Τα παιδιά με τις κόκκινες γραβάτες (πάλι)

photo by: Phileleftheros

Έγραφα πριν 2 χρόνια για τα παιδιά στην Κύπρο με τις κόκκινες γραβάτες, τότε που ο αριστερός Χριστόφιας συναντούσε τον Αριστερό Ταλάτ στο τραπέζι των απευθείας διαπραγματεύσεων μεταξύ των δύο πλευρών… τότε που το «κλίμα» ήταν καλό...

Σήμερα πραγματοποιήθηκε σε «καλό κλίμα» η συνάντηση μεταξύ του Χριστόφια και του νέου δεξιού συνδαιτυμόνα στο τραπέζι, του Έρογλου, που πήρε την προεδρία του βόρειου μέρους της Κύπρου πριν κανένα μήνα.

Στη συνάντηση, και μετά από ανακοίνωση του Γ.Γ. του ΟΗΕ ότι βλέπει λύση μέσα στους επόμενους μήνες (!), επιβεβαιώθηκε πως οι διαπραγματεύσεις θα συνεχίσουν από εκεί όπου τις άφησαν με τον αριστερό Ταλάτ που έφυγε...

Φαντάζομαι πως γι’ αυτό φόρεσε και ο δεξιός Έρογλου κόκκινη τη γραβάτα σήμερα... και για να δέσει το set κόκκινη και η γραβάτα του Ντάουνερ, του Αυστραλού ειδικού απεσταλμένου του Ο.Η.Ε. στην Κύπρο...

Κόκκινες οι γραβάτες λοιπόν και πάλι... ακόμα 2 χρόνια μετά... το 1974

Για να δούμε αν θα δούμε ποτέ και τίποτα πέρα από την απλή πολιτική σημειολογία...

Εκλογές στη βόρεια Κύπρο

Χτες πραγματοποιήθηκαν εκλογές στη βόρεια Κύπρο για τη θέση του προέδρου.

Νικητής της αναμέτρησης από τον πρώτο γύρο -μιας και κατάφερε να συγκεντρώσει το 50% +1 / δηλαδή 50.38%- ήταν ο εθνικιστής Derviş Eroğlu, οι θέσεις του οποίου θυμίζουν αρκετά τον "θρυλικό" Ραούφ Ντεκτάς -δύο κυρίαρχα κράτη κ.τ.λ.


Είναι χαρακτηριστικό το γεγονός ότι όλοι οι "προοδευτικοί" τουρκόφωνοι κύπριοι φίλοι δεν μπορούσαν να κρύψουν την απογοήτευσή τους για το γεγονός.

Οι ατάκες όπως, "αυτό ήταν το τέλος της ελπίδας για ειρήνη στην Κύπρο", "Shame on cyp" ή "Ψήφισα γιατί δεν ήθελα με τίποτα να γυρίσουμε πίσω" εκφράζουν με έντονο τρόπο την απογοήτευση που σκόρπισε το εκλογικό αποτέλεσμα σε σύγχρονους νέους της βορείου κύπρου.

κλικ για να διαβάσετε το υπόλοιπο

- photos by pause -

Τα παιδιά με... τις κόκκινες γραβάτες

Η φωτογραφία είναι από την πρώτη επίσημη συνάντηση μεταξύ του Προέδρου της Κυπριακής δημοκρατίας κ.Χριστόφια και του Προέδρου της «Τουρκικής Δημοκρατίας της Βορείου Κύπρου» κ.Ταλάτ.

Εκπροσωπώντας και οι δύο την Αριστερά δεν παρέλειψαν την αρμόζουσα πολιτική σημειολογία της γραβάτας… παρόλα αυτά όμως, φαίνεται λιγάκι αστείο...

photo from: Phileleftheros

Κύπρος: Προεδρικές Εκλογές 2008

Πριν από λίγο ολοκληρώθηκε η καταμέτρηση των ψήφων του 2^ου γύρου των προεδρικών εκλογών στην Κύπρο.

Νέος πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας είναι ο Δημήτρης Χριστόφιας με 53,36% έναντι 46,64% του ανθυποψηφίου του Ιωάννη Κασουλίδη.

Είπα να κάνω αυτό το post για να πω δυο λόγια για το τι σημαίνει αυτό, γιατί είναι αλήθεια ότι πολλοί ελλαδίτες (όπως μας αποκαλούν οι κύπριοι μη θέλοντας να δημιουργήσουν τον εθνικό διαχωρισμό Ελληνας – Κύπριος) δεν ξέρουμε πολλά για το τι συμβαίνει στην Κύπρο.

Ο Δημήτρης Χριστόφιας είναι πρόεδρος της Κυπριακής Βουλής των αντιπροσώπων και Γ.Γ. του ΑΚΕΛ. (Ανορθωτικό Κόμμα Εργαζόμενου Λαού).

Το ΑΚΕΛ εκπροσωπεί την αριστερά στην Κύπρο και είναι η πρώτη φορά που βγαίνει πρόεδρος της Κύπρου κάποιος από αυτόν τον χώρο, αν και το ΑΚΕΛ συμμετείχε και παλαιότερα στην κυβέρνηση, μέσω των συνεργασιών που γίνονται για την στήριξη κάποιου υποψήφιου προέδρου (π.χ. ο Τ. Παπαδόπουλος [πρώην πρόεδρος] είχε βγει με την στήριξη του ΑΚΕΛ και κάποια υπουργεία τα είχε το ΑΚΕΛ).

Ιστορικά, τόσο στο Κυπριακό Πρόβλημα, όσο και στην αντιπαλότητα μεταξύ των δύο κοινοτήτων (ε/κυπριακή, τ/κυπριακή) έπαιξε σημαντικότατο ρόλο η ταυτόχρονη άνοδος του Ελληνικού και Τουρκικού εθνικισμού.

Η μόνη πολιτική δύναμη, μετά την ανεξαρτησία από την αποικιοκρατική κυριαρχία της Μ. Βρετανίας, η οποία ήταν αντίθετη στον εθνικισμό ήταν το ΑΚΕΛ στο οποίο συμμετείχαν και πολλοί τ/κύπριοι. Το ΑΚΕΛ ήταν παραδοσιακά αντίθετο στην κυριαρχία του εθνικισμού και προέβαλλε αντίθετα, μια κυπριακή ταυτότητα, δεμένη με τον γεωγραφικό χώρο και στηριζόμενη περισσότερο στα ήθη και τα έθιμα των κυπρίων.

Ως αριστερής νοοτροπίας ήταν και αντίθετο προς την θρησκεία, παράγοντας που έπαιξε, αλλά και παίζει ακόμα ρόλο στον διαχωρισμό, μιας και, ιδιαίτερα στους ε/κ, η εκκλησία ήταν παραδοσιακά η δύναμη που εξέφραζε τον ελληνικό εθνικισμό. Η θέση αυτή του ΑΚΕΛ δημιούργησε ένα παράδοξο… τον Κυπριακό Αριστερό Πατριωτισμό, δηλαδή: Ούτε Έλληνες ούτε Τούρκοι! Απλά Κύπριοι… Η μόνη οπτική που είχε κάποιο μέλλον… Όμως, στην μάχη μεταξύ κομμουνιστών και εθνικιστών που ακολούθησε την ανεξαρτησία, το ΑΚΕΛ έχασε πολλή από την δύναμή του και αναγκάστηκε να χαμηλώσει τους τόνους της διεκδίκησης των θέσεών του, για να μείνει ζωντανό στην πολιτική σκηνή της Ν. Κύπρου…

Βέβαια, πολλά έχουν αλλάξει από τότε και το ΑΚΕΛ δεν είναι πια κομμουνιστικό κόμμα όπως στο παρελθόν. Εκπροσωπεί μια ευρωπαϊκή σύγχρονη αριστερά. Στην μετά 74 εποχή το ΑΚΕΛ ήταν ο θιασώτης της επαναπροσέγγισης με την τ/κ κοινότητα την οποία βλέπει «ότι αποτελεί μια από τις δυο βασικές κοινότητες που θα συνομολογήσουν την ομοσπονδία σε μια λύση του κυπριακού προβλήματος» .

Τι σημαίνει τώρα το ότι ένα τέτοιο κόμμα βρίσκεται επίσημα στην εξουσία;

Στον πρώτο γύρο των εκλογών 2008 ήταν 3 υποψήφιοι ο Τ. Παπαδόπουλος (ΔΗΚΟ: Δημοκρατικό Κόμμα: Κέντρο), ο Ιωάννης Κασουλίδης (ΔΗΣΥ: Δημοκρατικός Συναγερμός: Δεξιά) και ο Χριστόφιας (ΑΚΕΛ).

Όπως και σε πολλές άλλες ευρωπαϊκές χώρες, έτσι και στην Κύπρο, η απόσταση μεταξύ Δεξιάς και Αριστεράς δεν είναι τεράστια. Στην Κύπρο όμως σε αυτές τις εκλογές ο κόσμος δεν ψήφισε Αριστερά ή Δεξιά… Ψήφισε ΝΑΙ ή ΟΧΙ στην λύση επιτέλους του προβλήματος.

Ο Χριστόφιας και ο Κασουλίδης λένε ΝΑΙ στην Λύση και την επανένωση του Νησιού. Ο Παπαδόπουλος εκφράζει την θέση του διαχωρισμού του νησιού… και πήρε πόδι από τον πρώτο γύρο ενώ ήταν το φαβορί…

Ο Παπαδόπουλος είχε ουσιαστικά θάψει το σχέδιο Αννάν, με το οποίο η Κύπρος έφτασε πιο κοντά από ποτέ στην λύση. Με τον λόγο του το προηγούμενο βράδυ από το δημοψήφισμα, στον οποίο χαρακτηριστικά κλαίγοντας είπε «παρέλαβα κράτος και δεν θα παραδώσω κοινότητα», ώθησε τους ε/κ στο συντριπτικό ΟΧΙ (+70%) και γύρισε το νησί πίσω στον εθνικιστικό παροξυσμό ο οποίος μόνο προβλήματα φέρνει.

Τι σημαίνει το ότι οι ε/κύπριοι ψήφισαν Αριστερό Πρόεδρο;

Ότι θέλουν, καίγονται πια για λύση… και εμπιστεύονται το κόμμα το οποίο διατηρεί τις καλύτερες σχέσεις με την τ/κ κοινότητα…

Στα επόμενα 5 χρόνια (διάρκεια της θητείας του Προέδρου της Δημοκρατίας) είναι πια πολύ πιθανό να δούμε κάποιου είδους λύση… την οποία τουλάχιστον θα διαπραγματευτεί ένας πρόεδρος ο οποίος επηρεάζεται λιγότερο από την σαπίλα του εθνικισμού… του χειρότερου παιδιού του 20^ου αιώνα…

Εκλογές στη βόρεια Κύπρο

Χτες πραγματοποιήθηκαν εκλογές στη βόρεια Κύπρο για τη θέση του προέδρου.

Νικητής της αναμέτρησης από τον πρώτο γύρο -μιας και κατάφερε να συγκεντρώσει το 50% +1 / δηλαδή 50.38%- ήταν ο εθνικιστής Derviş Eroğlu, οι θέσεις του οποίου θυμίζουν αρκετά τον "θρυλικό" Ραούφ Ντεκτάς -δύο κυρίαρχα κράτη κ.τ.λ.


Είναι χαρακτηριστικό το γεγονός ότι όλοι οι "προοδευτικοί" τουρκόφωνοι κύπριοι φίλοι δεν μπορούσαν να κρύψουν την απογοήτευσή τους για το γεγονός.
Οι ατάκες όπως, "αυτό ήταν το τέλος της ελπίδας για ειρήνη στην Κύπρο", "Shame on cyp" ή "Ψήφισα γιατί δεν ήθελα με τίποτα να γυρίσουμε πίσω" εκφράζουν με έντονο τρόπο την απογοήτευση που σκόρπισε το εκλογικό αποτέλεσμα σε σύγχρονους νέους της βορείου κύπρου.

Πιο συγκεκριμένα, ο Ταλάτ κέρδισε την επαρχία της Lefkoşa (βόρεια Λευκωσία) όπου και συγκεντρώνονται οι περισσότεροι από αυτούς που ανήκουν στην μεσαία και ανώτερη οικονομική τάξη των τουρκόφωνων Κυπρίων, οι οποίοι μάλιστα εναντιώνονται στην αυξανόμενη παρουσία των χαμηλότερου μορφωτικού και οικονομικού επιπέδου τούρκων στο νησί, και ήταν αυτοί οι οποίοι κυρίως τον ψήφισαν. Δυστυχώς όμως δεν κατάφερε να πάρει τις υπόλοιπες επαρχίες στις οποίες ο Eroğlu είχε από νωρίς το προβάδισμα -στη Mağusa (Αμμόχωστος) ήταν σίγουρο μιας και κατάγεται από κει και το ίδιο και στη Güzelyurt (Μόρφου) μιας και στο Σχέδιο Αννάν αναφερόταν πως η περιοχή θα επιστραφεί στους ελληνόφωνους Κύπριους και οι άνθρωποι φοβόντουσαν ότι αν ψηφίσουν τον Ταλάτ θα χάσουν τα σπίτια τους.

Όπως ακούγεται έντονα -αλλά φάνηκε κιόλας από την σύνθεση των συμμετεχόντων στην προεκλογική συγκέντρωση του Eroğlu- το αποτέλεσμα κρίθηκε αρκετά από την ψήφο των πολιτογραφημένων στη βόρεια Κύπρο τούρκων (aka έποικοι).


Το σύνολο του εκλογικού σώματος ήταν περίπου 160.000 άτομα, ψηφίσαν οι 120.000 (75%) και οι ψήφοι που δώσανε τη νίκη, από τον πρώτο γύρο (το 0.38%), υπολογίζονται λίγο κάτω από τις χίλιες!

Σε αριθμούς αυτά είναι: Derviş Eroğlu : 61,491 ψήφοι έναντι, Mehmet Ali Talat : 52,302.
- σύμφωνα με την wikipedia - στις προηγούμενες προεδρικές εκλογές το 2005, ο Ταλάτ νίκησε με 55,943 έναντι 22,869 ψήφους για τον Έρογλου.

Σημαντικό είναι ακόμα και το ποσοστό της αποχής, 25%, στο οποίο υπάρχουν μέσα και αυτοί -οι πιο ριζοσπάστες αριστεροί και Κύπριοι πατριώτες που "μισούν" τον Ταλάτ του οποίου οι θέσεις, κατά τη γνώμη τους, δεν διαφοροποιούνται και πολύ από αυτές της Τουρκίας, την οποία θεωρούν δύναμη κατοχής στον τόπο τους που προωθεί την πολιτισμική τους εξαφάνιση από τον αυξανόμενο αριθμό τούρκων στο νησί.

Ακόμα, η "στροφή" του Ταλάτ προεκλογικά προς την υποστήριξη των δικαιωμάτων των τούρκων στην καταγωγή πολιτών της βορείου κύπρου, για ψηφοθυρικούς λόγους, σίγουρα του "έκοψε" κάποιους ψήφους από αυτό το πιο ριζοσπαστικό κομμάτι της κοινωνίας που μπορεί να τον ψήφιζε απλά για να μην βγει το χειρότερο -συνηθισμένη παγίδα του παιχνιδιού που λέγεται "εκλογές" παντού στον κόσμο- παρά το γεγονός ότι κεντρική τους θέση είναι ότι δεν υπάρχει ουσιαστική διαφορά μεταξύ των εκάστοτε υποψηφίων μιας και οι αποφάσεις παίρνονται στην Άγκυρα.

Σε σχέση με όλ' αυτά ο ελληνικός, ελληνοκυπριακός και διεθνής τύπος έχει αρχίσει να τρομοκρατεί με άρθρα τα οποία μιλάνε για μεγάλη αλλαγή στο σκηνικό των απευθείας διαπραγματεύσεων το οποίο είχαν στήσει ο Χριστόφιας και ο Ταλάτ εδώ και 18 μήνες. Οι δηλώσεις του Ερντογάν από τη μία: "έχουμε συζητήσει με τον Έρογλου και οι διαπραγματεύσεις θα συνεχιστούν στη βάση των ψηφισμάτων του ΟΗΕ", και του ίδιου του Έρογλου από την άλλη: "ναι θα συνεχίσουμε τις διαπραγματεύσεις στη βάση του ΟΗΕ αλλά με τη δική μου ομάδα και υπολογίζοντας τις πραγματικότητες της Κύπρου", δε φαίνεται πως καθησυχάζουν την διεθνή κοινότητα η οποία έχει δείξει την "θέλησή" της να τελειώνουμε με αυτό το θέμα -η Ε.Ε. έβγαλε ανακοίνωση και το διπλωματικό-θεαματικό παιχνίδι έχει ξεκινήσει στα μήντια.

Βέβαια, είμαι σίγουρος πως οι δεξιές-εθνικιστικές πολιτικές δυνάμεις στην ελληνοκυπριακή πλευρά, που τόσους μήνες είχαν πρήξει τον Χριστόφια κάνοντας του τη ζωή δύσκολη -μέχρι και στο νοσοκομείο πήγε κάποια στιγμή με ενοχλήσεις στην καρδιά, ο κακαμοίρης :0 - τώρα τρίβουν τα χέρια τους και χαμογελούν.


Η κατάσταση στην Κύπρο (βόρεια και νότια), όπως την έχω δει τους τελευταίους μήνες που βρίσκομαι εδώ, καθόλου δεν προμηνύει πως θα έχουμε κάποια λύση στη βάση ενός κοινού κράτους με κοινή ιθαγένεια κ.τ.λ.-μια "επανένωση του νησιού". Παρ' όλες τις προσπάθειες κάποιων σημαντικών κομματιών της ε/κ και τη τ/κ κοινωνίας, με εκδηλώσεις και διαδηλώσεις, που τροφοδοτούνται έντονα και από τη φαντασία της στιγμής ανατροπής της, από το 1974, πραγματικότητας που θα έρθει σαν εξιλέωση στον "κουρασμένο πια αυτόν τόπο" και θα τροφοδοτήσει τις πολυπόθητες κοινωνικές αλλαγές, η πλειοψηφία μάλλον μοιάζει να γέρνει προς μια διατήρηση της "ασφάλειας" και του μη-ρίσκου, της πλευράς του φόβου της αλλαγής (φόβος που εκφράζεται και από την κυπριακή ελληνική φράση: "Κρύψε να περάσουμε").

Όλο και περισσότερο -ιδιαίτερα μάλιστα και τώρα μετά το εκλογικό αποτέλεσμα αυτό- μου φαίνεται πως το πιο πιθανό να γίνει είναι ένας διακανονισμός ο οποίος να "λύνει" το πρόβλημα, χωρίς όμως να "θέτει σε κίνδυνο" αυτούς που φοβούνται τον "άλλο" και λένε τις ίδιες εθνικιστικές πα....ρες που τόσα χρόνια ταλαιπωρούν με τον χειρότερο τρόπο τους "προοδευτικούς" κυπρίους (ελληνόφωνους και τουρκόφωνους).

Όπως και να έχει πάντως, το θέμα είναι πως πολλά έχουν αλλάξει μετά το 2003 και το "άνοιγμα" των συνόρων στην Κύπρο. Το νερό των επαφών -προσωπικών και συλλογικών- μεταξύ των κυπρίων στις δυο πλευρές, έχει μπει πια στο αυλάκι και πίσω δε γυρνά. Ακόμα και στην περίπτωση μιας λύσης που δε θα επανενώνει το νησί οι άνθρωποι βρίσκουν τρόπους, απλά δεν είναι εύκολο, θέλει θέληση και πείσμα.


Το θέμα όμως είναι ότι και στην μία περίπτωση -αυτή της επανένωσης- και στην άλλη -αυτή της συγκαλυμμένης διχοτόμησης- πάντα κάποιοι θα είναι δυσαρεστημένοι, και όπως δείχνουν τα πράγματα αυτοί που θα την "πάθουν" θα είναι αυτοί που θέλουν την επανένωση, την αποστρατικοποίηση, την ειρήνη, τη φιλία, την ελεύθερη μετακίνηση, τις ελεύθερες σχέσεις...

Μια ιδέα αν τα πράγματα όντως κατευθύνονται προς τα εκεί, η οποία έχει ανεπίσημα ξανά-ακουστεί, είναι αυτή της τριζωνικής Κύπρου -με μια τρίτη ζώνη στην Λευκωσία και τα περίχωρα (όπου συγκεντρώνονται και οι περισσότεροι από τους υπέρ της επανένωσης και πάνω και κάτω) η οποία θα είναι στο ενδιάμεσο.


Ένα τέτοιο αίτημα υποστηριζόμενο από ένα δυνατό κοινωνικό κίνημα θα ήταν μια σημαντική αλλαγή και θα αναδείκνυε τόσο την ιδιαιτερότητα της Λευκωσίας ως ενός ενδιάμεσου χώρου με έντονο πολυπολιτισμικό και κινηματικό χαρακτήρα, όσο και τη μερίδα αυτή των κυπρίων, αλλά και των πολλών "haffies" (αυτών που είναι μισοί κύπριοι μισοί οτιδήποτε άλλο, δυτικό ή μη) που ενώ υπάρχουν και φαίνεται να αυξάνονται εδώ στη Λευκωσία δεν ακούγονται και πολύ, ούτε εντός των δύο κοινωνιών ούτε εκτός στον υπόλοιπο κόσμο.


Λευκωσία/Lefkoşa
19/04/10

- photos by pause-