Εχουμε συμμαχους οπως εχουμε και εχθρους.
Θα μας κυκλωνουν παντα οι πιο πολλοι.
Αν ανηκουμε στους
λιγους, οχι απο εξεζητημενη αυταρεσκεια,
αλλα απο συγκυρια, τοτε θα ειμαστε παντα "οι λιγοι" και στη μεση του κυκλου.
Το παρηγορο ειναι να σηκωνουμε το βλεμμα πανω απο τον κυκλο
- τον αγριο και ελαυνοντα κυκλο - και στο πληθος που κοιτα το
περιστατικο να διακρινουμε τους φιλους μας.
Απαντησεις στην αγωνια μας, την μετεωρη συγκαταβαση. Αυτο αξιζει.
Ετσι νιωθω καθε φορα που βλεπω το στενσιλ στα Εξαρχεια με την εθνικη ομαδα ποδοσφαιρου.