Dogville

- via -

Βοήθεια?

Από τα νοήματα και λίγες κοντινές στα Αγγλικά λέξεις
κατάλαβα πως ο μικρός μικρός Μωχάμεντ είναι Δανός
καθότι γεννήθηκε εκεί.
Κάτι έχει γίνει στην Δανία που δεν μπόρεσα
να το καταλάβω.
Στις 20 Ιουνίου θα τους πάνε σε αυτό το
χάλι που λέγεται κέντρο μεταναστών Λαυρίου
που δεν διαφέρει σε πολλά από μία φυλακή,με την
μόνη διαφορά ότι η πόρτα είναι ανοιχτή.



Μπαίνοντας στο πολιτιστικό κέντρο,οι της εισόδου
φώναζαν πως η μητέρα των παιδιών άφησε τα παιδιά
το πρωϊ και βγήκε έξω να βρει τροφή.
Μόλις φτάσαμε σ'αυτούς έφτασε και ο λαϊκός φύλακας
του κέντρου μεταναστών με μία κούρσα Χιουντάϊ
χαμηλωμένη για να τους φέρει το φαγητό.14:30 το μεσημέρι!
Είναι φανερό πως βρίσκονται στο έλεος του
Ελληνικού Δημοσιουπαλληλισμού.
Με δική μας γλώσσα πάλι η μητέρα ρώτησε,φανερά
μην ξέροντας από που ερχόμαστε και ποιοί τελικά
είμαστε,για μία τηλεόραση ,μιας και εκεί όταν σκοτεινιάζει
δεν θα παίζουν και πολλές δραστηριότητες.
Αν έχει κάποιος κάποια παλιά που να μην την
πολυθέλει καλό θα ήταν να της την πάμε.
Κανένα παλιό ντι βι ντι ίσως με κανένα
Μίκυ Μάους για τα παιδια θα ήταν τέλειο.
Όχι, αυτό δεν το ζήτησε εκείνη.



Με την στράτα και τα σανδαλάκια που δώσαμε στον
μικρό επιτέλους είδαμε ένα πλατύ χαμόγελο από το
ταλαιπωρημένο πρόσωπο της μάνας.
Το ίδιο και τα τρία κοριτσάκια με κάτι κουκλίτσες
και διάφορα άλλα παιχνιδάκια.
Κάποια πράγματα ένιωσα πως ξαναβρήκαν τον
σκοπό για τον οποίο φτιάχτηκαν.
Δεν έχω άλλα να πω.
Όποιος έχει δυνατότητα είναι πολύ εύκολο να
βρει το πολιτιστικό κέντρο αλλά και το κέντρο
μεταναστών.
Εκεί είναι περίεργα τα πράγματα καθώς θα πρέπει
να το ψάξετε λίγο αφού με το που μπαίνεις με
σακούλες τρως ένα μικρό πέσιμο που ίσως να
αποφέρει μη δίκαιη κατανομή των πραγμάτων
που θα προσφέρεις.
Να είστε καλά.

Street Parade : South Nicosia

Το θέμα ξεκίνησε να συζητιέται πριν κανένα-δυο μήνες, όταν έπεσε η ιδέα να επεκταθούν και να εμπλέξουν κι άλλα μέρη της πόλης τα street party που οργανώνονται στην Πλατεία της Φανερωμένης στην «παλιά πόλη».

Έγιναν μερικές συναντήσεις και μέσα σε λίγο διάστημα είχαν φανεί ποιοι θα είναι αυτοί που θα αναλάμβαναν να φέρουν εις πέρας το εγχείρημα. Η ημερομηνία ορίστηκε για την παραμονή των Χριστουγέννων, η διαδρομή περιορίστηκε, για αυτήν την πρώτη φορά, μόνο στην εντός των τειχών πόλη, το άρμα ή το τρέιλερ κατασκευάστηκε από επαγγελματία σιδερά, οι djs βρέθηκαν και μπλέχτηκαν ενεργά στην οργάνωση και σιγά σιγά όλα ήταν έτοιμα για το...

πρώτο αυτοκινούμενο street party – parade της Λευκωσίας.

Η αισθητική του ήταν πολυσυλλεκτική και χαρούμενη, ο κόσμος που συνεργάστηκε ήταν από διαφορετικές τάσεις - αλλά κατά μεγάλο ποσοστό ενεργός στα πολιτικο-κοινωνικο-καλλιτεχνικά τεκταινόμενα της πόλης - η γεννήτρια, προς έκπληξή μου, ήταν η ίδια "honda" κλειστού τύπου που ηλεκτροδότησε και το αντίστοιχο Αθηναϊκό τις πρώτες 3-4 φορές και η διαδρομή περιλάμβανε τόσο οικιστικές περιοχές της παλιάς πόλης, όσο και περιοχές μεταναστών, αλλά και κεντρικά και "τουριστικά" σημεία.

Οι επιλογή των σημείων στα οποία στάθηκε το άρμα έγινε στη βάση των διαφορετικών χαρακτηριστικών τους, αλλά την ίδια στιγμή, περιλάμβανε και κάποιου είδους δηλώσεις. Πρώτη στάση ήταν στο "παλιό δημαρχείο" μια περιοχή η οποία είναι το κέντρο της νέου τύπου "ανάπτυξης που προωθείται στην παλιά πόλη", με τη δημιουργία νέων χώρων νυχτερινής κατανάλωσης που έρχονται σε αντίθεση με τα εγκατεστημένα νοήματα και δράσεις της περιοχής. Παράδειγμα είναι το νέο πολυμπάρ "Στοά" το οποίο πιέζει την λαϊκή αγορά του Σαββάτου -που γίνεται στο σημείο χρόνια τώρα- γιατί θέλει να χρησιμοποιεί το χώρο ως parking.

Φυσικά δεν έλειψαν και οι αυθόρμητες στιγμές χορού που χαρακτηρίζουν αυτές τις δράσεις, όπως τις ζήσαμε και στην Αθήνα, σε σημεία που για τον ένα ή τον άλλο λόγο προσφέρονται και "ταιριάζουν" με την νέα πρόσκαιρη κατάσταση που διαμορφώνεται.

Επόμενη στάση ένα σημείο παιχνιδιού...

Επόμενη στάση ένα σημείο συνδεδεμένο με τους μετανάστες της πόλης, μιας και εκεί είναι το σημείο στο οποίο κάθε μέρα στήνονται με τις ώρες άνθρωποι που περιμένουν να έρθει κάποιος που χρειάζεται χέρια για εργασία σε διάφορα ευκαιριακά πόστα, κυρίως στις κατασκευές, αλλά και στον αγροτικό τομέα. Εκεί προσφέρθηκε φαγητό στους παρευρισκόμενους...

Έτσι, έφτασε στην κεντρική πλατεία της πόλης, την πλατεία Ελευθερίας στην οποία εδώ και μήνες γίνονται έργα ανάπλασης -μια ανάπλαση που έχει προκαλέσει διάφορες κριτικές και αντιδράσεις...

Από τα ποιο σημαντικά σημεία που σταμάτησε η κινούμενη αυτή μουσική δράση, ήταν... η περίφημη πράσινη γραμμή. Στο crossing point Λήδρας-Lockmaci -το οποίο έχει ανοίξει εδώ και περίπου ένα χρόνο στην καρδιά της παλιάς πόλης- το άρμα πέρασε το ε/κ φυλάκιο και μπήκε στο ειδικά διαμορφωμένο σημείο της νεκρής ζώνης που εποπτεύεται από τα ηνωμένα έθνη, τα οποία και παρενέβησαν, μέσω των ε/κ αρχών, και τελικά μετά από κανένα 20λεπτο φύγαμε. Ήταν όμως αρκετός χρόνος για να γίνει μια σαφής δήλωση επαναχρησιμοποίησης του συγκεκριμένου "νεκρού" χώρου.

Τέλος, η πορεία του άρματος τελείωσε στην πλατεία της Φανερωμένης όπου μας περίμενε ένα νέο setting με το live του κυπριακού hip-hop συγκροτήματος "pots".

Όπως έχει γίνει και στην Αθήνα, όσο το party προχωρούσε μάζευε και περισσότερο κόσμο. Βέβαια, στην αρχή η προσέλευση δεν ήταν μεγάλη, όμως ήταν η πρώτη φορά και ο κόσμος ενθουσιάστηκε... ήταν δηλαδή μια καλή αρχή!

Φως στο τουνελ

Παρά τις φιλότιμες προσπάθειες της Lifo και της Athens Voice να μας πείσουν ότι ζούμε σε μια μοντέρνα κ' ανοιχτή Ευρωπαϊκή πόλη, πιστεύω πως οι περισσότεροι που θα διαβάζετε αυτές τις σειρές θα συμμερίζεστε την απαισιοδοξία μου. Ότι δηλαδή πλην ολίγων εξαιρέσεων η πολιτιστική παραγωγή της πόλης γυρνά γύρω από τη συνήθη macho πανίδα των καλλιτεχνικών κέντρων της Ιεράς Οδού. Παρότι γεννημένος πεσιμιστής και έτοιμος να σιχτιριάσω και να φύγω από αυτή την πόλη με την πρώτη ευκαιρία αρχίζω να αισιοδοξώ βλέποντας όλο και περισσότερο τους μεγαλωμένους πλέον μετανάστες δεύτερης γενιάς που τα τελευταία πέντε χρόνια,αν και δεν έχουν καταφέρει να ενσωματωθεί, έχουν αρχίσει για τα καλά να κυκλοφορούν ανάμεσά μας πετώντας πιτσιλιές χρώματος στο γκρίζο καμβά της Αθήνας. Ο λόγος που ανέκαθεν ζήλευα τους Δυτικο ευρωπαίους φίλους μου είναι ότι ενώ αυτοί θεωρούν δεδομένη την παρουσία και επιρροή ανθρώπων από όλο τον κόσμο στον κοινωνικό τους περίγυρο, εγώ είμαι καταδικασμένος να ζω στο ισόμορφο αθηναϊκό περιβάλλον όπου οι μπάντες, οι djs, οι σκηνοθέτες, οι ηθοποιοί κ.ο.κ έχουν καρμπόν τα ίδια συλλογικά βιώματα και -όσο και να προσπαθούν- την ίδια κουλτούρα με εμένα. Όσοι έχουν ζήσει έστω και για λίγο έξω ξέρουν ότι η μεγαλύτερη εμπειρία δεν είναι ούτε τα υπέροχα κτήρια, ούτε τα 10 events που είδαν. Είναι να γνωρίζεις ανθρώπους από τελείως άσχετα περιβάλλοντα και να συνειδητοποιείτε παρέα τη διαφορετικότητά σας. Όταν δε αυτό γίνεται μέσα από δραστηριότητες όπως η μουσική, η εμπειρία γίνεται σημείο αναφοράς για τα επόμενά σου βήματα. Όσο περισσότερο κυκλοφορώ έξώ, τόσο περισσότερο πείθομαι αυτό θα γίνει κάποια στιγμή και στην Αθήνα. Πλέον υπάρχουν εφηβάκια από όλο τον κόσμο εδώ που κάποια στιγμή θα νιώσουν την ανάγκη να εκφραστούν μέσω της μουσικής, του χορού, της σκηνοθεσίας απαλάσσοντάς μας επιτέλους από την αφόρητη μοναξιά μας ως πόλη. Είναι περιττό να θυμίσω πως τους ανθρώπους αυτούς το κράτος τους έχει κάτι παραπάνω από χεσμένους. (ενδεικτικό ότι η συντριπτική πλειοψηφία αυτών των παιδιών δεν έχει καν χαρτιά και ας έχουν γεννηθεί και μεγαλώσει εδώ). Χαίρομαι πάντως να βλέπω 14χρονα φιλιπινεζάκια να εξασκούνται στο breakdance στο κέντρο . Χαίρομαι διπλά από τη στιγμή που γνωρίζω ότι το αντίστοιχο 14 χρονο ελληνάκι την ίδια ώρα πιθανότατα θα οδηγεί παπί χωρίς κράνος ή θα παίζει στο repeat ελληνικό ροκ. Οκ, μη γίνομαι ισοπεδωτικός. Το πρόβλημά μου άλλωστε δεν είναι το ελληνικό ροκ, αλλά το παράδοξο της ομοιομορφίας μιας πόλης 5 εκατομμυρίων.