ΠΜ

Βέβαια, κι επιδίδομαι σε τούτη τη δημοσίευση επειδή πάνω απ' όλα θέλω να κατευνάσω εμένα. Καμιά φορά και κατ΄εξαίρεση έχουμε χρέος που κείται πέρα από το στενό μας υποκείμενο, να μοιραστούμε με απλότητα μερικές σκέψεις. Δε λέω, ο σολιψισμός είναι μια πολύ ταχτοποιημένη υπόθεση αλλά πολύ βαρετή για να την κάνεις ηθική φιλοσοφία. Αν και εφόσον σου επιτρέψει κάτι τέτοιο.

Η τύχη με έφερε να έχω διαβάσει τη "μητέρα του σκύλου" πριν γνωρίσω τον Μάτεσι. Η είσοδός του στο καφενείο εκείνο το μεσημέρι του Σαββάτου, μετά από τις πρώτες ανάκατες σκέψεις, με έφερε σε ένα γνώριμο τοπίο: αυτοί που κάποτε βρίσκονταν στη φαντασία μας μόνο ως πρόσωπα μυθικά, λίγο απρόσιτα, που βρίσκονταν περισσότερο με μια ιδιότητά τους παρά με την ίδια τους την πραγματικότητα (η συγγραφέα του τάδε βιβλίου, ο άλλος του δείνα), έσπαγαν στο εδώ και το τώρα, έπαιρναν υπόσταση. Θυμήθηκα πάλι την εξίσου τυχαία γνωριμία μου με τη Ζωγράφου στο υποκατάστημα της τράπεζας όπου δούλευε ο πατέρας μου.

Είναι πολύ γλυκιά η απομυθοποίηση όταν υποκαθίσται από έναν άνθρωπο αληθινό. Και ο Μάτεσις ήταν πραγματικός άνθρωπος, με έμφαση στο πραγματικός. Δεν άργησα να του μιλήσω, γνωριστήκαμε εύκολα. Καθόλου δε θυμάμαι πώς κύλησε η κουβέντα αλλά σίγουρα θυμάμαι να θέλει να μου προσφέρει μερικά από τα βιβλία του. Προτιμώ πολύ περισσότερο τους ανθρώπους που κάνουν ό,τι λένε. Θαυμάζω ακόμα πιο πολύ αυτούς που δεν λένε ό,τι κάνουν. Την επόμενη εβδομάδα ήρθε στο ίδιο καφενείο με έναν κίτρινο φάκελο αλληλογραφίας. Μέσα είχε τρία βιβλία του, όλα με μια διαφορετική αφιέρωση, για μένα.

Ήταν μεγάλη η χαρά που ένιωσα. Και επειδή με επέλεξε (ίσως και να τον εξώθησα - ποιος ξέρει;) και γιατί τήρησε την υπόσχεσή του. Η αξία του λόγου κατρακυλά συνεχώς από τότε που φύγαμε απ' τα χωριά μας κι ήρθαμε να μυρίσουμε τον Stadtluft, να νιωσουμε frei.

Τα βιβλία τα διάβασα με μια ενδόμυχη ελπίδα να τον ξαναδώ και να μιλήσουμε γι αυτά. Αδυνατώ να σκεφτώ καλύτερο τρόπο να γνωρίσεις ένα έργο τέχνης ή λόγου. Αν διαιρέσουμε την ιστορία του έργου σε τρία μέρη, την επιτέλεση, τη δημοσίευση και την κριτική, τότε η επαφή με τον δημιουργό είναι το απόλυτο metadata του έργου. Γιατί ενώ βρίσκεσαι στο μέλλον του έργου, την περίοδο της κριτικής, μπορείς να μεταφερθείς στο χρόνο της επιτέλεσης μέσα από τα λόγια του άλλου. Δεν έγινε κάτι τέτοιο. Τελευταία φορά που τον είδα ήταν Ιούνιος του 2008 στην Πανεπιστημίου, ενώ περπατούσαμε έξω από το Νομισματικό Μουσείο.

Παύλος Μάτεσις:

Όταν φύγω, θα προτιμούσα να έχουν καεί όλα τα βιβλία μου. Με ενδιαφέρουν τα έργα μου όσο ζω εδώ. Όταν δεν θα υπάρχω, θα προτιμούσα να μην υπάρχουν, να καούν.

[...] για δες να μην το έχω επισημάνει

πως η Ασκληπιού ήταν λιμάνι [...] 

Για τους πουλημένους
Βόλι δε χαλάμε
Με πέτρες και κοτρόνια
Τους πετροβολάμε

Ο άνδρας είναι άρχοντας
αγάπα τον και μη ρωτάς
Όπου χορεύει ο έρωτας
εκεί νικιέται ο χάροντας

Από εδώ 

Wet-on-Wet

Kουκουλοφόρος..

by George Laoutaris
(some rights reserved)

Δεν λες κουβέντα

Μου το θύμησε ο Χαρούλης που το τραγούδησε εχτές..(ωραία),αλλά....,μία είναι..

Speak with Conviction

Αυτό το βιντεάκι, ξέρεις τώρα, μιλάει σε φάση, για την γλώσσα, με πιάνεις?, σε φάση πως η γλώσσα, ξέρεις? έχει μεταλλαχθεί, και πως σε φάση έχουν εισαχθεί ερωτηματικά σε φάση σε κάθε πρόταση που σε φάση τολμούμε να προφέρουμε?

Και με ένα πολύ αναπάντεχο τρόπο προσφέρει και μια απάντηση για τα γεγονότα της προηγούμενη εβδομάδας,...because contrary to the wisdom of the bumper sticker it is not enough these days to simply question authority. You got to speak with it too.

chile sur

Μα εσύ
Δύο χέρια απέμεινες μόνο,
Δίχως κουράγιο για το αύριο
Και απ’ τη ζεστή σου αγκαλιά
Προσμένεις τα χέρια σου να δώσουν έργο.
Απόψε όμως δεν κάνει κρύο
Ζεστά τα σώματα πλάι στο τζάκι
Κι αμφίβολο αν θα προφτάσουμε το αύριο.
-*-
Ώρες ακάματα εξοδεμένες
Χάνονται μες στην απεραντοσύνη του κενού και του ολόκληρου
Σαν ήμουνα μικρός, γειτόνευα με το απόλυτο όλο
Έχτιζα το τέλειο, εύκολα, χυτά και απτά, με δυο γραμμές και μία χούφτα άμμο.
Μα τώρα στάλες αβεβαιότητας με νοτίζουν
Τριμματισμένο το όλο, σκόνη, μέσα σε μία θάλασσα που βλέπω σαν κενή
Κι ανώφελα προσμένω μία φανέρωση
Αφήνοντας τις ώρες ακάματα στο πέλαο να επιπλέουν.
-*-
Κι αν όμως σκοτεινά και ασήμαντα ηχούν οι σκέψεις
Να είσαι βέβαιος
Πως ο ήλιος και πάλι αύριο θ’ αναταθεί...
Σιμά το αισθάνομαι πως βρίσκεται η μέρα

pacha mama

Αλλά...
Μας έχουν διδάξει για καλά το ανίερο του έρωτα,
Το βρώμικο της πουτάνας και της προίκας,
Το πρόστυχο του γυμνού και του συνοικεσίου
Επιδεικτικά, μας κρέμονται τα ματωμένα σεντόνια της παρθενιάς απ’ το μπαλκόνι·
Λογιστικά μα-ραίνονται τα ροδοπέταλα στα σκαλιά της εκκλησιάς
Τα άσπρα δεν κρύβουν το μαύρο πέπλο του συμβιβασμού,
Ούτε το πικραμένο χείλος της γηρασμένης συντροφικότητας.

Μέχρι εχτές τα κοίταγα αυτά,
Δασκαλεμένος καλά από γενιές και εξώφυλλα εφημερίδων
Σε λίστες νυφών,
Σε αγγελίες νυφικών,
Τυπολογίες παντρειάς
Ορθο-λογιστικές.

Μα απόψε...
Δεν σ’ έχω ερωτευτεί
Πάνω στα χνάρια των προγόνων μου
Και το παστρίκιο μιας τσατσάς.

Απόψε...
Σ’ έχω ερωτευτεί,
Γιατί μυρίζεις χώμα,
Γυναίκα,
Θηλυκό
Και Μάνα-Γη.

Μ.Αναγνωστάκης ' Απόφαση

Είστε υπέρ η κατά;

Έστω απαντήστε μ’ ένα ναι ή μ’ ένα όχι.

Το έχετε το πρόβλημα σκεφτεί

Πιστεύω ασφαλώς πως σας βασάνισε

Τα πάντα βασανίζουν στη ζωή

Παιδιά γυναίκες έντομα

Βλαβερά φυτά χαμένες ώρες

Δύσκολα πάθη χαλασμένα δόντια

Μέτρια φιλμ. Κι αυτό σας βασάνισε ασφαλώς.

Μιλάτε υπεύθυνα λοιπόν. Έστω με ναι ή όχι.

Σ’ εσάς ανήκει η απόφαση.

Δε σας ζητούμε φυσικά να πάψετε

Τις ασχολίες σας να διακόψτε τη ζωή σας

Τις προσφιλείς εφημερίδες σας τις συζητήσεις

Στο κουρείο τις Κυριακές σας στα γήπεδα.

Μια λέξη μόνο. Εμπρός λοιπόν:

Είστε υπέρ ή κατά;

Σκεφθείτε το καλά. Θα περιμένω.

Μα έχει ήλιο!

ή " Το κατάστημα των οραμάτων"

Θα ήθελα να γνωρίσω πολλούς ανθρώπους. Θα ήθελα να μη χρειάζεται καν να δουλεύω για λεφτά. Να μπορώ να μεταφέρομαι από το σαλόνι στο καφενειό κι από την πλατεία σε κάποιο βαγόνι -τρίτη θέση- ενός τρένου. Να ακούω και να ρωτάω. Να εκτίθεμαι ανέμελα στον κίνδυνο να συντριβώ στην αιχμηρή σκέψη τους. Να τολμώ, να προκαλώ.

Θέλω να γνωρίσω πολλούς ανθρώπους. Περισσότερο όμως με συγκινούν οι πεθαμένοι. Αυτοί που μου προσφέρουν τη δυνατότητα να μιλήσω μαζί τους μόνο φανταστικά, μόνο μέσα από ό,τι ήδη έχουν πει και γράψει. Οι ζωντανοί ενέχουν το ρίσκο να σε απογοητεύσουν στο μελλοντικό πλου της ζωής τους. Οι νεκροί στέκονται εν πλήρει τάξει και ομορφιά, συνεπείς στην ιστορία, απέναντί σου. Ξέρεις ποιοι είναι. Άρα μιλάς σε ευθεία.

Θέλω να μιλήσω, σήμερα Κυριακή, σε πολλούς ανθρώπους. Αυτοί που υπήρξαν στο μικρό και άσημο κύκλο μου δε σας αφορούν. Δε θα καταλάβετε όπως κι εγώ δε θα καταλάβω τους δικούς σας διαλόγους. Μπορούμε όμως να μιλήσουμε φωναχτά με μερικούς που κι οι δύο ξέρουμε ή μπορούμε να γνωρίσουμε με τον ίδιο ακριβώς τρόπο αν το επιλέξουμε. Έναν ποιητή, ας πούμε.

Θέλω να μιλήσω στο Μιχάλη Κατσαρό.



Δεν έχω προετοιμαστεί, δεν είμαι δημοσιογράφος κάποιας μηνιαίας ποιητικής επιθεώρησης.
Δεν εκδίδω τη "Γάμπα".


-Πες κάτι, Μιχάλη.

(Ανακάθεται λίγο στην καρέκλα του, όπως κάνουν οι ποιητές για να μας δώσουν χρόνο να ετοιμάσουμε τ' αυτιά μας. Μέχρι να μας φύγει η κάψα της αναμονής και ανέλπιστα ν' αρχίσουν, όταν πλέον δεν το περιμένουμε.)

Όταν…

Όταν ακούω να μιλάν για τον καιρό
όταν ακούω να μιλάνε για τον πόλεμο
όταν ακούω σήμερα το Αιγαίο να γίνεται ποίηση
να πλημμυρίζει τα σαλόνια
όταν ακούω να υποψιάζονται τις ιδέες μου
να τις ταχτοποιούν σε μια θυρίδα
όταν ακούω σένα να μιλάς
εγώ πάντα σωπαίνω.

(Κάνει μια πάυση, ακριβώς όση χρειάζεσαι για να διαβάσεις αυτή την παρένθεση.)

Όταν ακούω κάποτε στα βέβαια αυτιά μου
ήχους παράξενους ψίθυρους μακρινούς
όταν ακούω σάλπιγγες και θούρια
λόγους ατέλειωτους ύμνους και κρότους
όταν ακούω να μιλούν για την ελευθερία
για νόμους ευαγγέλια και μια ζωή με τάξη
όταν ακούω να γελούν
όταν ακούω πάλι να μιλούν
εγώ πάντα σωπαίνω.

(Γέρνει μπροστά κι ανοίγει το βιβλίο τσακίζοντάς το περισσότερο στη σελίδα που είναι.)

Μα κάποτε που η κρύα σιωπή θα περιβρέχει τη γη
κάποτε που θα στερέψουν οι άσημες φλυαρίες
κι όλοι τους θα προσμένουνε σίγουρα τη φωνή
θ’ ανοίξω το στόμα μου
θα γεμίσουν οι κήποι με καταρράκτες
στις ίδιες βρώμικες αυλές τα οπλοστάσια
οι νέοι έξαλλοι θ’ ακολουθούν με στίχους χωρίς ύμνους
ούτε υποταγή στην τρομερή εξουσία.

Πάλι σας δίνω όραμα.

_________________________________________________

Έχω μια έντονη επιθυμία να φτύσω στο πάτωμα.

Έτσι λέω να συζητήσω μαζί του. Αν θα καταλάβει ή θα απορήσει, ευτυχώς, δε θα το μάθω ποτε. Ο ήχος που βγαίνει από το στόμα μου κι ο ήχος της πρόσκρουσης στο μωσαϊκό είναι κάτι εντελώς δικό μου - μου θυμίζει ξαφνικά τα παιδικά μου χρόνια. Μια εποχή μου μοιράζαμε αθώοι το στίγμα μας παντού, σα γνήσιοι ποιητές.

________________________________________

Ευχαριστώ, Μιχάλη.

Εδώ το ΜΟΝΟΓΡΑΜΜΑ από το αρχείο της ΕΡΤ, ψάξε μόνος σου γιατί δεν κάνει λινκ, αναζήτηση "ΜΟΝΟΓΡΑΜΜΑ", σελ. 19.

Πιο πέρα, μια αληθινή επαφή μαζί του.

Λίγο homework.

μόνο την άνοιξη

Θα ζήσω τελικά μόνο μέσα και ανάμεσα στις σκέψεις που γεννά το μυαλό μου,
Δεν θα προφτάσω ποτέ να πραγματώσω όσα περνούν ως αστραπές από το κεφάλι μου.
Οι εμμονές μου,
Οι αδυναμίες μου,
Οι έντονες μου επιθυμίες…
Όλα καμένα στο βωμό του απραγματοποίητου,
Καίτοι όλα θα μπορούσαν να γίνουν.
Μέχρι να τρελάνω τους πάντες,
Μέχρι να τρελαθώ και ‘γω μαζί τους.
Άπληστος,
Άπλετος,
Άπλυτος,
Ά-πλουτος.
Το μυαλό μου ωσάν του σκύλου,
Η γλώσσα έξω,
Το πέος κόκκινο,
Φαί απ’ τα σκουπίδια,
Μυρωδιά κάτουρου και σκατού παντού…
Δεν τα κατάφερα.
Λάθος μετενσάρκωση.

...σε συνάφεια με τις τελευταίες ημέρες...αλλά και όλες τις ημέρες...

Λειβαδίτης - Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος

Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος
δεν θα πάψεις ούτε στιγμή ν' αγωνίζεσαι
για την ειρήνη και για το δίκιο.
Θα βγεις στους δρόμους, θα φωνάξεις
τα χείλη σου θα ματώσουν απ' τις φωνές.
Το πρόσωπό σου θα ματώσει από τις σφαίρες
μα δε θα κάνεις ούτε βήμα πίσω.
Κάθε κραυγή σου θα΄ ναι μια πετριά
στα τζάμια των πολεμοκάπηλων.
Κάθε χειρονομία σου θα΄ ναι
για να γκρεμίζει την αδικία.
Δεν πρέπει ούτε στιγμή να υποχωρήσεις,
ούτε στιγμή να ξεχαστείς.
Είναι σκληρές οι μέρες που ζούμε.
Μια στιγμή αν ξεχαστείς,
αύριο οι άνθρωποι θα χάνονται
στη δίνη του πολέμου,
έτσι και σταματήσεις
για μια στιγμή να ονειρευτείς
εκατομμύρια ανθρώπινα όνειρα
θα γίνουν στάχτη απ΄ τις φωτιές.
Δεν έχεις καιρό, δεν έχεις καιρό για τον εαυτό σου
αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος.
Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος
μπορεί να χρειαστεί και να πεθάνεις
για να ζήσουν οι άλλοι.
Θα πρέπει να μπορείς να θυσιάζεσαι
ένα οποιοδήποτε πρωινό.
Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος
θα πρέπει να μπορείς να στέκεσαι
μπρος στα ντουφέκια

Une histoire francaise

(από τη μέση ξεφεύγει)

Arxedia & Αρχίδια

Διαβάζοντας το βιβλίο της Μαίρης Κουκουλέ "ΝΕΟΕΛΛΗΝΙΚΗ ΑΘΥΡΟΣΤΟΜΙΑ" εκδ. νεφέλη 1986, μερικά στιχάκια άρχισαν να ξεχωρίζουν.

36/
Τ' αρχίδια μας κουνιούνται σαν δυο καμπαναριά
κι εσύ θαρρείς πως είναι σακούλες με φλουριά!
50/
Εσύ σουνε που τάκαμες τ' αρχίδια μου κουβάρια
και την ψωλή μου μιαν οργιά και φτάνει στα δοκάρια.
52/
Θε μου, και βρέξε κάστανα και χιόνισε καρύδια
και στις ποδιές των γυναικών ρίξε ψωλές κι αρχίδια.
208/
Έν 'αρχίδι κι ένα μύδι
κάνουνε τον Αρχιμήδη.
378/
Στην αμμουδιά καθόμουνα κι έπαιζα με τα μύδια
κι ερχόντουσαν τα κύματα και μου 'γλυφαν τ' αρχίδια!
416/
Σαμιώτισσα, σαμιώτισσα, ξαπλώσου στα σανίδια,
τούρλωσε την κωλάρα σου, σαμιώτισσα,
και κλάσε μας τ' αρχίδια!
620ιδ/
"-Έχεις τόσο μυαλό στο κεφάλι σου
όσο έχω 'γώ σπόρο στ' αρχίδια μου!"
(ΣτΣ. Λέγεται ότι το είπε ο αθυρόστομος Καραϊσκάκης, το 1825, απευθυνόμενος στον ηλίθιο Κουντουριώτη.)

Εάν έχετε ακούσει κάτι από τον παππού σας που σχετίζεται με το θέμα, μην διστάσετε να επικοινωνήσετε μαζί μας στο comment box. Εάν όχι..."στ' αρχίδια μου."

Ευχαριστώ πολύ.

:)++@@==

WHAT street party #2 [footage]

Σε αυτό εδώ το χώρο θα προσπαθήσουμε να συγκεντρώσουμε ότι υλικό έχει τραβηχτεί από το what street party #2 - καλοκαίρι 2008 (1η Ιουνίου) -όπως ακριβώς είχε γίνει και για το #1 - Άνοιξη 2008 (6 Απριλίου).

arxediaMEDIA / elefantas [αρχή->Γκάζι]

by kormoranos - tomounimou #2 [Γκάζι]



by kormoranos (poisonman)

C4cookies

arxediaMEDIA / PAUSE

arxediaMEDIA / SaLaMi-EdAfOuS

arxediaMEDIA / Ariel_i_gorgona

arxediaMEDIA / gorillaki

MORE VIDEOS:

arxediaMEDIA/chaca-khan - [αρχή-αρχή]
vaschops - # 1 [Ζάππειο]
vaschops - # 2 [Πλάκα]
vaschops - # 3 [Πλάκα]
kormoranos/tomounimou - #1 [Πλάκα]
kormoranos/tomounimou - #3 [Γκάζι]
elenikarra [Διάφορα] - σε χαμηλή ποιότητα

DIY AND DIE

Update : Δείτε τί έγινε τελικά ΕΔΩ

Κύριες και κυρίοι, ζώα και φυτά,

Μάλλον θα το 'χετε καταλάβει αλλά αυτήν την Κυριακή, 1/6, την πρώτη μέρα του καλοκαιριού, πρόκειται να λάβει χώρα το 2ο αυτοσχέδιο street-party στο κέντρο της Αθήνας.

WHAT STREET PARTY????
(εύλογο το ερώτημα)

>> Η αρχή έγινε κάπως έτσι (την τελευταία Κυριακή της αποκριάς).
>> Η συνέχεια γράφτηκε την Κυριακή 6 Απριλίου (ημέρα της μεγάλης ποδηλατοπορείας). Πολλές διαφορετικές ομάδες ενώθηκαν όλες μαζί σε ΜΙΑ, έφτιαξαν μια mailing list για επικοινωνία, μοιράστηκαν κόστος, δουλειά και όραμα, κατασκεύασαν ένα άρμα από ξύλο, τροχούς και σίδερο, νοίκιασαν μια γεννήτρια και ηχητικό εξοπλισμό, κότσαραν και ένα ασύρματο μικρόφωνο(!) και όλοι ενωμένοι ξεχύθηκαν στο δρόμο. Το αποτέλεσμα μπορείτε να το δείτε ΕΔΩ
>> Αυτήν την Κυριακή ξανακατεβαίνουμε στην (καλοκαιρινή) Αθήνα για να διεκδικήσουμε το δικαίωμά μας στην αυτο-έκφραση, το τζάμπα πάρτυ και την καλή ζωή. Η πόλη μας ανήκει και τα νιάτα επίσης. Μπορούμε και μόνοι μας..

γι αυτό..

ΣΥΝΤΟΝΙΣΟΥ

Τo αρχετυπικό άρμα/τοτέμ (γεννήτρια-3000W ήχο-decks-ομπρέλα) θα κυλίσει ξανά στους δρόμους του κέντρου των Αθηνών ακόμα πιο μεγάλο, ακόμα πιο δυνατό, με περισσότερες ρόδες, μεγαλύτερα ηχεία και ενα pumping αυτοενισχυόμενο bassline-sub που αν την προηγούμενη φορά έφτυνε φωτιές, τώρα πρόκειται να ξερνάει λάβα. Yeah bitch!

Υπάρχει μία πολύ μεγάλη περίπτωση να γίνει της μουρλής. Ίσως να είναι και η αρχή της βελούδινης επανάστασης. Στο facebook -που όλοι κατηγορούμε- η event-page του party έχει φτάσει μέσα σε λίγες μόνο μέρες σε 3500 άτομα (από τον ένα στον άλλο -με αριθμό εκκίνησης τα 100) !! That's how we do.

Γι΄αυτό πάρε τηλέφωνα, στείλε emails, κάνε forward, χρησιμοποίησε τα μέσα που διαθέτεις όποια κι αν είναι αυτά και ενώσου μαζί μας σε ένα ολοήμερο, αυτοσχέδιο, ανεπιτήδευτο, αληθινό street-PARTY. Είναι μία βρώμικη δουλειά, αλλά κάποιος πρέπει να την κάνει..

Είμαστε τα καλύτερα παιδιά στην πόλη. Δεν κάνουμε κάτι κακό. Διεκδικούμε το αυτονόητο σ΄αυτή τη γαμώπολη! Η αστυνομία μας φέρθηκε πολύ καλά (ένας ζητάς ζήτησε james brown!). Δεν κάνουμε κάτι παράνομο. Αλλά καλού κακού είναι στοιχειώδες να μαζευτούμε ΠΟΛΛΟΙ απ΄την ΑΡΧΗ. Ως γνωστόν, you 've got to fight for your right to party..

Και τώρα το μεγάλο κόλπο :

1η μπανάνα 16:00 ΖΑΠΠΕΙΟ (Μέγαρο)
2η μπανάνα 18:00 ΠΛΑΚΑ (Ρωμαϊκή αγορά)
3η μπανάνα 20:00 ΘΗΣΕΙΟ (Σταθμός)
4η μπανάνα 22:00 ΤΕΡΜΑ ΕΡΜΟΥ (Αμαξοστάσιο) [σημ. : κάπου εκεί τελειώνει και το jazz-fest]

* Brought to you by : "δεν καταναλώνουμε, άρα υπάρχουμε.."

Φέρτε μάσκες, βατραχοπέδιλα, καπέλα, μπύρες, τεκίλες, παιδιά, σκυλιά, ταπεράκια, κουβαδάκια, ποδήλατα, μπάλες ποδοσφαίρου, μπάσκετ, ράκμπυ, φέρτε τύμπανα, τρομπέτες, φωτογραφικές μηχανές, video, γδυθείτε, φέρτε και κανένα ψυγειάκι να βάζουμε πάγο, φέρτε ό,τι γουστάρετε!! Συνεισφέρετε τα δικά σας. No sponsors, no leaders, just US.
Προσοχή : μη φέρετε cd κτλ, μέχρις στιγμής έχουμε περίπου 20 djs και προβλέπεται να γίνει σφαγή..

ΔΙΑΔΩΣΤΕ ΤΟ ΚΑΚΟ!!!!!

Μια ευγενική προσφορά των "όλοι ενωμένοι" :

arxediaMEDIA (space, facebook)
d2
Kormoranos (space, facebook)
ListenUP!
Musak7
Partycular
Radiobubble
VinylMicrostore (space)
ΕΣΕΙΣ

*

extras :
* Άλλο ένα flyer * Audio teaser (άκουσέ το, κατέβασέ το) *
Creative Commons

Thank you for choosing arxedia-AIRLINES

(Παρασκευή 23/5, 17:00-19:00 -> arxediaRADIO 3)
(από το radiobubble)

oda a valparaiso - pablo neruda

Aquí termino, es esta oda,
Valparaíso,
tan pequeña como una camiseta desvalida,
colgando en tus ventanas harapientas
meciéndose en el viento del océano,
impregnándose de todos los dolores de tu suelo,
recibiendo el rocío de los mares, el beso
del ancho mar colérico
que con toda su fuerza
golpeándose en tu piedra
no pudo derribarte,
porque en tu pecho austral
están tatuadas la lucha,
la esperanza,
la solidaridad
y la alegría
como anclas
que resisten
las olas de la tierra.

"Lapsus Calami"

Στον λεωφόρο το αυτοκίνητο
έτρεχαν αύριο σαν τρελές,
κυνηγώντας την αυτοκτόνησή τους.
Οι φιλόλογοι απαγορεύουν τα λάθη,
επειδής μισούν την παλλόμενη έκφραση.
Στεκω μπρος στο πράσινος σπίτι.
Ψιλοβρέχει.
Πλησιάζεις κρατάς την κόκκινο ομπρέλα.
Γαμώ την γραμματική σας.

Ηλίας Πετρόπουλος

Κοινωνικοποιουμαι>Γνωριζω>Αμφισβητω>Δημιουργω>
Κοινωνικοποιουμαι>Γνωριζω>Αμφισβητω>Δημιουργω>
Κοινωνικοποιουμαι>Γνωριζω>Αμφισβητω>Δημιουργω>
Κοινωνικοποιουμαι>Γνωριζω>Αμφισβητω>Δημιουργω>
Κοινωνικοποιουμαι>Γνωριζω>Αμφισβητω>Δημιουργω>
Κοινωνικοποιουμαι>Γνωριζω>Αμφισβητω>Δημιουργω>
Κοινωνικοποιουμαι>Γνωριζω>Αμφισβητω>Δημιουργω>
Κοινωνικοποιουμαι>Γνωριζω>Αμφισβητω>Δημιουργω>
Κοινωνικοποιουμαι>Γνωριζω>Αμφισβητω>Δημιουργω>
Κοινωνικοποιουμαι>Γνωριζω>Αμφισβητω>Δημιουργω>
Κοινωνικοποιουμαι>Γνωριζω>Αμφισβητω>Δημιουργω>
Κοινωνικοποιουμαι>Γνωριζω>Αμφισβητω>Δημιουργω>
Κοινωνικοποιουμαι>Γνωριζω>Αμφισβητω>Δημιουργω>
Κοινωνικοποιουμαι>Γνωριζω>Αμφισβητω>Δημιουργω>
Κοινωνικοποιουμαι>Γνωριζω>Αμφισβητω>Δημιουργω>
Κοινωνικοποιουμαι>Γνωριζω>Αμφισβητω>Δημιουργω>
Κοινωνικοποιουμαι>Γνωριζω>Αμφισβητω>Δημιουργω>
Κοινωνικοποιουμαι>Γνωριζω>Αμφισβητω>Δημιουργω>
Κοινωνικοποιουμαι>Γνωριζω>Αμφισβητω>Δημιουργω>
Κοινωνικοποιουμαι>Γνωριζω>Αμφισβητω>Δημιουργω>
Κοινωνικοποιουμαι>Γνωριζω>Αμφισβητω>Δημιουργω>
Κοινωνικοποιουμαι>Γνωριζω>Αμφισβητω>Δημιουργω>Κοινωνικοποιουμαι>Γνωριζω>Αμφισβητω>Δημιουργω>Κοινωνικοποιουμαι>Γνωριζω>Αμφισβητω>Δημιουργω>

ρε άι...

άλλος ρώταγε τι γράφεις...άλλος ότι γράφεις τέτοια ώρα...δεν ήξερα ότι στο arxediamedia έχουμε περιορισμούς στην ώρα και στο τι θα γράφουμε...με νύχια και με δόντια προσπαθούσα να κρατηθώ και να μην ανοίξω το διαόλι...αλλά γεννήθηκα αντιδραστικό και σπαστικό πλάσμα...δικηγορίσκος...συνεχώς με τον λόγο και αντίλογο...
ελέφαντα...σήμερα ξαναγνωριστήκαμε...δυστυχώς τώρα όχι απλά ξέρω ποίος είσαι...αλλά ξέρω ότι σε ήξερα και από πριν...αφιερωμένο...για το στρατό που πέρασε...και για σενα και για μένα...

Καταχνιά
Ερμητικά κλεισμένος από σύννεφα
Σύννεφα που δεν πνίγουν, μα απελευθερώνουν.
Μία ανάσα πριν το γκρεμό
Δεν βλέπω, δεν μπορώ να δω πια
Μάταια προσμένω τη διάλυση
Το μπλε και το γαλάζιο από ψηλά για ν' αντικρίσω.

Δεν θυμίζει τίποτα χακί εδώ πάνω
Τα κτίρια, τα όργανα, οι άνθρωποι
Αφομοιώθηκαν στο ήσυχο, τ’ απόμακρο και το ειρηνικό.
Δεν θυμίζει γη εδώ πάνω
Μάλλον σε ουρανό κατοικώ σαν βρίσκομαι εδώ.
Μοιάζουμε άγγελοι που βάλθηκαν τ’ επίγειο να ζήσουν.

Το λατρεύω αυτό το απόμερο και ειρηνικό μέρος
Για τους χορταστικούς σπινθήρες που μου προκαλεί.
Λατρεύω την ομίχλη, τα σύννεφα, τον ήλιο
Τη θέα που ποτίζει τα σωθικά μου.

Στάλα στάλα απ’ τις χορδές της καρδιάς μου στάζουν οι σκέψεις μου.
Κατακλεισμένος από τα πιο έμορφα λόγια και αισθήματα
Κλεισμένος από την καταχνιά,
Αφήνομαι στο μέρος τούτο να με πάρει ο Βοριάς
Και της ψυχής μου το αστείρευτο σεντούκι να ανοίξω.

Καιρό είχα να αγαπήσω έτσι τις λέξεις
Είχα καιρό να νιώσω Άνθρωπος.

Μες στην βαθιά την ησυχία
Καρτερώ
Το επόμενο βήμα
Το επόμενο τάμα από τους ήχους της καρδιάς μου.

Βάσανο η πένα,
Να γεμίσει δεν μπορεί
Δεν φτάνει να χωρέσουν μέσα σ’ αυτή την καταιγίδα οι εικόνες και τα συναισθήματα
Κι εγώ που λέω πως πικράθηκα που στερήθηκα μία ακόμη ίδια μέρα απ' τη ζωή μου
Να που τώρα μάχομαι την αχόρταγη όρεξη μου για αγάπη να σταματήσω.
Πείνα, πείνα που κράτησε πολύ μα τώρα που με βλέπει εδώ πάνω
Ν’ ανοίγομαι, ν’ ανοίγομαι
Στον ουρανό μου φαίνεται πως κατοικώ
Μόνος, παρέα με αγγέλους
Τον άνεμο, το κρύο, την ησυχία,
Την καταχνιά.

Κίτρινο χαρτί 3

Κάθε φορά που σε ψάχνω και δεν σε βρίσκω, φουσκώνουν τα χείλη και τα πνευμόνια μου και ανησυχώ για την καρδιά που δεν αντέχει να μείνει ήρεμη. Κάθε στιγμή που με πιάνει το άγριο βροχόνερο, στηρίζομαι σε μία ανάσα που χάνεται, σε ένα χαμόγελο που πικράθηκε, μία σταγόνα αίμα που φοβήθηκε να πει το σ’αγαπώ και κυλά αδιάφορα στο τελείωμα του κρεβατιού μου. Δεν αρνιέμαι τη μοναξιά που γεμίζει τις νύχτες μου, τα παγωμένα δάχτυλα των ποδιών μου, που φέρνουν την ανάμνηση της ανοιξιάτικης βόλτας στους κήπους του νησιού μας.
Σαν αρχίζεις όμως να γερνάς, και το βλέπεις στα κόκκινα μάτια των αργοπορημένων ξυπνημάτων σου, νιώθεις την ανάγκη να γυρίσεις εκεί που άρχισες και να αισθανθείς έτσι τη μελανιασμένη αδιαθεσία του απογεύματος. Και δεν χωράει να δείξω πόσο πολύ ενδιαφέρομαι για ένα κουδούνισμα από γέλια, για ένα συγγνώμη καταλυτικό και πολυπρόσμενο, για μία ζεστή χαρά που λιώνει πάνω στο μεσημεριανό φαγητό.
Όμως δεν είσαι εδώ, για να σε ξεχνώ. Δεν χωράς μέσα στην αφάνταστη πολυπλοκότητα των γεγονότων. Και θα ήθελα να ήσουν εδώ. Να δεις...πώς γερνώ και πώς πεθαίνω...σε κάθε χτύπο της καρδιάς μου. Να δεις πώς γίνομαι μεγάλος, όπως θα το ήθελες. Να δεις και να καμαρώσεις το γιο των αγγέλων, το τέλειο του ονείρου, την αγάπη του έρωτά σου μέσα στις εφηβικές σου νύχτες.
Εδώ δεν είναι κανένας τώρα πια. Ούτε εγώ, που ταξιδεύω πολύ πιο μακριά από εσένα. και εκεί, στα ταξίδια μου, δεν βγάζω με ευκολία με ό,τι γέμισα την ψυχή μου. Και δεν βγάζω με τίποτα την αναζήτηση, την αναμονή, την προσμονή ότι θα καταλάβεις...ότι αξίζει να πονάς, αξίζει να μην σου δίνουν, αξίζει να μην έχεις το τέλειο, αξίζει η αγάπη...