Ψαξτε...μη σας πιάνουν κορόιδα...

σήμερα είναι άλλη μία τάιντινκ-απ μέρα. επέρασα τις τελευταίες ημέρες από τις παλιές μου φωτό, αναμνηστικά ταξιδιών, σι-ντι, γραψίματα, βιβλία, ρούχα, αποκόμματα εφημερίδων. έπειτα πέρασα ηλεκτρονικά στο mydocs, έφτιαξα καλύτερα το φόλντερ "miscellaneous bullshit", χώρισα τις μουσικές, τις ταινίες, τα βίντεο. έπειτα έκανα φορμάτ και εγκατέστησα στο msi μου όλα τα προγράμματα, βρίζοντας σε κάθε βήμα και στάδιο τον π... τον Μπιλ Γκέι, που τόσα χρόνια μας έχει φορτώσει με περισσότερα σκουπίδια από όσα χωράει η Λιοσίων. έπειτα στα μέιλ (3 τον αριθμό που έγιναν 2 στην πορεία) και στα 100 διαφορετικά πασγουορντ και useernames. κατέληξα στο μπλογκ της παρέας (σαν το κρασί ένα πράμμα, μόνο πιο καλό και με άρωμα ντε ζα βιι) όπου έκανα το απίστευτο τάιτινγκ-απ να διαγράψω την ετικέτα "ξυπνα" και να βάλω στα ποστ την ήδη υπάρχουσα ετικέτα "ξύπνα". Δεν ξέρω αν ήθελα να ξυπνήσω με ή χωρίς τόνο, αλλά το γεγονός ότι ήμουν χάλια στα νέα ελληνικά στο σχολείο, με έχει βάλει σε ένα απίστευτο ψυχαναγκασμό τα τελευταία χρόνια να είμαι όσο πιο Μπαμπινιώτης γίνεται. κράτησα το λεπόν το ξύπνα και έσβησα το ξυπνα. το περιεχόμενο του ξυπνήματος (που μας καλούν να κάνουμε ανεξαιρέτως όλα τα ποστ) παραμένει φυσικά αμείωτο...εξού και αυτό το ποστ...

είχα χρόνια να κάνω τέτοιο συμμάζεμα. κάποια πράγματα πάνε μήνες, άλλα χρόνια, άλλα δεν τα είχα συμμαζέψει ποτέ. το συμμάζεμα είναι εξαίσιος ψυχαναγκασμός. είναι αυτό που απεχθάνεσαι, γιατί σε γυρνά πίσω στα παιδικά σου χρόνια, τότε που η μάνα σου σου φώναζε τα μαζέψεις τα αυτοκινητάκια από το χωλ, γιατί θα σκοτωθεί ο πατέρας σου. εσύ από αντίδραση τα μάζευες. και τώρα από αντίδραση πάλι, αναβάλλεις όσο πιο πολύ γίνεται κάτι που θα σου κάνει τη ζωή πολύ πιο εύκολη. γιατί δεν ξέρουμε αν θα χρεωκοπήσουμε (ακόμη), ξέρουμε όμως ότι ζωή χωρίς οργάνωση είναι σαν τη Γερμανία χωρίς τον Μπε(ι)κενπάου(ντ)ερ.

επίσης σήμερα με θυμήθηκε και ο Αι Βασίλης του ταχυδρομείου. μου έφερε ένα δώρο να πληρώσω μία πιστωτική και μία ανταλλακτική οθόνη κινητού νόκια. την οθόνη του κινητού, την κατέστρεψα μία μέρα που πήγα να δω την Άριελ τη γοργόνα. κουνούσε γρήγορα την ουρά της και με μπέρδεψε πολύ και κάθησα πάνω στην οθόνη και κραααακ. δεν έβλεπα τίποτα. έπρεπε να πάρω τα σωσμένα τηλέφωνα από τη συσκευή, αλλά αυτό κοστίζει 12€. επίσης θα πλήρωνα και ένα 40άρι για νέο κινητό. μπήκα στο ιμπέι και μου έστειλαν μία οθόνη από την Αγγλία με 8€ τελική τιμή (δηλαδή μέσα και τα μεταφορικά). τώρα έχω το ίδιο κινητό (που πολύ το αγαπώ, γιατί χτυπά κάτω απ' το τραπέζι μου, κούκλα μου γλυκιά, τικι τικι τοοοο, χτυπά το κινητό)...και έχω και τα τηλέφωνα μου όλα χωρίς 12€...

μη σας πιάνουν κορόιδα...ζούμε στην πιο ακριβή χώρα του κόσμου. αυτό είναι καλό, μόνο όταν πουλάς. όταν αγοράζεις, να παίρνεις από το εξωτερικό. είδατε κανένα εφοπλιστή να αγοράζει καράβι από το Σκαραμαγκά; όλοι από τη Χιουνντάι τα παίρνουν...να ψάχνετε...να ερευνάτε τας ιντερνετάς...και να φτιάχνετε πατέντες...με πολύ αγάπη και καλή χρονιά...







υγ1: στα βουλγαρικά, το "έκανα μία πατέντα" έχει δικό του ρήμα και είναι το πομπουλγκαριάβανε...σημαίνει το κάνω αλά βουλγαρικά, το βουλγαροποιώ, παίρνω ένα φίατ και του βάζω ζάντες λάντα και τα λοιπά να ουμ

υγ2: τώρα πια που όλοι με ξέρετε...άλλαξα και όνομα...γεια σας...είμαι ο MrT (τώρα που βρήκα πως αλλάζει, θα το αλλάζω συχνά πυκνά να με κρατώ σε ενδιαφέρον)

υγ3: όχι, δεν έχω ξεκινήσει τα ναρκωτικά...απλά κάθε μεσημέρι τρώω και μία κουταλιά από τη σοκολατόπιτα του Ελέφαντα...ελέφαντα, δεν έπρεπε να συμβεί αυτό...

Διαβάζετε υποχρεωτικά ακούγοντας το παρακάτω άσμα

Στη δίνη της εξέλιξης και της προόδου, ο άνθρωπος παραμένει πρωτοπόρος και σιωπηλός. Κριτικάρει όλα γύρω του και πάνω από όλα με στωικό βλέμμα, τον ίδιο του τον εαυτό. Με λύπη διαπιστώνει πόσο βλάπτει τον εαυτό του και πόσο πρέπει να αλλάξει τις συνήθειές του, βλαβερές για τον ίδιο και τους συνανθρώπους του, μα πάνω από όλα, βλαβερές και για το περιβάλλον. Οι διατροφικές του συνήθειες, τα πάθη του καπνίσματος και του αλκοόλ, η υπερκατανάλωση, η κρίση αξιών και ιδεών, η έλλειψη σοβαρών προτύπων και ιδανικών, ο Αρναούτογλου που δεν θα κάνει πια πρωινάδικο…όλα μπαίνουν στο καζάνι της Κρητικής (ρακής) που σιγοβράζει και βγάζει από το στόμιο ζουμί πικρόχολο, καυτερή ματιά.
Μα κανένας λόγος για τα ζώα. Αυτά που επίσης ευθύνονται για τα δεινά μας. Μιλάμε για αντικατάσταση των ανθρώπων και δεν μιλάμε για αντικατάσταση των ζώων. Μιλάμε ότι ένα ρομπότ δουλεύει καλύτερα από ένα δούλο μαύρο (κατά προτίμηση από την Γκάνα) και δεν μιλάμε για τις αγελάδες που με τις πορδές τους βρωμίζουν την ατμόσφαιρα και συντελούν στην τερατώδη αύξηση του θερμοκηπίου. Γιατί εγώ μέσα στο κατακαλόκαιρο να κλείσω το κλιματιστικό μου; Εγώ, ως ανθρώπινο είδος, δεν το εφηύρα; Πρέπει τώρα να βάλω όρια στις εφευρέσεις μου; Ας αρχίσουν να κλάνουν λιγότερο οι αγελάδες…
Λοιπόν…για να τελειώνει αυτό το παραμύθι με την αικσαίλικσυ (ή όπως αλλιώς γράφεται)…εγώ γεννήθηκα άνθρωπος και κανένας αλήτης δεν θα με αναγκάσει να αλλάξω συνήθειες μόνο και μόνο γιατί το επιβάλλει το ανώτερο της φύσης μας και η βιοποικιλότητα και το sustainable development. Αν τα άλλα ζώα θέλουν να στηριχτούν πάνω μας προκειμένου να σωθούν, έχουν προ πολλού χάσει. Πρέπει και αυτά να βοηθήσουν στην καλυτέρευση του αγώνα για επιβίωση. Οι αγελάδες πρέπει να σταματήσουν να τρώνε χόρτα, που προκαλούν αέρια και να το ρίξουν στα κρέατα…θα χάσουν και κανά κιλό με αυτό τον τρόπο. Οι κότες καλό θα είναι να πετούν κάτι παραπάνω από 5 μέτρα, έτσι ώστε να αποδημούν και να μην γεννούν αυγά κάθε μέρα. Οι φάλαινες επιτέλους να γίνουν πιο επιθετικές απέναντι στους αλιείς. Οι τίγρεις και οι λοιπές γάτες, αφού είναι λίγες, να αρχίσουν να τρώνε χόρτα…και ας κλάνουν κατιτίς παραπάνω…και όλα τα ζώα να ορίσουν σε νέο μίτιν-γκ (το οποίο στο τέλος θα έχει και ψηφοφορία) καινούργιο βασιλιά, γιατί αυτός ο τεμπέλης που παίζει play-station όλη μέρα, τα έκανε αρκούντως μαντάρα και δεν υπάρχει λόγος να συνεχίζει το καταστροφικό non-executive έργο του.
Όλα τα ζώα είναι ίσα…επομένως όλα τα ζώα έχουν δικαίωμα και υποχρέωση στην εξέλιξη…ή όλοι μαζί…ή πίσω στις σπηλιές μας…

Uncontacted Tribes

Θυμάστε αυτή την φωτο?(σύνορα Βραζιλίας-Περού, Μάϊος 2008 από ελικόπτερο) photos και άρθρο

Είναι μία από τις απομονωμένες και άγνωστες φυλές του Αμαζονίου, ενώ 1 μήνα εργότερα η εφημερίδα The Observer ισχυριζόταν έντονα ότι πρόκειται για απάτη. Αλλά ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ.
Υπάρχουν περίπου 100 "απομονωμένες" φυλές σε όλο τον κόσμο. Πριν χρόνια υπήρχαν πρισσότερες. Κάθε φορά που επιτυγχάνεται επαφή το αποτέλεσμα είναι το ίδιο: Τα μέλη της φυλής αποδεκατίζονται άμεσα με ένα απλό κρυολόγημα-γρίππη καθώς δεν έχουν αναπτύξει αντισώματα ενάντια στα Δυτικά μικρόβια(ναι συμβαίνει ακόμα και σήμερα).
Καταστροφές δασών για ξυλεία, περιοχές με πετρέλαιο, περιοχές με κάρβουνο, διαμάντια, μαλακισμένοι εξερευνητές-δημοσιογράφοι, χριστιανοί ιεραπόστολοι έτοιμοι να κανιβαλιστούν σε χύτρα για μια στριμωγμένη θέση πάνω σε κακόγουστες αγιογραφίες, τρελλαμένοι οπισθοδρομικοί ανθρωπολόγοι, web junkies κυνηγοί της πληροφορίας, όλοι ενωμένοι στο κοινό Δυτικό όραμα που μας πρόσφερε απλόχερα, προφητικά, ο Χριστόφορος Κολόμβος ως σύγχρονος εκφραστής και προφήτης μιας "λευκής" υπεροχής που τόσο εύκολα κατόρθωσε να επιβληθεί στην πανανθρώπινη αρχαία γνώση-σοφία και την ανθρώπινη αγνότητα, μέχρι το τέλος.
Δεν έχω κάτι άλλο να πω.

http://www.survivalinternational.org

Hasta los Huesos

το Μεξικό σε 10 λεπτά πλαστελίνης...

Ο ΕΛΛΗΝΑΣ ΣΤΟ ΜΑΤΣΟΥ ΠΙΤΣΟΥ

με αφορμή αυτό

- You will arrive like kings…
- What do you mean?
- Nothing more than what I say…you will arrive like kings…

πως μία τέτοια εξήγηση να μπορέσει να καλύψει τις αναρίθμητες απορίες μας, του Νίνο και τις δικές μου; Άραγε θα φτάσουμε και εμείς βασιλιάδες στα μέρη που υποτίθεται ότι κρύφτηκε το τελευταίο κομμάτι του πολιτισμού των Ίνκας; Άραγε αξίζει τελικά αυτό το χιλιοτραγουδισμένο ματσου-κου-πι-κι-τσι-τσου; Αυτού που ο Νερούδα συλλάβισε ότι «ανέβηκε τη σκάλα της γης» και βρήκε «σαν σε δύο παράλληλες γραμμές...ότι η κούνια της αστραπής και τ’ ανθρώπου...λικνιζόταν σ’ έναν ακάνθινο άνεμο»; Είναι εδώ... «η πετρομάνα, η αψηλή ξέρα, το κατάλυμα που χοντρόκοκκο αψήλωνε το καλαμπόκι»; Και γιατί αυτή η διαδρομή από τις γραμμές του τρένου; Γιατί βράδυ; Γιατί έπειτα γύρω από τη Santa Maria; Πως θα φανεί το πρωί; Σε ποιο mercado θα δροσιστεί η δίψα μας και σε ποίες πηγές ιαματικές θα ξαναβρούν την ηρεμία τα πόδια μας; Και πόσο θα ταιριάξει το καπέλο του Έλληνα στην κλασσική πόζα, στο κλασσικό σημείο, για να τραβηχτεί η κλασσική ενσταντανέ, το κλασικό σουβενίρ;

Θα φτάσουμε σα βασιλιάδες...και έτσι έγινε...μόνο που το βασίλειο των Ίνκας δεν κρύβεται τελικά στο Μάτσου-Πίτσου. Τίποτα το ιδιαίτερο δεν έχει αυτή η γωνιά του κόσμου. Πάλι ο Πάμπλο έχει δίκιο... «πέτρα στη πέτρα, που ήταν ο άνθρωπος;» ... «Μάτσου Πίτσου, στοίβαξες...πέτρα στην πέτρα, και στα θεμέλια, ράκοι; Κάρβουνο στο κάρβουνο, και στο βάθος το δάκρυ;»... «Δω μου πίσω τον σκλάβο που έθαψες»...

Μας κορόιδεψε για μία ακόμη φορά ο «Λευκός Ηγεμόνας».
Στην άλλη γωνιά του κόσμου τραβηχτήκαμε,
30 αργύρια στην είσοδο πληρώσαμε,
Κουμπιά στις φωτογραφικές πατήσαμε,
Μόνοι μέσα στο πλήθος σα να ζήσαμε,
Και έπειτα φύγαμε.
Τις πέτρες στην ησυχία τους αφήσαμε,
Το μέρος απ’ τη λίστα διαγράψαμε,
Για άλλες παραλίες εκινήσαμε,
Σα βασιλιάδες περπατήσαμε,
Μα τίποτα δε ζήσαμε…

photo by Nino Milone and

η σύγχρονη εξορία

Το μεγάλο πρόβλημα στην εποχή του μετανεωτερισμού είναι ότι οι δικές μας εξορίες και φυλακές δεν είναι τόσο κάθετες και απόλυτες, στην μορφή και την όψη, όπως οι δικές σας. Τα δικά σας ήταν μέσα την εποχή του νεωτερισμού, εύκολα αναγνωρίσιμα. Τυπολογικά και μορφολογικά. Άουσβιτς, Γυάρος, Κούβα, Τοίχος του Βερολίνου κοκ. Ελάτε όμως τώρα στη δική μας εποχή. Ελάτε να δείτε και να βρείτε τις δικές μας φυλακές και εξορίες. Ελάτε να μας δείτε εξορισμένους μέσα στην ίδια μας την πόλη, χωρίς δημόσιους χώρους, χωρίς πλατείες...φυλακισμένους μέσα στα ίδια μας τα σπίτια. Ελάτε να κάνετε τους διαχωρισμούς. Να ξεχωρίσετε τον προλετάριο από το μικροαστό, το μετανάστη από τον προύχοντα, το βολεμένο από τον αριστοκράτη. Ελάτε να βρείτε το συνταξιούχο του δημοσίου στα 50 του με 2500€ σύνταξη να πίνει καφέ στη Μητροπόλεως και να παραπονιέται για την αναδρομική μείωση της σύνταξής του. Ελάτε να βρείτε τον αλτρουισμό, παρατεταγμένο δίπλα σε τσάντες που πωλούν μαύροι λαθρομετανάστες. Ελάτε να βιώσετε 500€ μικτά χωρίς άδειες, υπερωρίες και επιδόματα και να διαδηλώσετε για να παραμείνετε στο ίδιο καθεστώς μόνο και μόνο γιατί δεν θέλετε να βγείτε ξανά στην ανεργία. Ελάτε να ταξιδέψετε με τον ελεγκτή της εφορίας σας σε ένα κόσμο φοροαποφυγής και φοροδιαφθοράς. Ελάτε να νομιμοποιήσετε αυθαίρετα με τον κομμουνιστή πολεοδόμο της νομαρχίας σας που θα λαδωθεί, έτσι ώστε να κάνει τα στραβά μάτια στο αυθαίρετό σας. Ελάτε στο βασίλειο της παρανομίας, που έχει χτιστεί πάνω στην ισοπεδωτική λογική ότι «δεν έχω άλλη λύση από το να κλέψω ένα κράτος που με κλέβει». Ελάτε στην εποχή του μετανεωτερισμού. Εδώ που οι διαχωριστικές γραμμές δεν είναι πια μεταξύ ανατολής και δύσης, πλούσιου και φτωχού, αριστερού και δεξιού. Ελάτε να βρείτε τη διαφορά ανάμεσα στον ευνοημένο δημόσιο υπάλληλο και στον αδικημένο ελεύθερο επαγγελματία, στον πλούσιο δημόσιο υπάλληλο και τον φτωχό τοπογράφο μηχανικό, στον πλούσιο κομμουνιστή και το φτωχό δεξιό, στον τεμπέλη κομμουνιστή και στον εργάτη σοσιαλιστή. Η γοητεία του different. Η βασιλεία του απροσδιόριστου. Η κυριαρχία του ασαφούς. Ζούμε σε ένα μετανεωτερικό κόσμο. Και οι σύγχρονες εξορίες μας είναι σαφώς πιο ασαφείς...

για τις όμορφες δοννουσιώτικες μέρες...

Διάλογος μεταξύ Μπατμασαμπάβα και Ελέφαντα

- Ένα δοχείο με καυτό νερό παρακαλώ.
- Να σας το τυλίξω ή θα το πάρετε εδώ;
- Θα το πάρω εδώ, ευχαριστώ.
- Επιθυμεί ο κύριος και κάποιο πρωινό σε στερεή μορφή;
- Θα ήθελα παρακαλώ...ένα σάντουιτς με κοάλα και διπλό τυρί...4 κατσαρίδες ζωντανές...ένα πυρηνοτρήτη για απώλεια εισοδήματος...λίγο τύχη για ένα καλό παιδί... και μία επιστροφή για δυνατούς λύτες.
- Κάτι άλλο;
- Θα πέθαινα τις προάλλες, αλλά δεν ήρθε η ώρα μου.
- Πολύ καλά...μπορείτε να καθήσετε και θα σας τα φέρω εγώ.
- Μήπως έχετε και γκόμενες;
- Βεβαίως!
- Βάλτε μία τσαχπίνα με άσπρο φόρεμα.
- Την τύχη να την σερβίρω στο πλάι ή μέσα στο φόρεμα;
- Στο πλάι παρακαλώ.
- Θα είμαι μαζί σας σε 10 λεπτά.
- Ευχαριστώ.

ελάφρυνσις

Καράφλα καράφλα

Τίποτα άλλο δε σε πείραζε από τότε που ήμουν μικρός, από το να με κοροϊδεύουν που είμαι καραφλός...όχι γιατί δεν είχα μαλλιά...αλλά γιατί με πείραζε που προσπαθούσαν να με πειράξουν για κάτι που δε με πείραζε...το πείραγμα στο οφθαλμοφανές είναι κάτι που κάνει κάποιος που δε σε ξέρει...και πιθανότατα δε θέλει να με μάθει κιόλας...είναι κάτι που δεν έχει συνέχεια...είναι κάτι ρηχό, εύκολο, επιφανειακό...είσαι χοντρός, είσαι γυαλάκιας, είσαι καράφλας, είσαι κοντός, είσαι ψευδός, είσαι μικρός, είσαι φασίστας, είσαι μασίστας...θέλει τέχνη και έρευνα να γυρίσεις και να πεις σε κάποιο καράφλα...«είσαι λαδιάρης...είσαι βρωμιάρης...είσαι tzitzifioggos»...δεν χρειάζεται να μου πείτε ότι είμαι καράφλας...το βλέπω κάθε μέρα στον καθρέφτη μου...μαλάκας μπορείτε να μου πείτε ότι είμαι, μπας και μπορέσω να το καταλάβω κάποια στιγμή;

το επόμενο ποστ...ορίστε λοιπόν...

me apostomwses
Κιόμως..
Η αποστόμωση προκαλεί χρόνιες αντιπαραθέσεις κοινωνικού και ψυχολογικού ενδιαφέροντος.Το αποτέλεσμα είναι να εμπεριέχονται δομικές ενστάσεις σε ένα όχι και τόσο ασύμφορο αύριο

pacha mama

Αλλά...
Μας έχουν διδάξει για καλά το ανίερο του έρωτα,
Το βρώμικο της πουτάνας και της προίκας,
Το πρόστυχο του γυμνού και του συνοικεσίου
Επιδεικτικά, μας κρέμονται τα ματωμένα σεντόνια της παρθενιάς απ’ το μπαλκόνι·
Λογιστικά μα-ραίνονται τα ροδοπέταλα στα σκαλιά της εκκλησιάς
Τα άσπρα δεν κρύβουν το μαύρο πέπλο του συμβιβασμού,
Ούτε το πικραμένο χείλος της γηρασμένης συντροφικότητας.

Μέχρι εχτές τα κοίταγα αυτά,
Δασκαλεμένος καλά από γενιές και εξώφυλλα εφημερίδων
Σε λίστες νυφών,
Σε αγγελίες νυφικών,
Τυπολογίες παντρειάς
Ορθο-λογιστικές.

Μα απόψε...
Δεν σ’ έχω ερωτευτεί
Πάνω στα χνάρια των προγόνων μου
Και το παστρίκιο μιας τσατσάς.

Απόψε...
Σ’ έχω ερωτευτεί,
Γιατί μυρίζεις χώμα,
Γυναίκα,
Θηλυκό
Και Μάνα-Γη.

el ritmo africano

Την έλεγαν Πίλι...αλλά οι φίλοι την φώναζαν Πιλίτα. Όμως τελικά δεν είχε σημασία το όνομα. Τα μάτια της ήταν κάτι παραπάνω από μεγάλα και εκφραστικά, για να έχει σημασία το όνομα. Στην κρύα αίθουσα του ex carcel, τα τύμπανα ηχούσαν κάτι παραπάνω από δυνατά. Κοντόσωμες χιλιάνες έπλεκαν περίεργες συνδέσεις με τη γης. Μα τα μάτια της ήταν κάτι παραπάνω από μεγάλα και εκφραστικά, για να έχει σημασία...

ξέρει εκείνη...

Poema 15

Me gustas cuando callas porque estás como ausente,
y me oyes desde lejos, y mi voz no te toca.
Parece que los ojos se te hubieran volado
y parece que un beso te cerrara la boca.
Como todas las cosas están llenas de mi alma
emerges de las cosas, llena del alma mía.
Mariposa de sueño, te pareces a mi alma,
y te pareces a la palabra melancolía;
Me gustas cuando callas y estás como distante.
Y estás como quejándote, mariposa en arrullo.
Y me oyes desde lejos, y mi voz no te alcanza:
déjame que me calle con el silencio tuyo.
Déjame que te hable también con tu silencio
claro como una lámpara, simple como un anillo.
Eres como la noche, callada y constelada.
Tu silencio es de estrella, tan lejano y sencillo.
Me gustas cuando callas porque estás como ausente.
Distante y dolorosa como si hubieras muerto.
Una palabra entonces, una sonrisa bastan.
Y estoy alegre, alegre de que no sea cierto.

La Revancha Del Gato

Museo del Cielo Abierto, Valparaiso, Chile
2008
graffitero: charqy punk

left handers are never right...yeah right...

Eduardo Galeano, Las Venas Abiertas de Latin America

…Η εργασία διακρίνεται, σε διεθνές επίπεδο, σε κράτη που κερδίζουν και κράτη που χάνουν. Το δικό μας τμήμα του κόσμου, το οποίο αποκαλούμε σήμερα Λατινική Αμερική, ήταν κάπως έτσι: ειδικεύτηκε να χάνει από την εποχή που οι αναγεννησιακοί Ευρωπαίοι μετέφεραν δια θαλάσσης τα αγαθά μας και βύθιζαν τα δόντια τους στο λαιμό μας. Αλλά είναι περασμένες οι μέρες και η Λατινική Αμερική τελειοποίησε τη λειτουργία της. Σήμερα, δεν είναι η εποχή που η πραγματικότητα χάνει από το μύθο και που η φαντασία εξευτελίζεται από τα τρόπαια της κατάκτησης, τα αποθέματα χρυσού και τα βουνά αργυρού. Η περιοχή εξακολουθεί να υπηρετεί με άλλο τρόπο. Υπηρετεί για τις ανάγκες των ανθρώπων, με αποθέματα πετρελαίου, με χάλυβα, χαλκό, κρέας, φρούτα και καφέ, πρώτες ύλες και τροφές με προορισμό τις πλούσιες χώρες που συνεχίζουν να κερδίζουν.
Αλλά το σύστημα των εκτελεστών-εκμεταλλευτών δεν λειτουργεί μόνο για τις δεσπόζουσες, ξένες αγορές, αλλά επίσης δίνει πλούσια κέρδη και από τα εισαγόμενα δάνεια που ρέουν προς τις δεσπόζουσες, εσωτερικές αγορές… «ακούς να μιλούν να δάνεια που δίνονται στη Λατινική Αμερική σε ξένο νόμισμα, αλλά όχι για δάνεια που δίνονται στις ΗΠΑ σε νόμισμα άλλων χωρών», είπε ο Woodron Wilson το 1913. Είχε δίκιο…
…αυτή είναι η Λατινική Αμερική, μία περιφέρεια με ανοιχτές πληγές. Από την ανακάλυψή της μέχρι τις μέρες μας, τα πάντα μεταφέρονται σε Ευρωπαϊκό κεφάλαιο ή αργότερα σε Βορειοαμερικανικό και συγκεντρώνονται σε απόμακρα κέντρα εξουσίας. Τα πάντα: η γη, τα φρούτα, οι απίστευτες σε μέγεθος πρώτες ύλες, οι άνθρωποι και η δυνατότητά τους να παράγουν εργασία και να καταναλώνουν, οι πηγές ενέργειας. Η δομή της παραγωγής και η κατανομή των τάξεων σε κάθε μέρος της γης εξαρτάται από το εξωτερικό, από την εγκαθίδρυση παγκόσμιων μηχανισμών του καπιταλισμού.
Και σε όλα έχει δωθεί μία λειτουργία, όλα υπάρχουν για την πρόσοδο των ξένων μητροπόλεων και είναι παράλληλα αέναη η αλυσίδα των εξαρτήσεων, η οποία εμπεριέχει την καταπίεση των μικρών κρατών από τους μεγαλύτερους γείτονες τους και, εντός των συνόρων μίας χώρας, της εκμετάλλευσης που ασκούν οι μεγάλες πόλεις και τα λιμάνια πάνω στην εσωτερική διακίνηση αγαθών και εργατικού δυναμικού.
Για όλα αυτά, χάσαμε τελικά επίσης και το δικαίωμά μας να ονομάζουμε τους εαυτούς μας Αμερικανούς, ακόμη και αν οι Κουβανοί και οι Αϊτινοί εμφανίστηκαν στην ιστορία πολύ πριν οι εμιγκρέδες του Mayflower εγκαταστάθηκαν στις ακτές του Plymouth. Στις μέρες μας η Αμερική είναι, για τον υπόλοιπο κόσμο, τίποτα παραπάνω από τις ΗΠΑ. Εμείς ζούμε σε ένα ακραίο μέρος, μία υπό-Αμερική, μία Αμερική δεύτερης κατηγορίας, με νεφελώδη ταυτότητα…

(ξανα-ανεβάζω το ποστ – μεταφρασμένο στα ελληνικά έπειτα από παράκληση - επισημαίνοντας ότι το παραπάνω κείμενο αποτελεί τμήμα του βιβλίου που δώρισε ο Ούγκο Τσάβες στον Μπάρακ Ομπάμα (because arxedia is always ahead)…παρέχεται κατόπιν αίτησης αντίγραφο του βιβλίου στην ισπανική γλώσσα σε μορφή word)

νίκος καλαφάτης? αποκλείεται...

Γιατί να μιλήσω για μεγέθη;
Τι σημασία έχει, αν είναι 11 χιλιόμετρα ή 10 το μήκος του παγετώνα;
Πόσο «μετράει»;
Και τι ρόλο έχει τελικά η πραγματοποίηση μερικών χιλιάδων χιλιομέτρων για τη φωτογράφηση – και μόνο – αυτού του απόλυτα φυσικού φαινομένου;
Έκανα τικ και σε αυτό το σημείο του Κόσμος…Τσεκ…τικ τακ…
Γυρίζω πίσω ευτυχής στη χώρα που με γέννησε και με θαυμασμό περιγράφω τι έζησα πλάι σε αυτό το μεγαλούργημα.
Όλοι οι άλλοι με ζηλεύουν και με χαίρονται…
Θέλουν και εκείνοι κάποτε να κάνουν το τικ…
Και εγώ εύχομαι να το κάνουν (και από μέσα μου σκέφτομαι να γκρεμιστεί όλος ο παγετώνας σε μία νύχτα και η δική μου φωτογραφία να είναι η τελευταία και καλύτερη).
Τότε θα με ζηλεύουν όλοι σίγουρα.
Ξακουστός θα γίνω…πόστερ…δισέλιδο σε περιοδικό…τότε σίγουρα το έψιλον θα θέλει να κάνει αφιέρωμα στο ταξίδι μου
…
μόνο στα ξακουστά και στα πρωτεία, στεκόμαστε με δέος μπροστά στη φύση
όμως 3 εβδομάδες τώρα, ένα δέντρο πλάι στο μπαλκόνι μου, αχνίζει από την υπερπροσπάθεια να μου πει ότι έρχεται η άνοιξη και επιτέλους ανθίζει…ξανά…
κάθε μέρα και καινούργια φυλλαράκια…φιλαράκια του καλοκαιριού μου, που έρχεται…
και κάθε φύλλο…και μία σκέψη…τι λιγότερο ξακουστό έχει ετούτο το κομμάτι της φύσης…μέσα στο τσιμέντο των εξαρχείων;
Γιατί αυτή η υπερπροσπάθεια να μη γίνει και αυτή ποίημα και φωτογραφία…ταξίδι και αξιοθέατο;
Ελ Καλαφάτε, Αργεντινή
Ο μεγαλύτερος, σύγχρονος διευρυνόμενος παγετώνας…What a load of bollocks...

τρένα...που φύγαν...

Viejo e Nuevo
Europea e indígena
Una situación e una vida mixta
Latín América.

Αυτή η ήπειρος με κάνει να γεμίζω
Το παλιό και το νέο πλάι-πλάι
Η φύση και η κοινωνία σε άπλα
Το εθνικό και το δια-εθνικό.

Γίνομαι άτομο και κοινωνός
Γίνομαι εραστής και εργάτης
Γίνομαι ποιητής και πολιτικός
Γίνομαι ένα και όλα, δύο και πολλά.

Στις ράγες που κύλησα,
Στις εικόνες που δεν θα περιγράψω ποτέ
Στα άνθη και τους τροχούς
Σε εκείνα που θυμάμαι και σε εκείνα που έχω ακόμη να δω
Λατινική μου Αμερική.

Santa Maria

40 δολάρια το εισιτήριο για το ναό του Macchu Picchu…30 δολάρια για 30 χιλιόμετρα με το τρένο...Aguas Calientes ως Ollantaytambo...έπειτα από εκεί μπορείς να πάρεις φθηνό λεωφορείο για Cuzco ή να συνεχίσεις με το τρένο με άλλα 30 δολάρια.
...ακριβά...ο Νίνο τα είχε «παίξει» ήδη από το πρωί και είχε πάρει την απόφαση να φύγει με το τρένο. Εγώ ένιωθα ακόμη δυνατός...ήθελα να μείνω στο Macchu Picchu μέχρι το απόγευμα και να αναχωρήσω το επόμενο πρωί με την ησυχία μου...και από την πίσω πόρτα...
Χαμένοι ναοί και πόλεις και μέρη των Ίνκας υπάρχουν πολλά μέσα στη selva. Είναι απόλυτα φυσικό. Μέσα σε τέτοιο φυσικό τοπίο και τόση βλάστηση να καλύπτει τόσο σύντομα τα πάντα είναι εύκολο να μείνει για χρόνια κρυμμένο.
Τόσο μεγάλη είναι η λατρεία μας στο αρχαίο και το άγνωστο, που μία τυχαία ανακάλυψη ενός USian στις αρχές του 20ου αιώνα έμελλε να γίνει η Νο1 τουριστική ατραξιόν της Νότιας Αμερικής. «Βρήκαμε» την χαμένη πόλη των Ίνκας...βρήκαμε το κρυμμένο κρησφύγετο του τελευταίου Βασιλιά Ήλιου...βρήκαμε...μία τρύπα στο νερό...ένα μικρό χωρίο 500 κατοίκων...
Όμορφο...σίγουρα...αλλά χωριό...στο οποίο η κεντρική πλατεία τίποτα δεν θυμίζει το μεγαλείο του Cuzco, του Sacsaywaman, του Pisaq και άλλων πόλεων των Ινκας.
Για μένα το Macchu Picchu δεν είναι η κλασσική φωτογραφία του αναποδογυρισμένου προσώπου...δεν είναι το Inca Trail...δεν είναι η επίσκεψη στον «απόλυτο» ναό της Νότιας Αμερικής.
Είναι τελικά το Macchu Picchu είναι η διαδρομή πάνω στις ράγες για 30 χιλιόμετρα...μέσα στη νύχτα και τα τρένα να περνούν σύρριζα...και η άφιξη μας ως βασιλιάδες στο Aguas Calientes...
...και έπειτα η αναχώρηση μέσα στην πρωινή δροσιά...ξανά πάνω στις ράγες...το πέρασμα πάνω από το ποτάμι με τροχαλία για το Santa Maria...η αναμονή για ώρες...το περπάτημα μέσα στη νύχτα και η άφιξη στο πάρτυ...με χορούς και chicha...και η «φιδίσια» διαδρομή μέχρι το Ollantaytambo.

Βγήκα στο πηγαιμό για την Ιθάκη...και ήταν τελικά μακρύς ο δρόμος...

4 mujeres

4 γυναίκες...4 γκραφιτάδες...4 διαφορετικά στυλ...ένας τοίχος...
με τα χρώματα και τα διαφορετικά στυλ και τη θηλυκότητα του ως άνω τοίχου...με ευχές για ένα χαρούμενο καλοκαίρι...Τ

υγ: και βέβαια μου θύμισαν ότι το δικό μου αυτονόητο δεν είναι και για άλλους...Cerro Conception, Βαλπαράισο, Χιλή...οι φωτογραφίες...

...not world...not wide...just web...