Πλους ημών των υπερηρώων

Έτυχε να είμαι κάπου απ΄ όπου μπορούσα να δω τη δύση σήμερα. Για την ακρίβεια ήταν μια διαδικασία που ξεκίνησε αρκετά πιο πριν, όταν, λόγω των σύννεφων, ο ήλιος δεν ήταν ακόμα ορατός.

Κάθε φορά που παρατηρώ τα σύννεφα στον ουρανό με τις ακτίνες του ήλιου που τα διασχίζουν, πώς αυτά καταλήγουν στη θάλασσα και την αποχρωματίζουν, σκέφτομαι το θεό.

Πολλοί συνάνθρωποί μας υποστηρίζουν ότι «δεν μπορείς να δεις το θεό αλλά μόνο τα έργα του». Αυτό το αντιλαμβάνομαι τώρα σαν τις φωτεινές δέσμες που, ενώ δεν μπορώ να δω την πηγή τους, οι ίδιες είναι αισθητές.

Κάποιοι θα έλεγαν ότι «ο θεός υπάρχει όταν γίνεται αντιληπτός από τις αισθήσεις μας», που με κάνει να σκέφτομαι τη απρόσκοπτη δύση του ήλιου, όταν τότε μπορείς να δεις τον ήλιο με τα μάτια σου.

Δεν μπορώ να σκεφτώ ούτε έτσι, ούτε αλλιώς.

Για μένα θείο είναι το πορτοκαλί πέπλο που ο ήλιος αφήνει να πέσει μαλακά πάνω στον ορίζοντα όταν ταξιδεύει δυτικά. Επειδή όμως η σχέση «ανθρώπου – θεού» με ενδιαφέρει μόνο στη διαλεκτική της, οφείλω να παρουσιάσω και μια μεταβλητή στην εξίσωση.

Εμείς, ας πούμε σαν superheroes, πετάμε πάνω απ’ την πραγματικότητα, χωρίς να την ακουμπάμε, με κατεύθυνση δυτική. Πετάμε προς το τέλος μας. Ξεκινάμε το ταξίδι μας την ώρα της δύσης, ανήμποροι να καταλάβουμε οτιδήποτε θείο. Πηγαίνουμε με την ίδια ταχύτητα που ο ήλιος κυκλώνει τη γη, έτσι πάντα βλέπουμε το πέπλο και ποτέ τον ήλιο. Με αυτόν τον τρόπο αιωρούμαστε στη ζωή μας, προσεγγίζοντας, μα πάντα σαν τις Δαναΐδες ατελέσφορα, την πραγμάτωση του σκοπού μας. Ώσπου μια μέρα, ω, τι μεγαλείο αληθινό και ακέραιο, ο ήλιος ανατέλλει από τη δύση, με μόνη προειδοποίηση την αρπαγή του πέπλου. Είναι η αρχή της πτώσης μας από τον κόσμο των υπερηρώων και της superposition, στη λήθη της ύλης. Πριν βουτήξουμε στο πορφυρό στόμα της θάλασσας, είναι η μόνη ευκαιρία που θα έχουμε ποτέ να γευτούμε τη γνώση, να μυηθούμε, να τελειώσουμε.

Θεός για μένα είναι η στιγμή κρούσης της ανθρώπινης συνείδησης στον ωκεανό της ύλης.

Μπλούμ!

Καλό Σαββατοκύριακο.

(εμπνευσμένο από την Αίγινα και τον μικρό πρίγκηπα του πλανήτη Β612)

Π(x) = Π'(x)

"Οι ριψεις πιπτουν, δεν εκπιπτουν."

Η αλαζονεια μας ειναι για φτυσιμο. Ναι, ναι, κυριες και κυριοι, για βιαιο και απευθειας φτυσιμο.
Πώς ηταν δυνατον τοσο καιρο να μην καταλαβαινω την αμεση και ουσιωδη προσφορα ολων των αλλων ανθρωπων πλην εμου, σε αυτο το "κατι" που ειμαι εγω. Η συναρτηση ειναι τοσο απλη που με ριχνει κατω. Ποσες φορες εχεις πει "πωπω, ρε μαλακα, κοιτα πως ειναι αυτος/η"; Σιγουρα οσες και γω. Το λοιπον. Φιλε(/η) αναγνωστη(/ρια), την τυφλα μας την μαυρη. Ο,τι ειδες ηταν η ικανοποιηση μιας πιθανοτητας. Αυτο συμβαινει για ολους μας, βεβαιως. Ομορφοι, μαυροματηδες, δυσκοιλιοι, ποζεραδες, υψιφωνοι, αδεξιοι, ολοι ειμαστε η ικανοποιηση μιας, εκ των δυνατων ενδεχομενων, πιθανοτητας. Αρα, μερος του πειραματος. Ωραια. Σε ενα πειραμα τυχης ομως τα αποτελεσματα δεν ειναι απο πριν γνωστα. Και, ως συνεπεια αυτου, σημερα εσυ εισαι ο μουναρος με το 1,75μ υψος και ο αλλος ο σπυριαρης με 4 βαθμους μυωπια και γυναικομαστια, αλλα σε μια αλλη "ριψη" του αδεκαστου ζαριου που λεγεται τυχη, θα ησουν μια γυναικα στο Αφγανισταν με κλειτοριδεκτομη. Τι χρωσταμε, λοιπον, στους "αλλους" ως ικανοποιητες των πιθανοτητων που δεν φεραμε εμεις στις πλατες μας, ειτε μας αρεσε να τις κουβαλαμε ειτε οχι; Πολλα. Ουσιαστικα, αν το δεις στην αφαιρεση του, τους χρωσταμε αυτο που ειμαστε τωρα, εφοσον εμεις ειμαστε αυτο που δεν μπορουσε κανεις αλλος να γινει. (Ελπιζω να εισαι μαζι μου ακομα.)

Δι' αυτα και αφου σκεφτηκα κατα τον νομο, θα πω:

Οχι! Μη φορτωνετε στον Κοσμο ευθυνες που δεν μπορει να αποταξει.
Βρισε το μαλακα. Αλλαξε τον αδιαλλακτο. Μα μην ξεχνας οτι εσυ, ο αλαζονικος ανθρωποχοιρος, θα μπορουσες να ησουν στην θεση του. Γι αυτο και οι κρισεις σου θα πρεπει να διατρεχονται απο μια...
...πώς τη λενε τη λεξη...να δεις...πες το, μωρε...
$!@#$@$#%$%&^%&*&^*)(&*%^&%^%$%@#$@!$#%@#$%$^%&

Εναρξη Δραματοποιησης
{ριψη ζαριου = ντορτια}
εν χορω ["παλι ντορτια ηφερες και τα παιδια πεινανε"]
Εισοδος Εναλλακτικης Πιθανοτητας
("-ειμε ενα πεδι απο το ζεφιρι με εξη αδερφια, ο πατερας μου ινε στο κρεβατι, δεν εχο να φαω, μπορη καποιος αθρωποσ, ο θεος να σας βοηθησει, να δωσει κατι και σε μενα;-")

{{αιτουμαι βοηθειας για την ανωθεν λεξη}}

Letter from God to Man

Dan le Sac vs Scroobius Pip

yparxei kai to pio dramatiko

..kai to official (pio 'aposteirwmeno' opws to apokalesan kapoioi)

mou arese poly . elpizw na to breite endiaferon >