dog eat dog (#20ogr)

To βράδυ γυρνώντας σπίτι ήθελα να έχω γεννηθεί σκύλος. 'Ενοιωθα πτώμα απο τη κούραση και μέσα στο κεφάλι μου μια φωνή επαναλάμβανε "οι άνθρωποι δε θα μάθουνε ποτέ". Eνοχλητικό. "Δε θα μαθουΜΕ ποτε" τη διόρθωνα. Δεν είμαι σκύλος είμαι άνθρωπος και εγώ.

Χθές στη Μητροπόλεως σε μια στιγμή έξαψης και χωρίς να σκέφτομαι είπα στον Λ : "το ΠΑΜΕ είναι εγκληματίες! Εγκληματίες φίλε!" και εκείνος προφανώς πιο ψύχραιμος μου απάντησε "όχι φίλε μου ,εγκληματίες ήταν αυτοί που πετάγανε πέτρες αδιακρίτως στον κόσμο.Οι άλλοι είναι απλά απαράδεκτοι." Ο διάλογος δεν έγινε έτσι ακριβώς αλλα το νόημα ήταν αυτό. Με σόκαρε αυτό που κατάλαβα οτι είπα γιατι προφανώς δεν αποτύπωνε ακριβώς ούτε την πραγματικότητα ούτε αυτό που ήθελα να πώ. Δεν υπήρχε καμμιά δικαιοσύνη στην εξαψή μου. Και τότε παρατηρώντας κάποιους να μαλώνουν για το αν πρέπει να βάλουν φωτιά σε ένα κάδο και ένα σκύλο να τους γαυγίζει πιστεύω κατάλαβα ακριβώς τι είδα να γίνεται και στο όνομα της ανθρώπινης αξιοπρέπειας, της ιστορίας και της λογικής θελω να σας πώ τι ήταν αυτό.

Όποιος ήταν χθές στο κέντρο σίγουρα διαισθάνθηκε τι γεύση έχει ένας εμφύλιος πόλεμος. Κάποιοι τον είδαν με τα μάτια τους σε μικροκλίμακα. Εγω ο ίδιος είδα κάποιον απο την περιφρούρηση του ΠΑΜΕ να πέφτει κάτω και απο πάνω του 20 άτομα να τον σκοτώνουν.Δεν τον σκότωσαν τελικά γιατι τον έσωσαν οι ομοϊδεάτες του. Καμμία ψυχραιμία. Αναρρωτήθηκα πώς καταλαβαίνουν ποιός είναι ποιός.Πώς δε χτυπιούνται μεταξύ τους? Και μετα κατάλαβα οτι ναι ,προφανώς. Χτυπιούνται μεταξύ τους ως συνάνθρωποι.Παλιά ιστορία το dog eat dog. Είχε πολύ καιρό να ξαναβγεί στη φόρα η προαιώνια έχθρα κουμουνιστών και Black block και χθές η ιστορία έκανε μια απο τις αγαπημένες της εκείνες σβούρες γύρω απο τον εαυτό της. Όταν η ιστορία το κάνει αυτό είναι σαν να βλέπεις συνέχεια στον ύπνο σου το ίδιο όνειρο (εντάξει,εφιάλτη). Αυτό συμβαίνει γιατι (oπως και στα όνειρα) η ιστορία απαιτεί να αποδοθεί νόημα στα γεγονότα.

Το νόημα της βίας είναι απλό. Σκοπός της είναι απλά να σε διαπεράσει. Εκεί υπάρχει απλά επιθυμία για επιβολή. Η κουλτούρα μας και η εξέλιξη όμως της ανθρώπινης πνευματικότητας είναι σε θέση πια (εδώ και πολύυυυυ καιρό) να μας υποδείξουν οτι άλλο πράγμα η επιβολή και άλλο η Νίκη. Χθες ηττηθήκαμε όλοι. Βοήθησε σε αυτό η εγκληματική επίθεση με πέτρες του black block που έγινε αδιάκριτα σε όσους ήταν κοντα στις γραμμές του ΠΑΜΕ και φυσικά βοήθησε και η απαράδεκτη επιλογή του ίδιου του ΠΑΜΕ να αδιαφορήσει για τη σημειολογία της γυρισμένης πλάτης στη Βουλή καθώς και η φασιστική της "περιφρούρηση". Γυρισμένη πλάτη σημαίνει δεν υπάρχει κίνδυνος απο πίσω. Θα εξηγηθώ.

(Οι αναρχικοί)
Ο χώρος είναι ασαφής.Οι ποιότητες που τον αποτελούν ποικίλες. Σε διάφορες περιπτώσεις έχει κερδίσει τον σχεδόν ένοχο σεβασμό πολλών και έχει δεχτεί τα χειροκροτήματα μερίδας του κόσμου που η παιδεία του ή το θάρρος τους ίσως δε τους επιτρέπουν να κάψουν οι ίδιοι μια τράπεζα ή μια κάμερα. Σε συμβολικό επιπεδο χαιρόμαστε όταν καίγεται μια τράπεζα.Γιατι μας θυμίζει τις κοινωνικές ανισότητες,τα δεινά του καπιταλισμου που μας τα σερβίρουν με ωραίο περιτύλιγμα,το αδιέξοδο ενος ολόκληρου πολιτισμού που έχει βασίσει τις αξίες του στην οικονομία. Στην περίπτωση όμως πχ της Marfin η ενασχόληση με το συμβολικό επίπεδο φαντάζει μια ακαδημαϊκή πολυτέλεια.Όταν κάποιος πεθαίνει τότε παίρνει το λόγο το συναίσθημα και όλοι ξέρουμε τι έχει να πεί. Όποιος ισχυρίζεται τώρα οτι ήταν προβοκάτσια εκείνη η τραγωδία όπως και το χθεσινό μακελειό με τις πέτρες , με αφήνει αδιάφορο.Θεωρώ οτι το περιστάτικό της Marfin πιθανότατα ήταν. Είναι σαφές όμως οτι δεν έχει και τόση σημασία. Ο αντιεξουσιαστικός χώρος δεν αποτελείται μόνο απο ανθρώπους με συνεκτική ιδεολογία και όραμα που δε θα έκαναν ποτέ κραυγαλέα απανθρωπιά (πρέπει να είσαι αφελής τουλάχιστον για να το πιστεύεις αυτό όσο κοντα κι αν πρόσκεισαι ιδεολογικά) , αποτελείται και απο ανθρώπους που είναι απλά χουλιγκάνια οι οποίοι έχουν τη βία σαν αυτοσκοπό.Βία=αυτοσκοπός πάει να πεί οτι δεν υπάρχει νόημα. Απλά διάθεση για επιβολή. Τα γεγονότα της μάρφιν , όπως και τα χθεσινά, θα μπορούσαν να έχουν συμβεί ακριβώς το ίδιο,είτε ήταν προβοκάτσια είτε όχι. Προβοκάτορες βέβαια υπάρχουν , τους βλέπω κάθε μέρα που αράζουν έξω απο το ΑΤ με τις μοϊκάνες τους στην Καλλιδρομίου.Αυτό ωστόσο είναι εξίσου άσχετο.Δε μπορώ να φανταστώ κανένα διαβασμένο ιδεολόγο της αναρχίας να χαίρεται με τη χθεσινή επίθεση στον κόσμο μπροστά απο το ΠΑΜΕ. Ο αντιεξουσιαστικός χώρος οφείλει να κάνει την αυτοκριτική του και το δυσκολότερο , οι άνθρωποι που μετέχουν σε αυτόν να κάνουν μόνοι τους την αυτοκριτική τους για τον εαυτό τους ο καθένας. Αυτό είναι το νόημα της αναρχίας.Απο όσο ξέρω πάντως το νόημα της σίγουρα δεν είναι το να είσαι παντεντελώς μαλάκας. Εκεί θέλει κότσια μάγκα μου.Αυτό είναι ο δρόμος. Οι άβουλες μάζες θα έπρεπε να είναι για τους άλλους. Το οποίο μου θυμίζει


(οι ορθόδοξοι κουμουνιστές)
(πάντα ήθελα να κάνω αυτό το αστείο,συγχωρέστε με που δε μπορώ να χάσω το χιούμορ μου)
Άκαμπτη ιδεολογία για ενα πολιτικό συστημα που έχει αποδείξει τη διάθεσή του να μη σεβαστεί την έννοια της προσωπικότητας.Δεν είναι η πολυσυλλογικότητα που θέλουμε αυτό. Ας υποθέσουμε όμως οτι ξέρουν κάτι που δεν έχουμε καταλάβει εμείς οι υπόλοιποι...Πέρα απο τη θεωρία ένα πολιτικό κόμμα έχει στα μάτια μου πραγματικά ευθύνη για τις πράξεις του. Η περιφρούρηση της Βουλής χθες δεν απέτρεψε τους βουλευτες να μπουν να ψηφίσουν.Αντικατέστησε στα μάτια τα δικά μου την αστυνομία (η οποία πρέπει να διασκέδασε πολύ με τις συρράξεις και επιπλέον συμπεριφέρεται πραγματικά σα σκύλος που δε δαγκώνει το χέρι που πια δεν την ταϊζει) ,και έστειλε ένα ηχηρό μήνυμα πρόκλησης στον αντιεξουσιαστικό χώρο, εξού και δέχτηκε την αναμενόμενη και επικίνδυνη επίθεση ενός ασαφους χώρου που δεν ξέρουμε τι να περιμένουμε απο αυτόν ακριβώς λόγω ασάφειας σύνθεσης επι τω έργω. Ακούστηκε επίσης οτι εδωσαν κόσμο απο το μπλακ μπλόκ στην αστυνομία. Δε το γνωρίζω αλλα αν έγινε είναι αυτιστικό και αηδιαστικό. Πέρα απο αυτό ,το ΠΑΜΕ δεν εκτέλεσε λαϊκη εντολή χθες. Την επωμίστηκε χωρίς κανείς να του το ζητήσει λες και οι λαϊκές κινήσεις είναι τσιφλίκι του ΚΚΕ. Και μάλιστα σε μια εποχή που είναι πασιφανές πια οτι οι άνθρωποι μαθαίνουν να σκέφτονται σαν πολίτες και δε χρειάζονται κόμματα. Φασιστικά αποφάσισε να εκπροσωπήσει το λαό και μάλιστα με εικόνες με κράνη και ρόπαλα που αν μου τις έδειχναν χωρίς να μου πούν τι είναι θα σκεφτόμουν ίσως και χρυσαυγίτες.Η αισθητική είναι προαπαιτούμενο χαρακτηριστικό για αυτό που ονομάζουμε επανάσταση.Γιατι αισθητική πάει να πεί οτι έχεις κάνει δουλειά με τον εαυτό σου.

Όταν λοιπόν οι αναρχικοί (που είναι και αυτοί μερίδα του λαού) επιτέθηκε τότε ξαφνικά μας ενημέρωσε η γενική γραμματέας του κόμματος οτι επρόκειτο για προβοκάτσια. Αυτό βέβαια είναι ένας ευσεβής πόθος του ΚΚΕ αλλα και μια λεπτομέρεια πολύ σημαντική. Τρέμουν στο ΚΚΕ να παραδεχτούν οτι ο λαός δεν έχει εκ φύσεως "λαϊκή ιδεολογία", οτι αποτελείται απο προσωπικότητες των οποίων η πορεία στην εξατομίκευση είναι μια φυσική επιλογή που καταπιέζει ο κουμουνισμός. Γιατι αν δεν εκπροσωπεί εκ φύσεως το λαό , τότε το ΚΚΕ είναι απλά ενα άλλο κόμμα, χωρίς ιστορία. Και χωρίς ιστορία το ΚΚΕ είναι ένα τίποτα. Η ιδεολογία του είναι απλά μια στροφή της ιστορίας που δεν οδήγησε ποτε σε ευθύ δρόμο.Εδώ έχει παρεπιπτόντως και μια τραγελαφική ομοιότητα με το χριστιανισμό που τόσο πολύ μισεί. Και οι δύο υποκαθιστούν τα σύμβολα της προσωπικής πορείας ενος ανθρώπου με τα δικά τους. Κάτι που δε το χρειαζόμαστε πια γιατι κάνει κακό.

Το θέμα εδώ που προσπαθώ να καταλήξω, χωρίς να έχω ασχοληθεί καθόλου με τις ταρζανιές της ελληνικής αστυνομίας (η οποία δεν έχει καταλάβει οτι τις ιδέες που έχουμε εμεις συλλάβει δε θα τις συλλάβουνε ποτε) και του πια ευκολα αναγνώσιμου παιχνιδιου που παίζεται κοινοβουλευτικά που είναι πράγματικά αδιανόητο να το κάνω εδώ γιατι συν τοις άλλοις δεν είναι αυτό το θέμα εδώ και προσπαθώντας μα τη παναγία να μην παρεξηγηθώ ,το θέμα θέλω να πώ , είναι το νόημα της βίας. Τριγυρνώντας χθες στο δρόμο άκουγα ανθρώπους να λένε τα ίδια λόγια που είχα πεί εγώ νωρίτερα στον Λ. Κατάλαβα οτι πολύς κόσμος που θα καταλαβαίναμε όλοι τι μερίδα εκπροσωπεί αν τον χαρακτήριζα mainstream, έχει στην πραγματικότητα χωρίς να το καταλαβαίνει βίαιη ταση προς τη Βουλή αλλα χωρίς ωστόσο να προβαίνουν σε βία.Toυς ενόχλησε η εικόνα της περφρούρησης. Πιστεύω οτι αυτό το κομμάτι του λαού δεν προβαίνει σε βία για να μπεί πχ στη Βουλή γιατι ασυναίσθητα "καταλαβαίνουν" οτι η βία αυτή δε θα οδηγήσει πουθενα. Γιατι δεν ξέρουν τι να κάνουν τον κόσμο μετα τη βία. Πρόκειται για συνειδησιακή αμηχανία. Αυτή η πόλη, η Αθήνα που μας σκοτώνει ,τι θα γεννηθεί στη θέση της αν τη θάψουμε? Πως θα μας βοηθήσει αυτή τη στιγμή να μπουκάρουμε πχ στη Βουλή? Ποιό καλύτερο μέλλον μας επιφυλάσσει μια τέτοια επιλογή? Θα το έκανα αν θα οδηγούσε κάπου. Θέλω να καταλήξω και θα προσπαθήσω να είμαι σαφής. Η στάση του ΠΑΜΕ με όλη της τη σημειολογία και τις αναφορές στην ιστορία έθεσε σε όλα τα επίπεδα ένα ερώτημα για τη στάση μας απέναντι στη βία και επομένως για το τι θέλουμε.

Όμως αδέρφια μου δε ξέρουμε τι θέλουμε. Δεν ξέρουμε τι θέλουμε γιατι έχουμε μάθει να επιλέγουμε απο αυτά που μας προσφέρουν. Αυτό που θέλουμε απλά δεν υπάρχει ακόμα. Θα το δημιουργήσουμε αλλα θέλει χρόνο. Το δημιουργούμε μεταξύ μας σιγα σιγα. Είναι ενας καινούριος κόσμος που θα φανερωθεί απο την ανάπτυξη της αίσθησης της κοινης λογικής και όλων αυτών που μας ενώνουν. Το πιο απλό απο όλα: σεβασμό στην ανθρώπινη ζωή. Και εκλέπτυνση της συνείδησής μας. Θέλουμε να συνεχίσουμε να κάνουμε αυτό το οποίο κάνουμε απο τότε που ήμασταν δεινόσαυροι. Να εξελιχθούμε σε κάτι άλλο. Είναι φώς φανάρι πώς θα γίνει αυτό.Πρέπει να πετάξουμε απο πάνω μας το χιτώνα του παλιού κόσμου.

Διάβαζα την ανακοίνωση της Αντιεξουσιαστικής Κίνησης Αθήνας. Στο τέλος αναφέρει "Η Άμεση Δημοκρατία αναδύεται στα συντρίμμια του παλιού κόσμου". Αυτό είναι αλήθεια. Ισχύει όμως για όλους μας. Θα χρειαστεί όλοι να αφήσουμε πίσω τα προσωπικά μας συντρίμμια. Και σαν πολίτες τον εθισμό μας σε ιδεολογίες ,αξίες και θεσμούς που ανήκουν στην προηγούμενη χιλιετία , τότε που οι προγονοί μας δεν μπορούσαν να ξέρουν. Αλλιώς σας το λέω , δε θα εξελιχθούμε , θα χαθούμε ή στην καλύτερη των περιπτώσεων θα ξαναγίνουμε πραγματικά ζώα. Αν παρ'ελπίδα τώρα συμβεί αυτό , εγώ απλά μια χάρη θα ήθελα, αυτό το ζώο δηλαδη να μην είναι πάλι σκύλος.

Η δική μου παλαιά Αθήνα

Ναι, η παλιά Αθήνα είναι και για μένα γεγονός..Δεν πίστευα οτί
θα έφτανα τόσο γρήγορα στην βίωση αυτού του φαινομένου.
Υπάρχει αυτή τη στιγμή στο μυαλό μου μια παλιά Αθήνα η
οποία ξεδιπλώνεται από την παιδική ηλικία μέχρι και την
ηλικία των βραδινών εξόδων διάρκειας ως τις πρώτες πρωϊνές
ώρες..
Πριν πω όμως για την δική μου παλιά Αθήνα να αναφερθώ στις
παλιές Αθήνες που γνωριζώ από γραπτά κείμενα αλλά και λίγο
από τα μακρινά όνειρά μου της πρώτης παιδικής ηλικίας.
Φερστ θινγκς φερστ που λένε.

Οι έξι νύχτες στην Ακρόπολη του Γιώργου Σεφέρη με έφεραν
σε επαφή με την δεκαετία του 20 στην Αθήνα.
Ο Στράτης,που είναι το συγγραφικό προσωπείο του Σεφέρη
συναντά τον Νικόλα ,τον Νώντα και τον Καλλικλή που
έπαιζαν μονά ζυγά....Τα τραμ είχαν ονόματα..¨ΑΧ ΒΑΧ¨,¨ΚΑΤΙΝΑΚΙ¨,
¨ΕΤΣΙ ΘΕΛΩ¨
...Ρεκλάμες...
Νεωτερισμός...
Εδώ μας δίνονται στοιχεία για τον κοινωνικό και γεωγραφικό
χώρο.

"...η πόλη είναι μια κατάσταση του μυαλού, ένα σύνολο από έθιμα και
παραδόσεις και από οργανωμένες συμπεριφορές και συναισθήματα
τα οποία ενυπάρχουν σε αυτή την παράδοση.
Η πόλη με άλλα λόγια δεν είναι απλά ένας φυσικός μηχανισμός και
μια τεχνητή κατασκευή. Η πόλη εμπλέκεται στις ζωτικές διεργασίες
των ανθρώπων οι οποίοι τη συνθέτουν, είναι ένα προϊόν της φύσης
και ειδικά της ανθρώπινης φύσης..."
Σεφέρης.
Διαβάστε το. (Τικτακ το βιβλίο που σου έλεγα)

Οι Απάχηδες των Αθηνών αλλά και άλλα έργα που έχω ζήσει κοντά τους
μέσω της δουλειάς μου στο θέατρο, με ταξίδεψαν σε εποχές μεσοπολεμικές.
Πολλές φορές μέσα από αυτά τα έργα νοστάλγησα εποχές που δεν
έζησα.
Οι Απάχηδες συγκεκριμένα μου έδωσαν το στίγμα της Αθηναϊκής
αργκό του μεσοπολέμου όπου οι Αθηναίοι τότε πήγαιναν εκδρομή
για τον εορτασμό της Πρωτομαγιάς στα Πατήσια...!
Μπορείς εύκολα μέσα από τέτοια έργα να κατανοήσεις τον
τρόπο ζωής και την κουλτούρα των ανθρώπων την εποχή
του μεσοπολέμου."Ρετσίνα μεσογίτικη που ανασταίνει και νεκρούς"


Η Αθήνα του 1970 μου έδωσε εικόνες από μποέμηδες.Εικόνες από
παρέες σε μοτοσακό με καλάθι, τρίκυκλες.Μέσα σε μία τέτοια έμπαινε
και κάποιος κοντινός μου συγγενής.Λίγες οι μεγάλες παρέες της Αθήνας
τότε.Καλλιτέχνες,ποιητές,τραγουδοποιοί,απλοί ανήσυχοι.Τα Εξάρχεια
με τον ρόλο του φούρνου ιδεών.Μακρινές αναμνήσεις μπερδεμένες.
Σχεδόν σαν αναμνήσεις ονείρων..

Η δική μου παλιά Αθήνα είναι το κρυφτό,τα σκαψίματα στα άσπρα
χώματα των νέων πολυκατοικιών που χτίζονταν σαν να ξερνάγανε
τα βουνά τσιμέντα,οι βόλτες με το ποδήλατο όσο
πιό μακριά τόσο πιό δελεαστικά και άλλα παιχνιδίσματα που
βασίζονταν στον φυσικό χώρο και όχι σε κάτι τεχνητό.
Οι εξερευνήσεις σε πολυκατοικίες που ήταν στα μπετά,
τα πηδήματα απο τον πρώτο όροφο σε χώματα που
καμιά φορά είχαν από κάτω ασβέστη,η ριμούλκιση σκέϊτ από
ποδήλατο μέσω ενός οργάνου γυμναστικής που είχε μεγάλα
ελατήρια ,πράγμα κάπως επικίνδυνο..
Οι κατασκευές φρούριων από μεγάλα χαρτόκουτα ψυγείων,οι
αποστολές κατασκοπείας άλλων τέτοιων,τα περάσματα
από ταράτσα σε ταράτσα μονοκατοικιών και μη.
Η δημιουργία ομάδας ποδοσφαίρου με πρακτικά και ταμείο,
οι επισκέψεις σε άλλες γειτονιές που υπήρχαν άλλα κορίτσια,η
δημιουργία παιχνιδιών από το τίποτα όταν υπήρχε αποκλεισμός
υλικών παιχνιδιών λόγω ανούσιων σχολικών υποχρεώσεων,οι βραδινές
μπούκες στο κολυμβητήριο για μπάνιο και σίγουρα πάρα πολλοί
θα έχουν να προσθέσουν πολλά άλλα που θα δώσουν την γνώση
και την ανάμνηση που αξίζει αυτή η εποχή της παιδείας της αυτονομίας..
Αργότερα η επαιτία με σκοπό την αποκόμιση κερμάτων ικανά
σε ποσότητα να μας μεταφέρουν σε άλλες περιοχές προκειμένου να
διασκεδάσουμε με καινούργιες μουσικές ,πράγμα που δεν αποκλείω
βέβαια να γίνεται και τώρα.
Βόλτες με το τρολέ,όπως το λέγαμε,αλλά όχι μέσα,πίσω, εκεί που
είχε μία σκαλίτσα που κατέληγε στην οροφή και τις κεραίες.
Ναι,εκείνα τα τρόλλευ που ήταν στρογγυλοποιημένες οι γωνίες τους.
Αυτό το ονομάζαμε σέρφινγκ...
Θυμάμαι έκπληκτους επιβάτες των πίσω θέσεων να μας δίνουν
να καταλάβουμε πότε έπρεπε να κατέβουμε αφού φαινόταν
πότε μας "έδιναν" στον οδηγό.
Τα άντεργκράουντ πάρτι στο Κολωνάκι,περιοχή που καμία σχέση
δεν είχε με τον αέρα και την ψυχολογική μοναξιά που αποπνέει
σήμερα.Παιδιά κουλτουριάρηδων γονιών αλλά με κάποια
οικονομική άνεση έδιναν πάρτυ που δεν βασίζονταν σε
διαχωρισμό κοινωνικών τάξεων.Μία πραγματική
ανταλλαγή κοινωνικών εμπειριών χωρίς επιρροές χημικών
στοιχείων.Τα νεώτερα τουνόουαςμπέτερ δηλαδή.
Σίγουρα για κάποιους σημερινούς γονείς αυτά θα φαντάζουν
επικίνδυνα αλλά να,εδώ είμαστε,δεν πάθαμε τίποτα.
Εκδορές και αποχές από το βραδινό φαγητό όλοι
κάναμε αλλά είμαστε εδώ.Είμαστε εδώ και φοβόμαστε
τα άλλα,αυτά που δεν ελέγχονται από εμάς,δυστυχώς...
Μέχρι εκεί αναπολώ.Άντε και λίγο στα επόμενα με
σημαντικά αναγκαστικά διαλλείματα όμως.
Ίσως να μην γνωρίζω σφαιρικά "τα ανάλογα τώρα"
καθώς μετά τα 25 φεύγεις από τέτοιες συγκρίσεις και
αναγκαστικά κοιτάς μπροστά.
Για τα άλλα όμως,τα παιδικά,αναγκαστικά θα ξαναγυρίσεις
εκεί καθώς η έλευση απογόνων σε φέρνει σε μια θέση όχι
απλού θεατή αλλά "επαγγελματία αναμεταδότη".

Πριν κάτι ώρες έπαιζα κρυφτό με τρία παιδιά ηλικίας
4,7 και οχτώ χρόνων σε ένα πεζόδρομο στο Μεταξουργείο.
Η ώρα 23 και 25 και ενώ αύριο ξημερώνει μία άγια μέρα,
συνεπώς αργία και καθισιό ,μια κυρία ξετρύπωσε από μία
νεοκλασική σπηλιά υπό το τηλεοπτικό καθεστώς και μας
έβαλε χέρι για την φασαρία όπως σε ανάλογη περίπτωση,
αλλά στη μία το βράδι περίπου, θα συνέβαινε και στην εποχή
που 3-4 παραγράφους πιό πάνω ανέφερα.
Η ερώτησή μου προς αυτήν, που απέφερε και την αμηχανία
από μέρους της αλλά και των παιδιών λίγο ,ήταν αν ακούει
συχνά παιδιά να παίζουν κρυφτό.
Η παιδεία δεν είναι κάτι που πρέπει να ζητάμε καθημερινά
χωρίς να ξεχνάμε βέβαια και την ανυπαρξία της από πλευράς
κράτους.Είναι κάτι που πρέπει να ξεκινήσει από το σπίτι
με σκοπό να βγει έξω από αυτό.
Ο αστικός τόπος υστερεί αυτών των ενεργειών από πλευράς
γονέων και σηματοδοτεί μία νέα εποχή κοινωνικού αποκλεισμού
και εγκλεισμού στον ψηφιακό τόπο.
Να μην μιλήσω πάλι για την τηλεόραση...




UPDATED

2010

Από τον χριστούλη στον Μαρκήσιο Ντε Σαντ

Το βιβλίο του Μισέλ Ονφρέ "Η αναζήτηση των ηδονών - δημιουργία ενός ηλιακού ερωτισμού" εκδ. Εξάντας, μου κίνησε το ενδιαφέρον. Γνώριζα τον Ονφρέ από την "Πραγματεία περί αθεολογίας". Διαβάζοντας τώρα αυτό το βιβλίο έπιασα τον εαυτό μου να έχει μια υποθετική κουβεντούλα με άλλους τρεις ανθρώπους. Τον Ονφρέ, τον Μπατάιγ και τον Σαντ.

Πριν αναφερθώ στην άποψη του Ονφρέ, οφείλω να παραδεκτώ ότι στα φιλολογικά νερά των άλλων δύο μάλλον έχω τσαλαβουτήσει παρά ωκεανογραφήσει. Έκπληκτος ανακάλυψα κάτι που δεν το είχα σκεφτεί μέχρι τότε, προτού δηλαδή διαβάσω την οπτική του Ονφρέ.

Μαρκήσιος Ντε Σαντ

Πάνω κάτω όλοι γνωρίζουμε την ηθική πίσω από αυτές τις ερωτικές μυθοπλασίες. Πρόκειται για εκδηλώσεις ενός ερωτισμού που με το πρώτο μάτι φαίνονται ελέυθερες, χωρίς ταμπού. Από την κτηνοβασία ως τον σοδομισμό, τον αγοραίο έρωτα ως το σαδισμό, το έκφυλο ως τις close to death εμπειρίες. Αυτή είναι η μεριά των σαδικών.

Ο χριστούλης

Η χριστιανική άποψη για τον έρωτα βρίσκεται στον αντίποδα αυτής της ηθικής. Σεξουαλική αποχή ως ακρωτηριασμοί των γεννητικών οργάνων, παρθενία, μονογαμία, πίστη, φαλλοκρατία και μισογυνισμός.

-----------------------------------------------------------

Το σκεπτικό του Ονφρέ βασίζεται στο γεγονός ότι για να μπορέσει να προσδιοριστεί η συμπεριφορά των σαδικών ως τέτοια χρειάζεται την ύπαρξη της χριστιανικής ηθικής, μιας ηθικής ριζωμένης καλά στις ανθρώπινες συνειδήσεις, στην οποία δύναται να εναντιωθεί. Φανταστείτε το σαν ένα εκκρεμές που στην αριστερή άκρη ταυτίζεται απόλυτα με τον χριστιανικό κώδικα ενώ στο άλλο ορίζεται από την σεξουαλική ασυδοσία. Η κριτική του Ονφρέ συνάγει το συμπέρασμα ότι -ασχέτως αν η σαδική ηθική διατείνεται ότι είναι αντιχριστιανική- στην ουσία δεν είναι, εφόσον οδηγεί τα σώματα στην κατάσταση που τα οδηγεί και η εν λόγω θρησκεία.

Συμφωνώ. Η απαξίωση του έρωτα είναι παρούσα και στις δύο περιπτώσεις. Το σημείο που διαφωνώ με τον Ονφρέ, ο οποίος τελικά στο βιβλίο του προτείνει μια στροφή στην ερωτική ηθική της ανατολής, είναι το εξής:

Οι άνθρωποι που γαλουχήθηκαν με τις χριστιανικές ιδέες, εμείς, εσύ, με ποιο τρόπο μπορούν να ισορροπήσουν το εκκρεμές τους και να σταματήσουν στην κατακόρυφη θέση που για τον συγγραφέα ισοδυναμεί με τον "ηλιακό ερωτισμό" σε αντιδιαστολή με το "νυχτερινό έρωτα" των χριστιανικών και σαδικών ηθών;

Ανοίγονται δύο επιλογές :

Η μία είναι να απεμπλακείς από τις ενορμήσεις θανάτου, τη φαλλοκρατία, την απαξίωση του γυναικείου φύλου κτλ, δηλαδή να αποχριστιανοποιήσεις με ήπιο τρόπο την ηθική σου με τελικό αποτέλεσμα να αλλάξεις τη σεξουαλική σου συμπεριφορά. Αν το καταφέρεις αυτό - που πολύ αμφιβάλλω ότι γίνεται έτσι - μπορείς να μιλάς για έναν π ι ο ελεύθερο ερωτισμό. Είναι μια θετική διαδικασία, ελλείψει αντιθέτου.

Η άλλη είναι - και εδώ είναι το παράδοξο - να χρησιμοποιήσεις τη σαδική οδό, ερχόμενος σε βαθιά ρήξη με τη χριστιανική ηθική. Δηλαδή αν φέρουμε πάλι αυτό το εκκρεμές στο μυαλό μας, να αφήσουμε το βαρίδι να φύγει με όλη του την ορμή από τη μια άκρη (χριστιανική ηθική), να φτάσει στη μέγιστη απόσταση από την άλλη μεριά (σαδική ηθική) και σιγά-σιγά να ισορροπήσει στην κατακόρυφη θέση (ηλιακός ερωτισμός). Το τόξο που διαγράφεται είναι -προφανώς- για τον καθένα μοναδικό.

Η δική μου κριτική στον Ονφρέ είναι ότι για εμάς - όχι για τους Ινδούς ή άλλους ανατολίτες - η διαδικασία ρήξης με τις παραδομένες σεξουαλικές συμπεριφορές (μάλλον) περνάει και από αυτό το άχαρο/συμπλεγματικό/παθολογικό - όπως θέλετε πέστε το - στάδιο. Άρα με βρίσκει σύμφωνο ως προς την ουσία της κριτικής του και για τις δύο ερωτικές ηθικές αλλά αντίθετο ως προς το αν είναι απαραίτητο αυτό το στάδιο απογαλακτισμού και αμφισβήτησης των προτύπων.

Σημασία δεν έχει το πώς θα βιώσει κανείς την αποχριστιανοποίηση των ηθών του, πόσο Σαντ θα βάλει στο κρασί του, πόσο ακραίος μπορεί να γίνει ή πόσο συντηρητικός υπήρξε. Το ιδανικό ταυτίζεται σε αυτή την περίπτωση με την ελαχιστοποίηση του διαγραφόμενου τόξου. Αλλά καλό θα είναι, νομίζω, να γνωρίζουμε κάθε στιγμή τις μοίρες μας, την ταχύτητά μας και -κυρίως- την κατεύθυνσή μας σ' αυτό το συμπεριφορικό εκκρεμές του έρωτα.

the sound of happening now

"Scottish artist Edwyn Collins wanted to stream one of his own songs on MySpace, but it seems that copyright misunderstandings make him unable to do so. According to the article, 'Management for the former Orange Juice frontman have been unable to convince the website that they own the rights to A Girl Like You, despite the fact that they, er, do.' Collins said, 'I found a nice lawyer guy at Warners, very apologetic, promised to get it sorted, but all these months later it isn't.' His wife added, 'MySpace are not equipped to deal with the notion that anyone other than a major [label] can claim a copyright.'" - slashdot