες που παρήχθησαν ήταν αρκετές για να δώσουν το μήνυμα...  «Εξαρθρώσαμε τους κακοποιούς»...

Όλα ήταν έτοιμα λοιπόν, τα τζιπ της αστυνομίας περιμένανε, οι δημοσιογράφοι στις θέσεις τους είχαν σχηματίσει τον απαραίτητο διάδρομο και οι κάμερες ήταν οπλισμένες. Κατέβηκαν οι λεγάμενοι από τα ύψη της αστυνομικής διεύθυνσης και στον προθάλαμο είχαν τον χρόνο να προετοιμαστούν για την έκθεσή τους «ως κρατούμενοι» στα media.

Και εκεί καθώς έχουν αρχίσει να περπατάνε την «πασαρέλα της αποπομπής τους», με τον Μιχαλολιάκο ως αρχηγός να βγαίνει πρώτος (άραγε σκηνοθετική παρέμβαση ή πρωτοβουλία του ιδίου;) και κατά τη διάρκεια ενός νούμερου του πρωταγωνιστή που χτυπιέται τραβώντας τα «χέρια του νόμου» από πάνω του... κλικ... ανοίγει το κλείστρο και παράγεται αυτό το ενσταντανέ...

(http://www.livepedia.gr/index.php/Ενσταντανέ   //   δες και video)

Παράγεται λοιπόν αυτή η εικόνα στην οποία και θα ήθελα να σταθώ:

Τι έχει λοιπόν αυτή η εικόνα που παρουσιάζει τη μεγαλύτερη κυκλοφορία από τις εικόνες αυτού του show;

Κοιτώντας αυτήν την εικόνα κανείς προφανώς παρατηρεί κάποια πράγματα, όπως τα χέρια του κρατούμενου που είναι δεμένα με τις χειροπέδες και το τσαντάκι που κρατάει (και ευλόγως αναρωτιέται πως και του έχει επιτραπεί να το έχει ακόμα..), αλλά κοιτάει κανείς επίσης και τους δύο αστυνομικούς με τα καλυμμένα πρόσωπα... παρατηρεί τα μάτια των οργάνων αυτών και ιδιαίτερα αυτού στα δεξιά (και προσπαθεί μέσω των ματιών του να καταλάβει έστω και κάτι για την ανθρώπινη ποιότητα αυτού του δεσμοφύλακα)... αλλά το βλέμμα προφανώς τελικά κολλάει στη φάτσα του Μιχαλολιάκου, του πρωτ-αγωνιστή...

Κολλάει σε αυτή τη στημένη και ψεύτικη γκριμάτσα που και καλά δείχνει πως είναι θυμωμένος... με τα στραβωμένα χείλη και τα ανοιγμένα ρουθούνια.. σαν ένας «ταύρος που ξεφυσάει»... προσπαθεί και καλά μέσω της έντονης γκριμάτσας να δείξει την «αδικία» προς το πρόσωπό του... να επικοινωνήσει στους θεατές (και φυσικά προς τους υποστηριχτές του) το ότι «εμένα αυτές οι αλυσίδες δεν θα με κρατήσουν»... δίνει μια παράσταση στην οποία χρησιμοποιεί την υπερβολή για να δηλώσει την απέχθειά του προς το «διεφθαρμένο σύστημα» που τον κατηγορεί...

Όμως, αυτό που δεν μπορεί κανείς να μην προσέξει (εκτός ίσως από τα άμυαλα ανδρείκελα που τoν ακολουθούν), είναι το πόσο ψεύτικη είναι αυτή η γκριμάτσα, πόσο στημένη... είναι μια αποτυχημένη προσπάθεια να δηλώσει όλα τα παραπάνω με την οποία τελικά καταφέρνει να αποδείξει πόσο ψεύτικος είναι ο ίδιος... δείχνει τελικά ότι είναι και αυτός μέρος της διαφθοράς αυτού του συστήματος που τον κατηγορεί!

Η υπερβολή που χρησιμοποιεί είναι τόσο εξόφθαλμα ψεύτική, τόσο μια παράσταση, όσο είναι και παράσταση το όλο show της επιχείρησης «εξάρθρωσης» της οργάνωσής του..

Και το ότι όλο αυτό ήταν μια παράσταση για τις στημένες κάμερες έξω από τη ΓΑΔΑ φαίνεται και από μια άλλη φωτογραφία, που κυκλοφορεί λιγότερο, και δείχνει μια στιγμή από τα δικαστήρια, λίγο μετά, στην οποία είναι χαμογελαστός και πολύ πιο άνετος από ότι ήθελε να δείξει με το προηγούμενο του νούμερο... όπου βέβαια έχει γίνει και μια παρέμβαση που δηλώνει την ειρωνεία όλου αυτού του show...

Την ψεύτικη όμως αυτή ενσταντανέ της γκριμάτσας με το τσαντάκι ειρωνεύονται και άλλες παρεμβάσεις που έχουν ήδη γίνει στην διάσημη πια φωτογραφία... γιατί τουλάχιστον υπάρχει ακόμα το χιούμορ ενάντια σε όλους αυτούς που πιστεύουν πως είμαστε όλοι παθητικοί θεατές των νούμερων που παίζουν για τις κάμερες...

(από το facebook με σχόλιο: Opa GangBang Style)

Kακομοίρη άνθρωπε

Με χαρά όλοι λοιπόν ευχόμαστε ο ένας στον άλλον καλή χρονιά, ευτυχία, χαρά και όλα αυτά τα όμορφα λόγια που βγαίνουν απο ψυχές που τελικά κάθε άλλο παρά χαρούμενες είναι. Παρατηρώ τους ανθρώπους του τόπου μου τον τελευταίο καιρό με μια ματιά που εξερευνεί και ψάχνει την αλήθεια.Βλέπω τα μάτια που προσπαθούν μα δυσκολεύονται να μεταφέρουν ένα μήνυμα που δεν υπάρχει.Λάθος, υπάρχει, μα κατοικεί σε έναν τόπο διπλοαμπαρωμένο.Μαθαίνουμε, εξελισσόμαστε, μα η εξέλιξη της εποχής μας για τον άνθρωπο είναι να μαθαίνει να κρύβεται. Κρυβόμαστε καθημερινά και συμμετέχουμε ενεργά σε μια παράσταση. Την στιγμή που το φέϊσμπουκ μας ρωτάει «πως πάει;» και μας βάζει να φτιάχνουμε ανασκόπηση της χρονιάς που πέρασε μέσα από φωτογραφίες και άλλα διαδικτυακά μέσα μας καλούν να αναφέρουμε καθημερινά το τι μας ενοχλεί από τα μαγειρέματα που γίνονται στην κουζίνα μας αλλά δεν πρόκειται να μας σερβιριστούν, εμείς σφυράμε χαρούμενα έναν σκοπό μονότονο. Συναντάς ανθρώπους που σου λένε το ίδιο πράγμα με διαφορετικά λόγια.«Όλα χάλια», «δεν τραβάει η κατάσταση», «μας αποτελειώνουν» και άλλα τέτοια που το μόνο παρήγορο στοιχείο τους είναι πως συντελούν μια αίσθηση που είναι κοινή. Μαζί όλοι λοιπόν παίζουμε αυτό το έργο το οποίο δεν δείχνει να είναι γραμμένο και σκηνοθετημένο από ανθρώπους που εμείς αλλά και η ανάγκη μας επέλεξε.Γι'αυτό μάλλον και δεν παίζουμε με πάθος.

«Ε κακομοίρη άνθρωπε», είπε δυνατά, «μπορείς να μετακινήσεις βουνά, να κάμεις θάματα, κι εσύ να βουλιάζεις στην κοπριά, στην τεμπελιά και στην απιστία! Θεό έχεις μέσα σου, Θεό κουβαλάς και δεν το ξέρεις - το μαθαίνεις μονάχα την ώρα που πεθαίνεις, μα 'ναι πολύ αργά. Ας ανασκουμπωθούμε εμείς που το ξέρουμε, ας σύρουμε μπορεί να μας ακούσουν!» Ν.Καζαντζάκης

επιχείρηση εκμετάλλευσης φυσικών πόρων βόρειας Ελλάδας

Αν και κάτι τέτοιο δεν συνηθίζεται σε αυτό το μπλογκ θα κάνω μια αναδημοσίευση από ένα Ενημερωτικό Δελτίο, σχετικό με την επιχείρηση εκμετάλλευσης των φυσικών πόρων της βόρειας Ελλάδας, που ήρθε στο ηλεκτρονικό μου γραμματοκιβώτιο.

Τo αναδημοσιεύω εδώ όχι μόνο για να ακουστεί όσο το δυνατόν πιο πολύ το σημαντικό αυτό θέμα, αλλά και γιατί έχει μαζεμένες διάφορες μικρού και μεγαλύτερου μήκους ταινίες που έχουν γίνει τα τελευταία χρόνια για το θέμα.

- || -

Ενημερωτικό δελτίο

Εδώ και πολύ καιρό
μια συντονισμένη επιχείρηση ανιλεούς εκμετάλλευσης φυσικών πόρων
λαμβάνει χώρα στη Βόρεια Ελλάδα:

Στο Κιλκίς, στη Χαλκιδική και στην Αλεξανδρούπολη
παγκοσμίου βεληνεκούς κολοσσοί πολυεθνικών εταιριών εκμεταλλεύονται την οικονομική κρίση που ξεσκίζει τη χώρα και επιδιώκουν,
προσφέροντας 100 και 200 πρόσκαιρες θέσεις εργασίας,
να προωθήσουν σχέδια εκμετάλλευσης του ορυκτού πλούτου αυτών των περιοχών
και μάλιστα με σύγχρονες μεθόδους (δηλαδή όχι "σκάβω σε λαγούμια",
αλλά "γκρεμίζω ολόκληρο το βουνό, από κάθε τόνο γης παίρνω ΜΙΣΟ ΓΡΑΜΜΑΡΙΟ χρυσό και όλο το υπόλοιπο είναι τοξικά απόβλητα")

Που σημαίνει:
- απίστευτου βαθμού περιβαλλοντικές καταστροφές 

(με επιχειρήματα, εκτός από τις σχετικές μελέτες, και από το παρελθόν)
- κραυγαλέα κοινωνική και οικονομική υποβάθμιση σε ολόκληρη την περιοχή της Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης (εκτός απο τη μεταλλευτική, καμία άλλη δραστηριότητα δεν θα είναι εφικτή στην περιοχή: ξεχάστε τον τουρισμό, ξεχάστε την αλιεία, ξεχάστε τη μελισσοκομία κ.α.)
- και -ουαλά- κανένα οικονομικό όφελος για το ελληνικό δημόσιο (ο μεταλλευτικός κώδικας το απαγορεύει)

Μία εικοσάλεπτη ταινία που βασίζεται σε αληθινά δεδομένα και περιγράφει την κατάσταση μια χαρά. Δες τη.

Οι εμπλεκόμενοι έχουν επιλέξει:
- Το ελληνικό κράτος από τη μία παράνομα και κυριολεκτικά χαρίζει δικαιώματα εκμετάλλευσης σε νεοσυσταθείσες εταιρίες (και εκμηδενίζει τις ευθύνες άλλων),
από την άλλη δηλώνει ότι λειτουργεί στο όνομα μιας ανάπτυξης που είναι αμιγώς οικονομική (και καθόλου οικολογική, ηθική ή πολιτισμική, λες και όλα αυτά είναι λεπτομέρειες)
- Οι εταιρίες προσπαθούν μέ κάθε μέσο (απλές υποσχέσεις, σαφές ξύλο, στεγνή τρομοκρατία) να πείσουν τον ντόπιο πληθυσμό
- Οι έλληνες δημοσιογράφοι από τη μία αναπαράγουν τα δελτία τύπου των εταιριών, από την άλλη εξισώνουν τις αντιδράσεις των κατοίκων με τις επιθέσεις της χρυσής αυγής
- Και φυσικά, ένα κομμάτι του πληθυσμού αδιαφορεί, ξεχνώντας πως όταν κάτι τέτοια γίνονται στον αμαζόνιο τότε δηλώνει φωναχτά αγανάκτιση και "συμπαράσταση".


Προτεινόμενα "εργαλεία":
- η δημοσιοποίηση (μέιλ, φείσμπουκ, μπλογκς κτλ)
- η δράση (διοργάνωση και συμμετοχή σε προβολές ταινιών, συζητήσεων και εκδηλώσεων ενημέρωσης και φυσικά συμμετοχή σε εκδηλώσεις διαμαρτυρίας, πορείες κτλ.)

Καλη συνέχεια
;-Γ

ΥΓ. Ενημερωτικό υλικό υπάρχει άφθονο:
- Τα μπλογκς αντιδρώντων κατοίκων από κιλκίς, χαλκιδική, θράκη και θεσσαλονίκη
- Οι ταινίες "Η σιωπή μας ο χρυσός τους", "Κυνήγι Θησαυρού" και "Χρυσός στα χρόνια της κρίσης " από τον Εξάντα
- Ομάδες στο facebook (δειγματικά εδώ και εδώ)

------------------

Υ.Γ. μολις ανακάλυψα δυστυχώς πως το μπλογκ μας δεν είχε ούτε το tag: "nature" ούτε το "φύση" :P

Ξυπνήσαμε;

Μετά τα τελευταία κινήματα, κινητοποιήσεις και λοιπές πολιτικές κινήσεις στην ελλάδα του μνημονίου, αλλά και την υποθετική διάχυτη απογοήτευση των πολιτών προς τα κόμματα εξουσίας, αλλά και το σύνολο των πολιτικών που κατοικοεδρεύουν στη βουλή «των ελλήνων», περίμενα πως στις επόμενες εκλογές θα καταγραφόταν αυτό στις κάλπες με υψηλά ποσοστά συνειδητής εκλογικής αποχής που θα έδειχναν αυτήν την απογοήτευση προς το σύνολο του πολιτικού, αλλά και οικονομικού συστήματος τοπικά και παγκόσμια. Που θα έδειχνε πως δεν είναι το Πασοκ ή η ΝΔ που φταίνε, αλλά όλο αυτό το καραγκιοζιλίκι που λέγεται αντιπροσωπευτική δημοκρατία που ποτέ δεν μου έδωσε την ευκαιρία να αποφασίσω κάτι ο ίδιος που να αφορά τη δική μου ζωή και τη ζωή των ανθρώπων για τους οποίους νοιάζομαι και τους οποίους πονάω. Το μόνο για το οποίο έχω το δικαίωμα να αποφασίσω είναι για το ποιος θα με κυβερνήσει, ακόμα και αν θεωρώ πως ο ίδιος ο τρόπος διακυβέρνησης είναι σάπιος και βρομάει από την κορφή ως τα νύχια.

Ωστόσο, τις τελευταίες μέρες με έκπληξη ακούω φίλους και συντρόφους να μου λένε το αντίθετο, δηλαδή πως ακριβώς: «σε αυτές τις εκλογές πρέπει να ψηφίσουμε»...

Γνωρίζω πολύ καλά πως έτσι όπως έχουν φτιάξει τον εκλογικό νόμο τα περιθώρια είναι λίγα. Είτε απέχεις, είτε ψηφίσεις λευκό ή και μικρά κόμματα, πάλι με κάποιον (μαγικό?) τρόπο επωφελούνται τα μεγάλα κόμματα και συγκεκριμένα αυτό που θα έρθει πρώτο, το οποίο και πριμοδοτείται με επιπλέον έδρες για να καταφέρει, παρά ίσως το μικρό πραγματικό ποσοστό αυτών που θα το ψηφίσουν, να σχηματίσει αυτοδύναμη κυβέρνηση.

Δεν βρίσκω διαφορά στις επιλογές που μου δίνουν. Δεν πιστεύω πως έχει διαφορά αν το κόμμα που ζητά την ψήφο μου έχει «δεξιά» ή «αριστερή» πρόσοψη. «Φιλελεύθερη» ή «εναλλακτική» λογική, αυτό που με ενδιαφέρει είναι ότι συμμετέχει σε αυτό το πολιτικο-οικονομικό σύστημα το οποίο ζει από τον κοινωνικό αποκλεισμό, την εκμετάλλευση και τη φτώχια, τους πολέμους και την κυριαρχία των τραπεζών και των πλουσίων. Δεν μπορώ ηθικά, πλέον, να στηρίξω ένα τέτοιο σύστημα που βασίζεται σε «ρυθμούς ανάπτυξης», «αξιοποίηση» και «ανταγωνισμό», που εντείνει την αλληλοσφαγή και την απανθρωπιά.

Εγώ θέλω να συμμετέχω σε μια κοινωνία ή καλύτερα πολλές κοινότητες που στο πρότυπο των διεθνών ομοσπονδιών θα στηρίζονται σε αξίες όπως είναι η αλληλεγγύη, η ανθρωπιά, η υπευθυνότητα, που θα συμβάλλουν στην πανανθρώπινη πρόοδο, που θα δείχνουν το δρόμο προς τη συνολική απελευθέρωση από τις τεχνικές και πρακτικές της εξουσίας τύπου «διαίρει και βασίλευε». Προσπαθώ, και θέλω να συμβάλλω στη δημιουργία αυτόνομων κοινωνιών και κοινοτήτων που τα μέλη τους ισότιμα θα αποφασίζουν για τις ζωές τις δικές τους και των συνανθρώπων τους εντός και εκτός «συνόρων», χωρίς διαχωρισμούς, μισαλλοδοξία και (φυλετικές, πολιτισμικές, οικονομικές, επιστημονικές και τεχνολογικές «ανωτερότητες».

Και ξέρετε κάτι; Αυτά δεν τα βλέπω να γίνονται μέσα από αυτές τις εκλογές. Αλλά ακόμα ξέρω πως ούτε και εσείς τα βλέπετε να γίνονται μέσα από αυτές τις εκλογές, αλλά πολλοί από εσάς θεωρείτε λύση το «μη χείρον βέλτιστο»... ή ακόμα θεωρείτε τα παραπάνω «ουτοπία»... λέτε πως με την αποχή δεν κερδίζουμε κάτι, ότι η συνειδητή αποχή δεν ξεχωρίζει από την σταρχιδιστική αποχή, ότι θέλει βήμα, βήμα, ότι με την αποχή θα μπει στη βουλή η ΧΑ, ότι... ότι, ότι, ότι... εγώ λέω βαρέθηκα...

Θα ρίχνω την ψήφο μου στον κάδο των αχρήστων!

και θα τη ρίξω έγκυρη μόνο όταν αποφασίσουμε να κατευθύνουμε την ενέργεια, τους πόρους μας και τη σκέψη μας προς μια κατεύθυνση διαφορετική ή όπως λέει το παρακάτω απόσπασμα:

...Όταν τοπικές κοινότητες δρώντας συνολικά –στο πρότυπο των διεθνών ομοσπονδιών– αποφασίσουν την αυτοδιαχείρισή τους και εξετάσουν:

–Με ποιο τρόπο θα προωθηθεί η δημιουργία μορφών δωρεάν ενέργειας προς χρήση όλων.

–Πώς θα ιδρυθεί ένας επενδυτικός συνεταιρισμός που θα χρηματοδοτήσει την οικοδόμησή της.

–Πώς θα τεθεί σε λειτουργία η συλλογική διαχείριση ενός επενδυτικού ταμείου συγκροτημένου με τέτοια χρηματοδοτική συμμετοχή που να καθιστά δυνατή την άρνηση των μικρών και μεσαίων εισοδημάτων να καταβάλλουν τους δασμούς και τους φόρους που επιβάλλει το Κράτος-μπάνγκστερ.

–Πώς θα γενικευθεί η κατάληψη των εργοστασίων και η διαχείρισή τους από τους εργαζόμενους σε αυτά.

–Πώς θα οργανωθεί μια τοπική παραγωγή που θα προορίζεται για κατανάλωση από τις τοπικές και τις ομόσπονδες κοινότητες, ώστε να γλιτώσουμε από τις κομπίνες της αγοράς και να εξασφαλίσουμε σιγά σιγά τη δωρεάν διάθεση των αγαθών επιβίωσης, που καταργεί το χρήμα. (Μην πείτε πως είναι ουτοπία! Αυτό ακριβώς έκαναν το 1936 οι ελευθεριακές κοινότητες της Καταλονίας και της Αραγoνίας, πριν να τις συντρίψουν οι κομμουνιστές.)

–Πώς θα διαδοθεί η ιδέα και η πρακτική αυτού του δωρεάν που είναι το μόνο απόλυτο όπλο απέναντι στο εμπορευματικό σύστημα.

–Πώς θα ευνοηθεί η εξάπλωση των λεγόμενων βιολογικών αγροκτημάτων και η διείσδυσή τους μέσα στις πόλεις.

–Πώς θα πολλαπλασιαστούν μικρές σχολικές μονάδες γειτονιάς, απ’ όπου να έχουν εξοριστεί οι έννοιες του συναγωνισμού, του ανταγωνισμού και της αλληλοσφαγής. Ουτοπικό; Όχι. Στο Μεξικό, στο Σαν Κριστομπάλ, το Πανεπιστήμιο της Γης προτείνει μια δωρεάν εκπαίδευση στους πιο διαφορετικούς τομείς (συν τους παραδοσιακούς: εργαστήρια τσαγκαράδων, μηχανικών, ηλεκτρονικών, σιδηρουργίας, φυσικής καλλιέργειας, μαγειρικής, μουσικής, ζωγραφικής κτλ). Η μόνη απαιτούμενη ιδιότητα είναι η επιθυμία για μάθηση. Δεν υπάρχουν διπλώματα, αλλά ζητιέται από αυτούς «που ξέρουν» να μεταδίδουν δωρεάν και παντού τις γνώσεις τους.

–Πώς θα προικιστούν οι τοπικές κοινότητες με υγειονομικούς σταθμούς, όπου θα μπορεί να εξασφαλίζεται η βασική περίθαλψη με τη βοήθεια αγροτικών και συνοικιακών γιατρών.

–Πώς θα οργανωθεί ένα δίκτυο δωρεάν μεταφορών, που να μη μολύνει.

–Πώς θα τεθεί σε λειτουργία μια ενεργή αλληλεγγύη με στόχο τα παιδιά, τους γέροντες, τους αρρώστους και τους αναπήρους, τα άτομα με νοητικές δυσκολίες.

–Πώς θα φτιαχτούν εργαστήρια καλλιτεχνικής δημιουργίας ανοιχτά σε όλους.

–Πώς θα μετατραπούν τα σουπερμάρκετ σε αποθήκες, όπου τα προϊόντα, τερπνά και ωφέλιμα, θα ανταλλάσσονται με πράγματα ή με υπηρεσίες, με στόχο να εξαφανιστεί το χρήμα και η εξουσία.

Τότε θα ψηφίσω. Με πάθος!!!

Αναδημοσίευση από το κείμενο του Raoul Vaneigem στο http://classwar.espiv.net/?p=3022

Πώς υποδέχτηκε το twitter τα δελτία ειδήσεων της 13/2/2012

20:00-21:00 - MEGA, ANT1, ΣΚΑΪ. Εύγε!

[παρατίθενται με αντίστροφη χρονολογική σειρά]

"To err is of course human. But to mess things up spectacularly, we need an elite"

Surprised not! Yanis Varoufakis on Canadian public TV (8/11/11) in an hour-long interview on all aspects of the Crisis: Greece, euro, global. In part1 with an excellent, well-read, interviewer (Steve Paikin) and in part2 with Colin Bradford (Brookings Institute and Project Leader of Brookings-CIGI Global Governance Reform Project) and Mattias Matthijs (American University) who join in. Να το συζητήσουμε λίγο.

Crackdown day @ #Syntagma #greekrevolution

Πλατεία Συντάγματος 15/6/11-->

Εκτάκτως -και για το 2ήμερο συζήτησης κ ψήφισης του μεσοπρόθεσμου και των κινητοποιήσεων εναντίον του- αναμεταδίδουμε το κανάλι δημοσιογραφίας πολιτών #rbnews. εμείς, στο μέτρο του δυνατού, συνεχίζουμε από κάτω

 Part 4: 22η μέρα+..  | part3 (15η-22η μέρα) | part2 (4η-15η μέρα) | part1 (1η-3η μέρα)

Debtocracy

S H A R E

[chaca-khan] : 

Η δημιουργία του Debtocracy κόστισε 8.000e τα οποία και καλύφθηκαν στη συνέχεια από  εκατοντάδες ανώνυμους και επώνυμους «συμπαραγωγούς» που προσκαλέστηκαν να συνεισφέρουν. Μέσα σε μισή μέρα (νύχτα για την ακρίβεια) οι online θεάσεις του ξεπέρασαν τις 100.000. O καθένας μπορεί να χρησιμοποιήσει το ντοκιμαντέρ με όποιο τρόπο θέλει αρκεί να αναφέρει την πηγή

• Μάθετε περισσότερα για το εγχείρημα στο debtocracy.gr
• Συνέντευξη του Α. Χαντζηστεφάνου λίγες ώρες πριν την πρεμιέρα 
• H πρωτοβουλία "Επιτροπή Λογιστικού Ελέγχου επί του ελληνικού δημόσιου χρέους" 
• Η συλλογή υπογραφών της έκκλησης για σχηματισμό ΕΛΕ
• έκτακτο: Στον Μηχανισμό Στήριξης και η Πορτογαλία 
• Eurozone: deficit & debt [infographic] 
• Δείτε τη "διχαστική" συζήτηση που άναψε στο twitter  #debtocracy 
• Μια προσπάθεια σταχυολόγησής της από τον asteris εδώ

Από τη μια:
Debt-o-Choice - nikangr
Debtocracy  Υποκειμενικά - ellinaki

Από την άλλη:
 Δεν είμεθα έθνος ανάδελφον - oldboy



*To πιο πλήρες mash-up των αντιδράσεων που προκάλεσε το debtocracy μέσα από tweets και blog-posts από τον orestisf  ΕΔΩ

Ιστορικοί του Δημοτικού

Χτες προβλήθηκε το τελευταίο επεισόδιο της σειράς "1821" του Σκάι. Η προσπάθεια αυτή έρχεται να συμπληρώσει μια παλαιότερη προσπάθεια του σταθμού να έρθει σε επαφή με την ελληνική ιστορία. Θυμίζω τη σειρά "Μεγάλοι Έλληνες" στην οποία ο κόσμος μπορούσε να εκφράσει την προτίμησή του για επιφανείς ανθρώπους που έζησαν σε αυτά τα εδάφη. Δηλαδή, όχι μόνο Έλληνες, εφόσον ο Μεγαλέξανδρος ήταν Μακεδόνας. :)

"Επειδή εγώ δε βλέπω, πέστε μου αλήθεια, προς τα πού πέφτει η Ελλάδα;"

Δεν έχω παρακολουθήσει παρά μόνο ελάχιστα τη σχετική συζήτηση που έχει γίνει στο διαδίκτυο, αλλά μπορώ να φανταστώ την "αγανάκτηση" που έχει εκφραστεί από μια μερίδα τηλεθεατών. Μπορώ να τη φανταστώ και να την αιτιολογήσω αλλά σε καμία περίπτωση να τη δικαιολογήσω. Για τη μεγάλη πλειοψηφία, η ιστορία είναι ένα μάθημα που κάποτε υποχρεώθηκε να παρακολουθήσει στο σχολείο, με κάποια βαρετή φιλόλογο ενδεχομένως. Για κάποιους άλλους, και περισσότερο για τους επιστήμονες ιστορικούς, η ιστορία ασκεί μια διαρκή γοητεία και ως γνήσια επιστήμη μπορεί να αλλάξει τις ρήσεις της, "άμα τη εμφανίσει" νέων στοιχείων από άλλους κλάδους όπως αρχαιολογία, χημεία κ.α. Δηλαδή, ακριβώς όπως κάθε επιστήμη, έχει την αξιοπρέπεια να δηλώσει ότι έσφαλε και να αναθεωρήσει προς μια πιο πιστή αποτύπωση της αλήθειας. Σε αντίθεση με αυτή τη στάση, βρίσκονται οι "ιστορικοί του δημοτικού", οι πιστοί σημαιοφόροι των εθνικών μύθων και των υπολοίπων συναισθηματικών προσεγγίσεων της ιστορίας. Οι άνθρωποι αυτοί έχουν εμμονή με την πληροφορία που προσέλαβαν στην τρυφερή ηλικία του δημοτικού. Όλοι αρεσκόμαστε να πιστεύουμε ότι υπάρχει ο άγιος βασίλης όταν είμαστε μικροί αλλά όταν μεγαλώσουμε αλλάζουμε άποψη, με τη βοήθεια του διανοητικού μέρους της ρημαδοσκέψης. Αυτό δεν μας εμποδίζει ούτε να μιλάμε στα μικρά παιδιά για τον φανταστικό φίλο τους, ούτε εμείς να βάζουμε τα κλάματα που μας εξαπάτησαν τότε, ούτε να λέμε ότι "κι όμως υπάρχει". Οι "ιστορικοί του δημοτικού" αρνούνται να αποκολληθούν από το παραμύθι και έτσι μεταδίδουν τους εθνικούς μύθους ως αληθινούς.

"Υπάρχω... κι όσο υπάρχεις θα υπάρχω... σκλάβα τη ζωή σου θα ΄χω."

Η χρήση των εθνικών μύθων είναι απαραίτητη. Ως παιδαγωγικό εργαλείο, για να δημουργήσει ομοιογένεια μεταξύ των παιδιών στο σχολείο και να τα κάνει περήφανα για τους προγόνους τους που αποτελούν τα πρώτα υπαρκτά πρότυπα του παρελθόντος. Μη με ρωτήσετε τι γίνεται στα πολυπολιτισμικά σχολεία - ιδέα δεν έχω. Απ' την άλλη, για τους μεγάλους, λειτουργεί περίπου ως αρμός πλακιδίων, ενώνει όμοια στοιχεία στη ίδια απόσταση για να δημιουργηθεί το εκάστοτε μωσαϊκό που λέγεται έθνος. Η τεράστια διαφορά της παιδικής ηλικίας με αυτήν της ωριμότητας είναι η έλξη προς την αλήθεια που (πώς να το κάνουμε) τείνει να αυξάνει όσο ο άνθρωπος συνειδητοποιεί το χρόνο που ελαύνει επάνω του. Η άρνηση μερικών να δεχθούν τη νέα αλήθεια, αυτή που είναι η επίσημα ιστορική αλήθεια, η επιστημονική αλήθεια που προκύπτει από τα στοιχεία κι όχι την εθνοκεντρική προπαγάνδα της φυλετικής μας ανωτερότητας, βγήκε - με αφορμή τη σειρά "1821" - έντονα στην επιφάνεια. Κατά την άποψή μου, αποτελεί δείγμα ανωριμότητας από μέρους τους και - επειδή τα ποσοστά είνα μεγάλα - θα μιλήσω για εθνική καθήλωση.

Από αριστερά προς δεξιά : Γνήσιος απόγονος των αρχαίων Ελλήνων, ξυπόλητη επιστημονική κοινότητα

Ένας λαός που αρνείται να γκρεμίσει τους μύθους του είναι καταδικασμένος σε διαρκή εκμετάλλευση. Η αποκάλυψη της αλήθειας, η προσωπική ανατροπή έχει δύο όψεις πάντα. Μια θλιβερή που μας ξεβολεύει και μια ευχάριστη που μας κάνει πιο σίγουρους για αυτά που νομίζουμε ότι γνωρίζουμε. Αυτός ο λαός πρέπει να αρχίσει να αμφιβάλλει επιτέλους για αυτά που νομίζει. Από το Διαφωτισμό περάσαμε ξυστά, από την εθνική επανάσταση του '21 περάσαμε επειδή μας έσπρωξαν, από τον καταναλωτισμό του '80 επειδή ήταν κουλ, από το ΔΝΤ επειδή είχαμε ενοχές. Ο προσδιορισμός του εαυτού οφείλει να μη βασίζεται σε παραμύθια με ηρωικά παλικάρια, ιστοριούλες αυτοθυσίας και μπροστάρηδες. Οι κοινωνίες στον σύγχρονο κόσμο ούτε ήρωες χρειάζονται για να ανελιχθούν ούτε μουτζαχεντίν. Α λ ή θ ε ι α θέλουν που θα προκύψει από τη συνεργασία, την ισότητα και την καθημερινή αλληλεγγύη, την αγάπη, τελικά, ας μην ντρεπόμαστε.


Εσείς που αποζητάτε τον φανταστικό κόσμο των εθνοτόλκιν απλά για να υποφέρετε την ύπαρξή σας , κάντε μου μια μόνο χάρη. Αφήστε τον προσηλυτισμό των νέων και συζητήστε με τις γιαγιάδες σας που θα τα βρείτε στα σίγουρα. Μη διαφθείρετε τους νέους. Και για να σας την σπάσω τελείως γιατί τα πήρα κρανίο τώρα, πες Φαλμεράυερ... :Ρ

"Εγώ είμαι ο Φαμεράυερ, μπου!"

Dogville

- via -

Η άρση της κουκούλας

Επιθυμώ να απαντήσω στην Ελληνική Κουκουλοκρατορία, με έμμεσο τρόπο, κοιτώντας δηλαδή μία άλλη πλευρά και όχι την αστυνομική αυθαιρεσία. Η άλλη πλευρά είναι η λεγόμενη «νέα γενιά των τρομοκρατών». Νέα, γιατί οι τρομοκράτες είναι νέοι σε ηλικία. Νέα, γιατί οι τρομοκράτες δεν έχουν βεβαρημένο μητρώο. Νέα, γιατί δεν είναι η 17Ν. Νέα, γιατί οι νέοι αυτοί έχουν νέους τρόπους, ιδέες, αντιλήψεις, παρά το γεγονός ότι προσπαθούν δημοσιογραφίσκοι να τους βάλουν όλους στο ίδιο τσουβάλι.

Έπειτα από τη δίκη της 17Ν, δημιουργήθηκε ένας εφησυχασμός, κυρίως στις τάξεις της αστυνομίας, αλλά και της κοινωνίας, ότι ο κύκλος της τρομοκρατίας στην Ελλάδα έλαβε τέλος. Αυτό βέβαια ήταν ολωσδιόλου αβάσιμο, διότι σε οποιαδήποτε κοινωνία υπάρχουν συνθήκες έντονης ανομίας και ανισότητας, διατηρούνται στο ακέραιο και οι συνθήκες για τη διατήρηση της τρομοκρατίας. Η«νέα τρομοκρατία», λοιπόν, και δανειζόμαστε τον όρο προς διευκόλυνση, αλλάζει τελείως ότι ξέρουμε για τρομοκρατία και αυτό είναι φυσικό σε μία κοινωνία και μία πολιτεία που έχει αλλάξει τελείως:

1) είναι καταρχήν μία τρομοκρατία, που έψαχνε να βρει αφορμές, ενώ είχε ήδη ξεκινήσει τη δράση της, και τις βρήκε πολύ εύκολα στην Ελλάδα του Δεκέμβρη του 2008 (Γρηγορόπουλος) και του Μαρτίου του 2010 (Μνημόνιο),
2) είναι μία τρομοκρατία δικτυακή, που δεν έχει κέντρο και αρχηγούς, που δεν έχει αρχή και τέλος και που σαν το φοίνικα αναγεννιέται από τις στάχτες της, δημιουργώντας και άλλα κεφάλια, εκεί που της κόβονται,
3) μία τρομοκρατία επομένως, που δεν έχει το χαρακτήρα της κλειστής ομάδας που είχε επιβάλλει στις παλιές οργανώσεις η 17Ν, κρατώντας κλειστό τον κύκλο και εξασφαλίζοντας έτσι τα νώτα της, ούτε καν μία τρομοκρατία οριακά λαϊκή όπως των Ερυθρών Ταξιαρχιών, αλλά μία τρομοκρατία που απλώνεται όσο πιο πολύ μπορεί, και δεν φοβάται να «χάσει» τις όποιες «παράπλευρες απώλειες» συντρόφων της,
4) είναι μία τρομοκρατία, που για τους παραπάνω λόγους ανοίγεται και εκτός Ελλάδος, κατανοώντας ότι, όταν η Αγορά, τότε, ούτε και η τρομοκρατία μπορεί να μείνει εντός των συνόρων, δεδομένου μάλιστα του γεγονότος των σύγχρονων τεχνολογιών και μεθόδων δικτύωσης,
5) είναι μία τρομοκρατία, που ακριβώς εξαιτίας του «μετανεωτερικού» της προφίλ, δεν αρκείται μόνο στην αλληλεγγύη των «συντρόφων», αλλά βγαίνει και «εκτός», αγκαλιάζοντας ποινικούς και εκτός νόμου, από τη μία λαμβάνοντας τεχνογνωσία για ένα αγώνα συνεχή και από την άλλη συμπράττοντας με τα λουμπεν στοιχεία μίας κοινωνίας που τιμωρεί, κολάζει ποινικά και περιθωριοποιεί άτομα,
6) είναι μία τρομοκρατία που δε διστάζει να ταυτιστεί και να υπερασπιστεί συντρόφους που είναι έξω και είναι αλληλέγγυοι στη δίκη τους (μήπως διότι και αυτοί κάποια στιγμή αργότερα στο μέλλον θα είναι στην ίδια θέση με αυτούς;) και να συγκρούεται με δικαστές για την υπεράσπισή τους.

Είναι τελικά μία τρομοκρατία που δεν διστάζει να κάνει και αυτό το ακραίο, στα όρια του αληθινά επαναστατικού, να άρει την κουκούλα από το πρόσωπό της, αυτο-προσδιορίζοντας δηλαδή τον εαυτό της ως τρομοκρατία, κάνοντας την κοινωνία να κοντοσταθεί και να σκεφτεί πόσο τα νεανικά αυτά πρόσωπα της διπλανής πόρτας είναι οι υιοί της και αγωνιώντας για το μέλλον του μίσους και της σύγκρουσης (όταν η κοινωνία προβαίνει στην ίδια σκέψη βλέποντας τους ασφαλίτες υιούς της να παρελαύνουν στο κέντρο της Αθήνας για ένα καρβέλι ψωμί).

Όλα τα παραπάνω είναι πρωτόγνωρα. Η αλλαγή φαίνεται από τα δελτία ειδήσεων και τις καλύψεις των δημοσιογράφων. Έπαψαν τα έκτακτα δελτία, ενώ η «τρομοκρατία του μνημονίου» ανταγωνίζεται τη «νέα τρομοκρατία» στο ποία είδηση θα στηθεί πρώτη στο δελτίο των 8. Και η αστυνομία, όπως και οι κατέχοντες την εξουσία δεν έχουν καθόλου γνώση αυτής της νέας τρομοκρατίας, που σημαίνει ότι δεν έχουν ιδέα πως θα αντιμετωπίσουν αυτό το φαινόμενο. Σίγουρα η καταστολή τονώνει το ηθικό της αστυνομίας, διότι νομίζει, όπως σε άλλες εποχές, ότι κάθε σύλληψη είναι και ένας αριθμός λιγότερος στο οργανόγραμμά των τρομοκρατών. Αυτή όμως η ηλίθια εξίσωση δεν λογαριάζει το ότι κάθε τρομοκράτης που συλλαμβάνεται, στο νέο αυτό είδος τρομοκρατίας, γεννά, κατά πάσα πιθανότητα, άλλους 2. Οπότε η καταστολή, μπορεί τελικά να είναι περισσότερο επιζήμια από ότι ωφέλιμη, για την περιβόητη «πάταξη της τρομοκρατίας». Σίγουρα η πρόληψη θα ήταν το καλύτερο μέτρο, αλλά αυτό θα επέβαλε μία πεφωτισμένα δικτατορική κυβέρνηση, η οποία ξηλώνει οτιδήποτε φασιστικό από τα σπλάχνα της κοινωνίας, καταγράφει τις κάθε είδους παράγκες και σε συνοπτικές διαδικασίες επιβάλλει πρόστιμα με σκοπό την αποπληρωμή του δημοσίου μας χρέους (στέλνοντας και μερικούς φυλακή) και φυσικά δημιουργεί προϋποθέσεις αμεσότερης ή έστω διαφανέστερης δημοκρατίας. Αυτή η περιγραφόμενη κυβέρνηση απέχει μίλια μακριά (κατά το αγγλικό δίκαιο) από τις κυβερνήσεις που μπορούν να μας κυβερνήσουν σήμερα.

Ερωτήματα όμως μένει να απαντηθούν και να κρίνουν ίσως ακόμη και τις τύχες της λεγόμενης δημοκρατίας μας: αν η αστυνομία συνεχίσει τον κατασταλτικό αγώνα, υπό το φόβο μάλιστα και σοβαρών τρομοκρατικών χτυπημάτων, ο αριθμός των συλληφθέντων συνεχίσει να αυξάνεται σε τέτοιο βαθμό, που να φτάσει τους εκατοντάδες, αν όχι τους χιλιάδες, τί μέλει γενέσθαι; Μήπως τότε υπάρχει περίπτωση να δημιουργηθεί ένα εκρηκτικό μείγμα πολιτικών (ελάτε τώρα, μην αρνιούμαστε τον όρο...οι τρομοκράτες είναι ουσιαστικά πολιτικοί κρατούμενοι, άσχετα αν καταδικάζονται ποινικά) και ποινικών κρατουμένων εντός των φυλακών που σημάνει την απαρχή ενός χώρου κοινωνικής εξέγερσης; Μήπως αυτός ο τεράστιος αριθμός των κρατουμένων δημιουργήσει την ανάγκη για το άνοιγμα νέων τόπων εξορίας; Ή μήπως το κόστος κράτησης των νέων (και στην ηλικία) τρομοκρατών είναι δυσβάσταχτο για την ασθμαίνουσα οικονομία μας, οπότε θεωρηθεί σκόπιμο οι νέοι αυτοί να προσφέρουν εργασία εκτός των φυλακών, φορώντας ηλεκτρονικά βραχιόλια που να δίνουν το στίγμα τους στην Αλεξάνδρας;

Το σίγουρο είναι ένα: οποιαδήποτε η απάντηση στα παραπάνω ερωτήματα, η νέα τρομοκρατία θα δοκιμάσει πολύ σύντομα τα όρια της ελευθερίας και της ασφάλειάς μας, εντός ενός κράτους ολοένα και πιο συντηρητικού, καίτοι ήδη αρκετά συντηρητικού...

υγ: τικτακ, αυτό το κείμενο γράφτηκε λάιβ...δεν είναι από τα άλλα τα μπαγιάτικα...

Ελληνική Κουκουλοκρατοκρατία

Με τη δολοφονία Γρηγορόπουλου το 2008 μπήκαμε στη νέα περίοδο της μετα-μεταπολίτευσης. Οι εξεγερσιακές ημέρες πριν δύο χρόνια εξέπληξαν όχι μόνο το κίνημα αλλά και κομμάτια της κοινωνίας που μέχρι τότε αρκούνταν σε μια επιφανειακή ανάγνωση των συγκρούσεων στους δρόμους. Δε θα ασχοληθώ με τον τρόπο που το κίνημα επηρεάστηκε, με το πώς άλλαξε στο εσωτερικό του και πώς μούδιασε την 5η Μάη με τον θάνατο των τριών τραπεζικών υπαλλήλων. Ούτε με ενδιαφέρει τώρα το μεγάλο κομμάτι της κοινωνίας του καναπέ, από τον οποίον μερικοί σηκώθηκαν ενώ μερικοί βούλιαξαν περισσότερο. Τη σημαντικότερη αλλαγή πλεύσης την έδειξε η ελληνική αστυνομία, που πρόλαβε μέσα σε ένα διάστημα δύο ετών να εγκολπώσει την εμπειρία των γεγονότων και να δείξει μια εκπληκτική προσαρμογή στα νέα δεδομένα. Τέτοια ευελιξία θα ζήλευαν πολλές άλλες δημόσιες υπηρεσίες, ακόμα και εταιρίες ιδιωτικών συμφερόντων, που -ως γνωστόν- ταχύτερα υιοθετούν την καινοτομία. Η βαριά ήττα της το Δεκέμβρη του 2008 ήταν και πολιτική (δηλαδή ουσίας) και γοήτρου. Η ουσιαστική ήττα αντιμετωπίστηκε πολιτικά με την τοποθέτηση στελεχών τύπου Χρυσοχοΐδη, όμως έμενε να ορθοποδήσει το πληγωμένο "εγώ" των σωμάτων ασφαλείας. Το πρώτο δείγμα ανάνηψης δόθηκε αμέσως μετά την επίθεση σε καταστήματα της οδού Σκουφά, με τη δημιουργία των σωμάτων δίας/δέλτα. Στην αρχή αυτή η κίνηση έμοιαζε σαν ένα ακόμα λίφτινγκ για τηλεοπτική κατανάλωση, ιδίου ύφους με τις "πεζές περιπολίες" και τους "προστάτες του πολίτη". Αλλά από τα έργα και τις ημέρες των μοτοχούλιγκαν φαίνεται καθαρά πως φτιάχτηκαν για βρώμικη δουλειά. Σιγά σιγά η αυτοπεποίθηση του σώματος άρχισε να παίρνει τα πάνω της, και όπως ήταν αναμενόμενο, τι άλλο ζητά ένας "χωριάτης" (δίχως παρεξήγηση) εκτός από αέρα για να ανέβει στο κρεβάτι σου.Όπου κρεβάτι, τα συνταγματικά σου δικαιώματα με μια φράση. Στην ανωφερή αυτή πορεία βοήθησαν πολλά περιστατικά: συλλήψεις ατόμων με παράνομη πολιτική δράση, η ανοχή της πολιτείας στις διαρκείς αστυνομικές αυθαιρεσίες, η πτώση της χαμηλής εγκληματικότητας στις πόλεις, η άνοδος του νεοφασισμού και άλλα πολλά.'Ομως, ακόμα και μετά το μούδιασμα της 5ης Μάη (που θα ήταν μια καλή ευκαιρία για ανασυγκρότηση της πολιτικής ρητορίας του κινήματος από τη μία και της νηφαλιότητας για την ελας από την άλλη) , οι δυνάμεις της καταστολής ήθελαν να πάρουν πίσω περισσότερο αίμα από όσο έδωσαν. Άρχισε μια βεντέτα βίας που ξώκοιλε όλο και πιο πολύ από τη μεριά του κράτους. Δεν ήταν μόνο ο χαμηλός επαγγελματισμός ή η αστεία εκπαίδευση των φορέων της, αλλά και ο νεοχουλιγκανισμός που επεδείκνυαν σε κάθε ευκαιρία που τους δινόταν και σε κάθε ευκαιρία που δημιουργούσαν. Όλα αυτά ήταν γνωστά, ακόμα και σε αυτούς που δεν κατέβαιναν στο δρόμο. Ακόμα και σε αυτούς που από την τηλεόραση έβλεπαν και καταλάβαιναν, ή και θυμούνταν κάποιες παλιότερες μέρες, τις μέρες που το παρακράτος έλυνε και έδενε, σκότωνε και πρωθυπουργοποιούσε. Με τη διαφορά ότι σήμερα η κατάσταση στην Αθήνα ήταν εντελώς διαφορετική. Στον αναμενόμενο πανικό που θα τους προκαλούσε η λαϊκή εξέγερση (ναι - αυτή που επιτυχώς ανεστάλη το Μάιο - τυχαία ή όχι) και που διαφαινόταν πριν τις πορείες, ενεργοποίησαν όλο τον παρακρατικό μηχανισμό, τους ασφαλίτες της νέας γενιάς. Πολλοί από τους γονείς σας ποτέ δε θα μάθουν ή ποτέ δε θα παραδεκτούν αυτό που εμείς ξέρουμε επειδή το είδαμε. Σήμερα η Αθήνα είχε όσους ασφαλίτες θα ευχόταν να είχε οποιαδήποτε σύγχρονη δημοκρατία που σέβεται τον εαυτό της και προσβάλλει τον πολίτη της. Άνδρες και γυναίκες κάθε ηλικίας, με τα πιο ευφάνταστα κουρέματα και αμφιέσεις, παιδιά του διπλανού chat room, φίλοι σου στο facebook, συμμαθητές σου στο λύκειο, συνεπιβάτες σου στη βαρετή διαδρομή προς το χωριό που πιάνατε κουβέντα, όλοι, εγώ και εσύ, ήμαστε εκεί για να διαφυλάξουμε με την προβοκατόρικη στάση μας το θέσφατο. Θες φάτο, θες μη το φας, έτσι είναι. Η αναγκαστικά νεαρή ηλικία τούς έδινε μια όψη αθώα, αλλά τους έδινε και το χουλιγκανισμό τον οποίο επιτυχώς επέδειξαν στους ανυποψίαστους "συναγωνιστές" τους. Βέβαια, για να μιλήσεις για όψη πρέπει να τη δεις. Πράγμα δύσκολο κάτω από τα κασκόλ, τις μάσκες και το λοιπό εξοπλισμό δρόμου της ελας. Σήμερα το παρακράτος ξεσάλωσε στο αθηναικό playground που του δόθηκε για πρεμιέρα. Η παρουσία τους θα έπρεπε να προσβάλλει κάθε δημοκρατικό πολίτη. Τα πόστα τους θα έπρεπε να εξοργίζουν τους έμπειρους διαδηλωτές. Η ελας, στην αδυναμία της να χειριστεί ένα πλήθος που δεν ελέγχεται από εργατοπατέρες και κόμματα, εκτός από τα demode χημικά, ρίχνει ανθρώπινο κρέας, όπως άλλωστε έχει ξανακάνει πολλάκις από το 1830 και ένθεν. Ο πόλεμος υπάρχει αλλά δεν είναι στο επίπεδο των προσώπων. Στον εφιάλτη της ανεργίας μια θέση στην αστυνομία είναι μια λύση, οικογένειες την ευχαριστούν για τη στοργική αγκαλία που δείχνει στα καμάρια της και στις κορούλες της. Έγινες μπάτσος και σε στείλανε με τα ρούχα σου στη δουλεία. Τι το κακό μ' αυτό; Το ζήτημα για μας είναι ότι οι ομάδες αυτές λειτουργούν (αν λειτουργούν και δε δρουν απλά) με ψυχολογία όχλου, εξουσιαστή, δερβέναγα. Είναι ανεκπαίδευτοι, τσογλανάκια που, τραμπούκικα υπό την κάλυψη της ελας, εκτονώνουν τα παραλειπόμενα της γηπεδικής τους κουλτούρας. Ανώνυμοι, άπιαστοι, κουκουλωμένοι ωθούν ή προβοκάρουν καταστάσεις, φέρνοντας το λαό προ τετελεσμένων γεγονότων. Σήμερα είδα 70 ασφαλίτες, μια μικρή πορεία, περίπου όσοι ήταν η πορεία των πολύτεκνων, πίσω από το μουσείο πριν ξεκινήσει η πορεία. Ποιοι είναι αυτοί; Ποιος βάζει αυτά τα τσογλάνια εκεί και ποιος τα πληρώνει; Είναι γνωστό ότι αρκεί ένας εντεταλμένος για να χειριστεί εκατό διαδηλωτές. Φαντάσου πόσους μπορούν να χειριστούν οι εκατοντάδες κρατοσυμμορίτες που λυμαίνονταν σήμερα την πόλη μου. Δεν πιστεύω στη δημοκρατία για έναν απλό λόγο: δεν την έχω δει ακόμα. Και επειδή η πολιτική φαντασία μου δεν μπορεί να ταξιδέψει μακρυά, συνιστώ και σε σας να μην ονειρεύεστε ελληνικές δημοκρατίες και λοιπά κουραφέξαλα. Όταν ένα κράτος χρειάζεται τόσους αλήτες για να μη φοβηθεί, όταν όλοι οι βουλευτές σήμερα βλέπουν τον εαυτό τους προπυλακισμένο σαν τον Χατζηδάκη, όταν το κοινωνικό συμβόλαιο προσκρούει στις αλυσίδες των ματ και γυρνά πίσω, δεν υπάρχει λαϊκή κυριαρχία. Η λαϊκή κυριαρχία μετράται στην άσφαλτο κι όχι στα στατιστικά μοντέλα. Σε αυτόν τον πανικό, η ελας έρχεται ως σωτήρας με τα δικά της θαύματα, με το άγιο πνεύμα της ευπ και των λοιπών παρωχημένων πρακτικών της να συγυρίσει τους αντιφρονούντες και να τρομοκρατήσει με τη βία της τον πλέον νηφάλιο πολιτικό λόγο που έχει αρθρωθεί από τη μεταπολίτευση και έπειτα. Φυσικά και όχι από την διασπασμένη αριστερά, μα από το πλήθος των ανέργων, επισφαλών εργαζομένων, συνταξιούχων και άλλων "υπηκόων" της ανάπηρης τσιφλικοδημοκρατίας που τη λέμε ελληνική.

Τετάρτη 17 Νοέμβρη 2010

και καλή λευτεριά...

Explore your senses in Greece

via m.hulot

First they came...

την ακούμε συχνά αυτή τη ρήση (αγαπημένη επίσης της παλαίμαχης Νίτσας) και ίσως αρκετές φορές την έχουμε πει και εμείς. είναι τόσο επίκαιρη και αληθινή αυτή η ρήση του Martin Niemöller για κάθε λαό, κάθε εποχή και κάθε κατάσταση που περιγράφει την κοινωνική αδράνεια, τη μη συνοχή των πολιτών για την υπεράσπιση των κοινών τους δικαιωμάτων και αιτημάτων, την εγωκεντρική πλευρά των εαυτών μας...

έτσι και εδώ στην Ελλάδα, χωριστήκαμε σε φατριές και κλαδικές, με κοτζαμπάσηδες (γραμματείς συνδικαλιστές) οπλαρχηγούς και προτάζαμε κάθε φορά τη στήθη και τις σημαίες μας μόνο για τα δικά μας αιτήματα, έχοντας ως όπλο τη διατάραξη της ησυχίας της κοινωνίας και των υπολοίπων...έτσι...

πρώτα ήρθαν οι τελωνειακοί και στερεύσαμε από καύσιμα, αλλά εμείς δεν σταθήκαμε κοντά τους, γιατί δεν είμασταν τελωνειακοί,
έπειτα ήρθαν οι φαρμακοποιοί και ξεμείναμε από φάρμακα, αλλά εμείς δεν σταθήκαμε μαζί τους, γιατί δεν είμασταν φαρμακοποιοί,
έπειτα ήρθαν οι εκφορτωτές στο Ικόνιο και ξεμείναμε από εμπορεύματα, αλλά εμείς δεν σταθήκαμε μαζί τους, γιατί δεν είμασταν εκφορτωτές,
έπειτα ήρθαν και οι αγρότες και έκλεισαν τους δρόμους, αλλά εμείς δεν σταθήκαμε στο πλευρό τους, γιατί δεν είμασταν αγρότες,
έπειτα ήρθαν και οι φορτηγατζήδες και έκλεισαν και αυτοί τους δρόμους, αλλά πάλι δεν σταθήκαμε μαζί τους, γιατί πάλι δεν είμασταν φορτηγατζήδες...

και όταν τελικά έκλεισα και εγώ το δρόμο, δεν ήρθε να σταθεί κανείς δίπλα μου, γιατί είχαμε πια μπερδευτεί τόσο πολύ από τις τόσες πολλές πορείες, απεργίες και διαδηλώσεις που μας τάραζαν κάθε τόσο τη ζωή μας - και που χρησιμοποιούσαν δηλαδή τη διατάραξη της ζωής μας ως μέσο πίεσης για την επίτευξη των κλαδικών μας αιτημάτων - που κανείς πια δεν μπορούσε να βρει άκρη στο κατά πόσο είχαμε δίκιο να αιτηθούμε όλα όσα αιτούμασταν, στο κατά πόσο είχε τελικά συμφέρον να διαδηλώσουμε μονο για την κλαδική μας, στο κατά πόσο κάνεμε σωστή και χρηστή χρήση των νόμιμων δικαιωμάτων μας για απεργία και διαδήλωση...

τελικά το "first they came" επισημαίνει με τόσο εύστοχο τρόπο ότι το αν το "διαίρει συνεχίζει το βασιλεύειν" και "η ισχύς είναι εν τη ενώσει"...γιατί ψάχνουμε κάθε φορά να τετραγωνίσουμε τον κύκλο; γιατί κάθε φορά στρέφουμε το αίτημα μας προς τα μέσα, αντί να το μεγαλώσουμε και να το ανοίξουμε προς τα έξω; γιατί κάθε φορά κοιτάμε να διαλύσουμε αυτή την - υποτυπώδη έστω - κοινωνία, αντί - έστω υποτυπωδώς - να την συγκροτήσουμε;

υγ: δεν βάζουμε ποτέ ρίγανη στην κόκκινη σάλτσα...ακόμη και όταν είμαστε σε φρι-κάμπινγκ...

Ευρώπη

Οι αρχαίοι έλληνες προσέδωσαν την έννοια Ευρώπη σε μία γεωγραφική περιοχή και ήπειρο δυτικά και βόρεια, άγνωστη σε έκταση και μακριά και πέρα από τον ελλαδικό χώρο. Οι Πέρσες προσέβλεπαν την Ευρώπη, όμως τελικά η Ελλάδα ήταν εκείνη που τους ενδιέφερε. Και ο όρος έμεινε να έχει στην αρχαία εποχή γεωγραφική και μόνο σημασία. Στο ίδιο μοτίβο κρατά την έννοια και η Ρώμη.



Ακόμη και μυθολογικά και ποιητικά, η Ευρώπη (σελήνη) απάγεται το πρωί (ανατολή) από τον Δία (ηλιακός ταύρος) και επανεμφανίζεται στον ουρανό την εσπέρα (δύση).



Η λέξη Ευρώπη χάνεται έπειτα και ο όρος και εμφανίζεται μόνο μετά τον Ιουστινιανό. Και ανδρώνεται ως όρος πάλι όταν η χριστιανική Ευρώπη θα αρχίσει να δέχεται κινδύνους από αλλόθρησκους εξωτερικούς (Άραβες, Καρλομάγνος, εκστρατείες κοκ). Έπειτα και από την πάλη με τους Οθωμανούς, η Ευρώπη καθίσταται χριστιανική και εκφραστής της είναι το δυτικό της κομμάτι.



Δεν είναι λοιπόν τυχαίο ότι η Ελλάδα αισθάνεται ακόμη αποκομμένη από την Ευρώπη. Η σημασία που της δίνει εξακολουθεί να αναπολεί το γεωγραφικό προσδιορισμό των αρχαίων ελλήνων. Και η έκφραση «εδώ είναι Βαλκάνια» αποκτά μεγαλύτερη ισχύ και σημασία. Και σίγουρα, ακόμη, εδώ δεν είναι Ευρώπη...με αμφίβολο μάλιστα το πόσο η πλειοψηφία αυτού του λαού που κατοικεί στη χερσόνησό μας επιθυμεί να παραμείνει «Έλλην και Βαλκάνιος» πιότερο και περισσότερο από το να καταστήσει εαυτόν «Ευρωπαίο».

ΕΔΩ ΠΛΗΡΩΝΟΝΤΑΙ ΟΛΑ

• Τί είδα εκεί έξω - το βυτίο
• Όλη η ζωή μια μέρα - sraosha
• Οι αγώνες δεν είναι κοκτέϊλ πάρτι - radical desire
• Άλογη ή έλλογη οργή; - έναρθρη κραυγή
• Δε θα με πείσετε ποτέ - p.doukas
• Να καείτε μουνάκια - oldboy
• Όλα είναι δρόμος - pitsirikos
• Εμείς τί είμαστε; - o kairos
  
• #imfgr
  
  

Ο «αυτοκράτωρ» και ο τρομοκράτωρ

(ο Νίκος Μαζιώτης και ο Χρυσοχοίδης, 2α ξαδέλφια από την πλευρά της μάνας, σε παιδική αναμνηστική φωτογραφία από πασχαλινές διακοπές στην Κέρκυρα)

Δεν με ενδιαφέρει αν ο Νίκος Μαζιώτης είναι τρομοκράτης. Πριν πολλά χρόνια είχα διαβάσει (δεν ξέρω μάλιστα, αν το είπε ο Φ. Κάστρο) ότι οι τρομοκράτες του σήμερα είναι οι κυβερνήτες του αύριο. Όπως ο Φιντέλ, ο Κλίντον των πανεπιστημιακών ετών, ο βομβιστής Σημίτης, ο μεθύστακας (και γυναικάς μάλιστα) Παπανδρέου και πολλοί άλλοι.

Σε μέρες που οι συνθήκες απελευθέρωσης είναι δυνητικά πολύ μεγάλες, είναι πιθανό οι σημερινοί τρομοκράτες, έγκλειστοι και μη, γνωστοί ή άγνωστοι, να αποτελέσουν τους κυβερνήτες του αύριο...όμως ούτε αυτό με ενδιαφέρει...

Ακόμη δεν με ενδιαφέρει η κατάφωρη καταπάτηση των δικαιωμάτων του κατηγορουμένου και των προσωπικών τους δεδομένων...με τη δημοσιοποίηση των ονομάτων τους από το βράδυ της σύλληψης, με τη δημοσιοποίηση σχεδόν του πλήθους των ερευνών - με κίνδυνο μάλιστα διαφυγής στοιχείων και προσώπων - με τη δημοσιοποίηση των φωτογραφιών τους σε έντυπα και ηλεκτρονικά μέσα...όταν στην ίδια χώρα, που το έχει τούμπανο και εμείς κρυφό καμάρι, μένει καλυμμένο το πρόσωπο και το όνομα γνωστού(-αγνώστου) φωτομοντέλου (ή τραγουδιστή ή ηθοποιού ή...) των Αθηνών που πιάστηκε με ποσότητα ναρκωτικών.

Με ενδιαφέρει μία πτυχή που ειπώθηκε από κάποιους τις τελευταίες ημέρες και αξίζει να αναπαράγω και εγώ...Ο Νίκος Μαζιώτης είναι ένας από τους διάσημους γνωστούς-άγνωστους εδώ και πολλά έτη. Εδώ και χρόνια άγεται και φέρεται ως τρομοκράτης. Σε ένα «ευνομούμενο» κράτος που στόχο έχει τη διαφύλαξη της δημόσιας τάξης και ασφάλειας και την προστασία του πολίτη (ουάου! Καλέ...αυτό είναι τίτλος υπουργείου!), άτομα σαν το Νίκο Μαζιώτη παρακολουθούνται εφ’ όρου ζωής. Δεν εξετάζω το δίκαιο ή άδικο του μέτρου αυτού...δεν με ενδιαφέρει ούτε αυτό. Το κράτος έτσι είναι, το παίρνουμε ως δεδομένο, ότι το κράτος παρακολουθεί άτομα, κυρίως και πρωτίστως άτομα που ζουν με αποκλειστικό γνώμονα τη διάλυση του ίδιου του κράτους. Όχι αυτούς που κρατούν τον τρόμο, αλλά αυτούς που σπέρνουν τρόμο στο κράτος, δημιουργώντας μάλιστα την αίσθηση ότι το κράτος πρέπει να διαλυθεί.

Ο Νικός Μαζιώτης θα έπρεπε να παρακολουθείται, ειδικά από τότε που συνελήφθη κάπου στις αρχές του 2000. Για το κράτος είναι τρομοκράτης...και ένας τρομοκράτης πρέπει να παρακολουθείται. Πως όμως τελικά ένας τρομοκράτης που έχει συλληφθεί και λογικά παρακολουθείται, φτάνει στο σημείο να είναι ο ιθύνων νους και εγκέφαλος μίας οργάνωσης που τα τελευταία χρόνια διέπραξε ενέργειες του χειρίστου είδους, τουλάχιστον όπως βλέπει το κράτος αυτές τις ενέργειες (επίθεση πρεσβεία ΗΠΑ, καλάσνικοφ στου Ζωγράφου, Αγία Παρασκευή, ΥΠΠΟ στη Μπουμπουλίνας και τώρα με τον Αφγανό);

Συμβαίνουν δύο τινά: 1) ή ο Νίκος Μαζιώτης δεν παρακολουθούνταν καθόλου ή δεν παρακολουθούνταν στενά και σωστά, και αλώνιζε δεξιά και αριστερά στήνοντας οργανώσεις και διαπράττοντας τρομοκρατικές και εγκληματικές ενέργειες...οπότε μιλάμε για αστυνόμευση του χειρίστου είδους και καλύτερα να δώσουμε τη διαχείριση της αστυνόμευσης σε κάποια ιδιωτική εταιρία (κατά προτίμηση Γερμανική...raus Herr Maziotis…) ή 2) ο Νίκος Μαζιώτης παρακολουθούνταν σωστά, η αστυνομία γνώριζε όλα τα σχετικά με αυτόν και τον Επαναστατικό του Αγώνα και παρά ταύτα άφησε την οργάνωση να αλωνίζει. Με ποίο σκοπό όμως; Το άλλοθι του τρόμου και της τρομοκρατίας; Την εξάρθρωση σε μία κρίσιμη για το «έθνος» στιγμή; Την επιτυχή πορεία ενός «αυτοκράτορα» προς το θρόνο του; Δεν πράττω θεωρίες συνομωσίας... ερωτήματα θέτω.

Τρίτος δρόμος προς το σοσιαλισμό δεν υπάρχει. Το κράτος πρέπει να απαντήσει ποίο από τα δύο παραπάνω ισχύει. Φυσικά ως ΠΑΣΟΚ και όχι ως κράτος θα απαντήσει ότι συνέβαινε το πρώτο και ότι ΚΑΙ για αυτό φταίει η ΝΔούλα και ο μπούλης (όχι εγώ...ο άλλος της Ραφήνας). Αυτό τονίζει μάλιστα θετικά και το προφίλ του «αυτοκράτορα»...τότε δεν είχαμε αστυνομία, ενώ τώρα έχουμε...μέχρι το 2004 τον «είχαμε» το Μαζιώτη, μετά ανέλαβε ο Πολύδωρας και τον χάσαμε. Βολεύει; βολεύει...

Δεν απαντά όμως στο ερώτημά μου, γιατί το κράτος έχει συνέχεια από το 1829 και μετά. Και οι υπηρεσιακοί - και όχι οι πολιτικοί - που υποτίθεται παρακολουθούσαν το Μαζιώτη, κάπου λουφάζουν τώρα. Όμως μαζί με τα κλεμμένα της SIEMENS, δεν πρέπει να λογοδοτήσουν και αυτοί για την απώλεια της «προστασίας» μας; Ο ΜΑΤατζής της Μπουμπουλίνας, η αστυνομικίνα της Αγίας Παρασκευής και ο Αφγανός πατέρας, που υπέστησαν σοβαρότατες βλάβες, δεν έχουν αξίωση για αποζημίωση έναντι ενός κράτους που ενώ όφειλε να τους προστατέψει από ένα τρομοκράτη, παρά ταύτα έξαινε τους όρχεις του;

υγ: Λευτεριά στο Νίκο Μαζιώτη δε γράφω...το αφήνω στους τοίχους των Εξαρχείων που θα γεμίσουν σε λίγες ημέρες...αν μη...τι άλλο;...θα πάψουμε να κομίζουμε τιμές αποκλειστικά στο Γιώργο Φούντα...υπάρχουν και άλλοι αγωνιστές, σύντροφοι...

10 βήματα για τη νιρβάνα

1. μείωση των στρατιωτικών εξοπλιστικών δαπανών κατά 3/4 και επανατροφοδότηση των κονδυλίων στην παιδεία, την έρευνα και τον πολιτισμό (α! και στο χρέος)
   
   
2. κατάργηση της υποχρεωτικής στρατιωτικής θητείας και των στρατιωτικών- μαθητικών παρελάσεων, αντικατάσταση του μαθήματος των θρησκευτικών από αντίστοιχο διαπολιτισμικής εκπαίδευσης για τη μη-βία και τη συνύπαρξη
   
   
3. αποποινικοποίηση της χρήσης και ρύθμιση του παράνομου εμπορίου ουσιών κατά τα πρότυπα του καπνού και του αλκόολ, ελεγχόμενη κλινική διάθεση ουσιών σε τοξικοεξαρτημένα άτομα με συνταγογράφηση
   
   
4. νομιμοποίηση της καλλιέργειας ινδικής κάνναβης (για θεραπευτικούς- διατροφικούς σκοπούς) και κλωστικής κάνναβης (για βιομηχανικούς σκοπούς)
   
   
5. φορολόγηση της εκκλησιαστικής περιουσίας με τον ανώτερο δυνατό συντελεστή
   
   
6. αναδιοργάνωση της αγροτικής οικονομίας με έμφαση στην βιολογική ποιοτική καλλιέργεια
   
   
7. επανάχρηση εγκαταλελειμμένων αγροτικών γαιών από νέους αγρότες οργανωμένους σε συνεταιρισμούς λαϊκής βάσης, δημιουργία οικοκοινοτήτων και αλληλοβοηθητικών επιχειρήσεων καινοτομίας με έμφαση στην προστασία του φυσικού περιβάλλοντος, την ενεργειακή αυτονομία και τον οικοτουρισμό
   
   
8. οργάνωση της τοπικής- οικιακής παραγωγής ενέργειας από ΑΠΕ, δημιουργία κοινοτικών συνεταιριστικών ενώσεων ΑΠΕ λαϊκής βάσης, ένα εκατομμύριο ηλιακές στέγες και αξιοποίηση του αιολικού/ υδροδυναμικού πεδίου, στόχος 25% ΑΠΕ μέχρι το 2025
   
   
9. δημιουργία δικτύων παραγωγών- καταναλωτών, εναλλακτικών μορφών οικονομικής δικτύωσης και τοπικών ανταλλακτικών συστημάτων χωρίς χρήματα
   
   
10. απαξίωση του τραπεζικού- χρηματοπιστωτικού συστήματος, ενίσχυση ταμείων αλληλοβοήθειας και τοπικών μικροπιστωτικών μη-κερδοσκοπικών ιδρυμάτων, μαζική άρνηση αποπληρωμής δανείων
    

Ηλιόσποροι

-> Ας προσπαθήσουμε να προσθέσουμε μερικά και ίσως όχι μόνο σε επίπεδο εθνικό αλλά και τοπικό (βλ. δήμος αθηναίων). Ίσως μας χρειαστούν..