Ιδέα για προπαγάνδα

Το μοναδικό που δεν έχουμε δει ακόμα είναι να κυκλοφορήσουν οι συσκευασίες των τσιγάρων και των καπνών προπαγανδιζοντας κατά του Συριζα.

πχ θα μπορούσαν να γράφουν :
"ο Συριζα προκαλεί γήρανση του δερματος"
ή "Όσοι ψηφίζουν Συριζα πεθαίνουν πρόωρα"
ή "ο Συριζα βλαπτει σοβαρά την υγεια" 
ή "όχι,  σοβαρα τώρα"
ή (το αγαπημένο μου) "Το Κάπνισμα μπορει να προκαλέσει Συριζα".

Φοβαμαι όχι του δεξιους , ούτε την εμφυλιοπολεμική κουλτουρα που μας χαρακτηρίζει (γιατι αυτό είναι μια εγγενής ποιότητα της ανθρωπινης ψυχής γενικά, όχι μονο του έλληνα) αλλα τους φίλους μου και εμένα , μήπως γίνουμε σα τους γονεις μας να λέμε τις ίδιες ιστοριες λες και συναντάμε πραγματικά τον εαυτό μας σε αυτές και όχι μια καρικατούρα του που βιαστικά μουτζουρώσαμε πάνω σε αυτό που θεωρησαμε κενό. Ωστόσο βλέπω με ελπίδα στις παλιες μας φωτογραφίες το οδυνηρο αυτό γεγονός να αφοπλίζεται.
Αυτό δηλαδη που φοβαμαι είναι μηπως ο μήτσος πάψει το μπαγλαμαδακι ή το ακορντεόν. Και μήπως μια μέρα μας λείψει ο αυτοσαρκασμος και δε συναντησουμε στο γέλιο μας τους άλλους.

 Φοβαμαι επίσης την κυβερνηση που θα ανεβει μετα το Συριζα που θα ειναι ακομα πιο ολοκληρωτική απο αυτη που εχουμε τώρα και φοβάμαι οτι τότε θα με κάνουν πραγματικά να αρχίσω να ελπίζω σε κάτι. Φοβάμαι οταν επιστρέφω στις αγγυλώσεις μου καθε βράδυ και τις παίρνω αγκαλιά και πιο πολύ οταν βλέπω με μεγάλη ικανοτητα να συμβαίνει το ίδιο και στους άλλους και να μην μπορούμε να επικοινωνήσουμε.
Χέζομαι πανω μου φίλε μου γιατι φοβάμαι οτι θα αρχίσω να ελπίζω.

Έτσι οπως το βλέπω φόβος και ελπίδα είναι τα ίδιο πράγμα με άλλο όνομα , μεταμφιεσμένες προσδοκίες, η ανόητη πραξη της διάχυσης στο μέλλον ενος υλικού που δε σου ανήκει, απο κάποιον που δεν είναι καλα-καλα στο παρόν. Ενας χυδαίος τοξοβόλος του Ζεν σε μια ξέκωλη προσπάθεια να δεσμεύσει το τώρα.

Το μόνο που έχει να φοβηθεί κανείς είναι η αιχμαλωσία απο τις σκιές των ονομάτων.

Επιστολή προς Κορινθίους

Απευθύνομαι σε σας, ενώ με τα ίδια περίπου λόγια θα μπορούσα να απευθυνθώ σε όλους τους υπόλοιπους που ψήφισαν Χρυσή Αυγή. Δεν πειράζει όμως, θα καταλάβουν όλοι.

Ο νομός σας έδωσε στη ΧΑ ακριβώς 11.299 ψήφους με ποσοστό 11,98% που ήταν και το μεγαλύτερο που έλαβε πανελλαδικά.

Μόλις πριν λίγα χρόνια, το 2009, αυτοί που ψήφισαν ΧΑ στον Νομό Κορινθίας ήταν 211 άνθρωποι. Από το 211 στο 11.299 είναι ένας δρόμος μακρύς και εσείς τον περπατήσατε. Είμαι σίγουρος ότι ελάχιστοι από σας είναι γνώστες ή και οπαδοί της ναζιστικής ιδεολογίας που εκφράζει η ΧΑ. Από την άλλη, υπάρχουν λίγοι ανάμεσά σας που πιστεύουν στις αρχές του ναζισμού και του μίσους αλλά με αυτούς δεν κάνω διάλογο. Είναι το στεγανό της δικής μου ιδεολογίας και ενδεχομένως να μπορείτε να με κατηγορήσετε γι αυτό.

Όταν είδα την πρωτιά σας, που ξεπέρασε ακόμα και τη Λακωνία με τους τοπικιστικούς παροξυσμούς της, μου ήρθε στο νου μια επιστολή που σας είχε στείλει ένας άλλος παλιότερα. Τον έλεγαν Παύλο και σας την ταχυδρόμησε γύρω στο 57 μ.Χ.

Δε θα σας μιλούσα για την επιστολή του Παύλου αλλά ξέρω ότι για να δώσετε ψήφο στη ΧΑ, μάλλον είστε υποστηριχτές των αξιών της οικογένειας, της ορθοδοξίας και της πατρίδας. Εγώ ανήκω σε άλλους ιδεολογικούς χώρους που έχουν αξιολογήσει αυτές τις αξίες πολύ χαμηλότερα από άλλες. Ας σταματήσουμε όμως να μιλάμε για μένα.

Στην επιστολή του ο Παύλος σάς έγραφε:

Kι όλα αυτά τα πραγματοποιεί το ένα και το αυτό Πνεύμα, που κατανέμει ατομικά στον καθένα, όπως θέλει. Για παράδειγμα, όπως ακριβώς το σώμα είναι ένα, όμως έχει μέλη πολλά, και όλα τα μέλη του σώματος, ενώ είναι πολλά, αποτελούν ένα σώμα, έτσι κι ο Xριστός. Kι αυτό, επειδή όλοι εμείς - είτε Iουδαίοι είμαστε είτε Έλληνες, είτε δούλοι είτε ελεύθεροι - βαφτιστήκαμε μ'’ ένα Πνεύμα σ’' ένα σώμα, και όλοι σε ένα Πνεύμα ποτιστήκαμε. 

Oπωσδήποτε όμως, το σώμα δεν αποτελείται από ένα μέλος, αλλά από πολλά. Aν έλεγε το πόδι: “Aφού δεν είμαι χέρι, δεν ανήκω στο σώμα”, θα σήμαινε τάχα με τούτο πως δεν ανήκει στο σώμα; Kι αν έλεγε το αφτί: “Aφού δεν είμαι μάτι, δεν ανήκω στο σώμα”, θα σήμαινε τάχα με τούτο πως δεν ανήκει στο σώμα; Aν όλο το σώμα αποτελούνταν από ένα μάτι, πώς θα ακούγαμε; Aν όλο το σώμα ήταν αφτί, πώς θα οσφραινόμασταν; 

Mα το γεγονός είναι πως ο Θεός τοποθέτησε στο σώμα το κάθε μέλος όπως ο ίδιος θέλησε. Kι αν όλα ήταν ένα μέλος, πώς θα υπήρχε σώμα; Mα το γεγονός είναι πως πράγματι υπάρχουν πολλά μέλη αλλά ένα σώμα. 

Eπομένως, δεν μπορεί το μάτι να πει στο χέρι: “Δε σ’ έχω ανάγκη”! Oύτε το κεφάλι να πει στα πόδια: “Δε σας έχω ανάγκη”! Aπεναντίας, τα μέλη του σώματος που θεωρούνται σαν τα πιο ασήμαντα, αυτά είναι που χρειάζονται περισσότερο. Kι εκείνα τα μέλη του σώματος που τα θεωρούμε σαν τα πιο αξιοπεριφρόνητα, τα περιβάλλουμε με μεγαλύτερη φροντίδα. Kαι τα μη παρουσιάσιμα μέλη μας, χρειάζεται να τα φροντίζουμε με περισσότερη λεπτότητα, ενώ τα παρουσιάσιμα μέλη μας δεν έχουν ανάγκη. 

O Θεός, λοιπόν, συγκρότησε το σώμα με συγκερασμό, δίνοντας μεγαλύτερη σπουδαιότητα σ'’ εκείνα που μειονεκτούνε, έτσι που να μην υπάρχει διάσπαση στο σώμα, αλλά να δείχνουν τα μέλη την ίδια φροντίδα το ένα για το άλλο. Έτσι, είτε πάσχει ένα μέλος, συμπάσχουν μαζί του όλα τα μέλη, είτε τιμάται ένα μέλος, χαίρονται μαζί του όλα τα μέλη.

[link]

Θεωρώ ειλικρινά ότι μπορείτε, αφού έχετε πάει σχολείο και έχετε κάνει το μάθημα των νεοελληνικών κειμένων, να απαντήσετε στις ερωτήσεις: Ποια μεταφορά νομίζετε ότι μπορούμε να σχηματίσουμε στο επίπεδο της κοινωνίας μας; Ποιοι είναι σήμερα τα "μειονεκτούντα μέλη" της; Πώς θα εκδηλώνατε εσείς αυτή τη συμπεριφορά στους γύρω σας;

Έχετε δεκαπέντε λεπτά. Καλή επιτυχία.

Αν κάποιος από σας ήταν καλά διαβασμένος στα θρησκευτικά και λίγο πονηρός θα απαντούσε:

H αγάπη μακροθυμεί, επιζητάει το καλό. H αγάπη δε φθονεί. H αγάπη δεν καυχησιολογεί, δεν αλαζονεύεται, δε φέρεται άπρεπα, δεν κυνηγάει το δικό της συμφέρον, δεν κυριεύεται από θυμό, δεν κρατά λογαριασμό για το κακό που της κάνουν, δε χαίρεται για την αδικία, αλλά μετέχει στη χαρά για την επικράτηση της αλήθειας. Όλα τα καλύπτει, όλα τα πιστεύει, όλα τα ελπίζει, όλα τα υπομένει.

H αγάπη ποτέ δεν ξεπέφτει. Eνώ τα άλλα, είτε προφητείες είναι αυτές, θα καταργηθούν, είτε γλώσσες είναι, θα πάψουν, είτε γνώση, θα καταργηθεί. Γιατί μόνο ως ένα βαθμό γνωρίζουμε και ως ένα βαθμό προφητεύουμε. Mα όταν έρθει το τέλειο, τότε το ατελές θα καταργηθεί.

Παιδάκι όταν ήμουνα, σαν παιδάκι μιλούσα, σαν παιδάκι σκεφτόμουν, σαν παιδάκι έβγαζα συμπεράσματα. Mα όταν έγινα άντρας, σταμάτησα να σκέφτομαι και να ενεργώ σαν παιδάκι. Γιατί, πραγματικά, τώρα βλέπουμε απροσδιόριστα σαν σε θαμπό καθρέφτη. Tότε όμως θα δούμε πρόσωπο με πρόσωπο. Tώρα γνωρίζω μονάχα ως ένα βαθμό, τότε όμως θα γνωρίσω τέλεια, όπως ακριβώς μ'’ έχει γνωρίσει ο Θεός.

Aυτά, λοιπόν, που μένουν τελικά, είναι η πίστη, η ελπίδα και η αγάπη. Aυτά τα τρία, με κορυφαία τους, όμως, την αγάπη.

[link]

Αυτή η απάντηση θα έπαιρνε άριστα και είναι μόλις η επόμενη παράγραφος της επιστολής που λάβατε. Μα η Κορινθία λησμόνησε τα λόγια του Παύλου που τόσο την αγάπησε και ψήφισε ναζιστές, καθίκια του κερατά, εχθρούς του ανθρώπου και της ελευθερίας του.

Πρέπει να αποφασίσετε με ποιους είστε. Μαζί μου δεν νομίζω να πορευτείτε χωρίς αυτό να αποτελεί σπουδαίο ζήτημα για την ώρα. Το μεγάλο ερώτημα που πρέπει να απαντήσετε έχει να κάνει με την αντίφαση που κουβαλάτε μέσα σας. Δε χωρά στο ίδιο καλάθι η ορθοδοξία και ο ναζισμός. Δεν σας μίλησα εγώ, ο Παύλος σας μίλησε.

Όρος Αιγάλεω

Αχ, πόσο δύσκολο είναι όταν έρχεσαι αντιμέτωπος με ηθικά διλήμματα. Έρχεται η ώρα που οφείλεις, απέναντι στον εαυτό σου πρωτίστως, να ζυγιστείς και να σημειώσεις τα αποτελέσματα στη μνήμη σου. Αδύνατον να ξεφύγει κανείς από την ίδια του τη μνήμη και την εσωτερική του αξιολόγηση. Το ζητούμενο είναι να θέσεις το πεδίο της μεγάλης μάχης, εκείνη την πεδιάδα ή τις ρεματιές όπου οι δυο στρατοί που σε υπακούουν θα τουφεκιστούν, θα στήσουν παγίδες και θα ξεκοιλιάσουν αλλήλους. Μου θυμίζει κάποια παιχνίδια στρατηγικής για τα οποία γνωρίζω ελάχιστα. Επιλέγεις τον τύπο του στρατιωτικού σώματος, την αρματωσιά, τις θέσεις, την τακτική, τι έφαγαν χτες και άλλες σπουδαίες παραμέτρους για την κρίσιμη στιγμή και αφήνεις το μοντελοποιημένο από τους προγραμματιστές παιχνίδι να "τρέξει" την εξομοίωση. Κάπως έτσι φαντάζομαι να εκτυλίσσεται μέσα μου η διαδικασία επιλογής αποφάσεων.

Από τη μία μάχονται οι ιδεολογικοί σχηματισμοί σου. Απότοκα βαριών αλυσίδων σκέψης, αιτιακές αλληλουχίες που αν αναζητήσεις τις απαρχές τους σε βυθίζουν στα σκοτάδια της προσωπικής σου μεταφυσικής. Ψηλά κάστρα που, άλλοτε κρυμμένος στις επάλξεις τους από ισχνή αβεβαιότητα κι άλλοτε όρθιος και περήφανος πολεμιστής των ιδεών σου, σου παρέχουν την οπτική του κόσμου σου. "Αυτός είμαι", ψιθυρίζεις, μήπως σε ακούσουν κατά λάθος άνθρωποι στους οποίους δεν μπορείς να δικαιολογήσεις τις επιλογές σου. "Αυτός είμαι", βροντοφωνάζεις, όταν κρατάς γερά στα δυο σου χέρια την αναγκαιότητα των συνειρμών σου.  "Είμαι αυτός;", αναρωτιέσαι ακούγοντας την εσωτερική σου φωνή. Και κάπως έτσι αποβλέπεις στο είδωλο της προσωπικής σου ταυτότητας, μέχρι αποδείξεως του επόμενου "εναντίου".

Από την άλλη μάχονται οι πολεμιστές της εφαρμοσμένης ηθικής σου. Η οδυνηρή διαδικασία της διακύβευσης που ενώ διαρκεί ελάχιστα, μα πόσο κάνει ένα ζάρι να σταματήσει την κατρακύλα του (;), φαίνεται χρόνος πολύς και δύσκολος να αντέξεις. Το ερώτημα στέκει σε κατάσταση πλήρους εξάρτυσης, με όλο το μεγαλείο της επιτακτικότητάς του. Αριστερά του φέρει τον υπασπιστή με το όνομα Εδώ και δεξιά του αυτόν με το όνομα Τώρα. Η τριανδρία κατέχει μια μαγική δύναμη που ομοιάζει στο απείκασμα έντονων εικόνων. Όπου κι αν γυρίσεις τα μάτια σου, όση ώρα κι αν τα κλείσεις για να αποφύγεις την εικόνα, αυτή εμμένει να γράφεται μέσα σου. Διαρκώς, σταθερά και με μια επιμονή ψυχαναγκαστικής υφής. Αρχαία τραγωδία για έναν μονάχα θεατή, κι εσύ να κινείς απλά τον Χορό σαν το μπουλούκι του θρυμματισμένου εγώ σου, νομίζοντας εσφαλμένα ότι πράγματι συμμετέχεις. Φενάκες, σου λέω.

Ας αρχίσει η μάχη, λοιπόν. Ό,τι επιλογές έκανες, έκανες. Τώρα δεν υπάρχει για σένα παρά μια θέση στο όρος Αιγάλεω για να δεις τη μάχη σου. Να θαυμάσεις τον εμφύλιο που έστησες εντός σου για να δεις τι τελικά θα έπρεπε να είχες επιλέξει από την αρχή, χωρίς να χρειάζεται να σφαχτούν τα μέλη σου. Η μάχη είναι βίαιη και συ πονάς για κάθε χτύπημα ανεξάρτητα από το ποιος το δέχεται. Πονάει το χέρι σου που σηκώνει το βαρύ σπαθί της ιδεολογίας για να κόψει το κεφάλι του καλού σου σύμβουλου Και-αύριο-τι-θα-ξημερώσει. Πονάει το κεφάλι που κόβεται και αφήνει έναν γδούπο ικανοποίησης για την ακεραιότητά σου, ο Αυτή-είναι-μια-βασική-αρχή-μου χαμογελά. Η μάχη συνεχίζεται, κεφάλια κυλάνε, χέρια και σώματα φυτρώνουν στο χώμα, ο ήλιος δύει και είναι η ώρα να μαζέψεις τα πτώματα. Όλα δικά σου, όλα έχουν το πρόσωπό σου και το βάρος σου. Όλα θάβονται μαζί στον τύμβο που πάνω του θα ρίξεις μια πλάκα με τη σημερινή ημερομηνία για να θυμάσαι άλλη μια μάχη που έχασες ή που κέρδισες ή που έστησες για να παρακολουθήσεις με ασφάλεια. Είσαι ο νεκρός ήρωας, είσαι ο μαρμαροτεχνίτης που σκαλίζει από πάνω σου το μάρμαρο (λευκό για να θυμίζει πάν΄ απ΄ όλα την αγνότητα των κινήτρων σου), είσαι το παιδί που αφήνει στεφάνι.

Ποιος νίκησε; Τι θα κάνεις;

Ξυπνήσαμε;

Μετά τα τελευταία κινήματα, κινητοποιήσεις και λοιπές πολιτικές κινήσεις στην ελλάδα του μνημονίου, αλλά και την υποθετική διάχυτη απογοήτευση των πολιτών προς τα κόμματα εξουσίας, αλλά και το σύνολο των πολιτικών που κατοικοεδρεύουν στη βουλή «των ελλήνων», περίμενα πως στις επόμενες εκλογές θα καταγραφόταν αυτό στις κάλπες με υψηλά ποσοστά συνειδητής εκλογικής αποχής που θα έδειχναν αυτήν την απογοήτευση προς το σύνολο του πολιτικού, αλλά και οικονομικού συστήματος τοπικά και παγκόσμια. Που θα έδειχνε πως δεν είναι το Πασοκ ή η ΝΔ που φταίνε, αλλά όλο αυτό το καραγκιοζιλίκι που λέγεται αντιπροσωπευτική δημοκρατία που ποτέ δεν μου έδωσε την ευκαιρία να αποφασίσω κάτι ο ίδιος που να αφορά τη δική μου ζωή και τη ζωή των ανθρώπων για τους οποίους νοιάζομαι και τους οποίους πονάω. Το μόνο για το οποίο έχω το δικαίωμα να αποφασίσω είναι για το ποιος θα με κυβερνήσει, ακόμα και αν θεωρώ πως ο ίδιος ο τρόπος διακυβέρνησης είναι σάπιος και βρομάει από την κορφή ως τα νύχια.

Ωστόσο, τις τελευταίες μέρες με έκπληξη ακούω φίλους και συντρόφους να μου λένε το αντίθετο, δηλαδή πως ακριβώς: «σε αυτές τις εκλογές πρέπει να ψηφίσουμε»...

Γνωρίζω πολύ καλά πως έτσι όπως έχουν φτιάξει τον εκλογικό νόμο τα περιθώρια είναι λίγα. Είτε απέχεις, είτε ψηφίσεις λευκό ή και μικρά κόμματα, πάλι με κάποιον (μαγικό?) τρόπο επωφελούνται τα μεγάλα κόμματα και συγκεκριμένα αυτό που θα έρθει πρώτο, το οποίο και πριμοδοτείται με επιπλέον έδρες για να καταφέρει, παρά ίσως το μικρό πραγματικό ποσοστό αυτών που θα το ψηφίσουν, να σχηματίσει αυτοδύναμη κυβέρνηση.

Δεν βρίσκω διαφορά στις επιλογές που μου δίνουν. Δεν πιστεύω πως έχει διαφορά αν το κόμμα που ζητά την ψήφο μου έχει «δεξιά» ή «αριστερή» πρόσοψη. «Φιλελεύθερη» ή «εναλλακτική» λογική, αυτό που με ενδιαφέρει είναι ότι συμμετέχει σε αυτό το πολιτικο-οικονομικό σύστημα το οποίο ζει από τον κοινωνικό αποκλεισμό, την εκμετάλλευση και τη φτώχια, τους πολέμους και την κυριαρχία των τραπεζών και των πλουσίων. Δεν μπορώ ηθικά, πλέον, να στηρίξω ένα τέτοιο σύστημα που βασίζεται σε «ρυθμούς ανάπτυξης», «αξιοποίηση» και «ανταγωνισμό», που εντείνει την αλληλοσφαγή και την απανθρωπιά.

Εγώ θέλω να συμμετέχω σε μια κοινωνία ή καλύτερα πολλές κοινότητες που στο πρότυπο των διεθνών ομοσπονδιών θα στηρίζονται σε αξίες όπως είναι η αλληλεγγύη, η ανθρωπιά, η υπευθυνότητα, που θα συμβάλλουν στην πανανθρώπινη πρόοδο, που θα δείχνουν το δρόμο προς τη συνολική απελευθέρωση από τις τεχνικές και πρακτικές της εξουσίας τύπου «διαίρει και βασίλευε». Προσπαθώ, και θέλω να συμβάλλω στη δημιουργία αυτόνομων κοινωνιών και κοινοτήτων που τα μέλη τους ισότιμα θα αποφασίζουν για τις ζωές τις δικές τους και των συνανθρώπων τους εντός και εκτός «συνόρων», χωρίς διαχωρισμούς, μισαλλοδοξία και (φυλετικές, πολιτισμικές, οικονομικές, επιστημονικές και τεχνολογικές «ανωτερότητες».

Και ξέρετε κάτι; Αυτά δεν τα βλέπω να γίνονται μέσα από αυτές τις εκλογές. Αλλά ακόμα ξέρω πως ούτε και εσείς τα βλέπετε να γίνονται μέσα από αυτές τις εκλογές, αλλά πολλοί από εσάς θεωρείτε λύση το «μη χείρον βέλτιστο»... ή ακόμα θεωρείτε τα παραπάνω «ουτοπία»... λέτε πως με την αποχή δεν κερδίζουμε κάτι, ότι η συνειδητή αποχή δεν ξεχωρίζει από την σταρχιδιστική αποχή, ότι θέλει βήμα, βήμα, ότι με την αποχή θα μπει στη βουλή η ΧΑ, ότι... ότι, ότι, ότι... εγώ λέω βαρέθηκα...

Θα ρίχνω την ψήφο μου στον κάδο των αχρήστων!

και θα τη ρίξω έγκυρη μόνο όταν αποφασίσουμε να κατευθύνουμε την ενέργεια, τους πόρους μας και τη σκέψη μας προς μια κατεύθυνση διαφορετική ή όπως λέει το παρακάτω απόσπασμα:

...Όταν τοπικές κοινότητες δρώντας συνολικά –στο πρότυπο των διεθνών ομοσπονδιών– αποφασίσουν την αυτοδιαχείρισή τους και εξετάσουν:

–Με ποιο τρόπο θα προωθηθεί η δημιουργία μορφών δωρεάν ενέργειας προς χρήση όλων.

–Πώς θα ιδρυθεί ένας επενδυτικός συνεταιρισμός που θα χρηματοδοτήσει την οικοδόμησή της.

–Πώς θα τεθεί σε λειτουργία η συλλογική διαχείριση ενός επενδυτικού ταμείου συγκροτημένου με τέτοια χρηματοδοτική συμμετοχή που να καθιστά δυνατή την άρνηση των μικρών και μεσαίων εισοδημάτων να καταβάλλουν τους δασμούς και τους φόρους που επιβάλλει το Κράτος-μπάνγκστερ.

–Πώς θα γενικευθεί η κατάληψη των εργοστασίων και η διαχείρισή τους από τους εργαζόμενους σε αυτά.

–Πώς θα οργανωθεί μια τοπική παραγωγή που θα προορίζεται για κατανάλωση από τις τοπικές και τις ομόσπονδες κοινότητες, ώστε να γλιτώσουμε από τις κομπίνες της αγοράς και να εξασφαλίσουμε σιγά σιγά τη δωρεάν διάθεση των αγαθών επιβίωσης, που καταργεί το χρήμα. (Μην πείτε πως είναι ουτοπία! Αυτό ακριβώς έκαναν το 1936 οι ελευθεριακές κοινότητες της Καταλονίας και της Αραγoνίας, πριν να τις συντρίψουν οι κομμουνιστές.)

–Πώς θα διαδοθεί η ιδέα και η πρακτική αυτού του δωρεάν που είναι το μόνο απόλυτο όπλο απέναντι στο εμπορευματικό σύστημα.

–Πώς θα ευνοηθεί η εξάπλωση των λεγόμενων βιολογικών αγροκτημάτων και η διείσδυσή τους μέσα στις πόλεις.

–Πώς θα πολλαπλασιαστούν μικρές σχολικές μονάδες γειτονιάς, απ’ όπου να έχουν εξοριστεί οι έννοιες του συναγωνισμού, του ανταγωνισμού και της αλληλοσφαγής. Ουτοπικό; Όχι. Στο Μεξικό, στο Σαν Κριστομπάλ, το Πανεπιστήμιο της Γης προτείνει μια δωρεάν εκπαίδευση στους πιο διαφορετικούς τομείς (συν τους παραδοσιακούς: εργαστήρια τσαγκαράδων, μηχανικών, ηλεκτρονικών, σιδηρουργίας, φυσικής καλλιέργειας, μαγειρικής, μουσικής, ζωγραφικής κτλ). Η μόνη απαιτούμενη ιδιότητα είναι η επιθυμία για μάθηση. Δεν υπάρχουν διπλώματα, αλλά ζητιέται από αυτούς «που ξέρουν» να μεταδίδουν δωρεάν και παντού τις γνώσεις τους.

–Πώς θα προικιστούν οι τοπικές κοινότητες με υγειονομικούς σταθμούς, όπου θα μπορεί να εξασφαλίζεται η βασική περίθαλψη με τη βοήθεια αγροτικών και συνοικιακών γιατρών.

–Πώς θα οργανωθεί ένα δίκτυο δωρεάν μεταφορών, που να μη μολύνει.

–Πώς θα τεθεί σε λειτουργία μια ενεργή αλληλεγγύη με στόχο τα παιδιά, τους γέροντες, τους αρρώστους και τους αναπήρους, τα άτομα με νοητικές δυσκολίες.

–Πώς θα φτιαχτούν εργαστήρια καλλιτεχνικής δημιουργίας ανοιχτά σε όλους.

–Πώς θα μετατραπούν τα σουπερμάρκετ σε αποθήκες, όπου τα προϊόντα, τερπνά και ωφέλιμα, θα ανταλλάσσονται με πράγματα ή με υπηρεσίες, με στόχο να εξαφανιστεί το χρήμα και η εξουσία.

Τότε θα ψηφίσω. Με πάθος!!!

Αναδημοσίευση από το κείμενο του Raoul Vaneigem στο http://classwar.espiv.net/?p=3022

Ο μέσος βουλευτής

απόσπασμα  από την έρευνα "ParlSTATS09, Απογραφή Βιογραφικών Σημειωμάτων των Βουλευτών του Ελληνικού Κοινοβουλίου, 2007-2009"

"Ο μέσος βουλευτής:

Είναι άντρας 54 ετών, έγγαμος με 2 παιδιά.
Είναι δικηγόρος με σπουδές Νομικής στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και πρωτοεκλέχθηκε στην ηλικία των 45 ετών.
Ομιλεί την Αγγλική.
Έχει πιθανότητα 33% να έχει διατελέσει Υπουργός ή Υφυπουργός μία φορά.
Είναι πιστός ακόλουθος του κόμματος και περισσότερες πληροφορίες για αυτόν μπορούμε να βρούμε στην προσωπική του ιστοσελίδα."

Τον τελευταίο μήνα, προσπαθήσαμε (και απ' ό, τι φαίνεται τα καταφέραμε) να αρχειοθετήσουμε τα βιογραφικά των βουλευτών που μας εκπροσώπησαν την περίοδο 2007-2009.

Διαβάζεται κυρίως πρωί, αλλά στην ανάγκη και βράδυ.

καλή ψήφο!

http://parlstats09.wordpress.com/

ΓΙΑ ΤΟ ΦΙΛΟ ΜΟΥ ΤΟΝ ΑΝΤΩΝΑΚΗ...που πολύ χάρηκε τους Quilombo…

Ο Κάι Στριτμάτερ, ανταποκριτής της γερμανικής εφημερίδας Suddeutche Zeitung περιγράφει ότι: «η Ελλάδα είναι η χώρα του deja-vu», δείχνοντας με αυτό τον τρόπο το φαύλο και αδιέξοδο κύκλο της χώρας μας. Στη ρήση του JFK: «Ask not what the country can do for you, but what you can do for your country» (που όπως ανέφερε και η παλαίμαχη Νίτσα Μαρούδα είναι σαν το άλυτο πρόβλημα: «η κότα έκανε το αυγό ή το αυγό την κότα;»), ο Έλληνας δεν έχει τι να απαντήσει…Γιατί ο Έλληνας είναι απλά συνένοχος μέσα σε αυτή την κατάσταση. Το μεγαλύτερο τμήμα των πολιτών παίζει το παιχνίδι, από το οποίο επωφελείται.
Συνέχεια...

είσαι μιά μπριζόλα μες στο ξύδι...τσιτουρίδη...τσιτουριιδή...

όλοι μιλούν για τη νέα επικοινωνιακή πατάτα του Μπούλη και της ΝΔ να μην ενημερώσουν τον Τσιτουρίδη και να τον αφήσουν να τρέξει στα γραφεία της ΝΔ και να πιάσει από το γιακά τον Ζαγορίτη, ο οποίος δεν έχει μπράβους (ωσάν τον Βουλγαράκη) και φοβήθηκε ότι θα τον πλάκωνε και στο ξύλο...
όλοι μιλούν για το μάλλον άκομψο ξέσπασμα του Τσιτουρίδη, ο οποίος δεν βοηθά τη ΝΔ κλπ κλπ...
όλοι μιλούν για τα πάρε-δώσε των δηλώσεων Τσιτουρίδη - Σουφλιά...

κομμάτι δήλωσης Τσιτουρίδη: "Στο παρελθόν, όταν και πάλι σήκωσα τον σταυρό άλλων, προέταξα την ανάγκη της συντεταγμένης πορείας και σιώπησα. Τώρα δεν θα κάνω το ίδιο. Το οφείλω στους γονείς μου. Το οφείλω στα παιδιά μου. Πρώτιστα όμως το οφείλω σ’ αυτούς που με πιστεύουν, είναι υπερήφανοι για μένα σε όλη την Ελλάδα και με εξέλεξαν και το 2007 στο Κιλκίς, κλείνοντας τα αυτιά τους στη λάσπη και στη συκοφαντία και εκείνης της εποχής".

ερωτήσεις: 1) θα μας θυμήσει κανείς, σε εμάς και τον κύριο Τσιτουρίδη, ότι ήταν ο πρώτος υπουργός που έφυγε γιατί έκανε παράνομη μεταγγραφή στο γιό του, αυτόν που τώρα επικαλείται ότι οφείλει τη μη σιωπή του;
2) θα μας θυμήσει κανείς, σε εμάς και τον κύριο Τσιτουρίδη, τι ακριβώς έγινε επί δεύτερης υπουργείας του στα δομημένα ομόλογα;
3) θα μας θυμήσει κανείς, σε εμάς και τον κύριο Τσιτουρίδη, γιατί τον έδιωξαν και τη δεύτερη φορά; (θέση ειδικού γραμματέα για τον Παπαδόπουλο θυμάμαι κάτι πως εάν εφόσον πωπώ αμάν ναι μπα μπορεί βεβαίως)
4) θα εξηγήσει κανείς στον κύριο Τσιτουρίδη ότι σε άλλες χώρες, για αυτά που έκανε παραπάνω, θα ήταν τώρα φυλακή και αυτοδικαίως δεν θα είχε τον δικαίωμα του εκλέγεσθαι;

φιλικά...ένας τηλεθεατής με απορίες...

Τελικά δεν φτάνουν μόνο τα λόγια

Και όταν μάλιστα περάσουν αυτά και ξεχαστούν, όπως το σεμνά και ταπεινά, σοβαρότητα και υπευθυνότητα, επανίδρυση του κράτους, νταβατζήδες και άλλα τέτοια βαθυστόχαστα…τότε δεν θα έχει μείνει τίποτα άλλο να πούμε για εσένα Κωστάκη.
Πέρασες και δεν ακούμπησες, που λένε…μέρα ήρθες και απόγευμα έφυγες…τη μέρα που ήρθες ξεκίνησες από τη Ραφήνα με πλήθος μπάτσους να σταματούν τα φανάρια στη Μαραθώνος, αφού αυτά αναβοσβήνουν τελείως αρρύθμιστα…και το απόγευμα που έφευγες, γυρνούσες σπίτι, όπως κάθε καλός non-executive manager, διότι δεν ήσουν καν executive…
Ήρθες με λόγια και με λόγια έφυγες…μόνο…και πέρα από την κουτσομπολίστικη διάθεση για τα σκάνδαλα, προσπαθώ να θυμηθώ και πασχίζω να βρω, μετά από την αισιοδοξία της Ελλάδος του 2004, τα μεγάλα και σημαντικά που έγιναν τα τελευταία 5 χρόνια…μα καμία σοβαρή και σημαντική εξέλιξη δεν βρίσκω…τα εξωτερικά ζητήματα έμειναν όπως είχαν, σαν να μην τα ακούμπησες…η άμυνα εξακολουθεί να κατατρώει τον προϋπολογισμό με ανούσια εξοπλιστικά προγράμματα και ο στρατός εξακολουθεί να είναι ο πλέον αναχρονιστικός… η απογραφή του 2004 έφερε έλλειμμα 6% για να το βρούμε πάνω από 7% φέτος…η επανίδρυση του κράτους έφερε γαλάζιες συνεντεύξεις, ουσιαστική κατάργηση του ΑΣΕΠ, διορισμούς με stage, 3μηνες συμβάσεις, μπλοκάκια και άλλα τέτοια…η ανεργία του 10% πήγε μετά Βαΐων στο 8% για να έρθει πάλι φέτος στο 10%... το ΣΔΟΕ επανιδρύθηκε και η φοροδιαφυγή μεγάλωσε…η εσωτερική τάξη και ασφάλεια σκότωσε ένα 15χρονο στο κέντρο της Αθήνας, ενώ παράλληλα τυραννιέται και τυραννά μετανάστες, ναρκομανείς και πόρνες και αφήνει τα αστικά (και άλλα στοχευμένα δάση) να παίρνουν φωτιά…τα δημόσια έργα πάγωσαν για 3 χρόνια μέχρι να αλλάξει το σύστημα των διαγωνισμών, για να πάρουν τελικά τα έργα ξανά οι ίδιοι νταβατζήδες (Μπόμπολας, Ζιμενς, Κοκκαλίνο κλπ)…η Εκκλησία σε πήγε χέρι-χέρι και δεξιά-δεξιά, δημιουργώντας εκκλησιαστικά πανεπιστήμια εν καιρώ Χριστοδούλω και βάζοντας βέτο στο βίντεο του Γαβρά εν καιρώ Ιερωνύμω…το κονδύλι για την παιδεία δεν έφτασε ποτέ το 5% που με χαρά διακήρυξες…οι αγρότες δεν πήραν φυσικά ποτέ όλα τα λεφτά για όλα τα κιλά…και ο πολιτισμός που εσύ ανέλαβες το 2004 αφήνει κλειστό για 4 έτη το Ακρωτήρι στη Σαντορίνη, γιατί όλοι φοβούνται να υπογράψουν και να πάρουν την ευθύνη να ανοίξει ένα από τα σημαντικότερα μουσεία της Ελλάδος, αφού υπάρχει κίνδυνος να πέσει ο ουρανός στο κεφάλι…
Αυτά είναι τα μεγάλα σκάνδαλα…τα βατοπέδια και οι κουμπάροι είναι τίποτα μπροστά στα παραπάνω…γιατί αυτά θα συμβαίνουν παντού και πάντα, όσο οι άνθρωποι που έχουν ισχύ και επιρροή δεν κατορθώνουν να επιτύχουν πραγματικές αλλαγές και να εκσυγχρονίσουν…γιατί τα σκάνδαλα δεν θα εκλείψουν σε μία κοινωνία που οι ανακριτές είναι εντεταλμένοι και βγάζουν πορίσματα σύμφωνα με τα μικροκομματικά συμφέροντα…διότι πρώτα έρχεται η ανεξάρτητη δικαιοσύνη και έπειτα έρχεται η διαλεύκανση του σκανδάλου και όχι ανάποδα…
Είμαι τόσο σίγουρος ότι θα προκηρύξεις εκλογές, θα χάσεις και θα πας στο σπίτι σου, ώστε γράφω αυτό το ποστ εβδομάδες πριν τις προκηρύξεις και σου στέλνω από τώρα τον επικήδειο σου…πολύ αμφιβάλλω αν θα παραμείνεις και βουλευτής τα επόμενα έτη…και είμαι σίγουρος ότι σε μερικά χρόνια όσο θα μας έχεις ξεχάσει εσύ, άλλο τόσο θα σε έχουμε ξεχάσει και εμείς…
Χωρίς καμία ντροπή, χωρίς καμία προκατάληψη…αντίο Κωστάκη…ήσουν πράγματι ο χειρότερος από όλους τους Πρωθυπουργούς που έζησα (με αναμονή για τον επόμενο χειρότερο)…είσαι τόσο χάλιας που μας έκανες να λησμονήσουμε το Σημίτη (είναι αυτό μακέτο;)…αντίο Κωστάκη…δεν κατάφερες ποτέ τελικά να γίνεις Κώστας…

Όταν λείπει η γάτα

Ο μήνας που έρχεται είναι ο μήνας των ποντικών.

Σε όλο το δημόσιο τομέα θα επικρατεί μια γλυκιά χαλάρωση, ένας ρεμβασμός του όμορφου καλοκαιριού. Τώρα που η κυβέρνηση λείπει, θα χορέψουν τα ποντίκια.

Τον χορό ανοίγει το χορευτικό συγκρότημα της ΕΛ.ΑΣ. με τοπικούς παραδοσιακούς χορούς. Η νότα της νεωτερικότητας δίνεται από την ομάδα "Δ" που... επιχειρεί επιτέλους.

Δεδικαίωται!

ΥΓ. Το βιντεο ειναι home made. @@media production.

Νέες απαριθμήσεις; Κύριε Μπρακατσούλα…μας κακομαθαίνετε…

(τυλιχθείτε με το σεντόνι αυτό για δροσερές βραδιές)
1) για πρώτη φορά το μη-κόμμα Άκυρο και Λευκό (το άκυρο λευκό)…πήραν χαμηλότατα ποσοστά…το ζήτημα δεν ήταν να πάω να ψηφίσω και να ψηφίσω λευκό…το ζήτημα ήταν: «χέστηκα…δεν ξέρω…δεν ενδιαφέρομαι…δεν καταλαβαίνω και τι είναι αυτό το αζμπέντευ (Ευρωκοινοβούλιο καλέ)…έχει και ζέστη…ίδιοι είναι όλοι…ισοπέδωση…παραλία»…no vote…αλλά τελικά η ισοπέδωση τρώει και τη συνειδητή αποχή…τζίφος…
2) Χέστηκαν και οι περισσότεροι (είτε πήγαν είτε δεν πήγαν να ψηφήσουν στις κάλπες και στις παραλίες) αν το έσκασε ο Καράβελας για Πούντα ντελ Έστε (περίμενε μέχρι το Δεκέμβρη…θα έρθω να σε βρω να κάνουμε Πρωτοχρονιά στην παραλία μαζί) και αν φταίει η Ντόρα ή το αδρανές διπλωματικό σώμα…σιγά μην ψηφίσουν με τέτοιο γνώμονα οι πολίτες…μα καλά, αυτοί οι δημοσιογράφοι που γράφουν αυτές τις κοτσάνες σε ποια γωνιά της Ελλάδος ζουν; Δεν αντιλαμβάνονται ότι για αυτά ανησυχεί μόνο το 1% των Ελλήνων;
3) Η αποχή όμως…έφερε πάνω τα Χρυσά Αυγά…σε ποσοστό τουλάχιστον και όχι τόσο σε απόλυτους αριθμούς…γιατί αυτοί πάνε στρατιώτες στον αγώνα της ψήφου…ενώ οι άλλοι πάνε παραλίες…ναι, αλλά εγώ δεν χάνω την παραλία, για να την βγω στα Αυγά…και τότες; Αν εκείνοι βγουν κάποτε κυβέρνηση με το ΛΑΟΣ, γιατί το ποσοστό αποχής θα έχει φτάσει στο 90%; Τότε θα κάνομεν επανάσταση…τότε; Και δεν την ξεκινάς από τώρα να γλιτώσεις και το χρόνο; Αα…ναι…ξέχασα…είμαστε Έλληνες εμείς γνήσιοι, ουχί Χρυσαυγάτες…έχει και ζέστη…χέστο…τον επόμενο Δεκέμβρη…
4) προς Αλέξη: μα καλά με τον Χουντή ρε μαν, το Χουντή;
5) Σουηδία: Κόμμα Pirate Bay: 7% και μία έδρα…εκεί που η αριστερά και η δεξιά δεν έχουν τίποτα να πουν (ελευθερία χαλαρότερου πυρήνα του ατόμου όπως η ανταλλαγή πληροφοριών και δεδομένων στο διαδίκτυο) έρχεται να μας τα πει, κάποιος άλλος…μονοθεματικά κόμματα; Πειρατές; Οικολόγοι; Σαράφης στο Παρίσι; Τώρα και Κόμμα Φούντας…
6) αποχή…αποχή…αποχή…και καμία κουβέντα για τη συμμετοχή…οι 40 και κάτω ψηφίζουν από βαρεμάρα, γιατί από τη μία δεν θέλουν να μην ψηφίσουν και από την άλλη δεν θέλουν να ψηφίσουν αυτό που τους λένε οι δικοί τους…και οι 40 και πάνω ψηφίζουν από κεκτημένη ταχύτητα αυτό που τους λέει η παράδοση…λίγο εμφύλιος…λίγο Αλλαγή…λίγο κρασί…λίγο θάλασσα…δεν ακούω…δεν βλέπω…έχω και πατερίτσες…ρίξε Νου-Δου…τι; Νουνου; Όχι…αυτό το πίνει το εγγονάκι μ καλέ…
8) Τα μεγάλα αστικά κέντρα έδωσαν ρεύμα στους Οικολόγους στις τελευταίες βουλευτικές, και αυτό το ρεύμα δημιούργησε critical mass και πέρασε στην υπόλοιπη Ελλάδα…χαμηλά τα αντανακλαστικά της υπόλοιπης διακρίνω…αν λοιπόν σε αυτές τις εκλογές δημιουργήθηκε ένα ρεύμα για τα μικρά κόμματα (1.5% κυνηγοί και παπαθεμελή-στο-κορμί-μου-αμελεί και 1% Δράση στην Αττική)…ίσως αυτό να φέρει 9 κόμματα στις επόμενες εκλογές…μπάχαλο…γουστάρω…στα μπάχαλα βρίσκω τους φίλους μου
9) οπότες...ψηφίζω ντετερμινιστικά τα μικρά κόμματα, για να δημιουργήσω critical mass και να φέρω μπάχαλο στη Βουλή…αν τα όλα αυτά τα κόμματα τα βρουν μεταξύ τους εκεί μέσα, σημαίνει ότι κάποιος έλεγχος θα υπάρχει και θα λείψει επιτέλους αυτό το Γιάννης πίνει, Γιάννης κερνάει…αν δεν τα βρουν, δεν πειράζει…ούτως ή άλλως και που κυβερνάτε, δεν καταφέρνετε και τίποτις
10) Προσδοκώ Βουλή 300 ανεξάρτητων φωνών… δίχως ξύλινο λόγο…να με ακούν και να τους ακούω…με πλήρη συνείδηση της θέσης τους…πλήρη σύνδεση με τους ψηφοφόρους τους…αληθινούς αντιπροσώπους δηλαδή και όχι Βολευτές…μέχρι το επόμενο βήμα που θα σημάνει κατάργηση Βουλής, αντιπροσώπευση σε μικρότερες πόλεις...τι;…πολλά έ;;;…ε, καλά τότες…προσδοκώ Ανάσταση νεκρών…πιο εύκολο…με ένα διαμερισματάκι στον παπά της ενορίας, παίρνω εισητήριο πρώτης θέσης δίπλα στο άγιο φανούριο...μεγάλη η χάρη του...

ΛΑΟΣ και Άνθμος η μόνη ελπίδα...

Εν όψει της προοπτικής μιας πεντακομματικής βουλής δεν είναι λίγοι αυτοί που φρίττουν με την ιδέα της παρουσίας του ΛΑΟΣ στο κοινοβούλιο, παρουσία την οποία ταυτίζουν με έναν άνευ προηγουμένου ξεπεσμό της Ελληνικής κοινοβουλευτικής δημοκρατίας (sic). Κατ' αρχάς να ξεκινήσω δηλώνοντας την αυτονόητη απέχθεια που μου δημιουργεί ο οπισθοδρομικός, ξενοφοβικός και νεοορθόδοξος λόγος του ΛΑΟΣ, ένας βδελυρός λόγος καρμπόν με τα υπόλοιπα ακροδεξιά του αδερφάκια στην Ευρώπη.
Όσο μεσαιωνικά και υπερσυντηρητικά να ακούγονται σε κάποιον οι προτάσεις και τα επιχειρήματα του Καρατζαφέρη δεν πρέπει να παραβλέψει κανείς ότι εκφράζουν ένα σημαντικό μέρος της ελληνικής κοινωνίας το οποίο διακατέχεται από προδημοκρατικά, ρατσιστικά και θεοκρατικά σύνδρομα. Αυτό το τμήμα κινείται ανάμεσα σε ΝΔ, ΠΑΣΟΚ και φυσικά ΚΚΕ και αυτό είναι απόρροια της μπασταρδοποίησης του ελληνικού πολιτικού συστήματος. Ποτέ στην Ελλάδα δεν έχει γίνει ιδεολογική σύγκρουση αντίστοιχη με άλλες χώρες της Ευρώπης προκειμένου να σχηματιστούν σαν επακόλουθο της σύγκρουσης σοσιαλδημοκρατικά, φιλελέυθερα, χριστιανοδημοκρατικά κλπ. πολιτικά σχήματα. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα διάφορα τραγελαφικά που εμφανίζονται στις κοινωνικές έρευνες (π.χ. το 38% των ψηφοφόρων του ΚΚΕ θέλουν άρση μονιμότητας στους δημοσίους υπαλλήλους ή ότι το 74% όσων θεωρούν εαυτούς "πολιτικά φιλελεύθερους" θέλει αναγραφή θρησκεύματος στις ταυτότητες).
Αυτη η αναντιστοιχία κομματικού λόγου και ψηφοφόρων καλύπτεται σήμερα από τη συναίνεση του Λούλη, το πολιτικό κέντρο και τα ¨όλοι ενωμένοι" που εκστομίζει ο πρωθυπουργός και ο υπουργός προπαγάνδας. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα τα γνωστά απολιτίκ αποφθέγματα τύπου "κόκκινο-πράσινο-κίτρινο-μπλέ όλοι ίδιοι είναι" τα οποία ενισχύουν τα δυο μεγάλα κόμματα λέγοντας πράγματα στα οποία όλοι συμφωνούν ("δίκαιη κοινωνία" vs. "αφήνουμε πίσω μας το παρελθόν και προχωρούμε ενωμένοι στο μέλλον") απονευρώνοντας πλήρως τον ούτως ή άλλως εμβρυακό ελληνικό πολιτικό λόγο. Αν όντως μπει ο Καρατζαφέρης στη Βουλή οι προτάσεις-εκτρώματα θα πέφτουν η μία μετά την άλλη. Ο 'Φερης είναι αρκετά έξυπνος ώστε να ξέρει ότι αυτό που θα πετάξει θα έχει λαϊκό έρεισμα. Κάποιοι θα βγουν να συμφωνήσουν με την ακραία ρητορική του. Τότε τα κόμματα θα υποχρεωθούν να πάρουν θέση και να αφήσουν την καραμέλα της συναίνεσης. Πολιτική δεν σημαίνει "όλοι συμφωνούμε", η πολιτική υποτίθεται πως είναι σύγκρουση ιδεολογιών και αξιακών συστημάτων. Και αυτό ευελπιστώ πως θα φέρει ο Καρατζαφέρης στη βουλή.
Ακόμα, με ΛΑΟΣ στη Βουλή παίζει και να ξυπνήσουν οι απολιτίκ φοιτητές-φοιτήτριες της αρχιτεκτονικής, καλών τεχνών κτλ. που μιας και καλλιτεχνικοί και υπερευαίσθητοι τύποι είναι υπεράνω πολιτικής προτίμησης και αγωνιούν μονάχα για την πτυχιακή τους πάνω στην "έννοια του λευκού στην αμέσως προηγούμενη ύστερη προνεωτερικότητα της εποχής των Ρομανόφ". Η παραλίγον τραγωδία με το Λεπέν στη Γαλλία ωφέλησε την πολιτικοποίηση και ανέβασε κατακόρυφα τα ποσοστά συμμετοχής στις εκλογές με διάθεση αριθμού-ρεκόρ πολιτικών προγραμμάτων και όχι συζητήσεις για ομόλογα και κανακάρηδες.
Για τους ίδιους ακριβώς λόγους θέλω να βγει ο Άνθιμος αρχιεπίσκοπος. Αν εκλεγεί (αλήθεια εκλέγονται οι τραγοι?) κανένας γεράκος τύπου Σεραφείμ ζήτω που την κάτσαμε!!! Θα κυλάει το χρήμα από κάτω και η είδηση θα γίνεται μονόστηλο στην Ελευθεροτυπία. Αν μπουκάρει όμως ο Άνθιμος όντας αρχιεπίσκοπος σε συνέδριο εξωτερικής πολιτικής ακάλεστος (όπως είχε κάνει πριν 2-3 χρόνια) να δεις για πότε ξεκινά ο προβληματισμός "Μήπως τελικά έχουμε γίνει Ιράν;"
Λέτε να πιάσει;