Πλατεία Μαβίλη

πεινούσα...αλλιώς είμαι συνήθως περαστικός από αυτόν τον τόπο...όπως χιλιάδες φορές άλλωστε...περαστικός και βιαστικός
στις αρχές του '90, για εμάς - τα παϊδάκια των βορειοανατολικών προαστίων - η πλατεία Μαβίλη ήταν πάντα το μεσοβέζικο...ένας τόπος λίγο πιο έξω από τα μέρη μας (Αλέξανδρος, Χολαργός, Αγία Παρασκευή) και ένας τόπος λίγο πιο κοντά από το κέντρο (δεν υπήρχε τότε Πανόρμου, παρά μόνο Εξάρχεια και Κολωνάκι...Ψυρρή, Μεταξουργείο για τραβεστότσαρκα...Κεραμεικός; Γκάζι; what;)
είναι τόσο παλιά τα χρόνια που βάλθηκα να θυμηθώ, που δεν θυμάμαι αν υπήρχε το Μπρίκι...σίγουρα όχι το Φλάουερ...σίγουρα ναι ο Λώρας, το φθηνότερο ποτό στο κέντρο, δίχως επιστροφή του ποτηριού...βρώμικο με κάποια κατοστάρικα και ο μόνιμος θόρυβος της Βασιλίσας στο πλάι...η πρεσβεία του Γκρόπιους δεν είχε ακόμη δεχτεί την επίθεση της 11ης Σεπτεμβρίου...και στα περίπτερα μονοπωλούσε το ενδιαφέρον το επόμενο τεύχος του ΚΛΙΚ
Πήγα λίγο παλιά σήμερα...ίσως με πείραξε το βρώμικο που έφαγα...ίσως το γεγονός ότι έκανε 4.2€...ίσως οι μπάτσοι που φιλούν το Γκρόπιους στη γωνία...ίσως ότι ο Λώρας έχει βάλει πια καθίσματα στην "πλατεία" και νέον μεγάλα γράμματα στην ταμπέλα...
ίσως να με έκανε να σκεφτώ πιο πολύ η κουβέντα με το συνομήλικο αδερφό του Ψαρρά...για μία γενιά που πέρασε μέσα στην καλοπέραση και δεν άγγιξε...που νόμιζε ότι όλα θα πάνε ρόδινα μέχρι το τέλος...που είχε την ευκαιρία να τα σκίσει όλα και τα άφηνε για το αύριο, γιατί και το αύριο καλό θα ήταν...για τη γενιά που φανταζόταν ότι ο Λώρας θα είχε για πάντα 5 κατοστάρικα το ποτό και το βρώμικο δε θα έφτανε ποτέ τις 1431 δραχμές...για αυτή τη γενιά που τώρα κοιτά αμήχανη τι να κάνει...να φύγει...να μείνει...εκκρεμές εναγώνιο...τικ...τακ...τικτακ...

Gustoso....Presioso...

Ούτε η πορνοβιομηχανία μπορεί να ανθίσει σε αυτή τη χώρα. Τα μεγάλα συμφέροντα της συντήρησης και της συντεχνίας δρουν ανασταλτικά για την ανάδειξη μίας βιομηχανίας υπηρεσιών που θα μπορούσε επιτέλους να θέσει τέρμα στον εξευτελισμό των Ελληνίδων που πρέπει να παντρευτούν προκειμένου να αποκατασταθούν οικονομικά – συνεχίζοντας να εκπορνεύουν έτσι τον εαυτό τους σε λανθάνουσα μορφή αντί να εκπορνευτούν φανερά, νόμιμα και να επιτύχουν με αυτό τον τρόπο την πλήρη τους οικονομική ανεξαρτησία και τη δημόσια προβολή που τους αξίζει – διαχρονικά άλλωστε από τότε που προσέφεραν την οπίσθια είσοδό τους στον βάρβαρο κατακτητή προκειμένου να μην ανθίσει το γένος των Γενίτσαρων.
Τις ημέρες της οικονομικής δυσπραγίας, εκείνες τις μέρες που ο πρωθυπουργός μας νυχθημερόν εκπορνεύει το προφίλ και τις καλές του δημόσιες σχέσεις στο εξωτερικό, προσπαθώντας να απολέσει τα παραπανίσια κιλά που προσέθεσαν στην εικόνα της χώρας τα σουβλάκια του προκατόχου του, τις ίδιες εκείνες ημέρες ένα μεγάλο μερίδιο της ελληνικής κοινωνίας κατακεραυνώνει την Τζούλια-τσούλα (λίγο ακόμη και θα γινόταν Μπρακα-τσούλα) και την αναγκάζει σε αναδιπλώσεις δηλώσεων και πράξεων, σαν άλλος Αντώναρος που μάταια προσπαθεί να αιτιολογήσει το ολωσδιόλου παράνομο αναψυκτήριο του Μαγγίνα.
Δεν μας απασχολεί όμως η αναδίπλωση, ο φαιδρός και ρηχός συντηρητισμός της κοινωνίας μας, το δράμα των γονέων που βλέπουν το παιδί τους να γίνεται πόρνη – ενώ οι ίδιοι σταδιακά την ώθησαν στην πορνεία - ούτε καν ο ορυμαγδός των τηλεοπτικών εκπομπών.
Αυτό που μας κάνει μεγαλύτερη εντύπωση είναι η επικέντρωση για μία ακόμη φορά στα γνωστά-άγνωστα πρόσωπα, που επιμένουν να μονοπωλούν και να λαμβάνουν μερίδιο των εντυπώσεων, εκπορνεύοντας έτσι τη δημόσια εικόνα τους για χάρη λίγης ακόμη προβολής. Μας κάνει εντύπωση ο απαξιωμένος και ευτελής Δικηγορικός Σύλλογος Αθηνών που επιτρέπει για νιοστή φορά σε μέλη του να δίνουν συνεντεύξεις σε τσοντο-εκπομπές προκειμένου να γίνουν για μία ακόμη φορά περίγελος.
Τελικά αυτή η χώρα θα δυσκολευτεί εξαιρετικά να απαλλαγεί από τους πρίγκιπες και τους βαρόνους της. Όσο δύσκολα θα απαλλαγεί η ΝΔ από το Μητσοτάκη της. Με κόπο τους απέκτησε άλλωστε (και τους βαρόνους και το Μητσοτάκη). Και έως τότε, οι Ελληνίδες wannabe-πόρνες θα ζηλεύουν ακόμη τη δόξα, το χρήμα και τη φήμη όλων εκείνων των τέλειων θηλυκών και ψεύτικων Αμερικανίδων που έχουν γεμίσει το ίντερνετ και μάταια θα περιμένουν να ανθίσει και στη χώρα μας η πορνοβιομηχανία και να εκπορνεύσουν σύννομα το χυμώδες κορμί και τη αδιαμφισβήτητη θηλυκότητά τους, αντί να περιφέρονται από γραφείο σε γραφείο πανεπιστημιακού καθηγητή για ένα 5αρι ή από το ένα καμαρίνι στο πρώτο τραπέζι πίστα για μία θέση συνοδηγού σε όχημα Cayenne (χρώματος κατά προτίμηση μαύρου).
Κλείνοντας θέλω κατηγορηματικά να δηλώσω ότι ενημερώθηκα για το συμβάν μόλις προψές καθότι έλειπα σε ταξίδι στο εξωτερικό και δεν έχω δει το dvd. Άλλωστε, δεν κατέχω και dvd-player. Να είστε όμως σίγουροι ότι εντός ολίγων ημερών, θα κατέχω και dvd-player και το dvd της Τσούλιας. Αφού μάλιστα ικανοποιηθώ αρκούντως, θα επανέλθω με νέο ποστ επί του συνταρακτικού αυτού θέματος...ρε δε γαμιόμαστε λέω γω...

στο βούρκο της αγγλίας

Αν είσαι τυχερός ή έξυπνος και το αντιληφθείς,

Αν δεν έχεις πνιγεί ήδη μέσα στα σκατά και σου είναι έτσι πλέον αδύνατο να αναδυθείς,

Αν ίσως έχεις καταφέρει να ξεφύγεις και επιλέξεις τη ζωή,

Αν έχεις καταφέρει να μη συμμετέχεις και εσύ στην ποντικοδρομία,

Αν δεν ξύπνησες μία μέρα να δεις ότι άφησες πίσω σου δέκα χρόνια,

Αν κατάφερες να φύγεις για άλλες παραλίες...φωτεινές,

Τότε δεν είσαι φυλακισμένος στο βούρκο της Αγγλίας,

Είσαι ακόμα ζωντανός

Και μπορείς ακόμη να ελπίζεις...

Quo vadis?

Μετά τις "κουτσουρεμένες" και "λειψές" αυτές ευρωεκλογές που σε μεγάλο ποσοστό "δεν ακούμπησαν", κατόπιν δηλαδή εορτής, παρατηρώ τη συζήτηση να φουσκώνει -τόσο online όσο και στα καφενεία και τις λαϊκές αγορές όπου συχνάζω. [Είναι ξεκάθαρο πια πως οι ζυμώσεις των ιδεών διεξάγονται στον ελέυθερο δημόσιο χώρο του διαδικτύου ή/και επί τόπου και όχι στα υπόλοιπα μέσα που μια φορά κι έναν καιρό φτιάχτηκαν για αυτό το σκοπό. Όποιος τη θέλει, την ψάχνει. Θέλω να πω ακόμη και εφημερίδες να ξεκοκαλίζεις αυτές τις ημέρες, δεν πρόκειται να έρθεις σε επαφή με αυτόν τον πλούτο. Αλλά αυτό είναι μια άλλη συζήτηση]. Παρατηρώ έλεγα επίσης, ότι η συζήτηση αριστερών, αριστερότερων αλλά και κεντρώων ακόμα και φιλελεύθερων κινείται γύρω από την αποχή και την "αριστερά" -τον "άνθρωπο πάνω από τα κέρδη"σε φάση. Είναι άλλωστε πολλοί -φίλοι και γνωστοί- που δεν ψήφισαν και άλλοι τόσοι που κατά κάποιον τρόπο έχουν "σοκαριστεί" απο το αποτέλεσμα και ειδικότερα αυτό του ΣΥΡΙΖΑ και του ΛΑΟΣ. ["Αν κάποιος κάτσει και μετρήσει τις αναλύσεις των εκλογικών αποτελεσμάτων που γράφτηκαν για το «μήνυμα των ευρωεκλογών», θα διαπιστώσει ότι η πλειονότητά τους ασχολείται με τον ΣΥΡΙΖΑ. Εκπρόσωποι όλου του πολιτικού φάσματος και διαμορφωτές της κοινής γνώμης αφιερώνουν τον χρόνο τους και τη φαιά ουσία τους σε ποσοστά δυσανάλογα με τη δύναμή του. Λες και την περασμένη Κυριακή δεν είχαμε ευρωεκλογές αλλά δημοψήφισμα για τον Τσίπρα]". Διαβάζω λοιπόν εδώ και κει διάφορες θέσεις :

Ευρωκάτσες 2009 (1, 2, 3) / Η νοθευμένη ομοιογένεια / Από τον Δεκέμβρη στην παραλία κι αντίστροφα / Το μήνυμα της κάλπης / Ελιτισμ / Δύσθυμοι, αδιάφοροι, απέχοντες / Ο Δομικός Χαρακτήρας της Αποχής /

και επίσης προσπαθώ να κατανοήσω το τί ακριβώς παίζεται μέσα στο ΣΥΡΙΖΑ και το ΣΥΝασπισμό αυτή τη στιγμή, τα 2 ρεύματα, την ιστορία, την προϊστορία, διαβάζοντας :

Γιατί αποδοκιμάστηκε (και) ο ΣΥΡΙΖΑ / το έλα-να-δεις της Δήλωσης Γραφείου Τύπου ΣΥΝ και 1, 2, 3 + Δήλωση Ανανεωτικής Πτέρυγας / Πίσω απ’(τα βιβλία και) τις λέξεις ακόμη και τα σχόλια της Δήλωσης Κύρκου

Όχι ότι αυτό είναι μια φυσιολογική συμπεριφορά.
Απλώς τυχαίνει να μου συμβαίνει..

Δεδομένου λοιπόν του τοπίου που έχει διαμορφωθεί το τελευταίο διάστημα με :

-την "ιδεολογική καθαίρεση" της αυθεντίας και της νομοτέλειας της "ελεύθερης αγοράς¨ (πολλοί το λένε "κρίση") και την παράλληλη απουσία εναλλακτικού δρόμου
-το Δεκέμβρη (και τις "εμφυλιακές" του διαστάσεις)
-την ενδυνάμωση της εδώ-και-τώρα τοπικής πολιτικής δράσης μέσα από αυτο-οργανωμένα σχήματα, πρωτοβουλίες κατοίκων κλπ
-την ολοένα και εντονότερη απαξίωση ολόκληρου του "συστήματος" (πολιτικού, κρατικιστικού, κεφαλαιοκρατικού και μιντιακού)
-την ανάδειξη της οικολογίας σε pop icon (με τα πολιτικά και απολιτίκ της παρελκώμενα)
-το ηφαίστειο του μεταναστευτικού να διέρχεται έκδηλα πλέον τη φάση των προ-σεισμών ενώ γύρω του μαίνοται πραγματικές πολεμικές μάχες των 2 ακραίων

..αναρωτιέμαι :

ΤΙ ΣΤΟΝ ΠΟΥΤΣΟ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΓΙΝΕΙ;

Κυβέρνηση συνεργασίας; Τί είδους στροφές στα ήδη υπάρχοντα κόμματα; Ή -το φλέγων ερώτημα- κάτι άλλο; Ένα άλλο κόμμα; Και με τί είδους πολιτική πρόταση και ήθος θα κέρδιζε ψήφο; Ή κάτι ακόμα πιο άλλο;

Προσπαθώ να αποκωδικοποιήσω τί είναι αυτό το άλλο-άλλο που τόσο με έχει ζορίσει να κατανοήσω που αρνείται να τεθεί σε εκλογή και προφανώς το υπονοεί μια μεγάλη μερίδα αυτών που απείχαν -μερικοί απ΄τους οποίους είναι και φίλοι (οι οποίοι φυσικά δε διεργάζονται πάνω στη δημιουργία κάποιου νέου πολιτικού σχηματισμού). Θέλω να πω : η άρνηση της εκλογικής διαδικασίας και των όρων του πολιτικού συστήματος αυτή τη στιγμή εδώ και παντού, η προτίμηση δηλαδή της αποχής σε βάρος πχ του λευκού, ποια άλλη λύση εξυπονοεί; Την αυτο-οργάνωση; Και ως ποια κλίμακα; Ή μήπως θεωρεί ότι στέλνει ένα διακριτό μήνυμα; Και ποιο είναι αυτό;

Τέτοιοι είναι οι προβληματισμοί μου και για να γίνω πιο σαφής σας παραπέμπω στο αδελφό ποστ με τον εύγλωτο τίτλο "Πόλη που καίγεται - Παραλία που γεμίζει" που ως από μηχανής θεός εμφανίστηκε την ώρα που γράφω. Ευχαριστώ από μηχανής θεέ μου!

Αν κάποιος μπορεί να με διαφωτίσει, παρακαλώ..