Ο μετεωρίτης αυτός. ένα μεγάλο μάθημα

Σίγουρα οι περισσότεροι πια, αν όχι όλοι, έχετε δει αναλυτικά το σχετικό υλικό από την επίσκεψη του μετεωρίτη του Chelyabinsk στον πλανήτη μας την Παρασκευή 15/2/13 το πρωί. Φαίνεται λοιπόν πως με αυτό μάλλον το όνομα θα μείνει στην ιστορία -το όνομα της ρωσικής πόλης πανώ από την οποία εξερράγη και στην οποία κατέπεσαν τα θραύσματά του [προσοχή το ποστ περιέχει αρκετά ΑΝΩΜΑΛΑ ρήματα!]. Απλώς είναι κάτι που δεν μπορεί να λείπει από το ιστορικό αυτού του blog..



Φυσικά το διαμέτρου περίπου 17 μέτρων εξωγήινο σώμα δεν έπεσε με την ταχύτητά του των 64.400 km/h πάνω στη γη γιατί τότε θα είχαμε τα άλλα. Αναφλέγη γύρω στα 30 km πάνω από το έδαφος (σσ. τα υπερηχητικά αεροπλάνα πετούν στα 17 km) καθώς εισήλθε στη γήινη ατμόσφαιρα και μόνο μερικά κομματάκια του τη γλίτωσαν μέχρι εδώ κάτω. Και λέω ότι θα είχαμε τα άλλα καθώς η ενέργεια που εξελύθη κατά την ανάφλεξη ισοδυναμούσε με 500 kt (=χιλιάδες τόνους εκρηκτικών TNT), τη στιγμή που η ατομική βόμβα της Χιροσίμα = 16 kt.


 [όχι δείτε το πλάνο του 0:37]:


[Το ακόμα πιο τρομερό ήταν πως ύστερα από το περιστατικό και συγκεκριμένα 2 λεπτά και 20 δευτερόλεπτα αργότερα  -κι ενώ λογικά όλοι πια μιλούσαν για αυτό που είχε γίνει-  ακολούθησε ο ήχος της έκρηξης ή το sonic boom του ξεπεράσματος της ταχύτητας του ήχου της έκρξw#%$^αυτό είναι κάτι που δεν έχω διασαφηνίσει ε @8bit  -πώς δεν το είχαμε σκεφτεί ότι θα ερχόταν στο1:12!]:

(λογικά κάπου εδώ -αν είστε στην αρχική του blog- θα πρέπει να σας λέει να πατήσετε για να διαβάσετε περισσότερα. Αν δεν είστε δε θα σας το λέει)

Από τον χριστούλη στον Μαρκήσιο Ντε Σαντ

Το βιβλίο του Μισέλ Ονφρέ "Η αναζήτηση των ηδονών - δημιουργία ενός ηλιακού ερωτισμού" εκδ. Εξάντας, μου κίνησε το ενδιαφέρον. Γνώριζα τον Ονφρέ από την "Πραγματεία περί αθεολογίας". Διαβάζοντας τώρα αυτό το βιβλίο έπιασα τον εαυτό μου να έχει μια υποθετική κουβεντούλα με άλλους τρεις ανθρώπους. Τον Ονφρέ, τον Μπατάιγ και τον Σαντ.

Πριν αναφερθώ στην άποψη του Ονφρέ, οφείλω να παραδεκτώ ότι στα φιλολογικά νερά των άλλων δύο μάλλον έχω τσαλαβουτήσει παρά ωκεανογραφήσει. Έκπληκτος ανακάλυψα κάτι που δεν το είχα σκεφτεί μέχρι τότε, προτού δηλαδή διαβάσω την οπτική του Ονφρέ.

Μαρκήσιος Ντε Σαντ

Πάνω κάτω όλοι γνωρίζουμε την ηθική πίσω από αυτές τις ερωτικές μυθοπλασίες. Πρόκειται για εκδηλώσεις ενός ερωτισμού που με το πρώτο μάτι φαίνονται ελέυθερες, χωρίς ταμπού. Από την κτηνοβασία ως τον σοδομισμό, τον αγοραίο έρωτα ως το σαδισμό, το έκφυλο ως τις close to death εμπειρίες. Αυτή είναι η μεριά των σαδικών.

Ο χριστούλης

Η χριστιανική άποψη για τον έρωτα βρίσκεται στον αντίποδα αυτής της ηθικής. Σεξουαλική αποχή ως ακρωτηριασμοί των γεννητικών οργάνων, παρθενία, μονογαμία, πίστη, φαλλοκρατία και μισογυνισμός.

-----------------------------------------------------------

Το σκεπτικό του Ονφρέ βασίζεται στο γεγονός ότι για να μπορέσει να προσδιοριστεί η συμπεριφορά των σαδικών ως τέτοια χρειάζεται την ύπαρξη της χριστιανικής ηθικής, μιας ηθικής ριζωμένης καλά στις ανθρώπινες συνειδήσεις, στην οποία δύναται να εναντιωθεί. Φανταστείτε το σαν ένα εκκρεμές που στην αριστερή άκρη ταυτίζεται απόλυτα με τον χριστιανικό κώδικα ενώ στο άλλο ορίζεται από την σεξουαλική ασυδοσία. Η κριτική του Ονφρέ συνάγει το συμπέρασμα ότι -ασχέτως αν η σαδική ηθική διατείνεται ότι είναι αντιχριστιανική- στην ουσία δεν είναι, εφόσον οδηγεί τα σώματα στην κατάσταση που τα οδηγεί και η εν λόγω θρησκεία.

Συμφωνώ. Η απαξίωση του έρωτα είναι παρούσα και στις δύο περιπτώσεις. Το σημείο που διαφωνώ με τον Ονφρέ, ο οποίος τελικά στο βιβλίο του προτείνει μια στροφή στην ερωτική ηθική της ανατολής, είναι το εξής:

Οι άνθρωποι που γαλουχήθηκαν με τις χριστιανικές ιδέες, εμείς, εσύ, με ποιο τρόπο μπορούν να ισορροπήσουν το εκκρεμές τους και να σταματήσουν στην κατακόρυφη θέση που για τον συγγραφέα ισοδυναμεί με τον "ηλιακό ερωτισμό" σε αντιδιαστολή με το "νυχτερινό έρωτα" των χριστιανικών και σαδικών ηθών;

Ανοίγονται δύο επιλογές :

Η μία είναι να απεμπλακείς από τις ενορμήσεις θανάτου, τη φαλλοκρατία, την απαξίωση του γυναικείου φύλου κτλ, δηλαδή να αποχριστιανοποιήσεις με ήπιο τρόπο την ηθική σου με τελικό αποτέλεσμα να αλλάξεις τη σεξουαλική σου συμπεριφορά. Αν το καταφέρεις αυτό - που πολύ αμφιβάλλω ότι γίνεται έτσι - μπορείς να μιλάς για έναν π ι ο ελεύθερο ερωτισμό. Είναι μια θετική διαδικασία, ελλείψει αντιθέτου.

Η άλλη είναι - και εδώ είναι το παράδοξο - να χρησιμοποιήσεις τη σαδική οδό, ερχόμενος σε βαθιά ρήξη με τη χριστιανική ηθική. Δηλαδή αν φέρουμε πάλι αυτό το εκκρεμές στο μυαλό μας, να αφήσουμε το βαρίδι να φύγει με όλη του την ορμή από τη μια άκρη (χριστιανική ηθική), να φτάσει στη μέγιστη απόσταση από την άλλη μεριά (σαδική ηθική) και σιγά-σιγά να ισορροπήσει στην κατακόρυφη θέση (ηλιακός ερωτισμός). Το τόξο που διαγράφεται είναι -προφανώς- για τον καθένα μοναδικό.

Η δική μου κριτική στον Ονφρέ είναι ότι για εμάς - όχι για τους Ινδούς ή άλλους ανατολίτες - η διαδικασία ρήξης με τις παραδομένες σεξουαλικές συμπεριφορές (μάλλον) περνάει και από αυτό το άχαρο/συμπλεγματικό/παθολογικό - όπως θέλετε πέστε το - στάδιο. Άρα με βρίσκει σύμφωνο ως προς την ουσία της κριτικής του και για τις δύο ερωτικές ηθικές αλλά αντίθετο ως προς το αν είναι απαραίτητο αυτό το στάδιο απογαλακτισμού και αμφισβήτησης των προτύπων.

Σημασία δεν έχει το πώς θα βιώσει κανείς την αποχριστιανοποίηση των ηθών του, πόσο Σαντ θα βάλει στο κρασί του, πόσο ακραίος μπορεί να γίνει ή πόσο συντηρητικός υπήρξε. Το ιδανικό ταυτίζεται σε αυτή την περίπτωση με την ελαχιστοποίηση του διαγραφόμενου τόξου. Αλλά καλό θα είναι, νομίζω, να γνωρίζουμε κάθε στιγμή τις μοίρες μας, την ταχύτητά μας και -κυρίως- την κατεύθυνσή μας σ' αυτό το συμπεριφορικό εκκρεμές του έρωτα.

ε-2

To αιδοίο είναι το ανθρώπινο όργανο με τη περισσότερη μεταφυσική φιλολογία γύρω του, όντας παράλληλα αυτό που (από τότε που συνειδητοποιήθηκε η ολοκληρωμένη συμβολή του) λατρεύτηκε περισσότερο απ’ οτιδήποτε άλλο. Ο διττός του προορισμός, να προσφέρει ηδονή και να δημιουργεί ζωή, το κατέστησε ένα μυστηριώδες, σκοτεινό, διακριτικό και χθόνιο αντικείμενο λατρείας για τους πολιτισμούς του παρελθόντος. Η ίδια η φυσιολογία του ενισχύει τις απόψεις αυτές, ακόμα και σήμερα, που η επιστήμη το ‘χει – όπως και άλλα - εκτενώς αναλύσει. Γιατί όμως το αιδοίο προκαλεί τόσο δέος;

Στα αγγλικά η λέξη «αιδοίο» είναι “vulva” και προέρχεται από το Λατινικό “volva” ή “vulva” που σημαίνει «μήτρα».
Το ρήμα από το οποίο έρχεται το “vovla” είναι το “volvere” δηλαδή «τυλίγω». Η σχέση φυσικής και ετυμολογίας είναι πρόδηλη.

Κατά τη γέννηση του θηλυκού, δύο τουλάχιστον σημεία του σώματός του είναι αναλογικά μεγαλύτερα από το υπόλοιπο σώμα και θα παραμείνουν σχεδόν σε αυτό το μέγεθος (δηλ. Θα μεγαλώσουν εμφανώς δυσανάλογα) στην υπόλοιπη ζωή του. Το ένα είναι τα αυτιά. Το άλλο είναι το αιδοίο.

Οι απαρχή των θρησκειών βρίσκεται κάπου γύρω από το μυστήριο που αποπνέει αυτό το όργανο. Ήταν λατρείες του γυναικείου φύλου, του κύκλου της ζωής, του αιδοίου ώσπου ήρθαν οι γνωστές μονοθεϊστικές θρησκείες και προώθησαν το πατριαρχικό μοντέλο. Από τότε το αιδοίο φορτώθηκε με πολλά κουσούρια. Ήταν ανίερο, μιαρό, πρόστυχο, εκφοβιστικό, μα πάν’ απ’ όλα κατώτερο. Μέσα απ’ τους αιώνες, αυτό οδήγησε τις γυναίκες σε μια στάση απέναντι στο αιδοίο τους που διακρίνεται από ενοχή. Δε μιλώ απλά για πολλές γυναίκες, όσες ας πούμε πάσχουν από κατάθλιψη. Εννοώ τη συντριπτική πλειοψηφία αυτών που μεγάλωσαν στις κοινωνίες δυτικού τύπου, στις ισλαμικές χώρες, των εβραίων κλ. Όπως το ανδρικό φύλο ταυτίζει το πέος με την ισχύ και την υπερηφάνεια, έτσι το γυναικείο διακρίνεται από ψυχολογική συστολή.

Έχοντας αυτά φυτεμένα βαθιά στο κεφάλι μου, φαντάζεστε πόσο εξεπλάγην όταν σε ένα καφενείο είδα ένα καδράκι με το ρητό:

«Το μουνί και το μπουκάλι, μ’ έφεραν σ’ αυτό το χάλι.»

Πίσω στο 2004 όταν αυτό συνέβη, ήταν η πρώτη γνήσια αναφορά στο δημόσιο χώρο της λέξης «μουνί» για μένα. Δεν αναφέρομαι σε άλλες περιπτώσεις που έχουμε όλοι δει τη λέξη γραμμένη στους τοίχους ή στο γήπεδο. Αυτή η αναφορά διαφέρει ποιοτικά. Στο καφενείο έστεκε και την άλλη μέρα, δεν προσέβαλε κανέναν και κυρίως, ενώ – προφανώς – αναφερόταν σε ένα συγκεκριμένο «μουνί», ήταν ανώνυμο. Καλούσε τον καθένα να ταυτιστεί ή όχι, ανεξαρτήτως φύλου, με τη φράση.
Θεώρησα αμέσως ότι η παρουσία του κάδρου εκεί έσπαγε μέσα μου ένα ταμπού. Με απελευθέρωνε ανεξάρτητα αν συναισθανόμουν ή όχι. Επιτέλους κάποιος αναφερόταν με έναν τίμιο τρόπο σε αυτό το όργανο. Ακομπλεξάριστα και με ειλικρίνεια. Όχι μαρκετινίστικα. Και συνέχισα να πίνω.


(Δεν μου αρέσει καθόλου το ύφος που μου βγήκε τελικά το ποστ αλλά ήδη με έχει ταλαιπωρήσει πολύ. Χέσε το "ακαδημαϊκό" στυλ. Μείνε στη ουσία.)

ΑΠ-ΑΡΙΘΜΗΣΕΙΣ

1) Ο ψάράς είχε δίκιο...δεν αξίζει το φέισμπουκ...είμαι έτοιμος να σβήσω το ακάουντ μου

2) στο επόμενο γουέσπι θα ντυθώ αφρικάνος μπάτσος

3) - καλά όλα αυτά που λες, αλλά είμαστε εδώ...
- και βέβαια είμαστε εδώ...που θα ήθελες να είμαστε;
- εδώ είμαστε...δεν μπορούμε να είμαστε αλλού...το σωστό είναι...ότι είμαστε εδώ
- τι εννοείς;
- δεν μπορεί ο άλλος να σου λέει ότι είναι λάθος που είσαι εδώ...γιατί αυτός που είναι...αφού και αυτός εδώ είναι...

4) απόφθεγμα ελέφαντα: μου αρέσει το ΙΚΕΑ...ότι κατάφερε το ΙΚΕΑ, δεν το κατάφερε ποτέ ο κομμουνισμός...τώρα τα σπίτια είναι όλα ίδια...

5) απόφθεγμα μπρακυ: μην προσπαθήσετε να φτιάξετε μπριάμ με δόσεις μαγειρέματος κάθε 6 ώρες...δεν θα βγει ποτέ καλό...

6) στις εκλογές δεν απέχουμε και πάμε να ψηφίσουμε, γιατί το λέει ο ΣΥΡΙΖΑ...πηγαίνουμε γιατί αν ψηφίζαμε όλοι μικρά κόμματα και μάζευαν τα δύο μεγάλα από 10% και έβγαινε μέχρι και ο Λεβέντης στην Ευρωβουλή δίπλα στη Γιαννάκου και τον Χουντή...τι θα έλεγαν τότε οι πολιτικοί για την κρίση του πολιτικού μας συστήματος;;;

7) ερώτηση-γκάλοπ πριν τις ευρωεκλογές...στοιχειώδεις γνώσεις ευρωπαικού δικαίου: ποίος είναι ο αριθμός των ελλήνων ευρωβουλευτών που καλούμαστε να εκλέξουμε;

για το αύριο που ξημερώνει

μάιος 1975
ένα καστανόξανθο αγόρι γεννιέται στην αθήνα, στο μαιευτήριο Λητώ
μάιος 1975
η πλέυμέιτ του μήνα για το γνωστό ηνωμενοπολιτειακό περιοδικό

προσέξτε παρακαλώ:
1) την κούκλα που κρατάει, η οποία θυμίζει τον τσάκι από τα θρυλικά θρίλερ,
2) το αθώο βλέμμα και το φυσικό λουκ
3) την καλτσοδέτα που με χάρη κρατά για να μην της πέσει,
4) το οριακά ορατό μαύρισμα,
5) τα φυσικά στήθη,
6) την κρεμάστρα-πέος

άλλα ήθη...άλλες εποχές...
γιορτάστε μαζί μου...τον ερχομό του μήνα, τη γέννησή μου, τους γάιδαρους

45'' for a movie