ΚΣΟΤ

To παρακάτω κείμενο ανήκει στον φίλο Β.Τ. Πριν το διαβάσετε (είναι και σεντονάκι το άτιμο) περάστε από εδώ για να ενημερωθείτε για ό,τι συμβαίνει στην ΚΣΟΤ το τελευταίο διάστημα.

Η Κρατική Σχολή Ορχηστικής Τέχνης βουλιάζει…

"Κάθε βράδυ πάντα λυπημένη, κάθε βράδυ βαθιά συλλογισμένη" είναι η ψυχή, η καρδιά και η κατάσταση του εσωτερικού μου εαυτού, για λόγους που έχουν να κάνουν και με την κοινωνικοπολιτική κατάσταση, αλλά και με τις ημέρες κρίσης που διανύουμε ευχόμενοι την έλευση μιας νέας εποχής. Όσο αυτό συμβαίνει ο κλοιός στενεύει και οι καταστάσεις γίνονται όλο και πιο δύσκολες. Ταυτόχρονα όμως είναι και εφορότερες για να γεννηθούν νέες άρρωστες.

Ενώ η συνειδητότητα κάποιων ανθρώπων αυξάνει, η πολυεπίπεδη κρίση είναι πια εμφανής σε όλο τον κόσμο, τα θεμέλια των θρησκειών κλονίζονται ακόμη περισσότερο, η βία βρίσκει πια πιο εύκολα χώρο να φωλιάσει στις ζωές πολλών φοβισμένων και ακαλλιέργητων ανθρωποειδών, τα χτυπήματα κάθε μέρα στο μυαλό μας, στο συναίσθημα, στην πίστη μας σε αξίες, στην αίσθηση του δικαίου και σε ότι συνορεύει με το "Ωραίο" αυξάνονται με αλματώδη ταχύτητα.

Πάνω λοιπόν σε όλο τον πλανήτη, που νοσεί και ξεψυχά στο κρεβάτι σαν τον νέο στην κλίνη που τον τρώει ο καρκίνος, στον πλανήτη που τον αποτελούν η φύση και στα ζώα που ο άνθρωπος ως καρκίνωμα εξαπλώνεται πάνω τους κάνοντας εργασία του τις πολλαπλές μεταστάσεις, έχει ο καθένας μας να καταθέσει από ένα σωρό προβλήματα είτε επί προσωπικών του θεμάτων, είτε επί του γενικότερου προβληματισμού του περί της συγκρότησης της κοινωνίας και της ανθρωπότητας γενικότερα.

Στην άμβλυνση του κοινωνικού μας ρόλου λοιπόν συντελούνε όλα τα παραπάνω σε συνδυασμό με την ηθική, εργασιακή, οικονομική κρίση που διανύουμε.

Πρώην συνάδελφοι…είναι φανερό πως και ο δικός μας εργασιακός χώρος, που ποτέ του δεν είδε ηλιόλουστες μέρες από άποψη ασφάλειας, υποχρεωτικών νόμιμων συλλογικών συμβάσεων, συμβολαίων, ενσήμων, καλών συνθηκών χώρων εργασίας, αναγνώρισης από αρμόδια ανώτερη αρχή, αλληλεγγύης συναδελφικής, έκπτωσης σε εμπάθειες, ματαιοδοξίας και υπέρμετρου εγώ κ.τ.λ. κ.τ.λ... αυτήν την στιγμή, όχι μόνον απειλείται, αλλά τείνει να εξαφανιστεί καθετί που τον συγκροτεί και το οποίο σίγουρα με κόπο πολλών χρόνων θεσμοθετήθηκε από συνανθρώπους μας.

Σήμερα ο μόνος κρατικός ανώτερος εκπαιδευτικός φορέας, που εκπροσωπεί τον χώρο της ορχηστικής τέχνης, πνίγεται στη μέση μιας λίμνης σαν του Αγίου Νικολάου της Κρήτης. Και λέω μιας λίμνης τέτοιας και όχι στη μέση ενός ωκεανού, διότι εμείς στεκόμαστε δίπλα -σε απόσταση αναπνοής- και κοιτάμε την Κρατική Σχολή Ορχηστικής Τέχνης να βουλιάζει με ουρλιαχτά. Πράγμα το οποίο πολλοί από εμάς που βρισκόμαστε σήμερα εδώ είτε το αγνοούσαμε -με όποια ευθύνη αυτό φέρει- είτε το γνωρίζαμε και σιωπούσαμε, υπό τον φόβο προπαγανδιστικών απειλών που ξεκινούν την διαδρομή τους από τα γραφεία της ίδιας της σχολής, είτε το καλύπταμε χτυπώντας τα πόδια μας δυνατά σαν τους προγόνους συντεχνίτες κορύβαντες, αποσιωπώντας έτσι το κλάμα της Κρατικής που κλαίει για ένα σωσίβιο ή έστω για ένα πουκάμισο αδειανό, για μιαν Ελένη, είτε βοηθήσαμε με καλοστημένη στρατηγική χρόνων στην υποβάθμιση του οργανισμού.

Είναι αδήριτη ανάγκη να κατανοήσουμε όλοι πως το Σχολείο αυτό δεν είναι το τσιφλίκι κανενός. Δεν ανήκει ούτε στον εκάστοτε υπουργό (που συνήθως αγνοεί την ύπαρξή του), ούτε στο εκάστοτε διοικητικό συμβούλιο, που οι διαδικασίες και τα κριτήρια βάσει των οποίων αυτό ορίζεται γεννούν πολλές αμφιβολίες ενώ και ο ακριβής ρόλος του αμφισβητείται συχνά, ούτε ανήκει και στα χέρια καμιάς διεύθυνσης ή του όποιου καθηγητικού προσωπικού. Είναι γεγονός γνωστό -κι αν δεν είναι να γίνει- η συχνή κατάχρηση εξουσίας που προβαίνουν συχνά οι προαναφερθέντες.

Καταγγέλλω ανοιχτά τους άμεσα εμπλεκόμενους με την διεύθυνση και την εκπαιδευτική αρχή της σχολής για την αποσιώπηση των σημαντικών λειτουργικών προβλημάτων που πλήττουν την Ανώτερη Επαγγελματική Σχολή Χορού της χώρας εδώ και καιρό. Οι κατέχοντες κομβικών θέσεων στην σχολή μαζί με τα "δεξιά τους χέρια" ανέλαβαν το έργο να συγκαλύψουν τους υπευθύνους των προβλημάτων αυτών, λογικά γιατί θίγονται και προσωπικά τους συμφέροντα αν έρθουν σε κόντρα με το αρμόδιο Υπουργείο. Ας καταλάβουν όσοι δεν το έχουν αντιληφθεί ακόμη πως η Κρατική Σχολή Χορού δεν είναι το σπίτι κανενός και όφειλε η διοίκηση και όλοι οι άμεσα εμπλεκόμενοι να φέρουν στην επιφάνεια τα ζητήματα που την απασχολούν. Αρκετά έχει μυρίσει η σαπίλα που βγαίνει από το ιστορικό κτίριο -αρχιτεκτονικής του Γ.Σ.Κοντολέων- στα σκαλάκια της οδού Ομήρου. Δεν είναι καιρός για καθαριότητα; Ας πάρουν πόδι οι βρωμύλοι. Δεν φεύγουν τα μικρόβια με το πατσουλί. Είναι επιτακτική η ανάγκη για καθαρό αέρα.

Βγάλτε από το συρτάρι σας την μάσκα του ναυαγοσώστη όσοι ποθείτε να βοηθήσετε και πετάξτε στη Ναυαγισμένη (…βλέπε Κρατική) τα σωσίβια σας οι άλλοι. Είναι σημαντικό όσοι δεν ξέρουν να κολυμπούν να μην μπουν μέσα και να μην πλησιάσουν παραπάνω το ναυάγιο, γιατί υπάρχει ο κίνδυνος να πνιγούν και οι ίδιοι.

Είναι σημαντικό λοιπόν τα βήματα μας να είναι ψύχραιμα και με συνείδηση. Δίνεται με την κατάσταση αυτή η ευκαιρία για την ανασυγκρότηση των πραγμάτων. Απαιτούνται όμως εφόδια γνώσης, εμπειρίες από τα λάθη του παρελθόντος και συσπείρωση των σημερινών εμπλεκόμενων. Η γνώση της Ιστορίας έχει μείζουσα σημασία διότι "οι καιροί ου μενετοί".

Τιμώντας το παρελθόν λοιπόν (γιατί αυτό έχει μεγάλη σημασία όπως μελετά και αναλύει και η συστημική ιατρική), θα είμαστε έτοιμοι να προχωρήσουμε παραπέρα... Πριν λειτουργήσουμε με την πιο εύκολη τάση της φύσης μας και της εποχής, την Βία δηλαδή, ας δοκιμάσουμε και άλλη μια εξίσου εύκολη μέθοδο που λέγεται αγάπη. Λείπει πολύ από τους σημερινούς μας αγώνες και από τις συνελεύσεις και τις διαμαρτυρίες μας αυτό το Σημαντικό.. η ευγένεια και η αισθητική. Όπου λείπει η αισθητική απουσιάζει και ο πολιτισμός τον οποίο υπηρετούμε και εκπροσωπούμε.

Μην ξεχνάτε πως είμαστε καλλιτέχνες, δάσκαλοι και δημιουργοί. Έχουμε λόγο ύπαρξης και λόγο να τον υπερασπιστούμε.

Δεν πρέπει να επιτρέψουμε την υποβάθμιση του φορέα αυτού. Όσοι από εδώ για καιρό τον βρίζανε ή τον κοιτούσαν με καχυποψία ή είχαν πληγωθεί από τους ανθρώπους που τον είχαν οικειοποιηθεί, είναι ευκαιρία να κάνουν την κατάθεση τους για να μην μείνουν απωθημένα σε ένα ενδεχόμενο νέο μας ξεκίνημα.

-Όχι στην μονιμότητα του προσωπικού.

-Ναι στην ασφάλιση και στην είσπραξη των δεδουλευμένων.

-Καθαρότερα κριτήρια προσλήψεων και ευθύνη περισσότερων του ενός για τις απολύσεις διδακτικού προσωπικού και μουσικών με ανακοίνωση έγγραφη σε κοινή θέα.

-Αυστηρά νόμιμα κριτήρια για την πρόσληψη εκπαιδευτικών (π.χ. δεν μπορεί να διδάσκει κανένας που δεν πληροί τις νόμιμες προϋποθέσεις.-Παραδείγματα έχουμε αρκετά..).

-Ανασύσταση του εκπαιδευτικού προγράμματος, των τμημάτων του φυτωρίου και του επαγγελματικού.

-Επισήμανση των στόχων, θεσμοθέτηση των λειτουργιών και επανακαθορισμός της ταυτότητας της επαγγελματικής καλλιτεχνικής ομάδας της Κρατικής (Hellenic Dance Company).

Είναι αρχές που πρέπει να είναι η βάση ενός φορέα, ο οποίος δεν εκπροσωπεί προσωπικά συμφέροντα.

Είναι γνωστό -και αν δεν είναι ξαναλέω ας γίνει - πως τις τελευταίες ημέρες ορισμένοι εκ των μουσικών και καθηγητών δήλωσαν την παραίτηση τους όχι μόνον υπό την πίεση της οικονομικής αβεβαιότητας, που ταλαιπωρεί τους εργαζομένους του σχολείου, αλλά λόγω αθέμιτων μέσων που χρησιμοποίησαν εις βάρος τους κάποιοι εκ των συναδέλφων τους. Σίγουρα τέτοια περιστατικά δεν εκπλήττουν κανέναν που γνωρίζει από μέσα την Κρατική. Είναι γνωστές κατά το παρελθόν οι μέθοδοι εκδιωγμού ανθρώπων που ύψωσαν κάποια στιγμή το παράστημά τους προασπίζοντας τα δικαιώματα δασκάλων, χορευτών και μαθητών ή τέλος πάντων σταμάτησαν να γεμίζουν το μάτι των κολαούζων και κατά συνέπεια της διευθύνσεως.

Θα ήθελα πολύ να απευθυνθώ στους ανθρώπους που έχουν θιγεί και να τους καλέσω ή να τους παραχωρήσω βήμα να εκφραστούν χωρίς ενδοιασμούς αλλά δεν είναι ο ρόλος μου τέτοιος. Είναι πρωτοβουλία που οφείλει να ξεκινήσει ως ανάγκη από τους ίδιους. Εγώ πετώ την πληροφορία για να την πάρει όποιος ενδιαφέρεται και να εισχωρήσει στον πυρήνα του κυτταρικού οργανισμού που νοσεί και λέγεται Ανώτερη Επαγγελματική Σχολή Χορού του κράτους, Υπουργείο Πολιτισμού, Διοικητικά και Διευθυντικά στελέχη του οργανισμού.

Μην λησμονούμε πως ευθύνη φέρουν και όλοι εκείνοι που δράττονται της ευκαιρίας όταν ο οργανισμός νοσεί να προσκολλήσουν πάνω του σαν βδέλλες σε όργανα ζωτικής σημασίας, πλήττοντας τον βαθύτατα. Αυτή τη στιγμή θίγεται βαθιά η εκπαίδευση των νέων εν δυνάμει συναδέλφων, των αυριανών δασκάλων και δημιουργών, των εργαζομένων και όλου του δυναμικού και του προσωπικού της σχολής. Μην ξεχνάτε εσείς (απευθύνομαι στα λαμόγια) πως "ο κλέφτης και ο ψεύτης τον πρώτο χρόνο χαίρεται". Ο χρόνος είναι συμβολικός και η αλήθεια αργά ή γρήγορα φανερώνεται. Σώστε τώρα που προλαβαίνετε την φήμη σας και μην βαραίνετε άλλο άσκοπα και για τέτοιους λόγους χαμηλής συνειδησιακής αντίληψης το κάρμα σας.

Μπορείτε να γλιτώσετε από τις αϋπνίες που σας ταλαιπωρούν, από τα δεινά που απορείτε γιατί σας "τυχαίνουν", από το βάρος και το χρέος όλων αυτών έναντι των απογόνων σας. Είναι ευκαιρία προς εξιλέωση και προς μια κίνηση για το κοινό συμφέρον. Δεν είμαστε στο "εγώ", είμαστε στο "εμείς". Όσοι ακόμη αντιστέκεστε ξυπνήστε γιατί μας περιμένει δουλειά για πιο σημαντικά θέματα.

Είμαστε άνθρωποι του πνεύματος, της έκφρασης, των τεχνών, άνθρωποι που πέρα από την λογική λειτουργούμε με συναισθήματα στην καθημερινότητά μας και στην αντίληψη του όλου. Ας λειτουργήσουμε όπως τα φίδια που πετούν το παλιό τους πουκάμισο, ας προχωρήσουμε εξερευνώντας με τα πόδια μας τη γη, ας πετάξουμε μαχητικά προς έναν στόχο ξεκάθαρο… προς την Προσωπική μας ελευθερία. Είναι κάτι το οποίο δεν διδάσκεται αλλά σίγουρα μπορούμε να προσπαθήσουμε. Πέρα από το αριστερό ημισφαίριο του εγκεφάλου, ας μεταβούμε συνειδητά και στο δεξί, ώστε να εδραιώσουν την θέση που τους πρέπει το συνονθύλευμα των συναισθημάτων μας και όλες οι αισθήσεις μας ταυτόχρονα να είναι σε ίση θέση και αξία, σε χρόνο κυκλικό κάνοντας ένα άλμα κβαντικό.

Συνάδελφοι-Εργαζόμενοι- πρώην Καθηγητές μου, ο φόβος είναι ένα δώρο με το οποίο μας προίκισε η φύση για να προστατευόμαστε από τον κίνδυνο για την σωματική κυρίως ακεραιότητα μας. Μην του δίνουμε παραπάνω χώρο απ' ότι του αρμόζει στη ζωή μας.

Όχι στην υποβάθμιση του ιδρύματος, ναι στην αναβάθμιση των εκπαιδευτικών μέσων που θα χρησιμοποιούνται.

Προτείνω και καλώ σε μια συγκεκριμένη περίοδο χρόνου, που θα οριστεί εδώ και τώρα από όσους πάρουν πρωτοβουλία να σκεφτούν και να προτείνουν κάτι, σε μια ανοιχτή γενική συνέλευση όπου το κεντρικό της θέμα θα είναι όλα όσα θίγονται στο κείμενο αυτό περί Κ.Σ.Ο.Τ. αλλά και στην κατάργηση λειτουργιών και προσώπων που έχουν κάνει πια τον κύκλο τους. Νέες προτάσεις, νέο εκπαιδευτικό πρόγραμμα, νέοι τρόποι και νέα θεμέλια σε όλη τη δομή στην οποία στηρίζεται ένας τέτοιος οργανισμός. Μια κουβέντα που ποτέ δεν θα βάλει τελεία, που τίποτα δεν θα παγιωθεί, που όλοι θα έχουν δικαίωμα έκφρασης και θα είναι προστατευμένοι από την αγένεια και την αγριότητα των συνανθρώπων μας, που καθετί θα μπορεί να δοκιμαστεί και να εκφραστεί χωρίς εμπόδια χουντικής λογοκρισίας.

-Δεν πρέπει να δείξουμε άλλη ανοχή στα τσιράκια των τσιφλικάδων που έχουν εξαπλωθεί και κυκλοφορούν ανάμεσα μας ανενόχλητοι τόσο καιρό.

-Δεν πρέπει να ανεχτούμε καμία άλλη απόλυση εργαζομένου για λόγους προσωπικού συμφέροντος, κανέναν συναισθηματικό εκβιασμό.

-Δεν θα ανεχτούμε καμιά άμεση αντικατάσταση από άλλον συνάδελφο και κάθε έναν που παίρνει το ρόλο του αντικαταστάτη πρέπει να τον τοποθετούμε στο στόχαστρο της κριτικής. Ελεύθερη εκπαίδευση σε όσους στέκονται στο ύψος των αξιοκρατικών κριτηρίων που ορίζονται από την όποια αρχή. Αυτά να είναι σαφή και δεν επιτρέπεται η «νοθεία» είτε στο εκπαιδευτικό είτε στο καλλιτεχνικό πρόγραμμα της Κρατικής.

Κατάργηση βαθμών και κατάργηση κάθε αριθμού που τοποθετεί σε πρώτη, δεύτερη και τελευταία θέση τον μαθητή. Δεν είμαστε πρωταθλητές ούτε μετράμε τους σφυγμούς μας. Είμαστε άνθρωποι και είμαστε καλλιτέχνες που οφείλουμε να μάθουμε και στους άλλους πως η αξία, το ταλέντο, η μόρφωση και η παιδεία δεν μετριούνται με βαθμούς και νούμερα. Όλοι έχουν θέση στον κύκλο της έκφρασης. Ας είναι ο δάσκαλος ο εμπνευστής και ο εξερευνητής της κάθε ψυχής που παλεύει με το σώμα της στα εκπαιδευτικά φυτώρια της σχολής.

Προσοχή-προσοχή!! : σε τέτοιους καιρούς πολλοί θα τρέξουν να ωφεληθούν από την κατάσταση προωθώντας προσωπικά συμφέροντα. Μην επιτρέψουμε κανένα πολιτικό καπέλωμα, καμία συντεχνία σε ρόλο αντιβασιλέα, κανένα σωματείο ή κολεκτίβα ή κλειστή παρέα να πάρει στα χέρια της τον «πολυπόθητο θρόνο».

Ας γκρεμίσουμε τους θρόνους και τα σκήπτρα για να μην υπάρχει καμιά τέτοια υποψία και κανένα τέτοιου είδους κίνητρο. Πάμε να κτίσουμε από την αρχή ένα νέο σύγχρονο διαχρονικό κτίριο και φορέα που σίγουρα θα έχει το γούστο και τις καταβολές από την ιστορία της Τέχνης και της Αρχιτεκτονικής αλλά θα είναι ελεύθερο να ψάξει, να δημιουργήσει και να εκφράσει νέα σχήματα και νέους χώρους.

Οι υποψήφιοι Κρέοντες κυκλοφορούν ανάμεσα μας. Τους ξέρουμε.. Τους ξέρετε.. Όσοι δεν τους έχετε γνωρίσει ακόμη ανοίξτε καλύτερα τα μάτια σας. Όχι μόνο αυτά που είναι επάνω από τις παρειές σας αλλά και το τρίτο μάτι… όλα τα μάτια της ενόρασης και της καρδιάς σας. Ας ακουστούν κι άλλες προτάσεις, με κείμενα, λόγο, κίνηση, μουσική, ζωγραφική και όποια άλλη έκφραση επιλέξει ο καθένας.

Μπήκα στην διαδικασία να τοποθετηθώ ανοιχτά, όχι γιατί έχω ανάγκη να επικοινωνήσω ή να κάνω την ύπαρξη μου αισθητή, αλλά για να κάνω αισθητή την παρουσία ανθρώπων που αντιλαμβάνονται, που έχουν κριτική σκέψη και άποψη -όποια κι αν είναι αυτή- και που παρατηρούν τις σκοτεινές γειτονιές του χώρου μας, αν και η απόσταση που έχουν πάρει από τα κοινά του χορού είναι πλέον φανερή.

Ίσως για ορισμένους ο λόγος αυτός σταθεί φάρος ελπίδας, ίσως και όχι. Για αυτόν έστω, τον ένα, που θα ισχύει το πρώτο, αξίζει που φανερώσω σε δημόσια θέα τις σημερινές μου, επί του θέματος αυτού, απόψεις. Αυτά που σήμερα λέω με εκφράζουν για τώρα. Δεν είναι καθολικά. Δεν είναι αμετάκλητα. Η σιωπή πολλές φορές είναι συνενοχή. Η σιωπή είναι όμως και σύμβουλος και σύντροφος για την αναγνώριση των πραγματικών επιθυμιών και εισιτήριο για παράλληλα σύμπαντα, που ξεχνάμε ή αγνοούμε την ύπαρξη τους όσο βρισκόμαστε μέσα στους πολλούς και στις φωνές. Δεν ψάχνω συνοδοιπόρους ή οπαδούς. Σωπαίνω εδώ. Η εμπιστοσύνη μας έχει κλονιστεί. Θα πρέπει να κτιστεί απ’την αρχή σε όλες μας τις σχέσεις βήμα βήμα. Ας ξεκινήσουμε με Δυναμική, Μέτρο, Ταπεινότητα και Κέφι.

Να μην ξεχνάμε πως από εδώ μέσα (την Κ.Σ.Ο.Τ.) οφείλουν να βγαίνουν άνθρωποι ολοκληρωμένοι και όχι τεχνοκράτες, οπότε ανάλογη θα πρέπει να είναι και η εκπαίδευση των.

Να σταματήσουμε άμεσα τις άτυπες και άδικες διαδικασίες με τις οποίες λειτουργεί το εκπαιδευτικό και το καλλιτεχνικό (η ομάδα της Hellenic Dance Company) κομμάτι της Κ.Σ.Ο.Τ.

Με οδηγό τον βαθύτερο εαυτό

Όχι βία

Όχι άγχος

Όχι θυμός

Όχι φόβος

Καλός λόγος

Κατανόηση

Σεβασμός

Αγάπη

Βαγγέλης Τελώνης

Υ.Γ. Έχει σημασία να μιλάμε επώνυμα

P-Art 3/4

Έχει περάσει απελπιστικά πολύς καιρός. Έχουν περάσει ιπτάμενες απελπισίες πάνω από τα κεφάλια όλων. Μερικοί κοιτάμε ψηλά ενώ άλλοι - έχοντας συνηθίσει τις πτήσεις - συνεχίζουμε με την απτή καθημερινότητα κοιτώντας ίσια μπροστά (Μανιφέστο / Μωρά στη φωτιά). Υπάρχει μια εκκρεμής ανάρτηση, στη δική μου περίπτωση, μετά το P-Art 1/4 και P-Art 2/4. Με italic οι φράσεις του καλλιτέχνη.

Στη δεξιά μεριά του έργου απεικονίζονται δύο κοπέλες με ροζ φορέματα. Πρόκειται για το ίδιο πρόσωπο. Η μία, με τα κόκκινα νύχια που από το χέρι της φεύγει το φίδι και πάει κάτω από τον ήλιο. Αν παρατηρήσετε υπάρχει άλλο ένα φίδι κάτω από τον ήλιο που οδεύει προς τον Σταυρό του Νότου (P-Art 1/4). Το "δύο" εμφανίζεται συχνά στο έργο. Το φίδι συμβολίζει τις βάσεις, τις ρίζες, το παρελθόν μας, τη γενιά απ' όπου προερχόμαστε. Είναι 99% ύλη και 1% πνεύμα. Αναγνωρίζουμε και ευχαριστούμε το παρελθόν κρατώντας τη γνώση που μας έδωσε και το αφήνουμε πίσω χωρίς να μας κυνηγάει. Συχνή ή όχι είναι η προσπάθειά μας να το πετάμε από πάνω μας όπως εκείνο πετάει από πάνω του το δέρμα του. Το ευχαριστούμε για ό,τι μας δίδαξε.

Δίπλα, η άλλη κοπέλα, κρατάει στο χέρι της τον σταυρό του θεού του ήλιου Ρα. Ίσως, όπως γράφει, να συμβολίζει το φως, το επιθυμητό, αυτό που τώρα προσπαθεί να φτάσει. Δημιουργείται ξανά ζευγάρι (ο δυισμός) με τους σταυρούς στην άλλη πλευρά (ενν. τους Σταυρούς του Νότου). Πιο δίπλα η άλλη φιγούρα. Πρόσωπο από φλουρί βασιλόπιτας, με ό,τι αυτό συμβολίζει, και σώμα κάτι ακαθόριστο.Ίσως ένα πνεύμα, μια νεράιδα, ένας άγιος, μια ψυχή, μια εξωγήινη οντότητα, η μητέρα που δεν υπάρχει πια υλικά αλλά είναι εκεί κοντά. Κάτω οι τρεις πυραμίδες ως μηχανές ύψιστης τεχνολογίας, η επικοινωνία με έξω. Δίπλα τα επτά κέντρα chakras σε κύκλο με το χρώμα που αντιστοιχεί στο καθένα, πάλι κύκλος και πάλι ζυγό.

Για την επάνω δεξιά μεριά υπάρχει η εξής περιγραφή: Επάνω βρίκεται το πυθαγόρειο θεώρημα, ο συμβολισμός της ζωής και το κάρμα. Για τη σύνθεση στην ίδια μεριά με το οδικό σημάδι του στοπ, λέει: Δίπλα δύο ανθρώπινες φιγούρες που η μία έχει μια θλίψη ενώ η άλλη ένα χαμόγελο. Η πορεία τους κινείται σπειροειδώς με όλα τα χρώματα γύρω από ένα μοτίβο και κάποια στιγμή, όπως σε όλες τις σχέσεις, βάζουν ένα Stop. To χάσιμο της ισορροπίας, ο φόβος, το υπέρμετρο "εγώ" και η φωνή μίας μόνο αντίληψης. Στο κέντρο υπάρχει ένα άσπρο δάκρυ. Το άσπρο που έχει μέσα του όλα τα χρώματα. Δάκρυ και σπέρμα μαζί. Ροή, ζωή. Πάνω δεξιά το αιγυπτιακό σύμβολο Djew, που σημαίνει βουνό. Τριγύρω μερικά φυτά, κάτι από την θύμηση της ayahuasca και του peyote. Στις τέσσερις γωνίες υπάρχουν τα τέσσερα κλειδώματα - σφραγίσματα με το αποτύπωμά μου, με indigo χρώμα, που κάπως ορίζουν την ιστορία αυτή.

Δεν έχω την απαιτούμενη διάθεση να προσθέσω κάτι στα γραπτά του δημιουργού. Ενώ αυτή η διάθεση υπήρχε στα προηγούμενα μέρη, τώρα ομολογώ πως αυτό που με ώθησε να πληκτρολογήσω και τα υπόλοιπα λόγια του, ήταν μια εσωτερική ανάγκη να σκεφτώ ως άλλος. Ως αυτό επετεύχθη, αρνούμαι να αραδιάσω, πρώτα εντός μου και κατόπιν εδώ, τις δικές μου φράσεις. Διότι μέχρι τώρα δεν έχω παρά μόνο αυθόρμητες σκέψεις για ό,τι έγραψα και καμία ώριμη τοποθέτηση να κάνω. Στο ζητούμενο της αυτοπειθαρχίας και της διατήρηση της καλής τάξεως, απαντώ με την ολοκλήρωση μεν της τετραλογίας, συμπτυγμένης δε σε τρία μέρη εκ των οποίων το ένα χωλό.

Ευχαριστώ τον φίλο μου Β για την ευκαιρία που μου έδωσε να το παίξω curator.

To έργο διατίθεται προς πώληση.

Στα σχόλια θα υπάρξει πλειστηριασμός.

P-Art 2/4

Συνεχίζω με το δεύτερο μέρος της τετραλογίας P-Art (εδώ το 1/4). Θυμίζω ότι με bold είναι τα λόγια του δημιουργού. Οι δικές μου σκέψεις με regular. Το δεύτερο μέρος είναι μικρότερο, πιο μακάβριο και πιο αλέγκρο, ταυτόχρονα.

Δίπλα στο κορίτσι με το γαλάζιο φόρεμα υπάρχει το π και ο κύκλος, το 3,14 και πιο δίπλα ο νεκρός, ό,τι επέμεινε από εκείνον και την ύλη του για να θυμίζει το πνεύμα και τους κόπους του. Είναι το ίδιο πρόσωπο, όλα στην εικόνα είναι το ίδιο, το ένα. Το δίπολο ζωή - θάνατος αποτελεί αρχέγονο υπόδειγμα (pattern) και συνδέεται άρρηκτα με την κυκλικότητα που η εναλλαγή παρουσιάζει, προϊόντος του χρόνου. Με αυτή την έννοια, μπορούμε να θεωρήσουμε το χρόνο όχι ως γραμμικό άλλα ως κυκλικό. Όπως συνεχίζει ο φίλος: Aφού ο γραμμικός χρόνος δεν υφίσταται παρά μόνο ο κυκλικός. Εκεί που το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον ενώνονται. Εδώ, θα ήθελα να μιλήσω για τα vanitas. Χαρακτηριστικό αντικείμενο στους πίνακες αυτούς ήταν η χρήση της κλεψύδρας (παράδειγμα 1, 2 3), που -ως γνωστόν- μετράει χρονικά διαστήματα. Η κεντρική ιδέα ήταν η επίδειξη της ματαιότητας της ύπαρξης που κάποια στιγμή θα παύσει. Η βεβαιότητα του θανάτου μας και η βεβαιότητα ότι η ζωή θα συνεχίσει χωρίς εμάς, καθήλωνε τους καλλιτέχνες σε μακάβρια μοτίβα. Σε πολλά έργα η συγχρονία παρουσιάζεται με τη θεματολογία dance macabre όπου ζώντες και νεκροί αλληλεπιδρούν, τήκοντας το χρόνο σε μία μορφή δυσθεώρητη για τη διανόησή μας. Υπ' αυτή την οπτική, λοιπόν, συμφωνώ με τη σύνδεση της χρονικής κυκλικότητας με τον σκελετό και τον σχεδιασμένο κύκλο.

Από πάνω του μια καρδιά τσακισμένη, χτυπημένη, ταλαιπωρημένη, μαυρισμένη σχεδόν, λίγο πριν χάσει το χρώμα και τη ζωηράδα που είχε πριν τη χτυπήσει ένας άλλος, ένας άλλος δρόμος, μια άλλη πορεία (βλ. καρδιά πάνω δεξιά). Η καρδιά που στέκει δίπλα στον σκελετό ακολουθά την πορεία του προς το θάνατο. Δεν πρόκειται για την καρδιά του. Ένας απλός συμβολισμός για μένα είναι ότι ενώ η ύλη χάνεται, η αγάπη μας γι αυτήν, που εκφράζεται εδώ με την καρδιά, χάνεται με άλλο ρυθμό, επιτρέποντάς μας να βιώσουμε το πένθος μέσα από τη μνήμη μας για τον απολεσθέντα.

Πάνω από τις μαυροντυμένες ένας άλλος δρόμος, το γλειφιτζούρι κόκορας και το εγλωβισμένο πουλί. Το γλειφιτζούρι κόκορας είναι ελεύθερο και φωνάζει "κι" (Ki, Chi, συμπαντική - κοσμική ενέργεια, Aikido, Reiki, Munay Ki, Chi Kung, Tai Chi κτλ). Ε, μα ναι! Μου ήταν αδύνατο αν μην εμπλουτίσω αυτή τη λεπτομέρια με τούτο:

(Αναγκαστική αλλαγή γραμματοσειράς)

Το εγκλωβισμένο πουλί (ανθρώπινη παρέμβαση) μαζί με τον κόκορα μας οδηγούν στη βία η οποία καταλήγει στον άνθρωπο, που φαίνεται φοβισμένος και σαν φάντασμα. Ο περιορισμός της ελευθερίας, είτε αφορά στο υποκείμενο είτε αφορά στο περιβάλλον του, είναι η αιτία της βίας και του φόβου που αισθάνεται. Όσοι διαβάσουν πολιτική φιλοσοφία θα βρουν πολλες θεωρήσεις της που αποδέχονται ως πηγή της κοινωνικής δυστυχίας των ανθρώπων ακριβώς αυτό. Φυσικά, υπάρχουν και οι υποστηρικτές της ακριβώς αντίθετης γνώμης. Όπως ο T. Hobbes όταν λέει στο Leviathan του:

[...] society is a population beneath a sovereign authority, to whom all individuals in that society cede some rights for the sake of protection. Any abuses of power by this authority are to be accepted as the price of peace.

Φυσικά, η αναρχία ανήκει στις πρώτες.

Επάνω, βλέπουμε το "Κορμί + αλάτι + άσπρα πουλιά" εμπνευσμένο από το άσμα που συνεχίζει "γαλάζια μάτια, μαύρα μαλλιά, κόκκινα χείλη, στόμα καυτό, τι καλοκαιρι ήταν κι αυτό". Εννοούμε την ξαπλωμένη κοπέλα στην παραλία, αριστερά του κόκκινου δρόμου. Τα πουλιά θα τα βρείτε απέναντι στο δρόμο. Έχω τις επιφυλάξεις μόνο για τη χρήση διαφημιστικού μηνύματος στο έργο. Θα μιλήσω με το δικηγόρο. Κατά τ' άλλα, τυπικό δείγμα παλιάς γραφής, ιερογλυφικά του 21ου αιώνα.

Καλή διασκέδαση!

[ Συνεχίζεις στο πετσοκομμένο P-Art 3/4 ]

P-Art 1/4

Για να κάνεις ποστ πρέπει να έχεις όρεξη να γράψεις. Και για να έχεις όρεξη να γράψεις, τουλάχιστον, δεν πρέπει να γίνεται της πουτάνας γύρω σου και μέσα σου. Τόσο της πουτάνας, δηλαδή, που να μη βρίσκεις νόημα να πεις τίποτα.

Ακούω κόσμο να λέει ότι τώρα (όπου "τώρα" γράφε κρίση) είναι η καλύτερη εποχή να δημιουργήσεις τέχνη. Που σημαίνει να δημιουργήσεις κάτι το οποίο ειλικρινά να μην αποσκοπεί σε κάτι περισσότερο από αυτό που από μόνο του είναι (ορισμός του γράφοντα). Δεν μπορώ να σκεφτώ κάτι πιο μετρημένο από τούτο, κι αν συμφωνείτε να ορίσουμε μέσα σ' αυτές τις γραμμές την τέχνη έτσι, τότε έχω ένα παράδειγμα για να συνεννοηθούμε καλύτερα.

Ένας φίλος μου έδειξε έναν πίνακά του πριν μερικές μέρες, για την ακρίβεια ένα κρεμαστό αντικείμενο για το λαιμό, στο μέγεθος ενός πίνακα. Μην αναρωτιέστε, είναι εντελώς άβολος. Η χρηστικότητά του, μηδενική. Η διάθεσή του όμως έκδηλα ειλικρινής, ναΐφ, παιδική. Ας τον δούμε.

Χρησιμοποίησα αυτή την μακρινή φωτογραφία αρχικά για να παρατηρήσετε το κορδόνι από το οποίο ο πίνακας φοριέται στο λαιμό. Αυτή είναι και η πρόταση σερβιρίσματος από τον δημιουργό. Τώρα εσείς αν σκεφτείτε κάτι καλύτερο έχετε όλη την ελευθερία να πράξετε ανάλογα. Ο σταυρός είναι πραγματικός, τρισδιάστατος, κολλημένος πάνω στο χαρτόνι. Και δεν είναι το μόνο τρισδιάστατο αυτού του πίνακα, έχει κι άλλα ώστε να μπορεί και ακαδημαϊκά ιδωμένο να χαρακτηριστεί μικτής τεχνικής. Ας προχωρήσουμε τώρα στην ανάλυση του αντικειμένου, όπως αυτή μου έγινε προφορικά και ύστερα γραπτά από τον φίλο μου. Σε bold θα βρίσκονται αυτούσια τα λόγια του.

Εντάξει, το παραδέχομαι σε όσους με γνωρίζουν, με μια μικρή-μικρή επιμέλεια ορθογραφικής φύσης. :/

Στη μέση διακρίνετε όλοι έναν δρόμο σε προοπτική. Αυτός είναι ο δρόμος της ζωής που τη χωρίζει στα δύο. Δύο κομμάτια, δύο περάσματα, δύο κόσμοι, σαν τις δύο πόρτες... που έχει η ζωή. Να και το link του τραγουδιού για να συνοδέψει σε διπλανό tab ευχάριστα την ανάγνωσή σας. Καλή μου φάνηκε η εκτέλεση. Δώσε, Στέλιο! Ο δρόμος, λοιπόν, για να γυρνάμε στην βαθυστόχαστη ανάλυσή μας, είναι από φωτιά. Εξ' ου και το πορτοκαλοκόκκινο χρώμα. Οι διαχωριστικές γραμμές είναι κολλημένοι μεταλλικοί συνδετήρες συρραπτικού. Άμα εσείς βλέπετε προοπτική, μαζί σας, αν όχι, πάλι μαζί σας. Δε θα μαλώσουμε. Εμένα, πάντως, η δεύτερη γραμμή από κάτω μου κάνει σε μικρότερη. Είναι φτιαγμένοι από ατσάλι και οριοθετούν το χώρο, σημαίνουν την ανθρώπινη παρέμβαση. Ανακεφαλαιώνω και εμπλουτίζω: ο δρόμος διχοτομεί τη ζωή με την πύρινη φύση του ενώ ο άνθρωπος παρεμβαίνει σ' αυτή μέσω του ατσαλιού, το οποίο μόλις επιβεβαίωσα ότι είναι ανθρώπινη σύνθεση και δεν υπάρχει στη φύση. Ο δυϊσμός (ναι, θέλει διαζευκτικά) στον οποίο αναφέρεται ο φίλος δεν είναι κανένας καρτεσιανός δυϊσμός ύλης - ψυχής αλλά δύο σύνολα που δημιουργούνται καθώς ζούμε. Το ένα -ας φανταστούμε- ότι περιέχει όλες τις επιλογές που τελικά κάναμε, ενώ το δεύτερο όλες τις επιλογές που θα μπορούσαμε να έχουμε κάνει αλλά δεν πραγματοποιήθηκαν ποτέ. Το πρώτο σίγουρα θα μοιάζει μικροκαμωμένο μπροστά στο άλλο, έλα που όμως αυτό το μικρό σακουλάκι είναι η ζωή μας και εκει μέσα στοιβάζονται όλες οι χαρές κι οι λύπες μας. Το δεύτερο φυλάει κρυμμένα όλα τα ταλαίπωρα "ίσως" και "αν" που θα μας απασχολούν μέχρι το θάνατο. Μπρρρ... :/

Η Οικονομική Θεωρία περιγράφει αυτό το πρόβλημα σε οικονομικούς όρους πολύ απλά με την Καμπύλη Παραγωγικών Δυνατοτήτων (ΚΠΔ). Όπως λέει και στο link:

"Η καμπύλη παραγωγικών δυνατοτήτων δηλώνει όλους τους πιθανούς συνδυασμούς των ποσοτήτων δύο αγαθών που µπορεί να παράγει μια οικονομία [...]"

Εμείς θα το ανασκευάσουμε για να μας βολέψει ως εξής:

"Η καμπύλη μας δηλώνει όλους τους δυνατούς συνδυασμούς επιλογών που διαθέτουμε κάθε στιγμή, δηλαδή [με βάση τη θεωρία των πιο πάνω συνόλων] την επιλογή που πραγματοποιούμε έναντι όλων των υπόλοιπων επιλογών που χάνουμε."

Έτσι, ένα σημείο στο διάγραμμα θα μπορούσε να δείχνει ότι επιλέξαμε να πιούμε 3 ποτά χτες το βράδυ και να έχουμε ευεξία 2 μονάδων την άλλη μέρα, έναντι του να πιούμε 0 ποτά και να έχουμε ευεξία 5 μονάδων. Τα παραδείγματα είναι άπειρα όμως παραθέτω το υπόδειγμα για να καταλάβουμε το μηχανισμό. Νομίζω ότι μετά από αυτό το μοντελάκι είναι εύκολο να δείτε πώς ο δρόμος της ζωής που τη χωρίζει στα δύο δεν είναι κάτι περισσότερο από την πορεία του καθένα η οποία και ορίζει με μια απόφαση τι θα μπει στο κάθε σακουλάκι, κάθε στιγμή, για κάθε πιθανό θέμα.

Για την Οικονομική Θεωρία: "Η μορφή της ΚΠΔ υποδηλώνει το κύριο οικονομικό πρόβλημα, δηλαδή την έλλειψη παραγωγικών συντελεστών." Για τη δική μας ανάλυση απλά αντικαταστήστε τους παραγωγικούς συντελεστές με το χρόνο. Ο πεπερασμένος χρόνος μάς οδηγεί στις επιλογές μερικών έναντι όλων των πραγμάτων που θα θέλαμε να κάνουμε. Τελικά, αυτό είμαστε κι αυτό καταλαβαίνουμε ως ζωή μας. Όλα τα υπόλοιπα είναι υποθέσεις, να ΄χαμε να λέγαμε. Ό,τι ζούμε έχει το κόστος όλων όσα δε ζήσαμε.

Πάνω στο δρόμο υπάρχει η γάτα, το αιλουροειδές, το σύμβολο του παρόντος και της μαχητικότητάς μας, της εξερεύνησης και της κοινωνικότητάς μας, της ύπαρξής μας μέσα σε κάτι. Μπορώ να καταλάβω το συμβολικό χαρακτήρα της γάτας ως μαχητικότητα, εξερεύνηση και κοινωνικότητα του εαυτού μου. Για τα υπόλοιπα φοβάμαι θα πρέπει να τα πείτε με το δημιουργό. Δεν έχω βρεθεί μαζί του μέχρι τώρα για να του θέσω το ερώτημα. [Είπα να το παλέψω λίγο και του έστειλα mail μόλις. Αναμείνατε στην οθόνη σας.] Σημειώστε ότι η γάτα είναι μαύρη, εντελώς.

Ούτε ο Gobolino δεν ήταν τόσο μαύρος. Όπα. Μου 'ρθε η ιδέα του δεύτερου ηχητικού χαλιού: Άκου την Αλίκη Βουγιουκλάκη να λέει το παραμύθι. Αν είσαι τυχερό παιδάκι μπορεί να θυμηθείς τις κίτρινες κασέτες.

Κάτω αριστερά ο ήλιος που οδεύει προς τον Σταυρό του Νότου. Έπρεπε να καταλάβω τι σήμαινε η λέξη "οδεύει". Νομίζω ότι το κατάλαβα. Αν μέχρι τις 22 Δεκεμβρίου παρατηρούμε τον ήλιο το μεσημέρι (όχι το μεσημεράκι μετά το φαΐ αλλά στο μέσο της διάρκειας της ημέρας) καθε φορά θα τον βλέπουμε πιο κοντά στο Νότο. Αυτή η πορεία του ίχνους του σταματά για τρεις ημέρες (χειμερινό ηλιοστάσιο 22-23-24) στο ίδιο σημείο και αντιστρέφεται από τις 25. Ο ίδιος αναφέρει ότι επέλεξε να αποτυπώσει τρεις στάσεις γιατί τρεις είναι οι ημέρες που θα μοιάζει σταθερός στο χειμερινό ηλιοστάσιο του 2012 (όχι 11). Η πορεία είναι προκαθορισμένη, δύσκολη και μονόδρομος. Γι' αυτό τον αποδίδω με γκρι πλαίσιο. Η πορεία του ήλιου κατά τη διάρκεια αυτή έχει εμφανιστεί σε πολλούς μύθους πρωτόγονων πολιτισμών και έχει φτάσει μέχρι τις μέρες μας με τις ζωντανές θρησκείες που ξέρουμε. H αρχέγονη αγωνία που δημιουργούσε η εμμονή του ήλιου προς το Νότο και η ελάττωση της διάρκειας της ημέρας, έφτανε στο αποκορύφωμά της στο χειμερινό ηλιοστάσιο. Η αντιστροφή της πορείας σηματοδοτούσε τη νέα αρχή, την πραγμάτωση ενός κύκλου κοσμικής διάστασης και, τελικά, την ανακούφιση. Επομένως, θα συμφωνήσω πλήρως με την επιλογή του γκρίζου χρώματος για να πλαισιώσει αυτή την πορεία, ανακλώντας τη μεταφυσική αγωνία μέχρι τη λύση της.

Εδώ το λένε στα εγγλέζικα από το 07:14 ως το 08:18. Τα υπόλοιπα μπορείς να τα κάνεις skip. Αν και έψαξα πολλή ώρα να βρω μια καλύτερη πηγή που είχα κατά νου (από το ίδρυμα Joseph Campbell), δεν τα κατάφερα, δυστυχώς. :(

Στο πλάι του (ΣτΜ: του ήλιου) οι συχνότητες της αρμονίας, οι νότες, η καλύτερη συντροφιά και το μέσο επικοινωνίας με τα υπόλοιπα όντα μέσα και έξω από τη γη. Έξι οι γυναίκες με τα μαύρα σα κάτι να λείπει. Το 7.

Πράγματι, η μουσική συντροφεύει τον άνθρωπο (βλέπε WSP, μωρέ κοίτα τι μαργαριτάρια ανακαλύπτω με το posting) και οι ήχοι της γλώσσας έχουν βοηθήσει όσο τίποτε άλλο στην ανάπτυξη του πολιτισμού του.

Και συμφωνώ ότι η επίτευξη της εσωτερικής αρμονίας είναι ζητούμενο για τον καθένα όσο και η ανάγνωσή της στο περιβάλλον.

"Οι έξι γυναίκες"

Ο αριθμός των γυναικών παραπέμπει ευθεία στις νότες. Υποθέτω ότι οι κυρίες "πενθούνε" στα μαύρα μιας και αναζητούν την έβδομη ώστε να συντελέσουν ένα αρμονικό ensemble. Γένους θηλυκού όλες. Κάπου εδώ, όμως, θα αρχίσω να διαφοροποιούμαι από τον δημιουργό. Γιατί; Θα σας πω. "Όντα έξω από τη γη" χέστηκα, προς το παρόν, να γνωρίσω. Αντιμετωπίζω - νομίζω εκεί ανήκει το 99% του πληθυσμού εκτός κάτι αναχωρητών, στυλιτών σαν κι ετούτον κ.α. - ήδη πολλά θέματα με τους ανθρώπους. Για τους εδώ, ντόπιους, Homo Whateverus να χρησιμοποιήσω ό,τι διαθέσιμη συχνότητα να τα βρούμε. Μέχρι εκεί. Το διάστημα θα περιμένει.

Ε, ψιτ, φίλε, θες να μας πεις κάτι μήπως; Εδώ κάτω είμαστε με κάτι παιδιά.

Μπερδεμένα πράγματα...

Στη συνέχεια ο φίλος μου έγραψε "Η έβδομη γυναίκα μπορεί να είναι οτιδήποτε άλλο είναι μόνο του σε αυτήν την εικόνα." Επομένως, οι έξι μαυροφορούσες καλούνται να ολοκληρώσουν την ομάδα (να προσεγγίσουν την αρμονια με άλλα λόγια) ανακαλύπτοντας την έβδομη. Η ολοκλήρωση, μέσω του self-curation όπως είδατε σε bold, δεν επιτελείται μόνο με το να βρούμε το τελευταίο κομμάτι του παζλ. Αντίθετα, μπορεί να συμβεί και με κάτι άλλο. Αυτή τη γροθιά στον πλατωνισμό, κοελισμό, meant-to-be-together-ness και σαχλές θεωρίες περί ντετερμινισμού στις ζωές μας πολύ τη χάρηκα. Και έτσι έχει, ο φιλόμουσος αναγνώστης του arxediaMEDIA (με την ευλογία του δημιουργού), την ελευθερία να πει ότι η δική μου ολοκλήρωση της αρμονίας επέρχεται με κάτι άλλο που θα το βρω μόνος μου στο δημιούργημα. Και ύστερα -που η τέχνη θα έχει πλημμυρίσει τη ψυχή του- να το εφαρμόσει και στις πολιτικές του αποφάσεις, τη σεξουαλική του ζωή και στη σχέση του με τη μάνα του. Τέτοια είναι η προσφορά αυτού εδωνά του μπλογκ στα πέρατα του ηλεκτρονικού κόσμου. Όχι, παίζουμε.

"Το κορίτσι με το γαλάζιο φόρεμα"

"Το κορίτσι του Μοντιλιάνι"

Όπως το κορίτσι με το γαλάζιο φόρεμα από κάτω. Θυμίζει το κορίτσι του Μοντιλιάνι. Μόνο, σαν κάτι να περιμένει, σαν κάτι να ζητάει, σαν κάτι να φοβάται, σαν να μπορεί να μένει και να αντέχει να είναι μόνο, σαν κάτι να λείπει κι από εκείνο.

Ίσως αυτό το κορίτσι να συμπληρώσει την ομάδα των έξι γυναικών. Η θέαση ενός ομοίου μας τη στιγμή που αυτός ενσαρκώνει την πλήρη αθωότητα, όπως στις παιδικές φωτογραφίες ο εαυτός μας, καταστρέφει την ψευδαίσθηση του "μόνο το παρόν υπάρχει". Ρίχνει απλόχερα γέφυρες για να θυμηθούμε το παρελθόν μας. Κι αν το σκεφτούμε με όρους ψυχανάλυσης, η επαναδιαπραγμάτευση με αυτό μπορεί να μας φέρει κοντύτερα στην εσωτερική αρμονία. Ή, τελοσπάντων, να σιγήσει κάπως τα πολυβόλα των αντιθέσεων που μας ρημάζουν. Η αιδημοσύνη στα μαγουλά του, τα σταυρωμένα χέρια μπροστά, το γυρτό κεφάλι και τα μαγκωμένα πόδια, όλα συνθέτουν μια αθωότητα που προκαλεί. Τα μάτια του θυμίζουν παιδί με σύνδρομο down που ζητάει να μεγαλώσει. Με κοιτούν με τη σοβαρότητα που αρμόζει σε όσους ήδη έχουν ζήσει τη ζωή τους.

Το σώμα του υπολείπεται.

Ασθμαίνει.

click for P-ART 2/4

Egor Zhgun: the russian Banksy?

Russian designer Egor Zhgun, master of cultural commentary via pop-culture-and-politics mashups, remixes Angry Birds (η iphone/ipad παιχνιδάρα των 100εκ. downloads), the theme song from Disney’s 1933 "Three Little Pigs", and current Middle Eastern politics.

Zhgun has a long track record of using popular culture remix to address political issues. His blog is loooaded with remixed movie posters, book covers and other pop culture artifacts. Many of the remixes rely on knowledge of Russian politics that are above my head, while others are more international in scope. Eitherway, I’m excited to see the lulz crossing national borders, and happy to see Russian satire getting love from Internet users around the world. So spend a moment or two checking out the rest of Zhgun’s work – it would be exciting to see him get some love outside the Russian blogosphere.

SOURCES

http://zhgun.ru/

Divagation 15 (jeu vidéo "Hitler et Staline")

GlobalVoices article

ЗОЙЧ (context right on the link below)

ethanzuckerman.com/blog 's excellent post (the main source of this post too : thnx a lot)

>> Before seeing Zhgun’s video, my favorite Angry Birds “remix” came from Israeli television show Eretz Nehederet (“It’s a Wonderful Country”), which uses the game to satirize Israeli/Palestinian tensions and endless peace talks: 

Κατάνυξη

..Αλλά τι σημαίνει η λέξη κατάνυξη; Ποια είναι η ακριβής σημασία της και τι έχει να πει σ’ εμάς το νόημα αυτής της λέξεως; Αν δούμε μερικά χωρία της Γραφής, στα οποία συναντάται η λέξη, τότε θα εννοήσουμε ότι η λέξη κατάνυξη έχει τρεις τουλάχιστον διαφορετικές σημασίες  >>

updt: εντάξει όχι. κατάνυξη είναι "..βαθιά θρησκευτική συγκίνηση, διέγερση συναισθήματος ευλάβειας,  έξαρση". Απλώς το ρεφραίν (γιατί γι΄αυτό συζητάμε) μου βγάζει  συγκεκριμένα τη συγκίνηση της περιφοράς  του επιταφίου ρε γαμώτο.. Παραείναι καθαρό..