Το μεγάλο "Ναι"

Παιδιά με στολές περπατάνε στους δρόμους των Δεκεμβριανών.

"Είπαμε όχι", λένε.

Έπος του '40, Πολυτεχνείο, Κολοκοτρώνηδες και Μαυροκορδάτοι,
Γκλέτσος ή Γλέζος, ένδοξο '21, ποιος εμφύλιος,
τα μηδικά μάλλον είναι οι βάρβαροι, ε;

Σφίγγονται να κρατήσουν ένα βηματισμό απ' την αρχή λάθος, επικίνδυνα αστείο και πρόστυχο.
Σφίγγονται να θυμηθούν τι στον πούτσο έγινε πριν απ' αυτούς και τους γονείς τους, ποια είναι η πατρίδα τους και γιατί, ρε γαμώτο, έχει τόση ιστορία.

Βαλκανικοί, Σμύρνη,
Ιστανμπούλ, Μεγαλέξανδρος.
Οδυσσέας, Ιουστινιανός,
σπήλαιο των Πετραλώνων.

-Ποια είναι η πατρίδα σου, παιδί μου;

Multiple Choice

Α. Αχ ναι, αυτή είναι!

B. ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΜΟΝΑΧΩΝ ΑΓΙΟΥ ΟΡΟΥΣ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΑΔΟΛΦΟ ΧΙΤΛΕΡ

«Εξοχότατε, οι βαθυσεβάστως υποσημειούμενοι Αντιπρόσωποι των Είκοσιν Ιερών Βασιλικών Πατριαρχικών και Σταυροπηγιακών Μονών του Αγίου Ορους Αθω, λαμβάνομεν την εξαιρετικήν τιμήν ν' απευθυνθώμεν προς την Υμετέραν Εξοχότητα και παρακαλέσωμεν Αυτήν θερμώς, όπως ευαρεστημένη, αναλάβη υπό την Υψηλήν προσωπικήν Αυτής προστασίαν και κηδεμονίαν τον Ιερόν τούτον Τόπον (...)
»...Ικετεύομεν θερμώς την Υμετέραν Εξοχότητα» κτλ. κτλ. «και διαπύρως ευχόμεθα υγείαν και μακροημέρευσιν επ' αγαθώ του ενδόξου Γερμανικού Εθνους.
Υποσημειούμεθα βαθυσεβάστως»


[και οι δύο απαντήσεις θα θεωρηθούν σωστές αν δικαιολογηθούν
-ο δάσκαλος-]
------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------


Κι απ' την άλλη, το καθίκι ο Μεταξάς
τόσα χρόνια τη βγάζει καθαρή στις συνειδήσεις τόσων νεοελλήνων
για ένα όχι που ποτέ δεν είπε!


Ρε, άι στο διάολο!
Ναι! Άι στο διάολο!

Αστικοί Μύθοι

Πριν λίγες μέρες ήρθε στο μέιλ μου η παρακάτω ιστορία…

προχθές απόγευμα, μέσα στο λεωφορείο, κάπου στην Αθήνα...

Νεκρική σιγή αν και γεμάτο από κόσμο, μεταφέρει τους ταλαιπωρημένους από τη δουλειά Αθηναίους, αργά. Το ψιλόβροχο και τα κορναρίσματα, μάλλον χαλάνε τη διάθεση ασυνείδητα. Θέσεις πιασμένες, άνθρωποι όρθιοι, κουβέντα καμία.
Η όρθια ηλικιωμένη κυρία με το πλατινέ μαλλί και το ζωγραφισμένο από
ρυτίδες και μπογιά πρόσωπο, παίρνει την απόφαση να εκδηλώσει τον αγενή και ρατσιστικό μονόλογο της. Δέκτης της ακραίας συμπεριφοράς της, ένας μετανάστης (πιθανότατα από τη Νιγηρία, κρίνοντας από το βαθύ σκούρο χρώμα του) του οποίου το δεύτερο «λάθος» -το πρώτο ήταν που ήρθε στην Ελλάδα- ήταν ότι είχε θέση και καθόταν. Με ένα «κόσμιο» λοιπόν τρόπο, η πρωταγωνίστρια της ιστορίας μας, του απευθύνει το λόγο.

-Σήκω να κάτσω!

-...

-Ε, βέβαια! Αφού σας μαζέψαμε όλους εδώ, εμείς φταίμε!
-...

-Κάνεις πως δεν ακούς? Τι δουλειά έχεις εδώ? Γέμισε ο τόπος από μαύρους και Αλβανούς! Σα δε ντρέπεστε λέω 'γω!

-...

Είναι προφανές ότι η αδιαφορία που εισπράττει από τον Αφρικανό επιβάτη την εξοργίζει περισσότερο. Ο κόσμος παραμένει αδιάφορος μπροστά στη σκηνή και μόνο κάτι ψίθυροι από κάποιους που σχολιάζουν το παραλήρημα της, προδίδουν μια ανεπαίσθητη αντίδραση.

Ξαφνικά μια θέση αδειάζει ως δια μαγείας, η οποία τυχαίνει να είναι αυτή
δίπλα από τον αλλοδαπό φίλο μας! Χωρίς δεύτερη σκέψη η ηλικιωμένη κυρία κάθεται ακριβώς δίπλα του και συνεχίζει ακάθεκτη να τον κοσμεί με διάφορα προσβλητικά επίθετα. Εκείνος δεν της δίνει καμιά απολύτως σημασία και την αφήνει να εκτίθεται με τον πιο απλό τρόπο.

Το γεγονός στο σημείο αυτό παίρνει μία εντελώς αναπάντεχη εξέλιξη και του
προσδίδει άλλο ενδιαφέρον. Δύο ελεγκτές που ανεβαίνουν στο «ξεχωριστό» αυτό λεωφορείο θα γίνουν άθελα τους πρωταγωνιστές και αυτοί, στην περίεργη -ως προς την κατάληξη της- αυτή ιστορία.

-Τα εισιτήρια σας παρακαλώ.

Μια κλασσική φράση που γεμίζει με άγχος τους λαθρεπιβάτες και κάνει τους υπόλοιπους να βάζουν το χέρι στη τσέπη τους, ψάχνοντας το «μαγικό χαρτάκι» που θα τους γλιτώσει από το να γίνουν το επίκεντρο στα μάτια των υπολοίπων.

Οι ελεγκτές ξεκινούν τη δουλειά τους από τα δύο άκρα του οχήματος,
δίνοντας χρόνο στους επιβάτες που κάθονται στη μέση να βρουν με την ησυχία τους το εισιτήριο ή να σκεφτούν μια καλή δικαιολογία (για αυτούς που δεν έχουν). Κάπου εκεί κάθονται και οι πρωταγωνιστές μας. Η ηλικιωμένη κυρία βγάζει με μιας το εισιτήριο από την άσχημη δερμάτινη τσάντα της και το κρατάει ψηλά λες και έκανε καμιά τρομερή ανακάλυψη! Χωρίς να το πολυσκεφτεί ο ακίνητος και αμίλητος -μέχρι εκείνη τη στιγμή- αλλοδαπός πρωταγωνιστής μας, βουτάει αστραπιαία το εισιτήριο της και το τρώει! Όλοι κοιτούν με έκπληξη αλλά και κρυφή ικανοποίηση. Ο επόμενος διάλογος μεταξύ του ελεγκτή και της κυρίας είναι όλα τα λεφτά.

-Το εισιτήριο σας παρακαλώ.

-Μου το'φαγε ο Μαύρος!!! (με λυγμούς)

Κάπου εδώ ο κόσμος ξεσπάει σε γέλια, ο ελεγκτής την περνάει για τρελή και το πρόστιμο πλέον έχει γραφτεί στο μπλοκάκι του...

Πρόκειται περί γνωστού αστικού μύθου τον οποίο συνάντησα πρώτη φορά πριν τουλάχιστον 5 χρόνια… είναι προφανώς ένα πολύ περιχυμένο σχόλιο περί ρατσισμού και μετανάστευσης…

…με την ευκαιρία αυτή παρουσιάζω ένα γερμανικό ταινιάκι του 1993 με το ίδιο θέμα… δεν ξέρω αν ο μύθος είναι παρμένος από το ταινικιάκι ή αν το ταινιάκι έγινε από κάποιον που άκουσε τον μύθο… αυτή όμως είναι η μαγία των αστικών μύθων… το να μην ξέρεις από πού προήλθε και να μένεις μαλάκας με την διάχυσή του…

Πάντως το ταινιάκι είναι πάρα πολύ καλά γυρισμένο… απολαύστε…