Η άρση της κουκούλας

Επιθυμώ να απαντήσω στην Ελληνική Κουκουλοκρατορία, με έμμεσο τρόπο, κοιτώντας δηλαδή μία άλλη πλευρά και όχι την αστυνομική αυθαιρεσία. Η άλλη πλευρά είναι η λεγόμενη «νέα γενιά των τρομοκρατών». Νέα, γιατί οι τρομοκράτες είναι νέοι σε ηλικία. Νέα, γιατί οι τρομοκράτες δεν έχουν βεβαρημένο μητρώο. Νέα, γιατί δεν είναι η 17Ν. Νέα, γιατί οι νέοι αυτοί έχουν νέους τρόπους, ιδέες, αντιλήψεις, παρά το γεγονός ότι προσπαθούν δημοσιογραφίσκοι να τους βάλουν όλους στο ίδιο τσουβάλι.

Έπειτα από τη δίκη της 17Ν, δημιουργήθηκε ένας εφησυχασμός, κυρίως στις τάξεις της αστυνομίας, αλλά και της κοινωνίας, ότι ο κύκλος της τρομοκρατίας στην Ελλάδα έλαβε τέλος. Αυτό βέβαια ήταν ολωσδιόλου αβάσιμο, διότι σε οποιαδήποτε κοινωνία υπάρχουν συνθήκες έντονης ανομίας και ανισότητας, διατηρούνται στο ακέραιο και οι συνθήκες για τη διατήρηση της τρομοκρατίας. Η«νέα τρομοκρατία», λοιπόν, και δανειζόμαστε τον όρο προς διευκόλυνση, αλλάζει τελείως ότι ξέρουμε για τρομοκρατία και αυτό είναι φυσικό σε μία κοινωνία και μία πολιτεία που έχει αλλάξει τελείως:

1) είναι καταρχήν μία τρομοκρατία, που έψαχνε να βρει αφορμές, ενώ είχε ήδη ξεκινήσει τη δράση της, και τις βρήκε πολύ εύκολα στην Ελλάδα του Δεκέμβρη του 2008 (Γρηγορόπουλος) και του Μαρτίου του 2010 (Μνημόνιο),
2) είναι μία τρομοκρατία δικτυακή, που δεν έχει κέντρο και αρχηγούς, που δεν έχει αρχή και τέλος και που σαν το φοίνικα αναγεννιέται από τις στάχτες της, δημιουργώντας και άλλα κεφάλια, εκεί που της κόβονται,
3) μία τρομοκρατία επομένως, που δεν έχει το χαρακτήρα της κλειστής ομάδας που είχε επιβάλλει στις παλιές οργανώσεις η 17Ν, κρατώντας κλειστό τον κύκλο και εξασφαλίζοντας έτσι τα νώτα της, ούτε καν μία τρομοκρατία οριακά λαϊκή όπως των Ερυθρών Ταξιαρχιών, αλλά μία τρομοκρατία που απλώνεται όσο πιο πολύ μπορεί, και δεν φοβάται να «χάσει» τις όποιες «παράπλευρες απώλειες» συντρόφων της,
4) είναι μία τρομοκρατία, που για τους παραπάνω λόγους ανοίγεται και εκτός Ελλάδος, κατανοώντας ότι, όταν η Αγορά, τότε, ούτε και η τρομοκρατία μπορεί να μείνει εντός των συνόρων, δεδομένου μάλιστα του γεγονότος των σύγχρονων τεχνολογιών και μεθόδων δικτύωσης,
5) είναι μία τρομοκρατία, που ακριβώς εξαιτίας του «μετανεωτερικού» της προφίλ, δεν αρκείται μόνο στην αλληλεγγύη των «συντρόφων», αλλά βγαίνει και «εκτός», αγκαλιάζοντας ποινικούς και εκτός νόμου, από τη μία λαμβάνοντας τεχνογνωσία για ένα αγώνα συνεχή και από την άλλη συμπράττοντας με τα λουμπεν στοιχεία μίας κοινωνίας που τιμωρεί, κολάζει ποινικά και περιθωριοποιεί άτομα,
6) είναι μία τρομοκρατία που δε διστάζει να ταυτιστεί και να υπερασπιστεί συντρόφους που είναι έξω και είναι αλληλέγγυοι στη δίκη τους (μήπως διότι και αυτοί κάποια στιγμή αργότερα στο μέλλον θα είναι στην ίδια θέση με αυτούς;) και να συγκρούεται με δικαστές για την υπεράσπισή τους.

Είναι τελικά μία τρομοκρατία που δεν διστάζει να κάνει και αυτό το ακραίο, στα όρια του αληθινά επαναστατικού, να άρει την κουκούλα από το πρόσωπό της, αυτο-προσδιορίζοντας δηλαδή τον εαυτό της ως τρομοκρατία, κάνοντας την κοινωνία να κοντοσταθεί και να σκεφτεί πόσο τα νεανικά αυτά πρόσωπα της διπλανής πόρτας είναι οι υιοί της και αγωνιώντας για το μέλλον του μίσους και της σύγκρουσης (όταν η κοινωνία προβαίνει στην ίδια σκέψη βλέποντας τους ασφαλίτες υιούς της να παρελαύνουν στο κέντρο της Αθήνας για ένα καρβέλι ψωμί).

Όλα τα παραπάνω είναι πρωτόγνωρα. Η αλλαγή φαίνεται από τα δελτία ειδήσεων και τις καλύψεις των δημοσιογράφων. Έπαψαν τα έκτακτα δελτία, ενώ η «τρομοκρατία του μνημονίου» ανταγωνίζεται τη «νέα τρομοκρατία» στο ποία είδηση θα στηθεί πρώτη στο δελτίο των 8. Και η αστυνομία, όπως και οι κατέχοντες την εξουσία δεν έχουν καθόλου γνώση αυτής της νέας τρομοκρατίας, που σημαίνει ότι δεν έχουν ιδέα πως θα αντιμετωπίσουν αυτό το φαινόμενο. Σίγουρα η καταστολή τονώνει το ηθικό της αστυνομίας, διότι νομίζει, όπως σε άλλες εποχές, ότι κάθε σύλληψη είναι και ένας αριθμός λιγότερος στο οργανόγραμμά των τρομοκρατών. Αυτή όμως η ηλίθια εξίσωση δεν λογαριάζει το ότι κάθε τρομοκράτης που συλλαμβάνεται, στο νέο αυτό είδος τρομοκρατίας, γεννά, κατά πάσα πιθανότητα, άλλους 2. Οπότε η καταστολή, μπορεί τελικά να είναι περισσότερο επιζήμια από ότι ωφέλιμη, για την περιβόητη «πάταξη της τρομοκρατίας». Σίγουρα η πρόληψη θα ήταν το καλύτερο μέτρο, αλλά αυτό θα επέβαλε μία πεφωτισμένα δικτατορική κυβέρνηση, η οποία ξηλώνει οτιδήποτε φασιστικό από τα σπλάχνα της κοινωνίας, καταγράφει τις κάθε είδους παράγκες και σε συνοπτικές διαδικασίες επιβάλλει πρόστιμα με σκοπό την αποπληρωμή του δημοσίου μας χρέους (στέλνοντας και μερικούς φυλακή) και φυσικά δημιουργεί προϋποθέσεις αμεσότερης ή έστω διαφανέστερης δημοκρατίας. Αυτή η περιγραφόμενη κυβέρνηση απέχει μίλια μακριά (κατά το αγγλικό δίκαιο) από τις κυβερνήσεις που μπορούν να μας κυβερνήσουν σήμερα.

Ερωτήματα όμως μένει να απαντηθούν και να κρίνουν ίσως ακόμη και τις τύχες της λεγόμενης δημοκρατίας μας: αν η αστυνομία συνεχίσει τον κατασταλτικό αγώνα, υπό το φόβο μάλιστα και σοβαρών τρομοκρατικών χτυπημάτων, ο αριθμός των συλληφθέντων συνεχίσει να αυξάνεται σε τέτοιο βαθμό, που να φτάσει τους εκατοντάδες, αν όχι τους χιλιάδες, τί μέλει γενέσθαι; Μήπως τότε υπάρχει περίπτωση να δημιουργηθεί ένα εκρηκτικό μείγμα πολιτικών (ελάτε τώρα, μην αρνιούμαστε τον όρο...οι τρομοκράτες είναι ουσιαστικά πολιτικοί κρατούμενοι, άσχετα αν καταδικάζονται ποινικά) και ποινικών κρατουμένων εντός των φυλακών που σημάνει την απαρχή ενός χώρου κοινωνικής εξέγερσης; Μήπως αυτός ο τεράστιος αριθμός των κρατουμένων δημιουργήσει την ανάγκη για το άνοιγμα νέων τόπων εξορίας; Ή μήπως το κόστος κράτησης των νέων (και στην ηλικία) τρομοκρατών είναι δυσβάσταχτο για την ασθμαίνουσα οικονομία μας, οπότε θεωρηθεί σκόπιμο οι νέοι αυτοί να προσφέρουν εργασία εκτός των φυλακών, φορώντας ηλεκτρονικά βραχιόλια που να δίνουν το στίγμα τους στην Αλεξάνδρας;

Το σίγουρο είναι ένα: οποιαδήποτε η απάντηση στα παραπάνω ερωτήματα, η νέα τρομοκρατία θα δοκιμάσει πολύ σύντομα τα όρια της ελευθερίας και της ασφάλειάς μας, εντός ενός κράτους ολοένα και πιο συντηρητικού, καίτοι ήδη αρκετά συντηρητικού...

υγ: τικτακ, αυτό το κείμενο γράφτηκε λάιβ...δεν είναι από τα άλλα τα μπαγιάτικα...

Ελληνική Κουκουλοκρατοκρατία

Με τη δολοφονία Γρηγορόπουλου το 2008 μπήκαμε στη νέα περίοδο της μετα-μεταπολίτευσης. Οι εξεγερσιακές ημέρες πριν δύο χρόνια εξέπληξαν όχι μόνο το κίνημα αλλά και κομμάτια της κοινωνίας που μέχρι τότε αρκούνταν σε μια επιφανειακή ανάγνωση των συγκρούσεων στους δρόμους. Δε θα ασχοληθώ με τον τρόπο που το κίνημα επηρεάστηκε, με το πώς άλλαξε στο εσωτερικό του και πώς μούδιασε την 5η Μάη με τον θάνατο των τριών τραπεζικών υπαλλήλων. Ούτε με ενδιαφέρει τώρα το μεγάλο κομμάτι της κοινωνίας του καναπέ, από τον οποίον μερικοί σηκώθηκαν ενώ μερικοί βούλιαξαν περισσότερο. Τη σημαντικότερη αλλαγή πλεύσης την έδειξε η ελληνική αστυνομία, που πρόλαβε μέσα σε ένα διάστημα δύο ετών να εγκολπώσει την εμπειρία των γεγονότων και να δείξει μια εκπληκτική προσαρμογή στα νέα δεδομένα. Τέτοια ευελιξία θα ζήλευαν πολλές άλλες δημόσιες υπηρεσίες, ακόμα και εταιρίες ιδιωτικών συμφερόντων, που -ως γνωστόν- ταχύτερα υιοθετούν την καινοτομία. Η βαριά ήττα της το Δεκέμβρη του 2008 ήταν και πολιτική (δηλαδή ουσίας) και γοήτρου. Η ουσιαστική ήττα αντιμετωπίστηκε πολιτικά με την τοποθέτηση στελεχών τύπου Χρυσοχοΐδη, όμως έμενε να ορθοποδήσει το πληγωμένο "εγώ" των σωμάτων ασφαλείας. Το πρώτο δείγμα ανάνηψης δόθηκε αμέσως μετά την επίθεση σε καταστήματα της οδού Σκουφά, με τη δημιουργία των σωμάτων δίας/δέλτα. Στην αρχή αυτή η κίνηση έμοιαζε σαν ένα ακόμα λίφτινγκ για τηλεοπτική κατανάλωση, ιδίου ύφους με τις "πεζές περιπολίες" και τους "προστάτες του πολίτη". Αλλά από τα έργα και τις ημέρες των μοτοχούλιγκαν φαίνεται καθαρά πως φτιάχτηκαν για βρώμικη δουλειά. Σιγά σιγά η αυτοπεποίθηση του σώματος άρχισε να παίρνει τα πάνω της, και όπως ήταν αναμενόμενο, τι άλλο ζητά ένας "χωριάτης" (δίχως παρεξήγηση) εκτός από αέρα για να ανέβει στο κρεβάτι σου.Όπου κρεβάτι, τα συνταγματικά σου δικαιώματα με μια φράση. Στην ανωφερή αυτή πορεία βοήθησαν πολλά περιστατικά: συλλήψεις ατόμων με παράνομη πολιτική δράση, η ανοχή της πολιτείας στις διαρκείς αστυνομικές αυθαιρεσίες, η πτώση της χαμηλής εγκληματικότητας στις πόλεις, η άνοδος του νεοφασισμού και άλλα πολλά.'Ομως, ακόμα και μετά το μούδιασμα της 5ης Μάη (που θα ήταν μια καλή ευκαιρία για ανασυγκρότηση της πολιτικής ρητορίας του κινήματος από τη μία και της νηφαλιότητας για την ελας από την άλλη) , οι δυνάμεις της καταστολής ήθελαν να πάρουν πίσω περισσότερο αίμα από όσο έδωσαν. Άρχισε μια βεντέτα βίας που ξώκοιλε όλο και πιο πολύ από τη μεριά του κράτους. Δεν ήταν μόνο ο χαμηλός επαγγελματισμός ή η αστεία εκπαίδευση των φορέων της, αλλά και ο νεοχουλιγκανισμός που επεδείκνυαν σε κάθε ευκαιρία που τους δινόταν και σε κάθε ευκαιρία που δημιουργούσαν. Όλα αυτά ήταν γνωστά, ακόμα και σε αυτούς που δεν κατέβαιναν στο δρόμο. Ακόμα και σε αυτούς που από την τηλεόραση έβλεπαν και καταλάβαιναν, ή και θυμούνταν κάποιες παλιότερες μέρες, τις μέρες που το παρακράτος έλυνε και έδενε, σκότωνε και πρωθυπουργοποιούσε. Με τη διαφορά ότι σήμερα η κατάσταση στην Αθήνα ήταν εντελώς διαφορετική. Στον αναμενόμενο πανικό που θα τους προκαλούσε η λαϊκή εξέγερση (ναι - αυτή που επιτυχώς ανεστάλη το Μάιο - τυχαία ή όχι) και που διαφαινόταν πριν τις πορείες, ενεργοποίησαν όλο τον παρακρατικό μηχανισμό, τους ασφαλίτες της νέας γενιάς. Πολλοί από τους γονείς σας ποτέ δε θα μάθουν ή ποτέ δε θα παραδεκτούν αυτό που εμείς ξέρουμε επειδή το είδαμε. Σήμερα η Αθήνα είχε όσους ασφαλίτες θα ευχόταν να είχε οποιαδήποτε σύγχρονη δημοκρατία που σέβεται τον εαυτό της και προσβάλλει τον πολίτη της. Άνδρες και γυναίκες κάθε ηλικίας, με τα πιο ευφάνταστα κουρέματα και αμφιέσεις, παιδιά του διπλανού chat room, φίλοι σου στο facebook, συμμαθητές σου στο λύκειο, συνεπιβάτες σου στη βαρετή διαδρομή προς το χωριό που πιάνατε κουβέντα, όλοι, εγώ και εσύ, ήμαστε εκεί για να διαφυλάξουμε με την προβοκατόρικη στάση μας το θέσφατο. Θες φάτο, θες μη το φας, έτσι είναι. Η αναγκαστικά νεαρή ηλικία τούς έδινε μια όψη αθώα, αλλά τους έδινε και το χουλιγκανισμό τον οποίο επιτυχώς επέδειξαν στους ανυποψίαστους "συναγωνιστές" τους. Βέβαια, για να μιλήσεις για όψη πρέπει να τη δεις. Πράγμα δύσκολο κάτω από τα κασκόλ, τις μάσκες και το λοιπό εξοπλισμό δρόμου της ελας. Σήμερα το παρακράτος ξεσάλωσε στο αθηναικό playground που του δόθηκε για πρεμιέρα. Η παρουσία τους θα έπρεπε να προσβάλλει κάθε δημοκρατικό πολίτη. Τα πόστα τους θα έπρεπε να εξοργίζουν τους έμπειρους διαδηλωτές. Η ελας, στην αδυναμία της να χειριστεί ένα πλήθος που δεν ελέγχεται από εργατοπατέρες και κόμματα, εκτός από τα demode χημικά, ρίχνει ανθρώπινο κρέας, όπως άλλωστε έχει ξανακάνει πολλάκις από το 1830 και ένθεν. Ο πόλεμος υπάρχει αλλά δεν είναι στο επίπεδο των προσώπων. Στον εφιάλτη της ανεργίας μια θέση στην αστυνομία είναι μια λύση, οικογένειες την ευχαριστούν για τη στοργική αγκαλία που δείχνει στα καμάρια της και στις κορούλες της. Έγινες μπάτσος και σε στείλανε με τα ρούχα σου στη δουλεία. Τι το κακό μ' αυτό; Το ζήτημα για μας είναι ότι οι ομάδες αυτές λειτουργούν (αν λειτουργούν και δε δρουν απλά) με ψυχολογία όχλου, εξουσιαστή, δερβέναγα. Είναι ανεκπαίδευτοι, τσογλανάκια που, τραμπούκικα υπό την κάλυψη της ελας, εκτονώνουν τα παραλειπόμενα της γηπεδικής τους κουλτούρας. Ανώνυμοι, άπιαστοι, κουκουλωμένοι ωθούν ή προβοκάρουν καταστάσεις, φέρνοντας το λαό προ τετελεσμένων γεγονότων. Σήμερα είδα 70 ασφαλίτες, μια μικρή πορεία, περίπου όσοι ήταν η πορεία των πολύτεκνων, πίσω από το μουσείο πριν ξεκινήσει η πορεία. Ποιοι είναι αυτοί; Ποιος βάζει αυτά τα τσογλάνια εκεί και ποιος τα πληρώνει; Είναι γνωστό ότι αρκεί ένας εντεταλμένος για να χειριστεί εκατό διαδηλωτές. Φαντάσου πόσους μπορούν να χειριστούν οι εκατοντάδες κρατοσυμμορίτες που λυμαίνονταν σήμερα την πόλη μου. Δεν πιστεύω στη δημοκρατία για έναν απλό λόγο: δεν την έχω δει ακόμα. Και επειδή η πολιτική φαντασία μου δεν μπορεί να ταξιδέψει μακρυά, συνιστώ και σε σας να μην ονειρεύεστε ελληνικές δημοκρατίες και λοιπά κουραφέξαλα. Όταν ένα κράτος χρειάζεται τόσους αλήτες για να μη φοβηθεί, όταν όλοι οι βουλευτές σήμερα βλέπουν τον εαυτό τους προπυλακισμένο σαν τον Χατζηδάκη, όταν το κοινωνικό συμβόλαιο προσκρούει στις αλυσίδες των ματ και γυρνά πίσω, δεν υπάρχει λαϊκή κυριαρχία. Η λαϊκή κυριαρχία μετράται στην άσφαλτο κι όχι στα στατιστικά μοντέλα. Σε αυτόν τον πανικό, η ελας έρχεται ως σωτήρας με τα δικά της θαύματα, με το άγιο πνεύμα της ευπ και των λοιπών παρωχημένων πρακτικών της να συγυρίσει τους αντιφρονούντες και να τρομοκρατήσει με τη βία της τον πλέον νηφάλιο πολιτικό λόγο που έχει αρθρωθεί από τη μεταπολίτευση και έπειτα. Φυσικά και όχι από την διασπασμένη αριστερά, μα από το πλήθος των ανέργων, επισφαλών εργαζομένων, συνταξιούχων και άλλων "υπηκόων" της ανάπηρης τσιφλικοδημοκρατίας που τη λέμε ελληνική.

Τετάρτη 17 Νοέμβρη 2010

και καλή λευτεριά...

Αλληλεγγύη στις απεργιακές κινητοποιήσεις στη Γαλλία

Οι κινητοποιήσεις στη Γαλλία ενάντια στη μεταρρύθμιση του συνταξιοδοτικού συστήματος κλιμακώνονται με τους φοιτητές και μαθητές να στηρίζουν έμπρακτα τους εργαζόμενους. Οι γενικές απεργίες των εργαζομένων με την βοήθεια των διαφόρων ριζοσπαστικών αυτόνομων συνδικάτων έχουν εξελιχθεί σε γενικευμένη αντίδραση ενάντια στην κυβέρνηση και τον καπιταλισμό δημιουργώντας σε πολλές περιπτώσεις εξεγερσιακές συνθήκες.

Στις πορείες σε πολλές πόλεις, τις καταλήψεις σε σχολεία και πανεπιστήμια, τους αποκλεισμούς δρόμων, σταθμούς τρένων και διυλιστηρίων και δεξαμενών καυσίμων και τις ανοιχτές γενικές συνελεύσεις η γαλλική αστυνομία απαντά με δολιοφθορές στις απεργίες, πλαστικές σφαίρες, εκατοντάδες συλλήψεις και καταστολή...

Αλληλεγγύη στους Γάλλους που είναι στους δρόμους

http://www.7septembre2010.fr/

http://www.liberation.fr/

http://athens.indymedia.org/front.php3?lang=el&article_id=1216009

http://athens.indymedia.org/front.php3?lang=el&article_id=1216210

Money as debt

GR subs - 47min

Θέλω να εξομολογηθώ το τελευταίο μου κόλλημα πάτερ. Το 'χω δει 2 φορές έως τώρα και κάτι μου λέει πως τώρα πάνω στο blog πάτερ θα το δω και 3η. Δεν ξέρω γιατί αλλά όσο απλοποιημένο ή ακόμη και προπαγανδιστικό μπορεί να είναι το νοιώθω, ότι περί αυτού πρόκειται. Και οι δίδυμοι πύργοι και η οικονομική κρίση και ο obama και ο Δεκέμβρης και ο ΓΑΠ και η οικολογική κρίση και το δημόσιο, το ιδιωτικό, τα άτομα, οι κοινότητες και η παγκοσμιοποίηση, το μεταναστευτικό και το DIY κι η τρύπα του internet και όλα πάτερ. Ύστερα διαβάζω αυτό και λίγο αργότερα πέφτω σ΄αυτό και σ΄ αυτό , μέχρι κι αυτό ολόκληρο πάτερ είχα δει τις προάλλες (πολύ γέλιο ο τζον γουέιν) και τέλοσπάντων σκέφτομαι πως τόσο η οικονομική κρίση όσο και η κλιματική αλλαγή δεν ήρθαν καθόλου τυχαία (καλά δε θέλει κ πολύ σκέψη αυτό), εν πάσει περιπτώσει όμως τα απόνερα είναι πια εδώ -και ευτυχώς, γιατί πράγματι η παγκόσμια σκέψη έχει μόλις μπει (αλλά για τα καλά) σε μια (μακρά) περίοδο χώνεψης αυτού του ανατρεπτικού όπερ έδει δείξαι. Δεν έχω αμφιβολία ότι θα είναι μακρά, άλλωστε οι "λύσεις" που τελικά εκπονήθηκαν για τα 2 αυτά δομικά προβλήματα κάθε άλλο παρά έξοδο από το συστημικό πρόβλημα συνιστούν, δεν παύω όμως να πιστεύω πως έχουν αρχίσει και κλειδωνίζονται, αργά αλλά σταθερά, "μεταφυσικές" αλήθειες δεκαετιών που πραγματικά make the world go round. Έρχομαι και παρατηρώ πάτερ ότι 5-10 χρόνια πριν δεν ένοιωθα γύρω μου μια τέτοια δυναμική και μάλιστα τόσο mainstream. Όπως θα δείτε παρακάτω βέβαια, έχουμε δρόμο ακόμα :

- 1st video via seagazing