Σπουδή πάνω στο "Le concert dans l'oeuf" του Ιερώνυμου Μπός

Τα περιστέρια όπου και να πάς είναι παντού τα ίδια. Απλά εδώ πριν κάνουν πρρρρρρ βάζουν μπροστά και το “le”. Le πρρρρρρρ. Ενα με έχει πλησιάσει υπερβολικά πολύ, τόσο που εχω ανησυχήσει οτι έχει πάρει χαμπάρι το πιάνο μεσα στο κεφάλι μου. Δεν εξηγείται αλλιώς γιατι βρίσκεται τόσο κοντα και με κοιτάει με αυτές τις κουμποτρυπες που μεσα τους χωράει όλη η σιωπή του κόσμου.Το έχει πάρει είδηση και πλησιάζει πιο κοντά για να ακούσει. Φύγε βλαμμένο ,ξού, μη με καρφώσεις.Τράβα δίπλα στα 16χρονα πιτσιρίκια που τραγουδάνε «where’s your head aaaaaaaaaaat» και γελάνε. Τους αρέσει η μπλούζα μου απο τα yuria: «c’est un elephant» τους λέω (προσπαθώντας να φανεί οτι μιλάω σοβαρά) και γελάνε ακόμα πιο πολύ.

Όποτε προσπαθώ να μιλήσω γαλλικά νοιώθω σα βράχος που θέλει να κυλήσουν απο μέσα του ρυάκια. Το σκεφτόμουν αυτό στην εκκλησία του Saint-Ettiene όταν είδα σε επιγραφή το Κατα Ιωάννη 7-38. Ποταμοί εκ της κοιλίας αυτού ρεύσουσιν ύδατος ζώντος. Κάτι πρέπει να σημαίνουν όλα αυτά. Αμα δε σημαίνουν τίποτα την βάψαμε μάγκα μου.Κοιτάω την κοπελίτσα που κοιτάει το απέναντι άγαλμα. Μοιάζει με εκείνη που κάθισε δίπλα μου στο café l’ecart και ήθελα να της μιλήσω αλλα πραγματικά δεν είχα τίποτε να πώ , τίποτα τουλάχιστον που να μη με κάνει να φανώ ηλίθιος και έτσι κατέληξα στο οτι μάλλον προκειται για μια γκόμενα βαμπίρ μέλος κάποιας αίρεσης που μου έχει στήσει παγίδα και περιμένει να της πιάσω την κουβέντα και μετά να με πάει σπίτι της να μου κλέψει τα νεφρά. Τελικά πέρασε η ώρα και δε της μίλησα και έφυγε και έτσι γλίτωσα χα χα δε σε χάλασε που δεν έπεσα στην παγίδα σου αδηφάγο τέρας , ύπαγε λοιπόν, γύρνα στα σκοτάδια που σε γέννησαν και συνέχισα τον καφέ μου ήσυχος οτι οι δυνάμεις του φωτός υπερίσχυσαν για άλλη μια φορά. Όμως μετα απο λίγο οι δυνάμεις του σκότους ξανακάθησαν δίπλα μου γιατι δεν είχαν φύγει τελικά , είχαν απλά πάει να κατουρήσουν και έτσι ,δε γαμιέται , είπα, μπορώ να ζήσω και με ένα νεφρό και πιάσαμε τη κουβέντα. Μου έδειξε στο χάρτη δυο τρία ωραία μέρη που τά χα επισκεφτεί ήδη ή θα τα επισκεφτώ και μετά έφυγε.
-νεφρό? Τη ρώτησα λίγο πληγωμένος που τελικά δεν ήθελε το κακό μου. Εκείνη γέλασε και έδειξε με το δάχτυλο προς τα που να κατευθυνθώ λέγοντας
-just follow the canal

Κοίταξα το κανάλι και αναρρωτήθηκα αν πρέπει να πάω προς τα εκεί.Ποταμοί εκ της κοιλίας αυτού ρεύσουσιν ύδατος ζώντος. Τα γαλλικά μου είναι χάλια.Είναι περίεργο γιατι όταν πήγαινα σχολείο κοιτούσα έξω απο το παράθυρο τόσο κατα τη διάρκεια των γαλλικών όσο και κατα τη διάρκεια των θρησκευτικών. Πώς γίνεται λοιπόν και δεν ξέρω γαλλικά?
-Ελέφαντα παιδί μου σταμάτα να τρώς τυρόπιτα την ώρα του μαθήματος , θα σε πετάξω έξω. Μετάφρασέ μας την φράση «αυτό το κτίριο είναι μια εκκλησία».Δε μπορούσα να την κάνω τη μετάφραση, κυρία. Βλέπετε, στη γαλλία είναι όλοι καθολικοί.

Βγαίνω απο την εκκλησία και κατευθύνομαι προς το πάρκο. Στρίβoντας παραλίγο να πατήσω πανω σε σκατά σκύλου μετρίου μεγέθους ή μεγάλου και κακοταϊσμένου. «merde» αναφώνησα και έτσι πραγματοποίησα ένα όνειρο ζωής. Πάντα ήθελα να πώ αυτή τη φράση στο φυσικό της περιβάλλον. Να δούμε . Τι άλλο μένει τώρα να κάνω.

Σαφώς η πιο μεγάλη προτεραιότητα , είναι να κάνουμε αυτόν τον κόσμο καλύτερο για τα παιδιά μας. Αυτό φίλοι μου είναι πιο σημαντικο και απο το να κάνουμε εμείς οι ίδιοι παιδια. Παρακολουθώ εξ αποστάσεως τι γίνεται στη χώρα μου και Θελω να μιλήσω στους φίλους μου να τους εξηγήσω οτι δεν πρέπει να απογοητεύονται γιατι εμείς αυτό που θέλουμε δεν είναι να κερδίσουμε μαχες τώρα και να πούμε οτι νικήσαμε. Θέλουμε να αναδιαμορφωθούν οι σχέσεις μας, να γίνουμε εμείς άνθρωποι και έτσι να αλλάξει η κοινωνία, οι αξίες και στο τέλος οι θεσμοί μας. Είναι το πιο σημαντικό και παρότι είμαι μακρυά βλέπω οτι μπήκε το νερό στο αυλάκι. Θέλω να το πώ αυτό , θελω να πω διάφορα αλλα το στόμα μου δεν ανοίγει , υπάρχει μεσα ενας ποντικός απο το όνειρο ενος άλλου φίλου και με εμποδίζει.Με εμποδίζει να μιλήσω και να κοιμηθώ. Είναι περίεργο εμπόδιο ενα ποντίκι μεσα στο στόμα στην ακρογυαλιά. Επ. Για μια στιγμή λίγο...δεν είναι ακρογυαλιά αυτό, δεν είμαι στη Δονούσα. Είμαι στο πάρκο δίπλα στο, στην

Σκατά. Σε ποιά πόλη είμαι? θέλω να ρωτήσω που είμαι,γιατι αυτή τη στιγμή μοιάζει εξίσου σημαντικό με το πού παω και έτσι ζητάω συγνώμη απο ένα περαστικό αλλα με κοιτάει περίεργα, είναι προφανές οτι δεν καταλαβαίνει , πιθανότατα γιατι είναι Ολλανδός και εγώ δεν είμαι πια ούτε στο Βέλγιο ούτε στη Γαλλία, είμαι στο Amsterdam και εκεί δε μιλάνε γαλλικά. Μου πετάει πεντε λέξεις που δεν είναι λέξεις , είναι πέτρες και με πετυχαίνουν στο μέτωπο και με ρίχνουν στο πάτωμα σα κυριακάτικη ραπτομηχανή που έσκισε το σακάκι του γάμου.
«ει» μου λέει η Ζουλιέτ , «είσαι καλά»? περιεργο πως γίνεται αυτο? Αφού δεν την έχω γνωρίσει ακόμα που ξέρει το όνομά μου? Α. Μια στιγμή. Δεν είπε το όνομά μου. Όμως με ξέρει. Πώς με ξέρει? Κάποιος πρέπει να της το είπε οτι θα συναντηθούμε.Δεν έχω ιδέα τι να κάνω όταν την συναντήσω.Νοιώθω πολύ περίεργα.Πιθανότατα τρελαίνομαι. Πρέπει να μείνω στον πραγματικό κόσμο πρέπει να μείνω στον πραγματικό κόσμο πρέπει να μείνω στον πραγματικό κόσμο.Κοιτάω τον Γκουστάβ Ρενέ που κάθεται αμίλητος δίπλα μου.

-Παλιομαλάκα εσύ της είπες το όνομά μου?

Ο Ρενέ με κοιτάει σιωπηλός.Μπα δεν έχει λόγο να απαντήσει ,δεν έχει άλλωστε τι να πεί ακόμα, σκουπίζει τα αίματα απο το μέτωπό του , σηκώνεται απο το παγκάκι και ακολουθεί μια πάπια που ακολουθεί μια βάρκα που ακολουθεί το κανάλι. Ναι ρε μαλάκα, μπράβο. Φύγε και σύ. Ωραία. Στα αρχίδια μου. Τωρα είμαι μόνος , μπορώ να κάνω ότι θέλω. Μπορώ να κάνω ότι θέλω.
Τι να τον κάνεις τον κόσμο αμα δε μπορείς να τον μοιραστείς? Τίποτα, σας το λέω με βεβαιότητα. Πρέπει όμως ο άνθρωπος να μένει και μόνος γιατι κάποιες κοιλάδες δε διασχίζονται με παρέα. Οι χιώτες δεν εξαιρούνται απο αυτόν τον κανόνα. Να μείνεις μόνος μεχρι να έχει νόημα που ήσουν μόνος. Μεχρι να συγχωρέσεις ή να μετανοιώσεις. Αν και μερικές φορές το να μετανοιώνεις είναι ενα μπουκάλι χωρίς πάτο.Τουλαχιστον μεχρι να το πιείς όλο , να τελειώνεις και με αυτό σιγα σιγά. Χωρίς βιασύνη όμως. Όσο γίνεται πιο

Σιγά σιγά το μουσείο κλείνει και με τον αδερφό μου αρχίζουμε να ψάχνουμε την έξοδο. Λίγες ώρες πιο πριν προσπαθούσα να μη φρικάρω με τον κόσμο που συνωστιζόταν μπροστά στην Μόνα Λίζα.Μιλάμε η τύπισσα είναι σα να κάνει dj-set σε παρτάρα στο Βερολίνο και απο κάτω ο κόσμος να τα σπάει. Δεν είναι αστείο. Αν δείτε τον κόσμο που μαζεύεται μπροστά της , τότε θα καταλάβετε γιατι χαμογελάει έτσι.
Ο Καντίσκυ ήταν πραγματικά ιδιοφυής όταν της πρόσφερε αυτό το χαμόγελο. Εεεεε. Όχι , Κάτι δε πάει καλά. Θεέ μου δε μπορώ να θυμηθώ ποιος ζωγράφισε τη Μονα Λίζα. Και επιπλέον Kαντίνσκυ δεν είχα δει ακόμα τότε, θα δώ σε λίγο και σχεδόν θα με παρουν τα κλάμματα μπροστά στα σχεδίασμα του με τα 2 κανόνια. Όχι όχι , δεν μπορεί να είναι σωστό αυτό. Τα δύο κανόνια τα είχα δεί στη Βιέννη πριν απο 4-5 χρόνια. Και η Μονα Λίζα είναι στο Λούβρο όχι στο Πομπιντού. Μα εγώ δεν είμαι στο Πομπιντού. Πού στο διαόλο είμαι γαμώτο? Και το κυριώτερο , εσύ που να είσαι?

-Eγώ? Με ρωτάει ο αδερφός μου
-οχι , του λέω. Εγω. Σου εξηγούσα οτι δεν έχει τελικά σημασία αν υπάρχει θεός ή όχι. Δεν αλλάζει κάτι εκτός κι αν πιστέψεις οτι πρόκειται για κάποιο παππού ηθικολόγο με την αισθητική υπερβατικού γουρουνιού. Συζητάμε πολύ ώρα και προσπαθώ να του εξηγήσω αυτό που μου αποκαλύφθηκε εκ νέου μερικές μέρες μετά διασχίζοντας την κοιλάδα της σκιάς του θανάτου στο Άμστερνταμ. Ο θεός είναι μια σύμβαση για αυτή την άγνωστη αλλα ωστόσο αυταπόδεικτα πραγματική ζωική δύναμη που αναμφίβολα διαπερνά τα πάντα , που κάνει τα λουλούδια να ανθίζουν , τα ποτάμια να κυλάνε , τους ζωγράφους να μεθάνε,τη γαλλιδούλα στον πάνω όροφο να βογγάει και κατ' επέκταση εμένα να μη μπορώ να πάω για ύπνο,την Ιωάννα της Λωρέννης να εγκαταλείπει τα πρόβατα και τη σερβιτόρα στο café le monde moderne στη Lille να χασκογελάει κάθε φορά που της εξηγώ οτι θέλω ενα εσπρέσσο διπλό και ενα ποτήρι πάγων. Συγνώμη τα γαλλικά μου είναι χάλια, ενα ποτήρι παγωμένη. Γαμώτο ενα ποτήρι με παγάκια εννοώ.Με ρωτάει αν είμαι ισπανός επειδή πίνω έτσι τον καφέ μου. Και στην ελλάδα έχουμε ήλιο της απαντάω.Τον κρύβουν τα σύννεφα αλλα σε διαβεβαιώ υπάρχει. Εκείνη δε ξέρω αν με καταλαβαίνει. Μιλάω desperado γαλλικά,ιταλικά,ισπανικά και αγγλικά μαζί σαν τον Σαλβατόρε στο Όνομα του ρόδου και το ποντίκι μεσα στο στόμα μου ψιθυρίζει penitenziagite.

Άγετε οδό πενίας.Είναι κρίμα αυτός ο κόσμος , χωρίς χρήματα δε μπορείς να κάνεις τίποτα θεωρητικά.Αυτό δεν είναι βέβαια αλήθεια αλλα αλήθεια είναι οτι έχουμε καταντήσει αντι να ζούμε με τη λιμπιντό μας,να κυκλοφορούμε βασισμένοι σε μια μη αξιοκρατική εξαργύρωση της. Δε μπορώ να βγάλω απο το μυαλό μου τους πένητες, τους ερημίτες ,τον άγιο βασίλη,τα ξωτικά και τους τάρανδους και όλους αυτούς που περιφρόνησαν το χρήμα όχι σαν κάτι εκ φύσεως κακό αλλα σαν σύμβολο της τύφλας που διέπει την ευπαθή φύση του ανθρώπου. Τρέφω μόνο σεβασμό για όλες αυτές τις αιρέσεις που θαφτηκαν λόγω έκλειψης του θεϊκού σπινθήρα και απο πολιτικές σκοπιμότητες , είναι μια μεγάλη αμαρτία του χριστιανισμού που δεν είδε βαθυά μεσα στο γνωστικισμό τις αλήθειες που και ο ίδιος είχε αναγγείλει.

Τόσες αιρέσεις , τόσοι άνθρωποι και τόσες γλώσσες. Όσοι άνθρωποι τόσες αιρέσεις και τόσες γλώσσες. Τό χουμε ξαναπεί πολλές φορές , πρόκειται προφανώς για τον πύργο της Βαβέλ, δεν υπάρχει καμμία επικοινωνία.Προσπαθεί να πείσει ο καθένας τον άλλο για το πόσο πιο μεγάλη ελευθερία του παρέχει η κοσμοθεωρία του ή το ιδεολόγημά του.Είναι τέτοια η φύση των θρησκευμάτων και των ιδεολογιών ωστε έχουν πάντα διττό χαρακτήρα και εσωτερικές αντιφάσεις. Μπορούν να σε προστατεύσουν απο τον τρόμο του κενού και απο άλλους κατοίκους του ερέβους αλλα και να σε κάνουν να κρυφτείς απο πίσω τους όπως ενας ελέφαντας πίσω απο μια μαργαρίτα. Στην πραγματικότητα όμως τα διαπιστευτήρια της ελευθερίας στα δίνει μονάχα ο εαυτός σου όταν δεν νοιώθεις πια την πιεστική ανάγκη να πείσεις τους άλλους για την αυθεντικότητα του βιώματός σου.Μόνο τότε θα είμαστε ελεύθεροι ,όταν αφήσουμε τους άλλους να είναι ελεύθεροι. Οι γνωστικοί είχαν δίκιο, είμαστε όλοι φυλακισμένοι απλά κάποιοι τό χουν πάρει χαμπάρι και προσπαθούν να αποκτήσουν επίγνωση των ορίων της φυλακής τους. Οι υπόλοιποι κοιμούνται βαθυά ακόμα μεσα στο Matrix.Να εκταθείς όμως, να γίνεις κάτι άλλο, να βγείς απο το κουκούλι σου κρατώντας την ουρά του παγωνιού.Αυτό είναι το πραγματικά δύσκολο.Μακάρι στον άνθρωπο να αρκούσε η λυρικότητα. Αλλα αλλοίμονο, εμείς ψάχνουμε την αλήθεια. Αυτό κάνει τα πράγματα περίπλοκα την ώρα που είναι απλά.


-Απλά πάγο , λέω στη Ζουλιέτ και γελάει.
Μάλλον κάτι άλλο της είπα, γαμώτο, τα γαλλικά είναι τρομαχτικά. Όπως τα σύννεφα στην Αμβέρσα που κάτι ξέρουν για σένα και δεν το λένε.Μου θυμίζουν ένα χαϊκού που σχηματίστηκε τυχαία απο υπότιτλους μιας ταινίας manga που έβλεπα προχθες ή πριν 5 χρόνια. « Στα σύννεφα στροβιλίζονται τοξίνες. Σας το είπα. Τρομαχτικό». Το πιο τρομαχτικό είναι οτι σε λίγο θα σταματήσεις να μου λείπεις.Και τότε ποίος θα είμαι εγώ?


Έτσι είναι , όταν καταλαβαίνεις οτι δεν ξέρεις ποιός είσαι, τρομάζεις.
-Δε ξέρω ποιός είμαι
-μπορείς να γίνεις όποιος θέλεις , μου λέει ο Γκουστάβ Ρενέ και σκύβει απότομα για να αποφύγει τις πέντε πέτρες που του πετάει ο ολλανδός. Μόνο που δεν είναι πέντε πέτρες , είναι πέντε φρούτα που σχηματίζουν ενα πολύπλοκο γκράφιτυ χρωματων και αρωμάτων πάνω στην ισοπεδωτική απλότητα του τούβλου.Αυτά τα φρούτα μου θυμίζουν το δέντρο της γνώσης του καλού και του κακού. Και εκείνο έβαλε τρικλοποδιά στον άνθρωπο και ομοίως τον έριξε στο πάτωμα σαν πιάτο με γίγαντες -σκορδαλιά σε Ιουλιανό τραπέζι απο το οποίο εγώ θα λείπω. Λοιπόν. Και εγώ ο ίδιος δεν είμαι σε διαφορετική θέση. Πριν μερικές μέρες ή πριν γεννηθώ ακόμα, διέπραξα το προπατορικό αμάρτημα απο την αρχή με ένα τρόπο που είναι αδιανόητο να εξηγηθεί και εκεί είδα δέντρα απροσέγγιστα , σάλπιγγες και πούπουλα, λαούς να τους σπρώχνουν τα ίδια τους τα πόδια σε γκρεμούς , είδα λαιμούς κύκνων να στρίβουν σα κεφάλια κουκουβάγιας , μεταξένια σώματα εικοσάχρονων ιταλίδων να μυρίζουν φορμόλη και να γερνάνε και να σαπίζουν και είδα τη ζωή στα σύννεφα να γίνεται θάνατος στην κοιλάδα και το όραμα μου απάθεια για το θείο δράμα.Είδα και σένα να απομακρύνεσαι περα απο την έκταση των δαχτύλων μου και μαζί είδα πολύ σκοτάδι και τρόμαξα γιατι δε το χόρτασα και χωρούσε κι άλλο.

Είδα όμως και τον σταυρωμένο να λάμπει στην ντουζιέρα της μεγάλης απόγνωσης και έπειτα σάλπιγγες και φτερά , τη Ζαν Νταρκ να υψώνει το ξίφος ,έναν ελέφαντα να μεγενθύνεται , να αλλάζει σχήμα και να μεταμορφώνεται σε άλλα ζώα, τον Ηρακλή να αποκτά επίγνωση μπροστά στη Λερναία ύδρα και να ξέρει πια τι να την κάνει όλη αυτή τη θηριώδη γνώση που απειλεί να τον κατασπαράξει.Είδα δύο γιαπωνέζες να κρατάνε η μία αρκουδάκι και η άλλη περίστροφο και στα μάτια τους την αρμονική περιστροφή του κόσμου, τα δαχτυλά των ποδιών μου να γίνονται πλήκτρα πιάνου και να με οδηγούν περα απο εκεί που σταματάει η μουσική. Είδα αυτή τη θαυμάσια μήτρα που αγάπησα να συσπάται απο τα δάχτυλα κάποιου άλλου και την αγάπη μου να αγκαλιάζει ακόμα κι αυτόν.Και χρώματα να υποτιτλίζουν άγνωστες διαλέκτους και υπότιτλους να μεταφράζουν πίνακες ζωγραφικής.Είδα τα τοπία να αλλάζουν με λυρικότητα , όχι ανόητη αλήθεια και το άγαλμα του saint-michel να μου ψιθυρίζει τα λόγια του Δαυίδ και του Αγίου Ιωάννη του Σταυρού. Και την πιο δύσκολη ώρα φίλοι μου, είδα την υπόσχεση εκκολαπτόμενου αυγού που ανοίγει και απο μέσα να ξεχειλίζει ο κόσμος όλος.

σημαίνον και σημαινόμενο

Μου ήρθε πρόσφατα ένα γράμμα, το οποίο είχε εξαιρετικό ενδιαφέρον, κυρίως γιατί είναι κάτι που σκέφτομαι χρόνια τώρα. Αναφερόταν στην ιδιαιτερότητα της ελληνικής γλώσσας, σε αντιπαράθεση με τις υπόλοιπες γλώσσες. Και αυτό όχι, γιατί το είπε ο Λιακόπουλος ή γιατί έχει ιδιαίτερη σημασία επειδή είμαστε/θεωρούμαστε/πιστεύουμε ότι είμαστε Έλληνες. Αλλά γιατί, κατά την προσωπική μου γνώμη, έχει μεγάλη σημασία να κατανοήσουμε το πόσο σημαντικό συγκριτικό πλεονέκτημα έχουμε που μιλάμε αυτή τη γλώσσα, κυρίως δε, όταν την μιλάμε σωστά.
Η διαφορά λοιπόν στην οποία αναφερόταν το γράμμα είναι ότι η ελληνική γλώσσα έχει σημαντική αιτιώδη σχέση ανάμεσα στη λέξη και το πράγμα, στο σημαίνον (λέξη) και το σημαινόμενο (στην έννοια, την ιδέα και την κατάσταση που εκφράζει η λέξη). Έτσι η λέξη ενθουσιασμός προέρχεται από τις λέξεις εν+θεώ, η γεωμετρία από το γέω+μετρώ, το ποτήρι προέρχεται από το ρήμα πίνω κοκ. Αναντίστοιχα, σε άλλες γλώσσες οι λέξεις εκφράζουν κάτι που απλά συμφωνήθηκε. Για τα αγγλικά η λέξη geometry είναι ετυμολογικά κενό γράμμα.
Παράλληλα δύσκολα άλλες γλώσσες έχουν τη δυνατότητα να βρίσκουν δικές τους λέξεις για να περιγράψουν ένα νέο σημαινόμενο (ίντερνετ, αλλά και διαδίκτυο).
Θα προσέθετα ότι είναι ενδιαφέρουσες οι ελληνικές λέξεις που ηχούν όπως το σημαινόμενο. Έτσι στη λέξη χάος, το στόμα σου ανοίγει για να περιγράψει αυτό που θεωρούμε, οι περισσότεροι, ως χάος. Οι λέξεις ροή, ρυάκι, ρέμα, λόγω του ρ έχουν έντονη την αίσθηση της κίνησης του νερού.
Θεωρούν ορισμένοι ότι οδηγούμαστε σε μία lingua franca (τα αγγλικά) που θα αντικαταστήσει τις υπόλοιπες γλώσσες. Οι «οπαδοί» αυτής της κατεύθυνσης υποστηρίζουν ότι και η ελληνική και τα λατινικά ήταν κάποτε linguas francas και τώρα ήρθε η ώρα της αγγλικής, ειδικά μάλιστα λόγω της σύνδεσής της με την τεχνολογία, την πληροφορία και το ίντερνετ. Οι «πολέμιοι» ισχυρίζονται ότι τέτοια μοντέλα δεν ευσταθούν σε καθεστώτα γνήσιας παγκοσμιοποίησης και ενός μεταμοντέρνου περιβάλλοντος.
Είμαι υπέρ και των δύο απόψεων: στις μέρες μας είναι εξαιρετικά χρήσιμη μία lingua franca, με την οποία να μπορεί εύκολα να συνεννοείται ένας βούλγαρος με ένα έλληνα. Αλλά είναι επίσης χρήσιμο να κρατήσει ο καθείς τη δική του γλώσσα, χωρίς αλλοιώσεις σε βαθμό κακοποίησης, με πάλη για εξέλιξη χωρίς απλοποίηση, με ένα ταπεινό πατριωτισμό...τη γλώσσα μου έδωσαν ελληνική (αρχή άξιον εστί)...
Πρόσφατα μιλούσα με μία φίλη στο msn. Έγραφα στα ελληνικά με ελληνικούς χαρακτήρες και την πείραζα για το ότι έγραφε στα ελληνικά με λατινικούς χαρακτήρες, όντας μάλιστα στην Αγγλία...αλλά πως μας φαίνεται ένα ελληνικό κείμενο με λατινικούς χαρακτήρες; Και πώς, αν έστω συμφωνήσουμε να χρησιμοποιούμε λατινικούς χαρακτήρες, θα φτάσουμε σε μία ομόφωνη απόφαση για τη νέα γραφή;...tha einai h tha ine? O anthropos I o anthrwpos? Grapho h grafo? Ellhnikos, ellinikos i elinikos? Toyrkos, tourkos i turkos? Μήπως, το να αρχίσει να μας φαίνεται αγγαρεία να γράφουμε και να μιλάμε σωστά, είναι ένα δείγμα ότι απαρνούσαστε την πάλη μας να περιγράψουμε το σημαινόμενο με το σημαίνον; Μήπως το να δώσουμε χώρο στο «ο,τιδήποτε» είναι ένα πρώτο δείγμα της επικράτησης μίας ιδιωτο-κρατίας, ή άλλως ηλιθιοκρατίας; Ξανά ο Ελύτης μας συμβουλεύει...ένα το χελιδόνι και η άνοιξη ακριβή, για να γυρίσει ο Ήλιος, θέλει δουλειά πολύ...

The lost sheep song

Απίστευτες μουσικές στιγμές του 79

"Κλωτσιά στ' ...

Kάποια παιδιά.
Δηλαδή, ο καθένας από μας
ή και ο διάσημος "Κανένας".

Τι είχαν αυτά τα παιδιά στο κεφάλι τους, όταν με έναν τόσο διακριτικό τρόπο, χλεύαζαν το lifestyle, το Zeitgeist;
Γιατί μας το λένε δύο φορές;

Τα γράμματα δείχνουν ότι μάλλον ακουμπούσαν την παλάμη τους στον τοίχο σα να έγραφαν στο θρανίο τους. Τα "Σ" ειναι κοριτσίστικα ή μήπως από ένα αγόρι που πιέζεται σε μια κοινωνία "normal"; Ίσως μια παρέα αγοριών - κοριτσιών που μεταχειρίζονται αυτή τη φράση μαζί. Δικαίως και επί ίσοις όροις.

Δεν έχει τόνους, δεν έχει αποστρόφους, δεν έχει βιασύνη.
Το χέρι δεν τονίζει, δεν αποστρέφεται, δε βιάζεται.
Και σα φτάνει στο "γράφουμε", δείτε με τι περηφάνεια μεγαλώνει τα γράμματά του. Είναι όλο μια νηφάλια κραυγή στα μούτρα μας.

Τα παιδιά δεν έχουν μνήμη
τους προγόνους τους πουλούν
και ό,τι αρπάξουν δεν θα μείνει
γιατί ευθύς μελαγχολούν.

Sweet Movie / Dusan Makaveyev / Μ. Χατζιδάκις

Arxedia & Αρχίδια

Διαβάζοντας το βιβλίο της Μαίρης Κουκουλέ "ΝΕΟΕΛΛΗΝΙΚΗ ΑΘΥΡΟΣΤΟΜΙΑ" εκδ. νεφέλη 1986, μερικά στιχάκια άρχισαν να ξεχωρίζουν.

36/
Τ' αρχίδια μας κουνιούνται σαν δυο καμπαναριά
κι εσύ θαρρείς πως είναι σακούλες με φλουριά!
50/
Εσύ σουνε που τάκαμες τ' αρχίδια μου κουβάρια
και την ψωλή μου μιαν οργιά και φτάνει στα δοκάρια.
52/
Θε μου, και βρέξε κάστανα και χιόνισε καρύδια
και στις ποδιές των γυναικών ρίξε ψωλές κι αρχίδια.
208/
Έν 'αρχίδι κι ένα μύδι
κάνουνε τον Αρχιμήδη.
378/
Στην αμμουδιά καθόμουνα κι έπαιζα με τα μύδια
κι ερχόντουσαν τα κύματα και μου 'γλυφαν τ' αρχίδια!
416/
Σαμιώτισσα, σαμιώτισσα, ξαπλώσου στα σανίδια,
τούρλωσε την κωλάρα σου, σαμιώτισσα,
και κλάσε μας τ' αρχίδια!
620ιδ/
"-Έχεις τόσο μυαλό στο κεφάλι σου
όσο έχω 'γώ σπόρο στ' αρχίδια μου!"
(ΣτΣ. Λέγεται ότι το είπε ο αθυρόστομος Καραϊσκάκης, το 1825, απευθυνόμενος στον ηλίθιο Κουντουριώτη.)

Εάν έχετε ακούσει κάτι από τον παππού σας που σχετίζεται με το θέμα, μην διστάσετε να επικοινωνήσετε μαζί μας στο comment box. Εάν όχι..."στ' αρχίδια μου."

Ευχαριστώ πολύ.

:)++@@==

Cna yuo raed tihs?

Όλοι μας έχουμε συντάξει κείμενα, κι ενδεχομένως θα συνεχίζουμε να το κάνουμε έτσι για πολύ καιρό ακόμα, με πολλά ορθογραφικά λάθη. Είναι γνωστό ότι αντιλαμβανόμαστε την κάθε λέξη όχι συνειδητοποιώντας κάθε φθόγγο χωριστά (π.χ. τη λέξη έ-ν-α ως έψιλον νι άλφα) αλλά ως "ζωγραφιά" που, όντας οικεία, μας οδηγεί στο να σκεφτούμε ή να προφέρουμε την αντίστοιχη λέξη. Απλό παράδειγμα αποτελεί ένα κείμενο που κυκλοφορεί στα mail boxes μας και δεν είναι καν στη μητρική μας γλώσσα...

Cna yuo raed tihs?

i cdnuolt blveiee taht I cluod aulaclty uesdnatnrd waht I was rdanieg. The phaonmneal pweor of the hmuan mnid, aoccdrnig to a rscheearch at Cmabrigde Uinervtisy, it dseno't mtaetr in waht oerdr the ltteres in a wrod are, the olny iproamtnt tihng is taht the frsit and lsat ltteer be in the rghit pclae. The rset can be a taotl mses and you can sitll raed it whotuit a pboerlm. Tihs is bcuseae the huamn mnid deos not raed ervey lteter by istlef, but the wrod as a wlohe. Azanmig huh? yaeh and I awlyas tghuhot slpeling was ipmorantt! if you can raed tihs forwrad it

Βλέπετε, λοιπόν, ότι μπορείτε να διαβάσετε τις λέξεις χωρίς αυτές να είναι ούτε ορθογραφημένες κι ούτε καν με τους φθόγγους τους στην σωστή θέση. Συνεπώς, ας συμφωνήσουμε ότι δεν χρειαζόμαστε την ορθογραφία για να κατανοήσουμε γενικά μία λέξη. Το "περίπου" αρκεί.

Με ευκολία μπορούμε να αναφέρουμε ως τις δύο πιο συνήθεις αιτίες των ορθογραφικών μας λαθών την "δακτυλική παραδρομή" (κατά τη φροϋδική "γλωσσική παραδρομή") ή την απλά λάθος πληκτρολόγηση. Αυτό όμως μπορούμε να το αντιμετωπίσουμε εύκολα με τους αυτόματους διορθωτές κειμένου. Γιατί εξακολουθούμε να γράφουμε λάθος;

Η αισθητική αξία μιας λέξης είναι ένας τρόπος να αποτιμήσεις την όλη αξία της. Ένας άλλος είναι το ειδικό εννοιολογικό της βάρος μέσα στον ωκεανό των λέξεων. Η παραποίηση μιας λέξης μπορεί να αποβεί καθοριστική για την ορθή ή μη κατανόηση από τον αναγνώστη του νοήματος που θέλουμε να περάσουμε. Επειδή όμως αυτό συμβαίνει αρκετά σπάνια ας μην το θίξουμε άλλο. Αυτό που ενδιαφέρει εμένα είναι η λέξη ως αισθητική. Μία αλλοίωση της εικόνας που έχουμε στο μυαλό μας για να περιγράψει τη λέξη "ένα" θα ήταν για παράδειγμα η λέξη "αίνα". Αυτή η ζωγραφιά στα δικά μου μάτια φαίνεται ότι είναι, ή έχει τουλάχιστον κάτι, λάθος. Σαν να βλεπω ας πουμε αυτό...

{ Τα παραδείγματα που χρησιμοποιώ είναι επίτηδες χοντροκομμένα για εύκολη κατανόηση }

Δημιουργείται, συνεπώς, μια ασυνέχεια οπτικού ερεθίσματος και έννοιας που δημιουργώ ο ίδιος στο κεφάλι μου όταν διαβάζω για παράδειγμα τους στίχους:

" Αίνα το χελιδόνι κι η άνοιξ΄ακριβή"

Οι λόγοι που εγώ θα έλεγα ότι οδηγούν σ΄αυτή την κατάσταση ανορθογραφίας είναι κυρίως δύο.

• Δεν ζωγραφίζουμε τις λέξεις που γράφουμε όπως παλιότερα κι έτσι απομακρυνόμαστε από τον φετιχισμό μαζί τους ως τέχνημα. Αυτό που ο Ντίνος Χριστιανόπουλος έιχε περιγράψει πολύ ωραία γράφοντας:

Μην καταργείτε την υπογεγραμμένη
ιδίως κάτω από το ωμέγα
είναι κρίμα να εκλείψει
η πιο μικρή ασέλγεια
του αλφαβήτου μας

• Πλέον, η σχέση μας με την αποτύπωση των λέξεων είναι η πίεση των σωστών πλήκτρων, γεγονός που μας μετατρέπει σε εντολείς της δημιουργίας τους κι όχι σε πραγματικούς δημιουργούς τους.

Η ορθογραφία είναι ένας τρόπος να δείξουμε τον σεβασμό μας στην (κοινή) αισθητική αντίληψη του αναγνώστη. Βέβαια, μπορούμε να είμαστε "ανορθόγραφοι με αιτία".

-Πότε;
-Αν δικαιολογούμε γιατί το κάνουμε, άμεσα ή εμμεσα.

Και για να είμαι πιο σαφής, ιδού η απόδειξη ότι το στηρίζω.

Το θέμα είναι να μην χρησιμοποιούμε υπερεαλιστικά μέσα ("αίνα") για να περιγράψουμε ρεαλιστικές έννοιες ("ένα"), αλλά ακριβώς το αντίθετο. Σαν την τέχνη, να μεταχειριζόμαστε τις αληθινές λέξεις για να πούμε υπερεαλιστικά πράγματα.

Μικρός, όταν ακόμα δεν είχα ξεπεράσει το χριστιανικό άγος, πίστευα ότι το να γράψω "του θεού" ήταν, εκτός από ασέβεια, ορθογραφικό λάθος. Το σωστό ήταν "Του Θεού". Τώρα μπορώ να στηρίξω γιατί θεωρώ ορθογραφημένη την πρώτη εκδοχή. Κι αυτό είναι μια θέση που με κάνει να στηρίζω την επιλογή μου να χρησιμοποιήσω τους φθόγγους "τ" αντί "Τ" και "θ" αντί "Θ".

Πιστεύω ότι το internet προάγει τη σκέψη σε επίπεδο περιεχομένου, αφού κοινοποιώντας την και επιτρέποντας τα comment boxes προσέχουμε περισσότερο τι λέμε (συν του ότι "verba volant, scripta manent"), αλλά όσον αφορά στην ορθογραφία...δικαιολογούμε τους εαυτούς μας πολύ εύκολα.

Βρείτε τα λάθη!