Περήφανος ως Αθηναίος

Έξω απο το σπίτι μου πριν απο λίγες μέρες υπήρχε ένα ωραίο παραδοσιακό ξύλινο περίπτερο κατω απο μια (εννοείται) όμορφη λέυκα που την εβλεπα να μεγαλώνει σιγά σιγά εδώ και κοντα 15 χρόνια.

Ξαφνικά λοιπόν την προηγούμενη εβδομάδα ήρθε ένας ταλαίπωρος πλην απαράδεκτος περιπτεράς να ξανανοίξει το περίπτερο με μοντέρνα essans.
Αυτό έγινε κοντά διπλάσιο, νοβοπάν, ξύλο μέταλλο, καραβόπανο, ψυγεία και καλώδια δημιούργησαν ένα απαράδεκτο σύνολο, κάτω απο την (εννοείται) όμορφη λευκα που όμως έσπαγε το γκρι και δέσποζε στην θέα απο το μπαλκόνι μου. Το μεγάλο δέντρο πάσχιζε να βρεί χώρο αφού το περίπτερο σαν επιδημία άρχισε να επεκτείνεται πως πάσα κατευθυνση, ο σκελετός του σταμάτησε λίγα εκατοστά απο τον κορμό του (εννοείται) όμορφου δέντρου.

Σήμερα το πρωι, βγαίνοντας απο το σπίτι το δέντρο ξαφνικά δεν υπήρχε πια, δηλαδή υπήρχε ακόμα αλλά σε κομμάτια απλωμένα στην ασφαλτο, που περίμεναν υπομονετικά να επιβιβαστούν στο φορτηγό του δήμου. Καμια δεκαριά άτομα κοιτούσαν με απαθή περιέργεια τους τρεις εργάτες που μάζευαν τα τελευταία μέλη του πτώματος.

Ζήτησα να μάθω τον λόγο, απάντηση δεν πήρα εννοείται, ο "υπευθυνος" δεν ήταν εκεί μου είπαν, ήρθε όμως ένα γερόντι με προθυμία να μου "εξηγήσει" πως το δέντρο ήταν σάπιο. Κοιτάω το δέντρο κοιτάω και τον γέρο και δεν μπορώ να βρώ αλήθεια στα λεγόμενά του. Ο κορμός μεγάλος και ζουμερός ακόμα ξεπροβάλει μέσα απο μισό τετραγωνικό μέτρο γής επιμελώς οριοθετημένο με πλάκες πεζοδρομίου. Τα κλαδιά και αυτά σφριγηλά και μέχρι πρότεινως υγιή, όλα τα φύλλα είχαν το γνώριμο κίτρινο εποχικό χρώμα, όμως δεν είχαν ξεραθεί, η υγρασία μέσα τους βέβαια σε λίγες ώρες θα χαθεί. Γυρνάω απορημένος και ξεστομίζω στον γέρο "Μαλακίες". Ένας άλλος σάπιος παρεβρισκόμενος σπευδει να συμπληρώσει πως ο δέντρο ήταν έτοιμο να πέσει και για να αποδείξει την αλήθεια του λόγου του, μου υποδεικνύει τις πλάκες στην περίμετρο του κορμού που έχουν όπως χαρακτηριστικά είπε "ξεκολλήσει" απο την πίεση του δέντρου, "το πεζοδρόμιο έχει παραμορφωθεί" μου λέει χωρίς ντροπή."το δέντρο ήταν έτοιμο να πέσει" συνεχίζει.

Έριξα μια ακόμα ματιά στον κορμό, σε ακτίνα ενός μέτρου απο το κέντρο του, οι 15 χρονες ρίζες του έχουν συνθλίψει το μπετόν, τις πλάκες και την ηλίθια τους τετράγωνη ρυμοτομία, τόσο δυνατές ήταν., εαν τις άφηνες δεν θα σταματούσαν πουθενά. Εκεί κάπου κατάλαβα πως δεν πλέον έχει νόημα να συζητώ ή έστω να λέω "μαλακίες". Προφανώς κάποιοι θέλουν να πιστευουν πως ένα δέντρο συγκρατείται στο έδαφος απο μια πλάκα πεζοδρομίου που εάν σπάσει απο την μια πλευρά το δέντρο θα καταρευσει πάνω στα αγαπημένα τους αμάξια.  Προφανώς, ο καθένας απο εμάς με ένα  τηλεφώνημα μπορεί να γκρεμίσει όποιο δέντρο τον ενοχλεί, χωρίς ερωτήσεις, σκέτη μαφία.
Γαμημένη φάση


Ανάθεμα.