Ο Τσάμπας ζει...(ς).!

Μάλιστα.

Ξεκίνησα και εγώ εχτές με μία μουσική περιέργεια στο κεφάλι
να πάω στο πάρτι της λάϊφο να ακούσω την μία και μοναδική
επανασύνδεση μίας βραδιάς των Στέρεο Νόβα...
Στον δρόμο, αν δεν είχα μηχανή, θα αποφάσιζα αμέσως να
γυρίσω πίσω καθώς η μεγάλη διαδήλωση των Πακιστανών
στο αλλοδαπών που συνοδευόταν και από επίδοξους <<αναρχικούς>>
καθήλωσε την κυκλοφορία με αποτέλεσμα να πρέπει να περπατήσεις
3 περίπου χιλιόμετρα ανάμεσα από οσμές καμένου λάστιχου και
πακιστανικόυ μπαχαρικού(το τελευταίο απλά μου ανοίγει την όρεξη)..
Έφτασα λοιπόν εκεί κατά τις 12.



Ο κόσμος που θα αντίκρυζα ήταν αναμενόμενος αφού στην Πέτρου Ράλλη
περπατάγανε ορδές λαού προς το ιβέντ με διάθεση για τσάμπα ποτό
μουσική και γενικότερα Παρασκευιάτικη έξοδο.
Έτσι και έγινε.
Μπήκα από την κεντρική είσοδο και παρατήρησα ότι υπήρχε απίστευτη
αναμονή στα μπαρ για ένα φρι ντρινκ και πολλά φρι τσιγάρα σταντ
με αποτέλεσμα μία ατμόσφαιρα δυσφορίας να επικρατεί στον τεράστιο
βιομηχανικό χώρο που παραγωγοί και ΧΟΡΗΓΟΙ επέλεξαν για το
περιβόητο αυτό ιβέντ..




Παντού μπαλόνια ΧΟΡΗΓΟΥ και ένα στέϊτζ με μία τράσα στο αριστερό
μέρος όπου θα φιλοξενούσε το λάϊβ.
Εδώ να πω ότι η επιλογή του χώρου ήταν σωστή αλλά το στήσιμο
του ήχου και πιο πολύ των φώτων μάλλον αποτυχημένο..
Προχώρησα (εισχώρησα) στο μπακ στέϊτζ και εκεί αφού βρήκα
τους αγαπητούς φίλους έρμπαν ντίσκο αντίκρυσα το γκρουπ
της βραδιάς.Ομολογώ ότι μπερδεύτηκα για λίγο γιατί βλέποντάς
τους νόμιζα πως το μπακ στέϊτζ έχει ,εκτός από μπαρ με ποτά,
κάποιους σεφ που θα μας σέρβιραν εκλεκτά εδέσματα..
Αλλά όχι! Επρόκειτο γιά τους στέρεο νόβα..!







Του μέϊκ δε λονγκ στόρι σορτ ξεκίνησαν λοιπόν να παίζουν
με έναν κόσμο να αποθεώνει έναν ήχο που ερχότανε από
τα παλιά αλλά με καινούργιο εισιτήριο σε λάθος όχημα...
Σας μπέρδεψα ε? Ε και εγώ μπερδεύτηκα με αυτό που
άκουσα εκεί μέσα..Δεν είμαι σίγουρος..
Τέλος πάντων καλά παίζουν τα παιδιά ,θα ήθελα όμως αν
αποφάσιζαν επανένταξη,έστω και για μία υπερβραδιά
να ετοίμαζαν κάτι καινούργιο σε συνδυασμό βέβαια
και με παλιές επιτυχίες τους και βέβαια πάνω από όλα
να κάνανε την συναυλία σε ένα χώρο για λάϊβ ή έστω
στημένο για λάϊβ με είσοδο επί πληρωμή ώστε και εμείς
(ο λαός) αλλά και εκείνοι (οι μάγειροι) να βλεπαμε
τι ακριβώς συμβαίνει με την επάνοδο των νάϊντις
στα μουσικά ακούσματα εν έτοι 2008...




Επίσης να έπαιζαν διαφορετικά κομάτια στο ανκόρ
(δηλ. μετά από 7-8 κομάτια περίπου)και όχι να
βγαίνουν και να λένε,κάτι που ήχησε πολύ άσχημα
στα αφτιά μας ,ότι <<δεν έχουμε άλλα κομάτια και έτσι θα παίξουμε 2 προηγούμενα>>..!
Ένιγουέϊ τελείωσε το λάϊβ τους και εκεί είναι
που άρχισε το κωμικοτραγικό της ιστορίας..!
Ενώ είμασταν στο μπουθ των ντι-τζέϊ έμαθα
από τους αγαπητούς έρμπαν ότι δεν θα παίξουν
αυτοί μετά τους στέρεο αλλά πρώτα κάποιος
κριτικός κινηματογράφου ονόματι Φραγκούλης..!
Έτσι και έγινε λοιπόν και νάτονα να παίζει
κάλτσες τρύπιες πραγματικά μπροστά σε 5 περίπου
χιλιάδες κόσμο με αποτέλεσμα να αδειάζει σιγά σιγά
ο χώρος από τους πολυπιωμένους με τζάμπα ποτό
και ενθουσιασμό παρευρισκόμενους..
Κατά τη μία όλα αυτά και αφού περίμενα μέχρι
τις 2:40 περίπου για να ακούσω τους φίλους,

οι οποίοι ξεκίνησαν με αργό τέμπο, μάλλον
προσπαθώντας να χτίσουν κάτι από την αρχή,
αλλά φευ το πράγμα είχε γκρεμιστεί από τα
θεμέλια..
Είχα πονοκεφαλιάσει πραγματικά ,είχανε μείνει και
περίπου 200-330 άνθρωποι με μεγάλη υπομονή,
ε αποφάσισα να φύγω να σώσω τον εαυτό μου
από βέβαιο πρωϊνό χανγκ όβερ, που και έκανα..

Στον γυρισμό..


..ανακάλυψα την τάση της Αθηναϊκής νύχτας κοντά
σε μεγάλα νυχτερινά κέντρα,που άλλαξε, από το να κλείνουν
τα αυτοκίνητα την δεξιά λωρίδα του δρόμου προκειμένου
να παρκάρουν,τώρα καταπίνουν εντελώς τα πεζοδρόμια...!

Ο εναλλακτικός τίτλος της ανάρτησης παρουσιάζεται στην τελευταία
φωτογραφία...

Κύπρος, παραλία Παχύαμμος

Το 2003, μετά από την απρόσμενη απόφαση της τ/κ πλευράς, άνοιξαν τα σύνορα και μετά από 30 χρόνια μπορεί πια κανείς να κινείται άνετα από την μια πλευρά στην άλλη.

Από τότε που πήγα στην «άλλη» πλευρά, το ενδιαφέρον μου για την Κύπρο ανέβηκε κατακόρυφα. Δεν είναι ότι στην νότια (ε/κ) πλευρά δεν υπάρχουν όμορφα μέρη, απλά αφενός το γεγονός ότι μπορώ πια να έχω μια συνολική εικόνα του νησιού και αφετέρου, η ραγδαία ανάπτυξη της νότιας πλευράς, δίνουν μια ιδιαίτερη σημασία στις εξορμήσεις στην βόρεια Κύπρο.

Ένα από τα ομορφότερα και πιο ενδιαφέροντα μέρη του νησιού, κυρίως από την άποψη του φυσικού τοπίου είναι η «μύτη» της Κύπρου, η επαρχία της Καρπασίας. Άλλωστε, κοιτώντας τον χάρτη του νησιού αναπόφευκτα το μάτι πάει σε αυτό το σημείο. Η ιδιαίτερη μορφή της χερσονήσου αυτής, τραβούσε πάντα το ενδιαφέρον μου και γεννούσε ένα έντονο αίσθημα περιέργειας για αυτόν τον τόπο.

Η Καρπασία είναι ιδιαίτερη από πολλές απόψεις. Πρώτον είναι το μέρος όπου μετά το ’74 ξέμειναν οι περισσότεροι ε/κ, γνωστοί και ως οι «εγκλωβισμένοι». Το κεφαλοχώρι της Καρπασίας είναι το Ριζοκάρπασο, όπου και σήμερα υπάρχει η εκκλησία (που λειτουργεί) δίπλα στο τζαμί και το ελληνικό καφενείο δίπλα στο τούρκικο. Δεύτερον, στην μύτη της χερσονήσου υπάρχει το μοναστήρι του Αποστόλου Ανδρέα, ένα από τα σημαντικότερα προσκυνήματα των χριστιανών του νησιού. Τρίτον, είναι το τελευταίο σημείο στο νησί στο οποίο θα μπορούσαμε να πούμε πως η ανάπτυξη, η αλλοτριωτική αυτή δύναμη, δεν έχει «πατήσει (ακόμα) το πόδι της».

Στον δρόμο προς το μοναστήρι και ενώ βλέπεις την θάλασσα μια από αριστερά και μια από δεξιά, λίγο πριν την είσοδο του, φτάνεις σε ένα σημείο που η θέα σε αποζημιώνει στο μέγιστο για το μεγάλο ταξίδι που έχεις κάνει (ο προορισμός αυτός είναι ο πιο «απομακρυσμένος» του νησιού, γεγονός που εξηγεί κατά μία έννοια και το χτίσιμο του μοναστηριού σε αυτό το ακριτικό σημείο).

Είναι η παραλία γνωστή ως Παχύαμμος… Τεράστια, από τις μεγαλύτερες που έχω δει ποτέ, χωρίς κανένα μόνιμο χτίσμα, εκτός από δυο καντίνες πολύ μακριά η μία από την άλλη, με καταπληκτική λευκή και μαλακή άμμο, με αμμόλοφους και άνετη για ελεύθερες διανυχτερεύσεις, αγαπημένο σημείο που αφήνουν τα αυγά τους οι χελώνες, προστατευμένη από την unesco… ένας μικρός παράδεισος… ένα μέρος στο νησί που με έχει σίγουρα κερδίσει….