Ιδέα για προπαγάνδα

Το μοναδικό που δεν έχουμε δει ακόμα είναι να κυκλοφορήσουν οι συσκευασίες των τσιγάρων και των καπνών προπαγανδιζοντας κατά του Συριζα.

πχ θα μπορούσαν να γράφουν :
"ο Συριζα προκαλεί γήρανση του δερματος"
ή "Όσοι ψηφίζουν Συριζα πεθαίνουν πρόωρα"
ή "ο Συριζα βλαπτει σοβαρά την υγεια" 
ή "όχι,  σοβαρα τώρα"
ή (το αγαπημένο μου) "Το Κάπνισμα μπορει να προκαλέσει Συριζα".

Φοβαμαι όχι του δεξιους , ούτε την εμφυλιοπολεμική κουλτουρα που μας χαρακτηρίζει (γιατι αυτό είναι μια εγγενής ποιότητα της ανθρωπινης ψυχής γενικά, όχι μονο του έλληνα) αλλα τους φίλους μου και εμένα , μήπως γίνουμε σα τους γονεις μας να λέμε τις ίδιες ιστοριες λες και συναντάμε πραγματικά τον εαυτό μας σε αυτές και όχι μια καρικατούρα του που βιαστικά μουτζουρώσαμε πάνω σε αυτό που θεωρησαμε κενό. Ωστόσο βλέπω με ελπίδα στις παλιες μας φωτογραφίες το οδυνηρο αυτό γεγονός να αφοπλίζεται.
Αυτό δηλαδη που φοβαμαι είναι μηπως ο μήτσος πάψει το μπαγλαμαδακι ή το ακορντεόν. Και μήπως μια μέρα μας λείψει ο αυτοσαρκασμος και δε συναντησουμε στο γέλιο μας τους άλλους.

 Φοβαμαι επίσης την κυβερνηση που θα ανεβει μετα το Συριζα που θα ειναι ακομα πιο ολοκληρωτική απο αυτη που εχουμε τώρα και φοβάμαι οτι τότε θα με κάνουν πραγματικά να αρχίσω να ελπίζω σε κάτι. Φοβάμαι οταν επιστρέφω στις αγγυλώσεις μου καθε βράδυ και τις παίρνω αγκαλιά και πιο πολύ οταν βλέπω με μεγάλη ικανοτητα να συμβαίνει το ίδιο και στους άλλους και να μην μπορούμε να επικοινωνήσουμε.
Χέζομαι πανω μου φίλε μου γιατι φοβάμαι οτι θα αρχίσω να ελπίζω.

Έτσι οπως το βλέπω φόβος και ελπίδα είναι τα ίδιο πράγμα με άλλο όνομα , μεταμφιεσμένες προσδοκίες, η ανόητη πραξη της διάχυσης στο μέλλον ενος υλικού που δε σου ανήκει, απο κάποιον που δεν είναι καλα-καλα στο παρόν. Ενας χυδαίος τοξοβόλος του Ζεν σε μια ξέκωλη προσπάθεια να δεσμεύσει το τώρα.

Το μόνο που έχει να φοβηθεί κανείς είναι η αιχμαλωσία απο τις σκιές των ονομάτων.

Τρόποι ψαρέματος,Μέρος α : το δίχτυ (πολιτικό σχόλιο που βρήκε το δρόμο του)

Πριν απο ενα μήνα περίπου κατέβαινα ενα πεζόδρομο στο Κουκάκι χαζεύοντας τον κόσμο και μιλώντας με τον εαυτό μου.Που και που,όταν βυθίζομαι σε αυτή την κατάσταση, ξαφνικά σαστίζω και κοιτάω γύρω μου λίγο παρανοϊκά ,προτού συνεχίσω το meditatio με τον καλό μου άγγελο, γιατι ξέρω οτι υπάρχει η πιθανότητα o διάλογος (επειδή ακριβώς είναι πολύ ζωντανός) να καταλήξει να γίνεται φωναχτά και αυτό θα ήταν μάλλον άβολο σε μια γεμάτη απο κόσμο πλατεία.Παρόλα ταύτα το κάνουν αυτό οι άνθρωποι αν και συνήθως όταν γίνεται σε κοινή θέα προκαλούν την αμηχανία που δημιουργούν οι τρελοί στους λογικούς.Δε γίνεται εύκολα σεβαστή η προσπάθεια του ανθρώπου να συγκεράσει τις αντιθέσεις μέσα του.Αυτή όπως η εξωτερίκευση είναι φυσιολογική και καθόλου σημάδι τρέλας.Είναι αυτή η φυσική πορεία των πραγμάτων να αποκτήσουν υπόσταση, να υλοποιηθούν κατά κάποιο τρόπο.Ας πάρουμε για παράδειγμα οτιδήποτε γεννιέται.Τα φυτά,τα ζωάκια,τα ανθρώπινα μωρά.Η σύλληψή τους γίνεται στο σκοτάδι και την υγρασία.Εξίσου και η κύησή τους.Είναι αόρατη,προστατευμένη στον κρυψώνα των εσωτερικών οργάνων,εκεί βαθιά στη  μάνα γη.Και όταν έρθει η ώρα και είναι έτοιμα να ανταπεξέλθουν στο ελάχιστο στις απαιτήσεις του κόσμου αυτού,εξωτερικεύονται.Λουλούδια φυτρώνουν,μωρά γεννιούνται και αυγά σπάνε.

Το παραδοσιακό σπάσιμο των αυγών το πάσχα μου θύμιζε πάντα ενα περιστατικό απο τον Κόκορα του Αρκά του οποίου το νόημα περίπου είναι οτι ο κόκορας συναντάει ενα αυγό και το ρωτάει "ποιός είναι εκει μέσα?".Το όν μεσα στο αυγό απαντάει τότε "καποιο λάθος κάνεις εγώ είμαι έξω και εσύ είσαι μέσα".Αυτό δημιουργεί αφόρητο εκνευρισμό στον κόκορα μια και προκειται για μια εξόφθαλμη ανατροπή της πραγματικότητας του.Σε εμάς προκαλεί για τους ίδιους λόγους γέλιο.

 Το χιούμορ (αγγλοσαξονική λέξη που σημαίνει πνεύμα) συνήθως λειτουργεί έτσι, ανατρέποντας την  συνθήκη εκείνη που η κοινή λογική αποδέχεται ως πραγματικότητα.Είναι επίσης ενδεικτικό των πνευμάτων η ανατροπή της λογικής.Τα poltergeist για παράδειγμα είναι πνεύματα που κάνουν φάρσες.Ορίστε μερικές προσβολές της λογικής : μια οπτασία σε μια μισοφωτισμένη σκάλα,ενα φάντασμα,ενας νεκρός που επέστρεψε.

Η συμβολική αναφορά στην ανάσταση του Χριστού είναι ουσιαστικά ο λόγος που διατηρήθηκε  το χριστιανικό έθιμο του τσουγκρίσματος των πασχαλινών αυγών.Η λέξη αναγέννηση ίσως είναι πιο κοντά στο νόημα ψυχολογικά, μια και σαν λαός έχουμε κόμπλεξ με τη λέξη ανάσταση,και αυτό είναι εύλογο γιατι μας θυμίζει τη σαπίλα του εκκλησιαστικού μηχανισμού που απενδύθηκε ως τις μέρες μας κάθε πνευματικότητα και στη θέση τους φόρεσε μια ψυχαναγκαστική σοβαροφάνεια και την κοσμικότητα.Η σοβαρότητα είναι το καταφύγιο των ρηχών ανθρώπων όπως λέει και ο chaka-khan  και η εκκοσμίκευση της ίδιας της θρησκείας είναι το μεγάλο αμάρτημά της,τη στιγμή που ο διαχωρισμός απο το κράτος θα έπρεπε να είναι μια απο τις αρετές της.Ωστόσο ο Χριστός (του οποίου ομοίως το όνομα συνειρμικά παραπέμπει πια περισσότερο στη γνωστή βρισιά παρά σε αρχετυπική φιγούρα) συνεχίζει να αναγεννάται κάθε χρόνο σπάζοντας τον τάφο του όπως τα αυγά που τσουγκρίζουν οι χριστιανοί μεταξύ τους.Ετσι συμμετέχουν στη ζωή του χριστού, στη ζωή δηλαδη.Η ζωή εν τάφω είναι μεταξύ άλλων και η κύηση μιας νέας ζωής.Τότε δηλαδή που από το σκοτάδι ξεπετιέται το φώς και καρποί ανοίγουν, μωρα κλαίνε, γονείς δακρύζουν.

Τα δάκρυα είναι εξωτερικευμένα συναισθήματα που βρήκαν το δρόμο τους και υλοποιήθηκαν.Όταν κάποιος δακρύζει είναι επειδή τον συνεπήρε ένα συναίσθημα που σαν παλίρροια εβγαλε απο το βυθό
κοράλλια,φύκια,τα παπούτσια ενός ψαρρά και μερικές φορές ενα καύκαλο αχινού. Σαν να λέμε γεγονότα και περιεχόμενα που η ψυχή αντιλήφθηκε και ήρθε η ώρα τους να γίνουν συνειδητά.Με τον ίδιο τρόπο εργάζονται όλα στη φύση.Δέντρα,ηφαίστεια ,οι άνθρωποι και οι απόψεις τους,η γη.Κοντολογίς η ζωή η ίδια φορώντας το στέμμα της φύσης.

Στη φύση δεν υπάρχει καλό και κακό.Τετριμμένο και κλισέ.Αυτή η γνώση είναι ένα ανθρώπινο κτήμα εδώ και πολύ καιρό.Ακόμα και πολύ παλιά οι πρώτοι θεολόγοι παρότι ίσως παρερμήνευσαν από κάποια ιστορική αναγκαιότητα τους εαυτούς τους ,έδειξαν ότι το πρόβλημα του καλού και του κακού είναι στην ουσία ένας συμβολικός μύθος.Για τους χριστιανούς δεν υπάρχει κακό εκ φύσεως.Για εκείνους το κακό είναι ένα φυσικό συνεπακόλουθο της ελεύθερης βούλησης και αργότερα για τον Νίτσε ανθρώπινη προβολή , δηλαδή δίλημμα της ηθικής και όχι της ίδιας της ζωής. Εδώ για τους χριστιανούς που είναι πραγματικά μυημένοι στα μυστήρια της θρησκείας τους (δηλαδή αρνιά και όχι πρόβατα) υπάρχει μια μυστική σκιώδης αναλογία με την Αποκάλυψη του Ιωάννη.Τελεολογικά εκεί δίνεται η υπόσχεση της νίκης του φωτός πάνω στο σκοτάδι.Περιορίστηκαν τότε να εξετάζουν το ζήτημα ηθικά παρότι εδώ κατι περίεργο συμβαίνει. Αιώνες θεολόγων δεν κατάφεραν να παρατηρήσουν οτι στη γένεση γράφει "καὶ εἶπεν ὁ Θεός· γενηθήτω φῶς· καὶ ἐγένετο φῶς. ⁴ καὶ εἶδεν ὁ Θεὸς τὸ φῶς, ὅτι καλόν· καὶ διεχώρισεν ὁ Θεὸς ἀνὰ μέσον τοῦ φωτὸς καὶ ἀνὰ μέσον τοῦ σκότους. ⁵ καὶ ἐκάλεσεν ὁ Θεὸς τὸ φῶς ἡμέραν καὶ τὸ σκότος ἐκάλεσε νύκτα. καὶ ἐγένετο ἑσπέρα καὶ ἐγένετο πρωΐ, ἡμέρα μία." Ο θεός την πρώτη μέρα γέννησε το φώς αλλα απλά διαχώρισε το σκοτάδι απο αυτό. Μοιάζει σαν να ήταν ενωμένο το σκοτάδι με το φώς και σίγουρα όταν εξέτασε τι έκανε ,καθόλου δεν είδε το σκότος "ὅτι καλόν" . και ακριβώς επειδή είναι πολύ περίεργο το χωρίο για του ηθικολόγους του χριστιανισμού , δεν το παρατήρησαν. Γιατι η αλήθεια είναι οτι ο άνθρωπος είναι μια οντότητα με ξεχωριστή ικανότητα επεξεργασιας του γεγονότος οτι χωρίς τη μεσολάβηση της θέλησής του παραείναι οργανωμένη σαν οντότητα μεσα σε ένα χαωτικό σύμπαν και έτσι σαν τον κόκορα που απεχθάνεται την ανατροπή της λογικής ,διώχνει μακρυά του οτιδήποτε τον αποδιοργανώνει απο το κλειστό σύστημα που ονομάζει με την ευρεία έννοια επιβίωση. Η επιβίωση είναι,ας το πούμε έτσι τώρα,όχι τόσο η δική μας άποψή για το τι θα θέλαμε να είναι η ζωή, αλλα το αυτούσιο γεγονός της πραγματικότητας.Είναι το μονοπάτι που πρέπει πάσει θυσία να περπατήσεις μιας και τι να κάνουμε τώρα , τα έφερε έτσι η ζωή και είσαι ζωντανός. Κοσμικό αστείο ή μονόδρομος ?

Η Οδός έχει σημειωθεί, λέει ο σούφι Τζαλαλουντίν Ρουμί.Και συνεχίζει "αν βγείς απο αυτό θα χαθείς.Και αν δοκιμάσεις να αλλάξεις τα σημάδια στο δρόμο τότε θα είσαι κακοποιός"

Κακοποιός για τον νόμο είναι αυτός που οφείλει να ξέρει το νόμο και να μην τον καταπατήσει.Με άλλα λόγια να ξέρεις τι πρέπει να κάνεις. Μιλάμε εδώ ασφαλώς για την εμπειρία της ζωής που οδηγεί σε έλλειψη επίγνωσης και όχι για την παραβατική συμπεριφορά μεσα στην οργανωμένη κοινωνία. Αυτό ήταν ένα αιώνιο πρόβλημα της επιστήμης της κοινωνιολογίας.Φλερτάρει με τα υπαρξιακά ερωτήματα εξετάζοντας το κλειστό κύκλωμα των κοινωνιών. Μέσα σε ενα κλειστό σύστημα ο άνθρωπος ξεχνιέται και νομίζει ότι οι απαντήσεις είναι πάντα μεσα σε αυτό που έχει πλαισιώσει με το νου. Πρόκειται για μια αρχέγονη απάτη και για αυτή ακριβώς θα σας μιλήσω.

Αν κάποιος σε εξαπατήσει μόνο τότε υπάρχει απάτη να αντιληφθείς. Αν δουλέψεις τότε θα πάρεις νόμιμα χρήματα.Αν δεν έχεις κλειδωμένη μια πόρτα δεν χρειάζεσαι κλειδί. Στην ομοιοπαθητική για να αντιμετωπίσεις μια αλλεργία χρησιμοποιείς το υλικό εκείνο που σου προκαλεί την αλλεργία. Με αυτό το σκεπτικό ο βασιλιάς Μιθριδάτης έπινε κάθε μέρα μικρές αλλα αυξανόμενες δόσεις δηλητήριο ώστε να αποκτήσει ανοχή. Γιατι να το κάνει αυτό κάποιος αν όχι επειδή φοβάται οτι θα τον δηλητηριάσουν? Τελικά ο μύθος λέει οτι αφού ηττήθηκε από τον Πομπήιο, ο Μιθριδάτης προσπάθησε να αυτοκτονήσει χρησιμοποιώντας δηλητήριο αλλά το σώμα του τον αντιμετώπισε όπως οι βοσκοί εκείνο το βοσκόπουλο που φώναζε συνέχεια λύκοοοοοος λύκοοοοοος.Η απόπειρά του απέτυχε λόγω της ανοσίας που είχε καταφέρει να αναπτύξει και τελικά ζήτησε απο εναν στρατιώτη να τον σκοτώσει με το σπαθί του. Θέλω να πώ. Φοβόταν το θάνατο αυτός ο άνθρωπος και όχι το δηλητήριο.Προσωπικά γνωρίζω πολλούς που θα μείνουν αθάνατοι αλλά κανείς δεν ανέπτυξε ανοσία στο θάνατο. Με αυτή τη διατροφή λοιπόν ο Μιθριδάτης κατάφερε να ξεφύγει ? με συγχωρείτε για το ρητορικό ερώτημα.

Η ρητορική σαν τέχνη εχει πάντα μια τάση : Να πλέξει έναν ιστό επιχειρημάτων και έτσι να μπλέξει μέσα στα δίχτυα του λόγου τον ακροατή.Και έτσι να τον πείσει ,αφήνοντας απέξω παραμέτρους του ζητήματος που αν λαμβάνονταν υπόψη ίσως να μη γινόταν πειστικός ο ρήτορας. Σήμερα παρακολουθούμε στην Ελλάδα μια τέτοια ρητορική να πλέκεται με καταπληκτική ικανότητα από τις εκλεγμένες αράχνες του πολιτικού μας συστήματος.Τις αναγνωρίζουμε πια σαν αράχνες εφόσον δεν δείξαμε την ικανότητα να προβλέψουμε ότι εκεί που θα καθόμασταν κάτι ύποπτο συνέβαινε. Το πώς όμως πραγματικά θα αντιμετωπιστεί ο κίνδυνος του αραχνοειδούς είναι ένα ζήτημα που πρέπει να κριθεί εκτός ιστού.Όσες λύσεις προταθούν μέσα στον ιστό απλά θα σε μπλέξουν περισσότερο.Για αυτό και η αράχνη το μόνο που μπορεί να κάνει στη μύγα όσο πετάει είναι να της πεί "έλα αγάπη μου εδώ να πιούμε τσάι". Εξαιρούνται κάτι αράχνες που είδα στο national geographic να χρησιμοποιούν ρόπαλο αλλά την πιάνετε τη γενική εικόνα. Υπάρχει απλωμένο ενα δίχτυ στο οποίο αν μπλέξεις πέφτεις στο λάθος να αναζητήσεις λύσεις εντός του.

Κατεβαίνοντας ενδοσκοπικά τον πεζόδρομο και ενώ άκουγα τον εαυτό μου να μου λέει "ναι αλλά η φόρμα είναι αναγκαία αγόρι μου για να προστατεύσει το νεογέννητο περιεχόμενο" είδα ενα τύπο να πλησιάζει ένα κάδο και από απόσταση 2 μέτρων να πετάει τη μισοφαγωμένη του τυρόπιτα αστοχώντας. Εκείνος τότε απλά γύρισε και έφυγε αφήνοντας την παραπονεμένη τυρόπιτα στο δρόμο."Και μισοφαγωμένη και πεταμένη στο δρόμο" σκέφτηκε εκείνη.Πουτάνα ζωή.

Λοιπόν να ο σύγχρονος Μιθριδάτης.Αυτός ο άνθρωπος έχει αυτό που πρέπει να αποβάλουμε για να εξελιχθούμε σε κάτι πραγματικά προχωρημένο.Γιατί το θέμα δεν είναι ότι αυτός ο άνθρωπος έβαλε το χεράκι του στη μόλυνση του περιβάλλοντος.Είναι ότι διέπραξε ένα συνειδησιακό ατόπημα ακόμα και για τα δικά του σταθμά.Δεν ήθελε ποτέ να πετάξει στα σκουπίδια την τυρόπιτα. Ήθελε απλά να την ξεφορτωθεί από πάνω του.Είχε διαπράξει ατόπημα ήδη πριν πετάξει το σκουπίδι. Προσωπικά θα προτιμούσα να την πέταγε κατευθείαν κάτω.Εκείνος όμως ανελεύθερος από τα κοινωνικά προστάγματα δεν διαχώρισε φως και σκοτάδι.Και δεν εννοώ καθόλου ότι η πράξη του δείχνει άνθρωπο που έχει επίγνωση οτι το καλό και το κακό είναι συμβάσεις άρα είναι ελεύθερος να  αφήσει τη γκρί πινελιά του στο τοπίο της ζωής του.Αυτός ο άνθρωπος είναι βέβαια οποιοσδήποτε από εμας στο κρισιμο εκείνο σημείο της συνέιδησης που είναι φανερό ότι κάτι πάει στραβά.

Το να κάνεις τα στραβά μάτια είναι σε μεγάλο βαθμό το να αλλάζεις τα σημάδια στο δρόμο.Δε μπορείς να αλλάξεις τα σημάδια στο δρόμο αγόρι μου. Τότε η βόλτα στο μονοπάτι γίνεται στρατιωτική παρέλαση και τα σανδάλια σου καλογυαλισμένα άρβυλα. Είναι η πτυχή εκείνη της ανθρώπινης ψυχής που θέλει να επιβληθεί στη ζωή, να έχει τον έλεγχο , που ασκεί βία πάνω στο ίδιο το φαινόμενο της ζωής.Που θέλει να γίνουν τα πράγματα όπως θέλει εκείνος.Ένα κακομοίρικο
φοβισμένο εγώ σε μια απεγνωσμένη κίνηση να υπερβεί την πραγματικότητα.Να περικυκλώσει εκείνος την πραγματικότητα και όχι εκείνη αυτόν. Μιλάμε τόση ώρα όπως καταλάβατε για το φασισμό είτε σαν πολιτειακή άποψη είτε σαν αδυναμία εμπλοκής με τις πραγματικότητες της ζωής. Το αυγό του φιδιού.

Το αυγό του φιδιού είναι καλά κρυμμένο. Επωάζεται χωρίς να γίνεται αντιληπτό. Το ειπαμε ήδη οτι η ζωή πέρα απο ηθικές προβολές σχετικά με το τι είναι καλό και κακό, ακολουθεί πάντα το ίδιο μοτίβο. Προστατεύεται μέχρι να είναι έτοιμη η ζωή να βγεί στο φώς.Στην πραγματικότητα τα γεγονότα που ζήσαμε τις τελευταίες μέρες μας έκαναν να αντιληφθούμε οτι ζούμε ενα επαναλαμβανόμενο εφιάλτη που θέλει κάτι να μας πεί αλλα εμείς δεν καταλαβαίνουμε τι. Ορίστε ο συμβολικός μύθος της εποχής μας. Η Κοινωνία μας ολόκληρη έχει μπλεχτεί στον ιστό μιας αράχνης και προσπαθεί να βρει λυσεις πως θα βγει από την παγίδα στην οποία έπεσε μόνη της. Η αράχνη εξάλλου το μόνο που έκανε ήταν να πεί "ελα". Η αδυναμία μας να αντιληφθούμε οτι οι λύσεις που ψάχνουμε είναι κομμάτι του προβλήματος οδήγησε σε αργή επώαση νεοναζιστικών φαινομένων. Ειναι πασιφανές οτι η πηγη αυτού του ζητήματος παραμένει ενεργή αλλιώς δε θα ξανάβλεπε το φώς.Σιχαίνομαι τις παρομοιώσεις που σε κάνουν να μοιάζεις με σοφό ενώ δεν είσαι αλλα η αλήθεια είναι οτι η θάλασσα με την παλίρροια βγάζει μόνο ότι έχει ήδη μέσα της.Αυτή είναι η πραγματικότητα.

 Πραγματικά μπορώ να καταλάβω πάρα πολύ καλά γιατί έμεινε έκπληκτη η ελληνική κοινωνία από τα ποσοστά που πήρε η Χρυσή Αυγή στις εκλογές.Άλλωστε μόνο ο πρωτόγονος έμενε έκπληκτος μπροστά στην αυγή κάθε φορά που ερχόταν η ώρα της. Πρέπει να περάσει πολλά συνειδησιακά εμπόδια ο άνθρωπος μέχρι να καταλάβει οτι οσο υπάρχει μερα και νύχτα θα υπάρχει και αυγή.Και όσο υπάρχει καλό θα υπάρχει και κακό.Καθόλου κλισέ και κοινή γνώση δεν είναι όλα αυτά.Είμαστε απλά εξυπνάκηδες της γνώσης και δεν απέχουμε καθόλου από τους απολογητές θεολόγους του χριστιανισμού.Παρερμηνεύσαμε και εμείς τον εαυτό μας και δώσαμε λόγο ύπαρξης στην άνοδο νεοναζιστικών φαινομένων.Δεν τους επιτρέψαμε απλά την εκδήλωση, εμείς τα δημιουργήσαμε.Εξού και το πρώτο πράγμα που σκεφτόμαστε σαν λύση είναι η βία εναντίον των φασιστών.Η ίδια νοοτροπία ελέγχου που κάνει τρομαχτικούς τους φασίστες επωάζεται πάλι μέσα μας σιωπηλά.Για αυτό η βία είναι φαύλος κύκλος και όχι λύση.Διότι ο ίδιος τρόμος για έλεγχο ανακυκλώνει τα φαινόμενα.Το χειρότερο από όλα θα ήταν μεσα στο δίχτυ μας να πούμε ότι το πρόβλημα είναι η Χρυσή Αυγή. Τότε απλά διαιωνίζουμε τη μετάθεση του προβλήματος από εμάς στους άλλους (όπως και τη "σωτηρία" μας την αναθέταμε παντα σε εξωσυστημικούς-που τωρα είναι η ΧΑ), δηλαδή των ευθυνών μας για τη συντήρηση μιας κοινωνίας με αδιέξοδες αξίες που οδηγούν στα ίδια προβλήματα. Αυτές τις ευθύνες βλέπουμε τώρα να τις μεταθέτουν οι ρήτορες της νέας εποχής στα παιδιά που δημιούργησαν.

Και οταν λεω ρήτορες της νέας εποχής εννοώ φίλοι μου εκείνη τη φωνή τη δική σου που θάβει τη φωνή που προσπαθεί να αναρριχηθεί από την ψυχή σου και εσύ κάπως έτσι κατεβαίνεις τον πεζόδρομο στο Κουκάκι με το κεφάλι χαμηλά και σκέφτεσαι "θεέ μου τι ντροπή,  και αμα με περάσουν για τρελό ?"

τα λόγια λοιπον

Κάθομαι και κοιτάω το σωρό με τα ρούχα. Μπλούζες βρακάκια ότι νά ναι. θεε μου ακόμα και δαχτυλίδι χχαχα τρομερά σημεία, όλα έρχονται και δένουν με νόημα. Μου μείνανε τα ρούχα. Σκέφτομαι. Για ένα πουκάμισο αδειανό για μιαν Ελένη. Δεν απαξιώνω, Βαθυά μέσα μου δεν κρίνω, εγώ πρώτος έφταιξα , εχω υπάρξει πολύ άδικος και λίγος σε πολλές περιστάσεις. Παρηγοριέμαι όμως λίγο για τα λάθη μου γιατι είμαι και εγώ ενα πεπερασμένο μικρό πάνινο ζωάκι σαν όλους μας. Δε διαφέρω σε τίποτα. Εγώ είμαι εσύ φίλε μου που διαβάζεις, απλά έχω άλλη φάτσα.

Ζητάω να με συχγωρήσετε εκ των προτέρων , μισώ το μελοδραματισμό αλλα λυπάμαι δε μπορώ να κάνω κάτι για αυτό στην παρούσα φάση. Θα μου περάσει και θα θέλω να σβήσω αυτό το πόστ απο ντροπή. Η αλήθεια είναι όμως οτι τωρα τελευταία σκέφτομαι συνέχεια το θάνατο και με πιάνει ενας τρόμος. O Θάνατος είναι ενας παραλογισμός για τους θνητούς , είναι αδιανόητο να κοιτάξεις εκεί που αρχίζει γιατι απλούστατα μπορεί να γνωριστεί μονο αν πεθάνεις οπότε δεν θα έχει και πολύ νόημα τότε , εμάς τώρα μας τρώει που είμαστε ζωντανοί. Κοιτάω εκεί που τελειώνει η ζωή σαν εγώ και δεν βλέπω τίποτα. Παγώνω , Τι θα γίνει αραγε μετά? Τι θα απογίνω ρε γαμώ τη πουτάνα μου μέσα? γαμώ το κερατό μου δεν απαντάει κανείς? σε καλώ απο τα βάθη δε θα απαντήσεις? είναι μια μικρή οξεία φωνούλα που το λέει αυτό τρομαγμένη, ουρλιάζει και βαράει το πόδι κάτω σα μικρό παιδί , γιατι το εγώ είναι ενα μικρό κακομαθημένο παιδι, αυτό είναι. Βαράει το πόδι του κάτω και κρατάει την ανάσα του, λέει δε θέλω να πεθάνω δε θέλω να πεθάνω δε θέλω να πεθάνω δε θέλω να πεθάνω. Σκάσε αγάπη μου. Θα πεθάνεις. δε γίνεται αλλιώς. α. πακέτο. εντάξει. Το αποδέχτηκα αλλα δε νοιώθω καλύτερα. Τι έμεινε τώρα?

Έμεινε οτι όλος αυτός ο φόβος ήταν μια ρώσικη μπαμπούσκα, μια κάλυψη. Suckeeeeer δεν ήταν τελικά αυτό που νόμιζες το σημαντικό. Ερχόμαστε σε κάτι πιο δύσκολο απο το να ξεπεράσεις την άρνηση του θανάτου. Υπάρχει μια άλλη φωνή που αγωνιά περισσότερο. γιατι είναι πιο ουσιώδης και πραγματική. αυτή η φωνή κάνει την άλλη ερώτηση. Την ερώτηση Κρίσεως. Ποιός στα αλήθεια είμαι εγώ? και που πάω? με χίλιες δυό εικόνες στο μυαλό , προβολεις με στραβώνουν και πάω και γονατίζω και το αίμα σου φιλώ. Αυτή την ερώτηση κρίσεως αδελφέ , την κάνει και η ανθρωπότητα σήμερα. Τι νόμιζες οτι είναι η ανάσταση των νεκρών? Στο λέω, εξαπατήθηκες.

Εχω χεστεί πάνω μου. Όταν όλα καταρρέουν για να ξαναχτιστούν, αυτό κάνεις, χέζεσαι πάνω σου. Είναι ο πύργος της βαβέλ , καμμία επικοινωνία. Και ακολουθούν μυριάδες φωνές απο όλους αυτούς τους ανθρώπους που βρίσκονται μέσα σου και τους κρύβεις τη θέα. Διαδηλωνουν μέσα σου και ζητάνε και αυτοί μερίδιο στο παράθυρο απο το οποίο ατενίζεις τον κόσμο με τόση σκατένια ασφάλεια. Δεν είμαστε ασφαλείς, είμαστε μικρές κοιμισμένες πολιτείες. Πρόσεχε μαν. Αν ερημωθούν αυτές οι πολιτείες , τη γάμησες. Θα έχουν γίνει όλα εις μάτην. Γι αυτό και στην κοινωνία πρέπει να ανταλλάξουμε πια την αξία της ιδιοκτησίας με την αξία του να μοιράζεσαι. Κοίτα τη φύση. Όλα τα στοιχεία όλα τα πράγματα ξέρουν να μοιράζονται μεταξύ τους τον εαυτό τους. Και ο κόσμος κυλάει. Τίποτα ιδιόκτητο.

Όλοι οι άνθρωποι είναι ένα. Δεν το ξέρουν γιατι φαίνεται οτι η ανθρωπότητα γεννήθηκε με σχιζοφρένεια. Τόσα μικρά ανθρωπάκια , Τόσα πολλά πρόσωπα του ίδιου πράγματος. Μεσα σε όλα αυτά υπόψιάζομαι την κίνηση ενός πράγματος ακατανόητου πίσω απο όλα αυτά. Κάτι μας κινεί προς τα μπροστά και ταυτόχρονα τραβάει προς τα πίσω και προσπαθεί να κατανοήσει απο την πολυπλοκότητα των εκφάνσεών μας το τί είναι αυτό το ίδιο. Φτιαχτήκαμε για να κατανοήσει αυτό το κάτι τον εαυτό του. Είναι ο ουροβόρος και εμείς είμαστε οι καθρέφτες του σύμπαντος. Λοιπον Ει , εσύ πανάρχαια δυναμη που με καλλιεργείς στους ριζότοπους και στους πισω κήπους της ψυχής μου, αραγε ξέρεις οτι υπάρχεις? ή τζάμπα βασανίζομαι να προσπαθώ να σε κάνω να επιβιώσεις ? Μην απαντάς , το ξέρω οτι δεν έχεις μιλιά όπως ξέρω οτι όσο υπάρχω υποκρίνομαι οτι είμαι εγώ. Στην πραγματικότητα είμαι εσύ με μάσκα.

Όσο για σένα , σύζυγε του ιταλού πυροτεχνουργού που έμεινε χωρίς το δεύτερο μέρος του ποιήματος , θα σε αγαπάω για πάντα. Γιατι δεν είναι δικιά μας η αγάπη, για να την κρατάμε. Υπάρχει ήδη μοιρασμένη στον κόσμο πριν απο εμάς και θα υπάρχει αφου εγω και εσυ χαθουμε. Όλα τα υπόλοιπα που λέγονται μέσα απο τηλεφωνικές συσκευές είναι απάτες του εγωισμού μας. Η αγάπη υπήρχε απο πριν. Η αγάπη υπήρχε πιο πρίν και απο τον Τσακ Νόρις.

Νάτο τό'πα επιτέλους.
βγήκανε τα γαμημένα τα λόγια και με συνάντησαν και μου δώσανε το φιλι που μου χρώσταγες.
και εσείς οι υπόλοιποι που βρεθήκατε τυχαία εδώ, ξυπνάτε πραγματικά αυτή τη φορά, δεν υπάρχει χρόνος, βγείτε στους δρόμους να πολεμήσετε για την επιβίωση του θαύματος που κουβαλάμε κρυφά ερήμην μας , όχι για τους εαυτούς σας. Εμείς χωρίς αγάπη ειμαστε ενα τιποτα.

φιλί

Από τον χριστούλη στον Μαρκήσιο Ντε Σαντ

Το βιβλίο του Μισέλ Ονφρέ "Η αναζήτηση των ηδονών - δημιουργία ενός ηλιακού ερωτισμού" εκδ. Εξάντας, μου κίνησε το ενδιαφέρον. Γνώριζα τον Ονφρέ από την "Πραγματεία περί αθεολογίας". Διαβάζοντας τώρα αυτό το βιβλίο έπιασα τον εαυτό μου να έχει μια υποθετική κουβεντούλα με άλλους τρεις ανθρώπους. Τον Ονφρέ, τον Μπατάιγ και τον Σαντ.

Πριν αναφερθώ στην άποψη του Ονφρέ, οφείλω να παραδεκτώ ότι στα φιλολογικά νερά των άλλων δύο μάλλον έχω τσαλαβουτήσει παρά ωκεανογραφήσει. Έκπληκτος ανακάλυψα κάτι που δεν το είχα σκεφτεί μέχρι τότε, προτού δηλαδή διαβάσω την οπτική του Ονφρέ.

Μαρκήσιος Ντε Σαντ

Πάνω κάτω όλοι γνωρίζουμε την ηθική πίσω από αυτές τις ερωτικές μυθοπλασίες. Πρόκειται για εκδηλώσεις ενός ερωτισμού που με το πρώτο μάτι φαίνονται ελέυθερες, χωρίς ταμπού. Από την κτηνοβασία ως τον σοδομισμό, τον αγοραίο έρωτα ως το σαδισμό, το έκφυλο ως τις close to death εμπειρίες. Αυτή είναι η μεριά των σαδικών.

Ο χριστούλης

Η χριστιανική άποψη για τον έρωτα βρίσκεται στον αντίποδα αυτής της ηθικής. Σεξουαλική αποχή ως ακρωτηριασμοί των γεννητικών οργάνων, παρθενία, μονογαμία, πίστη, φαλλοκρατία και μισογυνισμός.

-----------------------------------------------------------

Το σκεπτικό του Ονφρέ βασίζεται στο γεγονός ότι για να μπορέσει να προσδιοριστεί η συμπεριφορά των σαδικών ως τέτοια χρειάζεται την ύπαρξη της χριστιανικής ηθικής, μιας ηθικής ριζωμένης καλά στις ανθρώπινες συνειδήσεις, στην οποία δύναται να εναντιωθεί. Φανταστείτε το σαν ένα εκκρεμές που στην αριστερή άκρη ταυτίζεται απόλυτα με τον χριστιανικό κώδικα ενώ στο άλλο ορίζεται από την σεξουαλική ασυδοσία. Η κριτική του Ονφρέ συνάγει το συμπέρασμα ότι -ασχέτως αν η σαδική ηθική διατείνεται ότι είναι αντιχριστιανική- στην ουσία δεν είναι, εφόσον οδηγεί τα σώματα στην κατάσταση που τα οδηγεί και η εν λόγω θρησκεία.

Συμφωνώ. Η απαξίωση του έρωτα είναι παρούσα και στις δύο περιπτώσεις. Το σημείο που διαφωνώ με τον Ονφρέ, ο οποίος τελικά στο βιβλίο του προτείνει μια στροφή στην ερωτική ηθική της ανατολής, είναι το εξής:

Οι άνθρωποι που γαλουχήθηκαν με τις χριστιανικές ιδέες, εμείς, εσύ, με ποιο τρόπο μπορούν να ισορροπήσουν το εκκρεμές τους και να σταματήσουν στην κατακόρυφη θέση που για τον συγγραφέα ισοδυναμεί με τον "ηλιακό ερωτισμό" σε αντιδιαστολή με το "νυχτερινό έρωτα" των χριστιανικών και σαδικών ηθών;

Ανοίγονται δύο επιλογές :

Η μία είναι να απεμπλακείς από τις ενορμήσεις θανάτου, τη φαλλοκρατία, την απαξίωση του γυναικείου φύλου κτλ, δηλαδή να αποχριστιανοποιήσεις με ήπιο τρόπο την ηθική σου με τελικό αποτέλεσμα να αλλάξεις τη σεξουαλική σου συμπεριφορά. Αν το καταφέρεις αυτό - που πολύ αμφιβάλλω ότι γίνεται έτσι - μπορείς να μιλάς για έναν π ι ο ελεύθερο ερωτισμό. Είναι μια θετική διαδικασία, ελλείψει αντιθέτου.

Η άλλη είναι - και εδώ είναι το παράδοξο - να χρησιμοποιήσεις τη σαδική οδό, ερχόμενος σε βαθιά ρήξη με τη χριστιανική ηθική. Δηλαδή αν φέρουμε πάλι αυτό το εκκρεμές στο μυαλό μας, να αφήσουμε το βαρίδι να φύγει με όλη του την ορμή από τη μια άκρη (χριστιανική ηθική), να φτάσει στη μέγιστη απόσταση από την άλλη μεριά (σαδική ηθική) και σιγά-σιγά να ισορροπήσει στην κατακόρυφη θέση (ηλιακός ερωτισμός). Το τόξο που διαγράφεται είναι -προφανώς- για τον καθένα μοναδικό.

Η δική μου κριτική στον Ονφρέ είναι ότι για εμάς - όχι για τους Ινδούς ή άλλους ανατολίτες - η διαδικασία ρήξης με τις παραδομένες σεξουαλικές συμπεριφορές (μάλλον) περνάει και από αυτό το άχαρο/συμπλεγματικό/παθολογικό - όπως θέλετε πέστε το - στάδιο. Άρα με βρίσκει σύμφωνο ως προς την ουσία της κριτικής του και για τις δύο ερωτικές ηθικές αλλά αντίθετο ως προς το αν είναι απαραίτητο αυτό το στάδιο απογαλακτισμού και αμφισβήτησης των προτύπων.

Σημασία δεν έχει το πώς θα βιώσει κανείς την αποχριστιανοποίηση των ηθών του, πόσο Σαντ θα βάλει στο κρασί του, πόσο ακραίος μπορεί να γίνει ή πόσο συντηρητικός υπήρξε. Το ιδανικό ταυτίζεται σε αυτή την περίπτωση με την ελαχιστοποίηση του διαγραφόμενου τόξου. Αλλά καλό θα είναι, νομίζω, να γνωρίζουμε κάθε στιγμή τις μοίρες μας, την ταχύτητά μας και -κυρίως- την κατεύθυνσή μας σ' αυτό το συμπεριφορικό εκκρεμές του έρωτα.

βοηθάω το σαλλιγγάρι να περάσει το δρόμο

Για κάποιο λόγο τυχαίνει σε συγκεκριμένες φάσεις στη ζωή μου να αντιλαμβάνομαι (συνήθως τύφλα) επίσης συγκεκριμένα σαλλιγκάρια που έχουν σκαλώσει στη μέση του δρόμου φανερά προβληματισμένα ως προς τα εξής πολύ ανθρώπινα θέματα.
Πού πηγαίνω?
και με την ευκαιρία , τι είμαι?
λοιπόν,αλήθεια, άραγε ,τι υποτίθεται οτι πρέπει να κάνω?

Εχω πάρα πολλές φορές σταματήσει να ρωτήσω ένα σαλλιγγάρι "συγνώμη μήπως είστε ο κύριος Κάντ" αλλα ποτέ δεν πήρα μια ξεκάθαρη απάντηση, πάντα τα ίδια μισόλογα και σάλια ίσως και μια κακή εμπειρία απο βασανιστήρια με αλάτι με πρόσχημα το επιστημονικό ενδιαφέρον. Δε διαμαρτύρομαι. Φαντάζομαι οτι πάντα έπαιρνα την απάντηση που έπρεπε.

Κάθε φορά επαναλαμβάνεται το ίδιο πράγμα. Επεμβαίνω σε αυτή την τυχαιότητα και περνάω το σαλλιγγάρι στην άλλη μεριά του δρόμου. Το σαλλιγγάρι είναι προφανές (άσχετα με την κατεύθυνσή του) οτι ζεί μια τρομακτική και αξέχαστη εμπειρία. Τηλεμεταφέρεται Πετάει Έχει Οργασμο Διασχίζει αποστάσεις μέσα στα μάτια μου. Ούτως ή άλλως και παρά τα φαινόμενα υπάρχει μια καταπληκτική ταχύτητα στο θέμα σαλλιγγάρι ακριβώς όπως με το χρόνο , ναι , όπως το λέει ο πλάτωνας. ο χρόνος είναι κινούμενη εικόνα της ακινησίας. Αυτό ακριβώς . Νομίζω οτι είναι βέβαιο οτι ο πλάτωνας όταν έγραφε τον Τιμαιο είχε φάει σκάλωμα με κάποιο σαλλιγγάρι.

Παρεπιπτόντως έχω τραβήξει ένα ταινιάκι μονοπλάνο στο ηράκλειο της κρήτης πρίν απο χρόνια , λέγεται "Το απίστευτο ταξίδι του Καθηγητή Σαλιγγάρι" και δείχνει τον Καθηγητή Σαλλιγγάρι (που τον υποδύεται ένα σαλλιγγάρι) να διασχίζει ένα κάγκελο μήκους 2 μέτρων. Η ταινία διαρκεί 26 λεπτά.

Επίσης αυτό μου θυμίζει εκείνο το βράδυ στο σπίτι της ariel-i-gorgona που ένας κοχλιός το είχε σκάσει απο το ταψί με τους άλλους χριστιανούς κοχλιούς που σιγοψήνονταν στο τηγάνι και είχε ανέβει πάνω στο μπουκάλι με τη ρακί. Ο psarras είχε πρωτοστατήσει ωστε να του χαρίσουμε τη ζωή τιμώντας το θάρρος του.Διαφωνήσαμε λίγο ως προς το αν ο συγκεκριμένος κοχλιός ήταν θαρραλέος ή απλά αλκοολικός αλλα τελικά συμφωνήσαμε να του χαρίσουμε τη ζωή και τώρα κανείς δεν ξέρει πια που βρίσκεται. Τους υπόλοιπους κοχλιούς τους ξεσκίσαμε. Ακόμα ρουφάμε.

Κάθε φορά που περνάω το σαλλιγγάρι στην άλλη μεριά του δρόμου (έχει τύχει να με πάρει και τηλέφωνο φίλος και να με ρωτήσει "τι έγινε ρε φίλε τι κάνεις" και να του πώ "βοηθάω το σαλλιγγάρι να περάσει το δρόμο") λοιπόν κάθε φορά που βοηθάω το σαλλιγγάρι να περάσει στην άλλη μεριά του δρόμου επιστρέφω σπίτι μου και με βασανίζει το ίδιο επίμονο φιλοσοφικό ερώτημα.
οκ θα με πιάσει ποιητικό αμόκ και είναι θα λίγο μεγάλο πάρτε ανάσα

Μήπως τελικά δεν είμαι σε θέση να ξέρω εγώ τι είναι καλύτερο για ένα σαλλίγγάρι?

μμμ δεν ήταν και τόσο μεγάλο τελικά το ερώτημα, δε με έπιασε παραλήρημα , θέλω να πώ αμα ήθελε να πάει στην ΑΛΛΗ πλευρα του δρόμου απο την οποία το πήγα εγώ και του είχε πάρει 2 ώρες ήδη να διασχίσει το δρόμο ή αν απλά άραζε και είχε κάποια οραματική εμπειρία με τον άγιο Τάδε και εγώ του τη χάλασα λίγο πριν την αποκάλυψη του νοήματος της ζωής ή αν πιό απλά επρόκειτο για ένα σαλλιγγάρι στη μέση του δρόμου ευτυχισμένου μεσα σε ένα σύννεφο έλλειψης σκοπιμότητας και νοήματος τότε μήπως οκ μαλακία που το πέρασα στην άλλη πλευρά του δρόμου και εν πάσει περιπτώσει μήπως κάποια αλλαζονεία? Δεν υποκρίνομαι άραγε και ξεγελάω τον εαυτό μου με μία σύμβαση της φυσικής πραγματικότητας μόνο και μόνο για να νοιώσω ασφαλής εγώ?

Γυρνάω σπίτι μου και φαντάζομαι το σαλλιγγάρι να μου κατεβάζει χριστοπαναγίες και σκέφτομαι πόσο περισσότερο εγκληματίας είμαι τελικά απο τον psarras.
νιάου

Phenoxymethylpenicillin Benzathine

___________________________________________________________________
Γάζα strip, πονόδοντος αποτέλεσμα υπεραιμίας, αναρχισμός και πιθανοί τρόποι ανάπτυξης των ιδεών, φαρμακοβιομηχανίες Αγ. Στεφάνου, το απόλυτο θηλυκό μου, ρυζόγαλο Λιούμη, ευχάριστοι άνθρωποι στη γειτονιά που δεν τους ξέρω ακόμα, τo δανεισμένο βιβλίο που θα το επιστρέψω μετά από χρόνια σε κακό χάλι, οι γρηγοριανοί ύμνοι θυμίζουν τη μητέρα, "παλιά περπατήματα", μια διαθέσιμη κρεατόσουπα στην οδό των Πατησίων, μουλιασμένες πτυχώσεις στο σώμα μου, το νέο έτος.

Τις ώρες που -περιέργως- επιλέγω να είμαι στο σπίτι και πολλές απ' αυτές να είμαι πιο μέσα, στο κρεβάτι, έξω τα πράγματα δείχνουν να συμβαίνουν κυκλικά. Σε σταθερή τροχιά γύρω μου ίπτανται οι πλαδαρές φιγούρες της πραγματικότητας σαν καρουζέλ διαστημικό, με μένα -μικρό παιδάκι- να χτυπάω το κεφάλι μου στον παχύ αρρωστημένο αέρα μήπως τα προλάβω όλα. Έτσι αρχίζει η χρονιά, αν μέσα στα οπλισμένα σκυροδέματα παίζουν squash οι νευρώσεις μου. Όταν άλλες φορές τις άφηνα να σκαρφαλώνουν στα δέντρα, να συζητούν με οπλοφόρους, να παρακολουθούν τη φωτιά που έκαιγε. Ευτυχώς, που μένω δίπλα στο ποτάμι. Καλό 2009.

Συνομιλώντας στη μία και τριάντα το βράδυ με τον Προκόπη Παυλόπουλο

Νάμαι και εγώ πάλι να γυρνάω τώρα προς το σπίτι
μου στη μία και τριάντα το βράδι...
Περνώντας από την βουλή , στην πλευρά
της πλατείας Συντάγματος,είδα κάποιο
πηγαδάκι στο πεζοδρόμιο μπροστά από τους τσολιάδες
και λίγα κεράκια αναμένα δίπλα τους.
Aποφάσισα λοιπόν να σταματήσω για να βγάλω φωτογραφίες
με κοντραστ το νέο δέντρο του Κακλαμαν(άκη).
Σπεύδοντας στο σημείο ανακαλύπτω ότι
αυτό που δεν μου καθότανε καλά στην εικόνα
,το ότι δηλαδή υπήρχαν 2 ψιλολουξ αυτοκίνητα
μπροστά στο δρόμο και 2 μηχανές με τύπους σοβαρούς
δίπλα,αλλά και όρθιους ανάμεσα στους νέους 3-4
κουστουμαρισμένους τύπους,ήταν το ότι στο σημείο
βρισκότανε ο Προκόπης Παυλόπουλος.


Ο άνθρωπος είδε κόσμο και κατέβηκε ,όπως δήλωσε,
θέλοντας να αφουγκραστεί τους νέους..(?)
Ήταν φανερά υπό την επήρεια αλκοόλ αλλά
ευτυχώς δεν θα οδηγούσε.
Οι νέοι γύρω του οργισμένοι μεν ,αλλά
ενθουσιασμένοι δε, που δίπλα τους βρισκότανε
ένα πρόσωπο τόσο οικείο από το χαζοκούτι
που βλέπουμε καθημερινά, δεν αρκέστηκαν
μόνο στο να εκφράζουν την απόγνωσή τους
για τα τεκταινόμενα στην κοινωνία μας σήμερα,
αλλά και στο να του ζητούν αναμνηστικές
φωτογραφίες από τα κινητά τους.
Στην θέα του στόχου από την ογκώδη φωτογραφική
μου μηχανή ο ένας φρουρός αντέδρασε αμέσως, αλλά
ο Προκόπης είπε πως ναι μεν εντάξει μπορώ να βγάλω,
αλλά κρίμα γιατί θα φανεί ότι έχει καταφύγει σε
κάποιο επικοινωνιακό κόλπο.
Καθόλου κυρ Προκόπη αφού να, μόνο εδώ θα γράψω
και μόνο εδώ θα βάλω και την φωτογραφία σου
με φόντο το άτυχο αστέρι απο το δέντρο Νο 2
του φιλαράκου σου του δημάρχου.


Η αλήθεια είναι πως μου φάνηκε σε μερικά
σημεία απόλυτα ειλικρινής, με αποκορύφωμα
την στιγμή που είπε ότι θα ήθελε πάρα πολύ
να εργάζεται ως πανεπιστημιακός καθώς αυτή
είναι η κανονική του δουλειά και να αφήσει
καταμέρους την πολιτική που πιθανώς δεν του
ταιριάζει και τον ταράζει.(το τελευταίο δικό μου)
Σε ερώτηση αν καταδικάζει την πράξη του ειδικού
(να τον κάνεις)φρουρού, είπε πως σαν υπουργός
και ταυτόχρονα νομικός δεν μπορεί να πει κάτι
τέτοιο και δημιούργησε την απορία:
Αν όχι αυτος,τότε ποιός??
Τέλος πάντων.
Σαν απάντηση στην κρυφή πια αλλά εμφανή
απορία πήραμε το ότι το τραγικό αυτό περιστατικό
θα τον συνοδεύει μέχρι τον τάφο του.
Χάϊ λάϊτ να θεωρήσω ένα διάλογο που παραθέτω:
Νέος: -κύριε Παυλόπουλε είστε εκεί μέσα εσείς ε?
(δείχνοντας την βουλή)
Παυ/λος: -ναι.
Νέος: -και εμείς είμαστε εδώ ε?
Παυ/λος: -ναι.
Νέος: -και είμαστε στα χέρια σας, έτσι δεν είναι ?
Και ο Παυλόπουλος: -Αγόρι μου τα χέρια μου αυτή την
στιγμή βρίσκονται στις τσέπες μου. Τόϊνγκ...!!!
Παρακολουθώντας αυτον τον άνθρωπο να μιλάει,
ξαναεπιβεβαιώθηκε μέσα μου η άποψη πως για
να διορθωθούν τα πράγματα σε αυτή τη χώρα
δεν χρειάζεται μία κυβέρνηση με σωστούς πολιτικούς.
Χρειάζεται αυτός ο λαός να αρχίσει σιγά σιγά να
αλλάζει νοοτροπία, ώστε αυτό το κακό σπυρί
ΚΑΙ ΜΕ ΠΥΟΝ που έχει αποκτήσει ,να μπορέσει από
μόνος του να το αποβάλει και ύστερα να μπορεί
να ασχοληθεί με ολο το δέρμα και την περιποίησή του
ώστε να αποφευχθεί το να ξαναπεταχτεί κάτι
παρόμοιο..
Όσο για τον Κωστάκη,ο Προκόπης με εμφανή
σιγουριά είπε πρώτα από όλα πως δεν είναι
ο κατάλληλος να μιλήσει για αυτόν,καθώς είναι
φίλος του,αλλά μιας και το αναφέραμε ,ότι είναι
ο πιο ανιδιοτελής άνθρωπος που γνώρισε ποτέ.
Ο Προκόπης Παυλόπουλος λοιπόν,στην βροχή
διαμαρτυρίας που δέχτηκε σε μία ιδιαίτερη και
για αυτόν περίσταση,δήλωσε περίλυπος αλλά και
με μία προσπάθεια να κρύψει το αλκοόλ που είχε
μέσα του, πως χρειάζεται από μας άλλη μία σταγόνα
υπομονής.
Δυστυχώς Προκόπιε, το ποτήρι έχει ξεχυλίσει
ήδη..
Δεν πάει άλλο εν ολίγοις,πρεπεί να πας ξανά
στην Νομική.Και από εκεί θα μπορέσεις ίσως
να βοηθήσεις και μας σε καμιά κατάληψη
με ιδέες και στόχους για το πως φεύγει
ένα κακό σπυρί...

Άντε γειά μας