Ιδέα για προπαγάνδα

Το μοναδικό που δεν έχουμε δει ακόμα είναι να κυκλοφορήσουν οι συσκευασίες των τσιγάρων και των καπνών προπαγανδιζοντας κατά του Συριζα.

πχ θα μπορούσαν να γράφουν :
"ο Συριζα προκαλεί γήρανση του δερματος"
ή "Όσοι ψηφίζουν Συριζα πεθαίνουν πρόωρα"
ή "ο Συριζα βλαπτει σοβαρά την υγεια" 
ή "όχι,  σοβαρα τώρα"
ή (το αγαπημένο μου) "Το Κάπνισμα μπορει να προκαλέσει Συριζα".

Φοβαμαι όχι του δεξιους , ούτε την εμφυλιοπολεμική κουλτουρα που μας χαρακτηρίζει (γιατι αυτό είναι μια εγγενής ποιότητα της ανθρωπινης ψυχής γενικά, όχι μονο του έλληνα) αλλα τους φίλους μου και εμένα , μήπως γίνουμε σα τους γονεις μας να λέμε τις ίδιες ιστοριες λες και συναντάμε πραγματικά τον εαυτό μας σε αυτές και όχι μια καρικατούρα του που βιαστικά μουτζουρώσαμε πάνω σε αυτό που θεωρησαμε κενό. Ωστόσο βλέπω με ελπίδα στις παλιες μας φωτογραφίες το οδυνηρο αυτό γεγονός να αφοπλίζεται.
Αυτό δηλαδη που φοβαμαι είναι μηπως ο μήτσος πάψει το μπαγλαμαδακι ή το ακορντεόν. Και μήπως μια μέρα μας λείψει ο αυτοσαρκασμος και δε συναντησουμε στο γέλιο μας τους άλλους.

 Φοβαμαι επίσης την κυβερνηση που θα ανεβει μετα το Συριζα που θα ειναι ακομα πιο ολοκληρωτική απο αυτη που εχουμε τώρα και φοβάμαι οτι τότε θα με κάνουν πραγματικά να αρχίσω να ελπίζω σε κάτι. Φοβάμαι οταν επιστρέφω στις αγγυλώσεις μου καθε βράδυ και τις παίρνω αγκαλιά και πιο πολύ οταν βλέπω με μεγάλη ικανοτητα να συμβαίνει το ίδιο και στους άλλους και να μην μπορούμε να επικοινωνήσουμε.
Χέζομαι πανω μου φίλε μου γιατι φοβάμαι οτι θα αρχίσω να ελπίζω.

Έτσι οπως το βλέπω φόβος και ελπίδα είναι τα ίδιο πράγμα με άλλο όνομα , μεταμφιεσμένες προσδοκίες, η ανόητη πραξη της διάχυσης στο μέλλον ενος υλικού που δε σου ανήκει, απο κάποιον που δεν είναι καλα-καλα στο παρόν. Ενας χυδαίος τοξοβόλος του Ζεν σε μια ξέκωλη προσπάθεια να δεσμεύσει το τώρα.

Το μόνο που έχει να φοβηθεί κανείς είναι η αιχμαλωσία απο τις σκιές των ονομάτων.

Πρεμιέρα του "Ruins: Οροθετικές γυναίκες, το χρονικό μιας διαπόμπευσης"

"Ένα ντοκιμαντέρ για τη συγκλονιστική υπόθεση ποινικοποίησης του HIV στην Ελλάδα. Η εξιστόρηση της δίωξης των οροθετικών γυναικών, οι οποίες προσήχθησαν από την Ελληνική Αστυνομία, υπέστησαν εξαναγκαστικούς ελέγχους για ΗΙV, προφυλακίστηκαν για κακούργημα, και τελικά διαπομπεύτηκαν, όταν οι φωτογραφίες και τα προσωπικά τους δεδομένα δημοσιοποιήθηκαν στα ΜΜΕ, λίγες μέρες πριν τις εθνικές εκλογές της 6ης Μαΐου 2012."

To ντoκυμαντέρ παρουσιάζουν η Ζωή Μαυρουδή (σκηνοθεσία), η Irate Greek, το Omnia TV και το περιοδικό UNFOLLOW 
Εδω το site
Στο twitter #RuinsDoc

Πρεμιέρα Kυριακή 15 Σεπτεμβρίου
7μμ στο Μουσείο Μπενάκη (Πειραιώς 138 & Ανδρονίκου, Αθήνα)
είσοδος ελεύθερη στο κοινό

Ιδεα για διαφήμιση

Εξωτερικό , Μέρα.

Ενα αυτοκίνητο διασχίζει μια μικρή χαρούμενη πόλη. Τα χρώματα είναι έντονα, όλοι πηγαίνουν στις δουλειές τους , κανείς δε βαριέται ή δεν έχει αργήσει να ξυπνήσει. Μεσα στο αυτοκίνητο κάθονται στη θέση του οδηγού μια  καλοδιατηρημένη 40άρα γυναίκα (όμορφη αλλα όχι τόσο σέξι ωστε να ξεχάσουμε οτι βασική ιδιότητά της αυτή τη στιγμή είναι η μητρότητα)  που σφυρίζει χαρούμενη και κουνάει το κεφάλι της. Το βλέμμα της δείχνει άνθρωπο που η εκπλήρωση των δυτικών υπεραξιών την έχει κάνει ολοκληρωμένο άνθρωπο. Είναι φανερά ευτυχισμένη. Δίπλα κάθεται στη θέση του συνοδηγού το αρκουδάκι του casoline. Κουνάει το κεφάλι και εκείνο και χαίρεται. Η γούνα του λάμπει. Η νεαρή και όχι υπερβολικά σέξι μητέρα που κάθεται δίπλα του το κοιτάει και χαμογελάει. Για μια στιγμή όμως το βλέμμα της αποσπάται απο την οδήγηση και τότε μια νταλίκα τεραστίων διαστάσεων πέφτει πάνω στο αμάξι και το στέλνει πάνω σε ένα δέντρο που κόβεται στα δύο.Ενα ρόζ άλμπαντρος που ο σκηνοθέτης επέμενε να μπει στο σκηνικό κι ας έχουν μείνει λίγα, αποκεφαλίζεται απο μια λαμαρίνα. Το αμάξι συνεχίζει την πορεία του ,εκτινάσσεται σε ένα γκρεμό και πέφτει. Ακούμε την (καθόλου σέξι πια) μητέρα να ουρλιάζει σα γουρουνόπουλο, κρατώντας το τιμόνι λές και θα αλλάξει τίποτα αυτό.Ο αερόσακος ανοίγει , της σπάει το χέρι κανοντας το ουρλιαχτό να ανέβει ενα τόνο (σμ. τραγική ειρωνεία , ανεβαίνουν οι τόνοι σε ένα αμάξι που πέφτει). Το casoline κοιτάει με λίγο γουρλωμένο μάτι αλλα παραμένει πάντα γούνινο. Τελικά το αμάξι πέφτει και τυλίγεται στις φλόγες ολόκληρο εκτός απο το casoline. Πλάνο τώρα στο μπροστινό μέρος του αυτοκινήτου οπου το casoline κοιτάει ψύχραιμο δίπλα του τη γυναίκα που έχει λαμπαδιάσει και βγάζει αναρθρες κραυγές και χτυπιέται προσπαθώντας να σβησει τον εαυτό της. Τότε το αρκουδάκι του casoline γυρνάει προς την κάμερα και αφού γίνεται κοντινό πάνω του λέει προς το μέρος μας με τη χαρακτηριστική του φωνή

"μυρίζει μανούλα"

Αμάλγαμα

Κρίση κρίση φωνάζει ο παντοπώλης. Ο μανάβης τοποθετεί τα ζαρζαβατικά πίσω στη γή. Στο δρόμο κόσμος περνάνε κατεβαίνουν. Ανοιγοκλείνουν τις ομπρέλες τους. Ο γαμπρός και η νύφη κάθησαν στα σκαλιά της εκκλησίας. Όλα μοιάζουν να 'ναι Κυριακή. Οι γραφομηχανές, η μοδίστρα, το ταβάνι. Μέσα σε ένα απόγευμα, αυτός ο τεράστιος λεκές στον τοίχο έγινε η καρδιά των συμπολιτών μου. Εκείνοι διανύουν αποστάσεις από την Αφρική μέχρι την άνοιξη και από την άνοιξη ως τις χαμένες φωτογραφίες μου.                     Επικρατεί αναστάτωση και όχι όπως στις μέλισσες. Προετοιμάζονται όλοι για ένα αξιοσημείωτο γεγονός. Πρόκειται να λάβει χώρα σφοδρή βροχή μετεωριτών. Ριφθήτω από τα σύννεφα και χωρίς ήχους η Έρημος. Αλλά σα γιορτινός γηραιός κύκνος και όχι σαν φυσικό φαινόμενο. Απο επιθυμία για τον κρατήρα θα σκύψει το κεφάλι να πεθάνει. Ανακηρύχθηκε λοιπόν εθνικό πένθος. Τα μάτια των αγαλμάτων καλύφθηκαν. Κατά πάσα πιθανότητα θα χαθούμε σχεδόν όλοι. Κάποιος όμως, αν επιζήσει, θα σφυρηλατήσει με τα διαστημικά ορυκτά ένα καινούριο θαυμάσιο κράμα. Δε θα είναι εύθρυπτο και θα αστοχεί δύσκολα.           Νέοι άνθρωποι θα αφηγούνται στο εξής εμάς. Και τα δόντια μας θα λάμπουν κλεισμένα σε κιβώτια. Η νύχτα δε θα είναι πια σκοτεινή γιατί θα έχουν πετύχει να τη φωτίσουν απο μέσα. Θα δούνε τότε ότι νύκτα δεν ήτανε ποτέ. Και ότι ο υδράργυρος υπήρξε αρωγός μας. Ίσως τότε οι άνθρωποι να βασανίζονται κάπως λιγότερο απο τις σκιές τους. Και οι σκιές να μη βιάζονται να βαρύνουνε τη μέρα.            Οι εφημερίδες κυκλοφορούν την Παρασκευή το φύλλο του Σαββάτου. "Ορίστε" λένε "Αυτά είναι τα γεγονότα που ακολουθούν". Έτσι όλοι περιμένουν. Αγρύπνια :το μοναδικό κοινό αγαθό. Ούτε και εμένα με παίρνει ο ύπνος. Όμως εγώ είναι γιατί ανησυχώ για τα ματάκια σου. Επειδή βλέπουν όλες τις βρώμικες γωνίες στα γυαλιά μου. Αλλά κυρίως επειδή σε πήρε ο ύπνος χωρίς να βγάλεις τους φακούς σου. Χαζεύω τα κύματα να βρέχουν τα πόδια σου που εξέχουν από το κρεβάτι. Ο ύπνος είναι η αρχιτεκτονική της θάλασσας. Εκεί, ψαράδες χτενίζουν τα μαλλιά σου, να βρουν τα ψάρια που τους καθοδηγούν στο δρόμο. Κοιτάνε μακρυά, πέρα απο τον ελλειπτικό ορίζοντά μου. Πάνω στα λέπια του ουρανού σχηματίζονται νεφώσεις.

Επίκειται το αμάλγαμα και η κατάρριψη μετέωρων σωμάτων.

Ένα σεντόνι θα μας προστατεύσει.

Τρόποι ψαρέματος,Μέρος α : το δίχτυ (πολιτικό σχόλιο που βρήκε το δρόμο του)

Πριν απο ενα μήνα περίπου κατέβαινα ενα πεζόδρομο στο Κουκάκι χαζεύοντας τον κόσμο και μιλώντας με τον εαυτό μου.Που και που,όταν βυθίζομαι σε αυτή την κατάσταση, ξαφνικά σαστίζω και κοιτάω γύρω μου λίγο παρανοϊκά ,προτού συνεχίσω το meditatio με τον καλό μου άγγελο, γιατι ξέρω οτι υπάρχει η πιθανότητα o διάλογος (επειδή ακριβώς είναι πολύ ζωντανός) να καταλήξει να γίνεται φωναχτά και αυτό θα ήταν μάλλον άβολο σε μια γεμάτη απο κόσμο πλατεία.Παρόλα ταύτα το κάνουν αυτό οι άνθρωποι αν και συνήθως όταν γίνεται σε κοινή θέα προκαλούν την αμηχανία που δημιουργούν οι τρελοί στους λογικούς.Δε γίνεται εύκολα σεβαστή η προσπάθεια του ανθρώπου να συγκεράσει τις αντιθέσεις μέσα του.Αυτή όπως η εξωτερίκευση είναι φυσιολογική και καθόλου σημάδι τρέλας.Είναι αυτή η φυσική πορεία των πραγμάτων να αποκτήσουν υπόσταση, να υλοποιηθούν κατά κάποιο τρόπο.Ας πάρουμε για παράδειγμα οτιδήποτε γεννιέται.Τα φυτά,τα ζωάκια,τα ανθρώπινα μωρά.Η σύλληψή τους γίνεται στο σκοτάδι και την υγρασία.Εξίσου και η κύησή τους.Είναι αόρατη,προστατευμένη στον κρυψώνα των εσωτερικών οργάνων,εκεί βαθιά στη  μάνα γη.Και όταν έρθει η ώρα και είναι έτοιμα να ανταπεξέλθουν στο ελάχιστο στις απαιτήσεις του κόσμου αυτού,εξωτερικεύονται.Λουλούδια φυτρώνουν,μωρά γεννιούνται και αυγά σπάνε.

Το παραδοσιακό σπάσιμο των αυγών το πάσχα μου θύμιζε πάντα ενα περιστατικό απο τον Κόκορα του Αρκά του οποίου το νόημα περίπου είναι οτι ο κόκορας συναντάει ενα αυγό και το ρωτάει "ποιός είναι εκει μέσα?".Το όν μεσα στο αυγό απαντάει τότε "καποιο λάθος κάνεις εγώ είμαι έξω και εσύ είσαι μέσα".Αυτό δημιουργεί αφόρητο εκνευρισμό στον κόκορα μια και προκειται για μια εξόφθαλμη ανατροπή της πραγματικότητας του.Σε εμάς προκαλεί για τους ίδιους λόγους γέλιο.

 Το χιούμορ (αγγλοσαξονική λέξη που σημαίνει πνεύμα) συνήθως λειτουργεί έτσι, ανατρέποντας την  συνθήκη εκείνη που η κοινή λογική αποδέχεται ως πραγματικότητα.Είναι επίσης ενδεικτικό των πνευμάτων η ανατροπή της λογικής.Τα poltergeist για παράδειγμα είναι πνεύματα που κάνουν φάρσες.Ορίστε μερικές προσβολές της λογικής : μια οπτασία σε μια μισοφωτισμένη σκάλα,ενα φάντασμα,ενας νεκρός που επέστρεψε.

Η συμβολική αναφορά στην ανάσταση του Χριστού είναι ουσιαστικά ο λόγος που διατηρήθηκε  το χριστιανικό έθιμο του τσουγκρίσματος των πασχαλινών αυγών.Η λέξη αναγέννηση ίσως είναι πιο κοντά στο νόημα ψυχολογικά, μια και σαν λαός έχουμε κόμπλεξ με τη λέξη ανάσταση,και αυτό είναι εύλογο γιατι μας θυμίζει τη σαπίλα του εκκλησιαστικού μηχανισμού που απενδύθηκε ως τις μέρες μας κάθε πνευματικότητα και στη θέση τους φόρεσε μια ψυχαναγκαστική σοβαροφάνεια και την κοσμικότητα.Η σοβαρότητα είναι το καταφύγιο των ρηχών ανθρώπων όπως λέει και ο chaka-khan  και η εκκοσμίκευση της ίδιας της θρησκείας είναι το μεγάλο αμάρτημά της,τη στιγμή που ο διαχωρισμός απο το κράτος θα έπρεπε να είναι μια απο τις αρετές της.Ωστόσο ο Χριστός (του οποίου ομοίως το όνομα συνειρμικά παραπέμπει πια περισσότερο στη γνωστή βρισιά παρά σε αρχετυπική φιγούρα) συνεχίζει να αναγεννάται κάθε χρόνο σπάζοντας τον τάφο του όπως τα αυγά που τσουγκρίζουν οι χριστιανοί μεταξύ τους.Ετσι συμμετέχουν στη ζωή του χριστού, στη ζωή δηλαδη.Η ζωή εν τάφω είναι μεταξύ άλλων και η κύηση μιας νέας ζωής.Τότε δηλαδή που από το σκοτάδι ξεπετιέται το φώς και καρποί ανοίγουν, μωρα κλαίνε, γονείς δακρύζουν.

Τα δάκρυα είναι εξωτερικευμένα συναισθήματα που βρήκαν το δρόμο τους και υλοποιήθηκαν.Όταν κάποιος δακρύζει είναι επειδή τον συνεπήρε ένα συναίσθημα που σαν παλίρροια εβγαλε απο το βυθό
κοράλλια,φύκια,τα παπούτσια ενός ψαρρά και μερικές φορές ενα καύκαλο αχινού. Σαν να λέμε γεγονότα και περιεχόμενα που η ψυχή αντιλήφθηκε και ήρθε η ώρα τους να γίνουν συνειδητά.Με τον ίδιο τρόπο εργάζονται όλα στη φύση.Δέντρα,ηφαίστεια ,οι άνθρωποι και οι απόψεις τους,η γη.Κοντολογίς η ζωή η ίδια φορώντας το στέμμα της φύσης.

Στη φύση δεν υπάρχει καλό και κακό.Τετριμμένο και κλισέ.Αυτή η γνώση είναι ένα ανθρώπινο κτήμα εδώ και πολύ καιρό.Ακόμα και πολύ παλιά οι πρώτοι θεολόγοι παρότι ίσως παρερμήνευσαν από κάποια ιστορική αναγκαιότητα τους εαυτούς τους ,έδειξαν ότι το πρόβλημα του καλού και του κακού είναι στην ουσία ένας συμβολικός μύθος.Για τους χριστιανούς δεν υπάρχει κακό εκ φύσεως.Για εκείνους το κακό είναι ένα φυσικό συνεπακόλουθο της ελεύθερης βούλησης και αργότερα για τον Νίτσε ανθρώπινη προβολή , δηλαδή δίλημμα της ηθικής και όχι της ίδιας της ζωής. Εδώ για τους χριστιανούς που είναι πραγματικά μυημένοι στα μυστήρια της θρησκείας τους (δηλαδή αρνιά και όχι πρόβατα) υπάρχει μια μυστική σκιώδης αναλογία με την Αποκάλυψη του Ιωάννη.Τελεολογικά εκεί δίνεται η υπόσχεση της νίκης του φωτός πάνω στο σκοτάδι.Περιορίστηκαν τότε να εξετάζουν το ζήτημα ηθικά παρότι εδώ κατι περίεργο συμβαίνει. Αιώνες θεολόγων δεν κατάφεραν να παρατηρήσουν οτι στη γένεση γράφει "καὶ εἶπεν ὁ Θεός· γενηθήτω φῶς· καὶ ἐγένετο φῶς. ⁴ καὶ εἶδεν ὁ Θεὸς τὸ φῶς, ὅτι καλόν· καὶ διεχώρισεν ὁ Θεὸς ἀνὰ μέσον τοῦ φωτὸς καὶ ἀνὰ μέσον τοῦ σκότους. ⁵ καὶ ἐκάλεσεν ὁ Θεὸς τὸ φῶς ἡμέραν καὶ τὸ σκότος ἐκάλεσε νύκτα. καὶ ἐγένετο ἑσπέρα καὶ ἐγένετο πρωΐ, ἡμέρα μία." Ο θεός την πρώτη μέρα γέννησε το φώς αλλα απλά διαχώρισε το σκοτάδι απο αυτό. Μοιάζει σαν να ήταν ενωμένο το σκοτάδι με το φώς και σίγουρα όταν εξέτασε τι έκανε ,καθόλου δεν είδε το σκότος "ὅτι καλόν" . και ακριβώς επειδή είναι πολύ περίεργο το χωρίο για του ηθικολόγους του χριστιανισμού , δεν το παρατήρησαν. Γιατι η αλήθεια είναι οτι ο άνθρωπος είναι μια οντότητα με ξεχωριστή ικανότητα επεξεργασιας του γεγονότος οτι χωρίς τη μεσολάβηση της θέλησής του παραείναι οργανωμένη σαν οντότητα μεσα σε ένα χαωτικό σύμπαν και έτσι σαν τον κόκορα που απεχθάνεται την ανατροπή της λογικής ,διώχνει μακρυά του οτιδήποτε τον αποδιοργανώνει απο το κλειστό σύστημα που ονομάζει με την ευρεία έννοια επιβίωση. Η επιβίωση είναι,ας το πούμε έτσι τώρα,όχι τόσο η δική μας άποψή για το τι θα θέλαμε να είναι η ζωή, αλλα το αυτούσιο γεγονός της πραγματικότητας.Είναι το μονοπάτι που πρέπει πάσει θυσία να περπατήσεις μιας και τι να κάνουμε τώρα , τα έφερε έτσι η ζωή και είσαι ζωντανός. Κοσμικό αστείο ή μονόδρομος ?

Η Οδός έχει σημειωθεί, λέει ο σούφι Τζαλαλουντίν Ρουμί.Και συνεχίζει "αν βγείς απο αυτό θα χαθείς.Και αν δοκιμάσεις να αλλάξεις τα σημάδια στο δρόμο τότε θα είσαι κακοποιός"

Κακοποιός για τον νόμο είναι αυτός που οφείλει να ξέρει το νόμο και να μην τον καταπατήσει.Με άλλα λόγια να ξέρεις τι πρέπει να κάνεις. Μιλάμε εδώ ασφαλώς για την εμπειρία της ζωής που οδηγεί σε έλλειψη επίγνωσης και όχι για την παραβατική συμπεριφορά μεσα στην οργανωμένη κοινωνία. Αυτό ήταν ένα αιώνιο πρόβλημα της επιστήμης της κοινωνιολογίας.Φλερτάρει με τα υπαρξιακά ερωτήματα εξετάζοντας το κλειστό κύκλωμα των κοινωνιών. Μέσα σε ενα κλειστό σύστημα ο άνθρωπος ξεχνιέται και νομίζει ότι οι απαντήσεις είναι πάντα μεσα σε αυτό που έχει πλαισιώσει με το νου. Πρόκειται για μια αρχέγονη απάτη και για αυτή ακριβώς θα σας μιλήσω.

Αν κάποιος σε εξαπατήσει μόνο τότε υπάρχει απάτη να αντιληφθείς. Αν δουλέψεις τότε θα πάρεις νόμιμα χρήματα.Αν δεν έχεις κλειδωμένη μια πόρτα δεν χρειάζεσαι κλειδί. Στην ομοιοπαθητική για να αντιμετωπίσεις μια αλλεργία χρησιμοποιείς το υλικό εκείνο που σου προκαλεί την αλλεργία. Με αυτό το σκεπτικό ο βασιλιάς Μιθριδάτης έπινε κάθε μέρα μικρές αλλα αυξανόμενες δόσεις δηλητήριο ώστε να αποκτήσει ανοχή. Γιατι να το κάνει αυτό κάποιος αν όχι επειδή φοβάται οτι θα τον δηλητηριάσουν? Τελικά ο μύθος λέει οτι αφού ηττήθηκε από τον Πομπήιο, ο Μιθριδάτης προσπάθησε να αυτοκτονήσει χρησιμοποιώντας δηλητήριο αλλά το σώμα του τον αντιμετώπισε όπως οι βοσκοί εκείνο το βοσκόπουλο που φώναζε συνέχεια λύκοοοοοος λύκοοοοοος.Η απόπειρά του απέτυχε λόγω της ανοσίας που είχε καταφέρει να αναπτύξει και τελικά ζήτησε απο εναν στρατιώτη να τον σκοτώσει με το σπαθί του. Θέλω να πώ. Φοβόταν το θάνατο αυτός ο άνθρωπος και όχι το δηλητήριο.Προσωπικά γνωρίζω πολλούς που θα μείνουν αθάνατοι αλλά κανείς δεν ανέπτυξε ανοσία στο θάνατο. Με αυτή τη διατροφή λοιπόν ο Μιθριδάτης κατάφερε να ξεφύγει ? με συγχωρείτε για το ρητορικό ερώτημα.

Η ρητορική σαν τέχνη εχει πάντα μια τάση : Να πλέξει έναν ιστό επιχειρημάτων και έτσι να μπλέξει μέσα στα δίχτυα του λόγου τον ακροατή.Και έτσι να τον πείσει ,αφήνοντας απέξω παραμέτρους του ζητήματος που αν λαμβάνονταν υπόψη ίσως να μη γινόταν πειστικός ο ρήτορας. Σήμερα παρακολουθούμε στην Ελλάδα μια τέτοια ρητορική να πλέκεται με καταπληκτική ικανότητα από τις εκλεγμένες αράχνες του πολιτικού μας συστήματος.Τις αναγνωρίζουμε πια σαν αράχνες εφόσον δεν δείξαμε την ικανότητα να προβλέψουμε ότι εκεί που θα καθόμασταν κάτι ύποπτο συνέβαινε. Το πώς όμως πραγματικά θα αντιμετωπιστεί ο κίνδυνος του αραχνοειδούς είναι ένα ζήτημα που πρέπει να κριθεί εκτός ιστού.Όσες λύσεις προταθούν μέσα στον ιστό απλά θα σε μπλέξουν περισσότερο.Για αυτό και η αράχνη το μόνο που μπορεί να κάνει στη μύγα όσο πετάει είναι να της πεί "έλα αγάπη μου εδώ να πιούμε τσάι". Εξαιρούνται κάτι αράχνες που είδα στο national geographic να χρησιμοποιούν ρόπαλο αλλά την πιάνετε τη γενική εικόνα. Υπάρχει απλωμένο ενα δίχτυ στο οποίο αν μπλέξεις πέφτεις στο λάθος να αναζητήσεις λύσεις εντός του.

Κατεβαίνοντας ενδοσκοπικά τον πεζόδρομο και ενώ άκουγα τον εαυτό μου να μου λέει "ναι αλλά η φόρμα είναι αναγκαία αγόρι μου για να προστατεύσει το νεογέννητο περιεχόμενο" είδα ενα τύπο να πλησιάζει ένα κάδο και από απόσταση 2 μέτρων να πετάει τη μισοφαγωμένη του τυρόπιτα αστοχώντας. Εκείνος τότε απλά γύρισε και έφυγε αφήνοντας την παραπονεμένη τυρόπιτα στο δρόμο."Και μισοφαγωμένη και πεταμένη στο δρόμο" σκέφτηκε εκείνη.Πουτάνα ζωή.

Λοιπόν να ο σύγχρονος Μιθριδάτης.Αυτός ο άνθρωπος έχει αυτό που πρέπει να αποβάλουμε για να εξελιχθούμε σε κάτι πραγματικά προχωρημένο.Γιατί το θέμα δεν είναι ότι αυτός ο άνθρωπος έβαλε το χεράκι του στη μόλυνση του περιβάλλοντος.Είναι ότι διέπραξε ένα συνειδησιακό ατόπημα ακόμα και για τα δικά του σταθμά.Δεν ήθελε ποτέ να πετάξει στα σκουπίδια την τυρόπιτα. Ήθελε απλά να την ξεφορτωθεί από πάνω του.Είχε διαπράξει ατόπημα ήδη πριν πετάξει το σκουπίδι. Προσωπικά θα προτιμούσα να την πέταγε κατευθείαν κάτω.Εκείνος όμως ανελεύθερος από τα κοινωνικά προστάγματα δεν διαχώρισε φως και σκοτάδι.Και δεν εννοώ καθόλου ότι η πράξη του δείχνει άνθρωπο που έχει επίγνωση οτι το καλό και το κακό είναι συμβάσεις άρα είναι ελεύθερος να  αφήσει τη γκρί πινελιά του στο τοπίο της ζωής του.Αυτός ο άνθρωπος είναι βέβαια οποιοσδήποτε από εμας στο κρισιμο εκείνο σημείο της συνέιδησης που είναι φανερό ότι κάτι πάει στραβά.

Το να κάνεις τα στραβά μάτια είναι σε μεγάλο βαθμό το να αλλάζεις τα σημάδια στο δρόμο.Δε μπορείς να αλλάξεις τα σημάδια στο δρόμο αγόρι μου. Τότε η βόλτα στο μονοπάτι γίνεται στρατιωτική παρέλαση και τα σανδάλια σου καλογυαλισμένα άρβυλα. Είναι η πτυχή εκείνη της ανθρώπινης ψυχής που θέλει να επιβληθεί στη ζωή, να έχει τον έλεγχο , που ασκεί βία πάνω στο ίδιο το φαινόμενο της ζωής.Που θέλει να γίνουν τα πράγματα όπως θέλει εκείνος.Ένα κακομοίρικο
φοβισμένο εγώ σε μια απεγνωσμένη κίνηση να υπερβεί την πραγματικότητα.Να περικυκλώσει εκείνος την πραγματικότητα και όχι εκείνη αυτόν. Μιλάμε τόση ώρα όπως καταλάβατε για το φασισμό είτε σαν πολιτειακή άποψη είτε σαν αδυναμία εμπλοκής με τις πραγματικότητες της ζωής. Το αυγό του φιδιού.

Το αυγό του φιδιού είναι καλά κρυμμένο. Επωάζεται χωρίς να γίνεται αντιληπτό. Το ειπαμε ήδη οτι η ζωή πέρα απο ηθικές προβολές σχετικά με το τι είναι καλό και κακό, ακολουθεί πάντα το ίδιο μοτίβο. Προστατεύεται μέχρι να είναι έτοιμη η ζωή να βγεί στο φώς.Στην πραγματικότητα τα γεγονότα που ζήσαμε τις τελευταίες μέρες μας έκαναν να αντιληφθούμε οτι ζούμε ενα επαναλαμβανόμενο εφιάλτη που θέλει κάτι να μας πεί αλλα εμείς δεν καταλαβαίνουμε τι. Ορίστε ο συμβολικός μύθος της εποχής μας. Η Κοινωνία μας ολόκληρη έχει μπλεχτεί στον ιστό μιας αράχνης και προσπαθεί να βρει λυσεις πως θα βγει από την παγίδα στην οποία έπεσε μόνη της. Η αράχνη εξάλλου το μόνο που έκανε ήταν να πεί "ελα". Η αδυναμία μας να αντιληφθούμε οτι οι λύσεις που ψάχνουμε είναι κομμάτι του προβλήματος οδήγησε σε αργή επώαση νεοναζιστικών φαινομένων. Ειναι πασιφανές οτι η πηγη αυτού του ζητήματος παραμένει ενεργή αλλιώς δε θα ξανάβλεπε το φώς.Σιχαίνομαι τις παρομοιώσεις που σε κάνουν να μοιάζεις με σοφό ενώ δεν είσαι αλλα η αλήθεια είναι οτι η θάλασσα με την παλίρροια βγάζει μόνο ότι έχει ήδη μέσα της.Αυτή είναι η πραγματικότητα.

 Πραγματικά μπορώ να καταλάβω πάρα πολύ καλά γιατί έμεινε έκπληκτη η ελληνική κοινωνία από τα ποσοστά που πήρε η Χρυσή Αυγή στις εκλογές.Άλλωστε μόνο ο πρωτόγονος έμενε έκπληκτος μπροστά στην αυγή κάθε φορά που ερχόταν η ώρα της. Πρέπει να περάσει πολλά συνειδησιακά εμπόδια ο άνθρωπος μέχρι να καταλάβει οτι οσο υπάρχει μερα και νύχτα θα υπάρχει και αυγή.Και όσο υπάρχει καλό θα υπάρχει και κακό.Καθόλου κλισέ και κοινή γνώση δεν είναι όλα αυτά.Είμαστε απλά εξυπνάκηδες της γνώσης και δεν απέχουμε καθόλου από τους απολογητές θεολόγους του χριστιανισμού.Παρερμηνεύσαμε και εμείς τον εαυτό μας και δώσαμε λόγο ύπαρξης στην άνοδο νεοναζιστικών φαινομένων.Δεν τους επιτρέψαμε απλά την εκδήλωση, εμείς τα δημιουργήσαμε.Εξού και το πρώτο πράγμα που σκεφτόμαστε σαν λύση είναι η βία εναντίον των φασιστών.Η ίδια νοοτροπία ελέγχου που κάνει τρομαχτικούς τους φασίστες επωάζεται πάλι μέσα μας σιωπηλά.Για αυτό η βία είναι φαύλος κύκλος και όχι λύση.Διότι ο ίδιος τρόμος για έλεγχο ανακυκλώνει τα φαινόμενα.Το χειρότερο από όλα θα ήταν μεσα στο δίχτυ μας να πούμε ότι το πρόβλημα είναι η Χρυσή Αυγή. Τότε απλά διαιωνίζουμε τη μετάθεση του προβλήματος από εμάς στους άλλους (όπως και τη "σωτηρία" μας την αναθέταμε παντα σε εξωσυστημικούς-που τωρα είναι η ΧΑ), δηλαδή των ευθυνών μας για τη συντήρηση μιας κοινωνίας με αδιέξοδες αξίες που οδηγούν στα ίδια προβλήματα. Αυτές τις ευθύνες βλέπουμε τώρα να τις μεταθέτουν οι ρήτορες της νέας εποχής στα παιδιά που δημιούργησαν.

Και οταν λεω ρήτορες της νέας εποχής εννοώ φίλοι μου εκείνη τη φωνή τη δική σου που θάβει τη φωνή που προσπαθεί να αναρριχηθεί από την ψυχή σου και εσύ κάπως έτσι κατεβαίνεις τον πεζόδρομο στο Κουκάκι με το κεφάλι χαμηλά και σκέφτεσαι "θεέ μου τι ντροπή,  και αμα με περάσουν για τρελό ?"

Rabbit in your headlights (ύμνος στην ελευθερία για τις 12/2)

Χθες το πρωί δουλεύω στο μαγαζί. Είμαι μόνος και εχω βάλει αυτό το βίντεο κλίπ. Μαζεύω απο τα τραπέζια τα άδεια ποτήρια και ξαφνικά βλέπω το τέλος και για μια στιγμή χανω τη συγκεντρωσή μου και μου γλιστράει ενα ποτήρι απο το δίσκο και πέφτει κάτω και γίνεται κομμάτια. Δε πρόλαβα να το πιάσω.

Οι λαγοί ώς γνωστόν είναι ταχύτατοι και για αυτό δύσκολο το κυνήγι τους. Γίνονται όμως εύκολο θήραμα αν είναι νύχτα και τούς ανάψεις στο πρόσωπο προβολείς απο αυτοκίνητο. Προκειται για ένα παλιό κόλπο (σχεδόν τόσο παλιό όσο και οι προβολείς του αυτοκινήτου αλλα όχι και όσο οι λαγοί). Γιατι τότε οι λαγοί γουρλώνουν τα μάτια και κοκκαλώνουν ανίκανοι να αντιδράσουν,επιδεικνύοντας εκείνη τη χαρακτηριστική έλλειψη της λογικής ικανότητας που διακατέχει τα ζωα. εμμμ ναι. Ισως όχι μόνο τα ζώα. Σήμερα στον πλανήτη Γή είναι νύχτα και κάποιοι μας έχουν ανάψει τους προβολείς του αυτοκινήτου του.Εμείς με γουρλωμένα μάτια εξαντλούμε το δώρο της λογικής στο να κλαιγόμαστε για την τραγική κατάσταση στη οποία έχουμε περιέλθει. Θα χρειαστεί κάτι περισσότερο απο αυτό. Πολύ φοβαμαι οτι δεν έχουμε καταλάβει πραγματικά τι στο διάολο μας συμβαίνει.

Ο Διάβολος (το λέει και το όνομά του) πέρα απο όλα τα άλλα είναι και μια σύμβαση για τις αντιθέσεις που βιώνουμε παρατηρώντας τις αντιδράσεις του ίδιου μας του εαυτού στα γεγονότα της ζωής. Για αυτό και ανεύθυνα πολλές φορες στο παρελθόν θεωρήθηκε υπεύθυνος για την ακρασία. Αυτή η μάχη Χριστού και Αντίχριστου σύμφωνα με την τελεολογική χριστιανική θεολογία ολοκληρώνεται τη μέρα της κρίσεως. Εκεί οι νεκροί ανασταίνονται (ασχετο τραγική ειρωνία ενα χρόνο πριν) και καλούνται να κριθούν. Ρεύματα ψυχών που συρρέουν στην Κρίση. Διαρκή υπενθύμιση αυτού του γεγονότος αποτελεί και το κάλεσμα στη εκκλησία που γίνεται με το χτύπο της καμπάνας. Άλλωστε η λέξη εκκλησια σημαίνει συγκέντρωση του λαού.

ΝΤΑΝ ΝΤΑΝ ΝΤΑΝ κοιταζόμαστε περίεργα εγώ και τα δέκα άτομα που πίνουν καφέ στο μαγαζί κατα τις πέντε το απόγευμα. Σταματάω να πλένω τις πατατες και βγαίνω έξω. "ρε φίλε ξέρεις τι γίνεται? "μου λέει κάποιος. Οι καμπάνες του Αγίου Νικολάου βαράνε απο τις 5 παρα 10 μέχρι τις 5 και 10. Βλέπουμε τα πλήθη του κόσμου να κατεβαίνουν την Ασκληπιού. Τελικά σηκώνονται και οι θαμώνες και κατηφορίζουν και μένω πάλι μόνος. Λοιπον τι λές οτι γίνεται φίλε μου? Είναι η μέρα της κρίσεως. Βέβαια κάθε άνθρωπος που ξέρει δυο τρια πράγματα παραπάνω για τη χριστιανική θεολογία ξέρει οτι η μέρα της κρίσεως είναι παροντική κατάσταση και όχι μελλοντική. Η μέρα της κρίσεως είναι κάθε μέρα. Είναι πασιφανές τι σημαίνει αυτό , αρκεί να διαλογιστείς λίγο πάνω στη φράση "η μέρα της οικονομικής κρίσης". χαχαχα μα τη πίστη μου , αν είσαι χριστιανός δύσκολο να αλλάξεις γνώμη χχαχαχαχ χαχα

Τι άλλο μπορεί να σημαίνει η Κρίση απο μια αξιολόγηση και απόδοση ανάλογων τιμών πάνω σε ότι έχει πραχθεί μέχρι τώρα και δε μπορεί να αλλάξει. Υπάρχει ένα σημείο τόσο στην ανθρώπινη ιστορία όσο και στις προσωπικές μας ιστορίες οπου τα πράγματα υπακούουν στους νόμους της εντροπίας.Είναι η ροή του χρόνου ανεπίστρεπτη και το ποτήρι δεν μπορεί να ξανακολλήσει. Ότι απομένει απο αυτό είναι τα σπασμένα του κομμάτια και το νόημα που μένει να αποδωθεί πέρα απο την απλοϊκότητα και το φασισμό μιας αιτιοκρατικής σχέσης των φαινομένων.

Μερικές μερες πριν καθόμαστε στο μαγαζί με τον Μ απο τη θεατρική ομάδα blitz.Βλέπουμε το Βενιζέλο στο youtube και μονολογάω "θραύσματα του παλιού κόσμου". "Μα" μου λέει ο Μ "το θέμα είναι οτι δεν έχει σπάσει ακόμα ο παλιός κόσμος".Mμμμμ. Θέλω να του εξηγήσω οτι απο τη στιγμή που δεν ξανακολλάει ο παλιός κόσμος πάει να πεί οτι έσπασε.Άλλα ο Μ έχει τις μαύρες του, μου λέει "ο Νίτσε είπε οτι πρέπει να ξεπεραστούμε", του λέω "αν ο ίδιος το είχε καταφέρει ασφαλώς δε θα κατέληγε να χτυπήσει τον αμαξά και να αγκαλιάζει εκείνο το άλογο".
Ο άνθρωπος οφείλει να βρίσκει στη ζωή του ένα δρόμο που ενώνει όλες τις αντιθέσεις του βιώματος του. Αλλιώς θα τρελαθεί αν οι αντιθέσεις αυτές είναι τόσο πολωμένες. Με αυτή την έννοια η νίκη του χριστού επι του αντιχρίστου είναι στην πραγματικότητα το ίδιο με την ιστορία του Σαββόπουλου που τελειώνει με τη φράση "δε με λένε Σταύρο και κυρ Σταύρο και αφέντη τσουτσουλομύτη , μονο Σταύρο με λένε, μόνο Σταύρο". Αυτός ο Σταύρος δεν συμβιβάστηκε. Εμαθε απλά μια μεγάλη αλήθεια για αυτό που μέχρι πρώτινως αποκαλούσε "Σταύρο".

Το θέμα της σταύρωσης είναι ανάμεσα σε άλλα πράγματα και αυτό ένα σύμβολο που υπονοεί την ένωση των αντιθέσεων. Η Παλαιά Διαθήκη λέει οτι ο άνθρωπος δημιουργήθηκε απο το θεό. Η Καινή Διαθήκη λέει ο θεός πέθανε για τους ανθρώπους.Ο χριστός σύμφωνα με τη χριστιανική παράδοση σαρκώθηκε και με το θάνατό του κατάφερε τη νίκη εναντίον του θανάτου.Πρόκειται για τον πνευματικό θάνατο , θεωρείται οτι έτσι ανατράπηκαν οι συνθήκες του πρωπατορικού αμαρτήματος. Για αυτό και ο χριστός συχνα στη χριστιανική γραμματολογία αποκαλείται Δεύτερος Αδάμ. Ο πρώτος έκανε τη χαζομάρα που όλοι ξέρουμε και μας χάλασε τη φάση και ο δεύτερος πάτησε πανω σε αυτή την πράξη και έκανε αυτό που κάνει κάθε outsider. Το ακριβώς αντίθετο απο αυτό που θα περιμέναμε. Είναι ένα απο τα νοήματα του σταυρού αυτό. Εκεί που ενώνονται όλες οι ακατανόητες αντιθέσεις : το ανθρώπινο με το θεϊκό, η μοίρα με την ελεύθερη βούληση,η ζωή με το θάνατο και η μέρα με τη νύχτα.

Χθες τη νύχτα αφου φεύγω απο τη δουλειά ,τριγυρνάγαμε με τον fade, το salami-edafous και τον mortek. Φωτιές παντού, σα πυροτεχνήματα που πέταξαν παιδιά. Κατεβαίνοντας την Ερμού αφού παραλίγο το salami να συλληφθεί [για το θεό ρε φίλε παρεπιπτόντως :) δε ξέρεις οτι μερικές φορες έχει νόημα να λες απλά μεσα απο τα δόντια σου et si movit , αμα σε συλλάβουν ποιός θα τραβάει φωτογραφίες απο τη σύλληψη σου?] και αφού χώρισαν οι δρόμοι μας κατεβαίνουμε προς τα κάτω. Kουκλες βιτρινας σαν πτώματα στο δρόμο , καταριόμαστε τη στιγμη που το salami δεν είναι εκεί με τη φωτογραφική του.Περναμε ανάμεσα απο 17χρονα καγκουράκια που έχουν λυσσάξει , μπαίνουν , παίρνουν ότι βρούν μπροστά τους,ρούχα,παπούτσια,σκουφιά. Όπως προχωράμε απο πίσω μας ακούγεται ένας απο αυτούς που απομακρύνεται λέγοντας στη συμμορία του "και ρε μαλάκες φανταστείτε τώρα να μη μας κανουν χαχαχααχαχ". Όμως δεν τα χρειάζονται τα ρούχα αυτά. Δε τους έλειπαν. Ένας άστεγος τους κοιτάει αποσβολωμένος. Πιθανότατα γιατι εκείνος βλέπει αυτό που εκείνοι αγνοούν. Είναι όλοι τους γυμνοί. Ψεύτικη ελευθερία.Η πιο μεγάλη φυλακή είναι η ψευδαίσθηση της ελευθερίας. Καμμία Ειρήνη για τη γενιά μου.

Στην Αγίας Είρηνης τα ρούχα ενος πιτσιρικά παραλίγο να αποτελέσουν σοβαρό λόγο για να βρεί το μπελά του. Καμμια 10ριά κουκουλοφόροι σαν βίαιοι παπάδες ντυμένοι στα μαύρα κρατώντας αξίνες και δοκάρια του την πέφτουν "500 ευρώ παντελόνι ρε , θα σε γαμήσουμε πουσταρα, εμείς πεινάμε ρε" κλπ κλπ χυδαιότητα που δεν ανήκει σε όποιον πεινάει πραγματικά. Κόσμος μαζεύεται, λίγο τους συγκρατουν,μιλάμε και εμείς αλλα με φόβο όσο νά ναι.Εγώ δε ξέρω τι να κάνω , κάνω ότι πιο λόγικό. Να τους στρέψω την προσοχή σε άλλο εχθρό μπας και σωθεί το τρέντυ τυπάκι και λέω "ρε παιδιά όχι μεταξύ μας , στους μπάτσους" .Ξέρω βέβαια οτι δεν ειναι οι μπάτσοι ο εχθρός αλλα προτεραιότητα είναι να σωθεί ενας άνθρωπος που βρέθηκε σε λάθος μέρος με λάθος ντύσιμο. Με έλουσε κρύος ιδρώτας, ενας απο αυτούς στο άκουσμα της λέξης μπάτσος γυρισε και με κοίταξε και εκεί καρφώθηκε άθελά του.Τα μάτια του έλαμψαν για μια στιγμή τη λέξη προβοκάτορας. Δημιουργούσαν απλά ένταση , κάνανε οτι θα τον χτυπήσουν, δεν τον χτύπαγαν. Δεν έχει βέβαια σημασια αν ήταν προβοκάτορες. Θα μπορούσε κάλλιστα να μην είναι κιόλας. Αργότερα με το fade είπαμε οτι αυτό το σενάριο είναι και το πιο τρομακτικό.Ακριβώς γιατι δεν υπάρχει συνομωσία, άρα ποιός φταίει? Τελικά το τυπάκι έφυγε ευτυχώς , "fade παμε να φύγουμε" του λέω "εδω η φάση είναι mad max". Πηραμε το mortek που φαινόταν υπερβολικά ψύχραιμος μπροστά στο γεγονός οτι θέλει αλλα οι καταστάσεις τον εμποδίζουν και ανεβήκαμε την Αγίας είρηνης.

Ειρήνη και γαλήνη. Μόνο η αγκαλιά και το φιλί είναι ειρήνη. Όλα τα άλλα στον κόσμο μας είναι αρπα σιγής ,ιδρώτας πυροσβέστη και κούκλες βιτρίνας . Η θλιβερή αλήθεια είναι οτι είμαστε όλοι μας κούκλες βιτρίνας. Δε τα χρειαζόμαστε τα ρούχα αυτά. Κλέβουμε ρούχα αφηνοντας γυμνό τον μελλοντικό εαυτό μας. Αδεια κουφάρια με την εντύπωση οτι η ζωές μας είναι αυτά που ενδυόμαστε.Μικροσκοπικοί άνθρωποι μπροστά σε εναν αχανή ανολοκλήρωτο εαυτό. Λοιπόν, μουρμουράω σα τρελός τόση ώρα για να πώ αυτό. Δεν έχουμε καταλάβει τι μας συμβαίνει. Τα ρούχα που φοράμε δε τα χρειαζόμαστε. Πρέπει να τα απενδυθούμε. Είναι οι τρόποι μας και οι αξίες μας , είναι το δέρμα που ξεκολλάει απο πάνω του ο Ηρακλής βγάζοντας μαζί και το χιτώνα του κένταυρου που του χάρισε η Διηάνειρα. Δε καταλαβαίνετε? Πρέπει να χάσουμε πράγματα , πρέπει να θυσιαστούμε εμείς , να ξεπεραστούμε , να έρθει το πάνω κάτω για να μην καταλήξουμε αγκαλιά με το άλογο εκείνο, πρέπει να αποκτήσουμε συνείδηση των κακώς κειμενων μας,να ξεπεράσουμε την πρωτόγονη σκέψη οτι ο Άλλος είναι πάντα ο σφετεριστής της ζωής μας, να ξεπεράσουμε την αφέλεια να πιστεύουμε οτι φταίει μόνο ο ορατος εχθρός μας που μας ανοιγει τους προβολείς στη μούρη.Για αυτό είναι όλοι μουδιασμένοι. Για αυτό είναι όλοι κοκκαλωμένοι. Πρέπει να πετάξουμε απο πανω μας το χιτώνα του παλιού κόσμου.Και τότε. Να. Να τι θα συμβεί στο λαό μου και στους ανθρώπους που τους ποδοπατάνε συνέχεια. Να ο λόγος που εκείνο το πρωινο 12/2 μου έσπασε εκείνο το ποτήρι και σας το λέω. Ματαια υποκρίνεστε οτι δεν έσπασε. Δε θα ξανακολλήσει ποτε

χρόνια πολλά

Περπατάω στο δρόμο και νοιώθω οτι υπάρχει μια σκιά κάπου στην πόλη. Απο πάνω της , μέσα της ,κάτι τη διαπερνάει,λέει.Κάτι έχει αλλάξει και ενα στοίχειωμα καραδοκεί. Βρίσκομαι τότε στα εξάρχεια , η πλατεία είναι γεμάτη δέντρα σα σαξωνικό δάσος και πάνω τους αναρριχώνται άνθρωποι. Αναρριχώνται για να παρακολουθήσουν καλύτερα αυτό που πρόκειται να συμβεί. Εκεί έχουν παραταχθεί στρατιές ολόκληρες ανθρώπων που υποτίθεται οτι είναι αναρχικοί και κουμμουνιστές έτοιμοι να συγκρουστούν, έχει σηκωθεί κονιορτός και ακούγεται πολεμικό βουητό ,άγρια μουρμούρα ανθρώπων έτοιμων σε λίγο να πεθάνουν. Εκεί είναι η Ε της λέω φύγε γρήγορα τρέχα μακριά δε θα γλιτώσει κανείς μας , θα γίνει σύγκρουση και θα είναι χειρότερη απο πυρηνική έκρηξη , μα γιατι μου λέει θα πάω εκεί να δώ λιγάκι τι γίνεται . Εκεί που μου δείχνει όμως είναι βέβαιο οτι δε θα επιζήσει κανένας. Τότε βλέπω και τον αδερφό μου , είναι και αυτός εκεί, έχω πολύ καιρό να τον δώ και του λέω "μα τι κάνουν θα σκοτωθούν όλοι, δε γίνεται για τη νίκη αυτό, γίνεται για το θανατο". Ναι μου λέει. Το βλέμμα του είναι σαν το βλέμμα ανθρώπου που εκ των υστέρων καταλαβαίνεις οτι τότε που τον κοίταξες ήταν η τελευταία φορά που τον είδες. Λέει "είναι καννίβαλλοι ανθρωποφάγοι ,τέλειωσε, ο άνθρωπος χάλασε" . Μου λέει "ο άνθρωπος χάλασε" και εννοεί τον άνθρωπο σα κάποιου είδους ρολόι που ήρθε η ώρα και


χτυπάει το ξυπνητήρι , ξυπνάω. θέλω όμως να μάθω τι γίνεται στη συνέχεια και έτσι ξανακοιμάμαι και τότε

στα λίγα δευτερόλεπτα που ήμουν ξύπνιος έχουν συντελεστεί γεγονότα.Ο κόσμος έχουν μετατραπεί σε καννίβαλους , τρώνε όσους δε μπορούν να φάνε ανθρώπους. Τους μαζεύουν σε μπουντρούμια , τους καθηλώνουν , τους χωρίζουν σε άρρωστους και βρώσιμους. Οι τοιχοι είναι γεμάτοι αίμα και ακαθόριστους τρόμους. Φοβάμαι οτι απο τα σπάργανα που κρέμονται απο τα ταβάνια δε θα γεννηθεί κανένας καινουριος κόσμος. Περιφέρομαι σε υπόγεια και συνειδητοποιώ οτι είμαι και εγώ πια αιχμάλωτος τους , είναι όλοι αιχμάλωτοι, δεν υπάρχει πια ο κόσμος όπως τον ξέρουμε και βρίσκομαι αναμεσα σε μια παρέα απο χαρουμενους δολοφόνους που γελάνε μαζί μου σχετικά με το πώς θα με φάνε. Είναι τέρατα. Πραγματικά τέρατα. Τους λέω μα κάποτε ήσασταν άνθρωποι μου λένε ναι , τώρα όμως το συκώτι είναι το πιο νόστιμο και γελάνε. Γελάνε και μεσα απο το γέλιο τους ακούω τη σκέψη μου μεσα στον ύπνο μου και καταλαβάινω οτι είμαι και εγώ τέρας αλλα στο όνειρο αυτό εγώ δεν είμαι εγώ. Είναι κάποιος άλλος που προσπαθεί να διασωθεί και να διέλθει δι εμού. Δι εμού του ιδίου σκέφτομαι και είμαι εγώ ο ένοικος ληστής, όλα αυτά τα τέρατα είμαι εγώ και έτσι όταν επιστρέφω στο όνειρο αυτός ο άνθρωπος που είμαι "εγώ" τρέχει και τον κυνηγάνε .Τρέχει και ξαφνικά βρίσκεται σε μια Αθηνα όπως την ξέρουμε σήμερα, με κίνηση στους δρόμους και ανθρώπους άλλους , καινούριους ή μάλλον εκείνους τους πιο παλιούς , εξίσου ανελεύθερους , ξέρουν οτι υπάρχουν ανθρωποφάγοι πίσω μας αλλα για κάποιο λόγο απλά συνεχίζουν την πορεία τους στο δρόμο ήρεμοι, με αφήνουν να περάσω μέσα απο τα αμάξια τους για να ξεφύγω , ανοίγω κλείνω πόρτες ακολουθώ πινακίδες προσπαθώ να πάρω ανάσα να βάλω τελείες να παρω δηλαδη ανάσα.Ο κόσμος στο δρόμο μου δίνει χρήματα αλλα εγώ τι να τα κάνω τα χρήματα , δεν υπάρχει Σωτηρία, θεέ μου, σκέφτομαι, θελω να τιναχτώ και να γίνω πνεύμα και καθώς η προσοχή μου ξεγελιέται απο το λογοπαίγνιο που κάνω στον ύπνο μου, στρέφω το βλέμμα και δε ξέρω πώς, να

Βρίσκομαι σε ένα μαγαζί με τουριστικά είδη και με έχουν πλησιάσει οι καννίβαλλοι πολύ κοντά, είναι απέξω και ακονίζουν νύχια ζώων.Εγώ δε θέλω να με φάνε , προτιμώ να αυτοκτονήσω και παίρνω ένα μαχαίρι που θα έπρεπε να είναι τουριστικό αλλα τελικά είναι ένα κουζινομάχαιρο που σπάει η λεπίδα του καθώς προσπαθώ να κόψω τις φλέβες μου. Νοιώθω τη λεπίδα πραγματικά να με κόβει και αγχώνομαι μήπως εκεί που κοιμάμαι κόβω πραγματικά με αληθινό μαχαίρι. Κόβω τα χέρια μου οριζόντια προς τις φλέβες γιατι θυμαμαι οτι έτσι κάνουν όσοι θέλουν πραγματικά να αυτοκτονήσουν , ενώ εκείνοι που κάνουν απόπειρα για να τραβήξουν την προσοχή των άλλων τις κόβουν κάθετα ώστε η τομή και η ροή να είναι μικρότερη και να προλάβουν να τους σώσουν. Ωστόσο το μαχαίρι δεν κόβει και το αποτέλεσμα είναι απλά να ανοίξει το δέρμα όπως του φιδιού και εγώ τρέχω και κατευθύνομαι προς τη θάλασσα και πηδάω στο νερο. Το δέρμα μου λοιπόν κάπως έτσι φεύγει και τότε τι να δώ.

Βρίσκω λέει ένα υποβρύχιο που μοιάζει με δισκοειδές σπίτι. Εκεί είναι οι Άλλοι άνθρωποι αυτοί που διασώθηκαν και δεν είναι ανθρωποφάγοι. Με υποδέχονται και φαίνεται στα πρόσωπά τους οτι έχουν περάσει τα ίδια και έχουν ζήσει τις ίδιες εικόνες που δεν περιέγραψα ποτέ εδώ για να σας προστατεύσω απο μια φρίκη που ήδη ζούμε εκεί που εγώ σε λίγο θα είμαι ξύπνιος. Εγώ όμως δε μπορώ να ησυχάσω , πρέπει να φύγουμε τους λέω , πρέπει να σαλπάρουμε , εδώ κάποια στιγμή θα μας βρούνε και θα μας φάνε και θα χαθούμε. Πράγματι μας έχουν ήδη βρεί. Στην μπουκαπόρτα υπάρχει πλήθος απέξω και σπρώχνει για να μπεί. Δε προλαβα ποτέ να με εξαπατήσεις παράδεισε, σκέφτομαι. Και ο πάτος του υποβρυχίου λέει ξεχαρβαλώνεται και λίγο πριν ξυπνήσω καταλαβαίνω οτι ολόκληρο το δισκοειδές υποβρύχιο είναι στην πραγματικότητα , άκου να δείς τώρα.

μια τούρτα ,λέει, γενεθλίων.

dog eat dog (#20ogr)

To βράδυ γυρνώντας σπίτι ήθελα να έχω γεννηθεί σκύλος. 'Ενοιωθα πτώμα απο τη κούραση και μέσα στο κεφάλι μου μια φωνή επαναλάμβανε "οι άνθρωποι δε θα μάθουνε ποτέ". Eνοχλητικό. "Δε θα μαθουΜΕ ποτε" τη διόρθωνα. Δεν είμαι σκύλος είμαι άνθρωπος και εγώ.

Χθές στη Μητροπόλεως σε μια στιγμή έξαψης και χωρίς να σκέφτομαι είπα στον Λ : "το ΠΑΜΕ είναι εγκληματίες! Εγκληματίες φίλε!" και εκείνος προφανώς πιο ψύχραιμος μου απάντησε "όχι φίλε μου ,εγκληματίες ήταν αυτοί που πετάγανε πέτρες αδιακρίτως στον κόσμο.Οι άλλοι είναι απλά απαράδεκτοι." Ο διάλογος δεν έγινε έτσι ακριβώς αλλα το νόημα ήταν αυτό. Με σόκαρε αυτό που κατάλαβα οτι είπα γιατι προφανώς δεν αποτύπωνε ακριβώς ούτε την πραγματικότητα ούτε αυτό που ήθελα να πώ. Δεν υπήρχε καμμιά δικαιοσύνη στην εξαψή μου. Και τότε παρατηρώντας κάποιους να μαλώνουν για το αν πρέπει να βάλουν φωτιά σε ένα κάδο και ένα σκύλο να τους γαυγίζει πιστεύω κατάλαβα ακριβώς τι είδα να γίνεται και στο όνομα της ανθρώπινης αξιοπρέπειας, της ιστορίας και της λογικής θελω να σας πώ τι ήταν αυτό.

Όποιος ήταν χθές στο κέντρο σίγουρα διαισθάνθηκε τι γεύση έχει ένας εμφύλιος πόλεμος. Κάποιοι τον είδαν με τα μάτια τους σε μικροκλίμακα. Εγω ο ίδιος είδα κάποιον απο την περιφρούρηση του ΠΑΜΕ να πέφτει κάτω και απο πάνω του 20 άτομα να τον σκοτώνουν.Δεν τον σκότωσαν τελικά γιατι τον έσωσαν οι ομοϊδεάτες του. Καμμία ψυχραιμία. Αναρρωτήθηκα πώς καταλαβαίνουν ποιός είναι ποιός.Πώς δε χτυπιούνται μεταξύ τους? Και μετα κατάλαβα οτι ναι ,προφανώς. Χτυπιούνται μεταξύ τους ως συνάνθρωποι.Παλιά ιστορία το dog eat dog. Είχε πολύ καιρό να ξαναβγεί στη φόρα η προαιώνια έχθρα κουμουνιστών και Black block και χθές η ιστορία έκανε μια απο τις αγαπημένες της εκείνες σβούρες γύρω απο τον εαυτό της. Όταν η ιστορία το κάνει αυτό είναι σαν να βλέπεις συνέχεια στον ύπνο σου το ίδιο όνειρο (εντάξει,εφιάλτη). Αυτό συμβαίνει γιατι (oπως και στα όνειρα) η ιστορία απαιτεί να αποδοθεί νόημα στα γεγονότα.

Το νόημα της βίας είναι απλό. Σκοπός της είναι απλά να σε διαπεράσει. Εκεί υπάρχει απλά επιθυμία για επιβολή. Η κουλτούρα μας και η εξέλιξη όμως της ανθρώπινης πνευματικότητας είναι σε θέση πια (εδώ και πολύυυυυ καιρό) να μας υποδείξουν οτι άλλο πράγμα η επιβολή και άλλο η Νίκη. Χθες ηττηθήκαμε όλοι. Βοήθησε σε αυτό η εγκληματική επίθεση με πέτρες του black block που έγινε αδιάκριτα σε όσους ήταν κοντα στις γραμμές του ΠΑΜΕ και φυσικά βοήθησε και η απαράδεκτη επιλογή του ίδιου του ΠΑΜΕ να αδιαφορήσει για τη σημειολογία της γυρισμένης πλάτης στη Βουλή καθώς και η φασιστική της "περιφρούρηση". Γυρισμένη πλάτη σημαίνει δεν υπάρχει κίνδυνος απο πίσω. Θα εξηγηθώ.

(Οι αναρχικοί)
Ο χώρος είναι ασαφής.Οι ποιότητες που τον αποτελούν ποικίλες. Σε διάφορες περιπτώσεις έχει κερδίσει τον σχεδόν ένοχο σεβασμό πολλών και έχει δεχτεί τα χειροκροτήματα μερίδας του κόσμου που η παιδεία του ή το θάρρος τους ίσως δε τους επιτρέπουν να κάψουν οι ίδιοι μια τράπεζα ή μια κάμερα. Σε συμβολικό επιπεδο χαιρόμαστε όταν καίγεται μια τράπεζα.Γιατι μας θυμίζει τις κοινωνικές ανισότητες,τα δεινά του καπιταλισμου που μας τα σερβίρουν με ωραίο περιτύλιγμα,το αδιέξοδο ενος ολόκληρου πολιτισμού που έχει βασίσει τις αξίες του στην οικονομία. Στην περίπτωση όμως πχ της Marfin η ενασχόληση με το συμβολικό επίπεδο φαντάζει μια ακαδημαϊκή πολυτέλεια.Όταν κάποιος πεθαίνει τότε παίρνει το λόγο το συναίσθημα και όλοι ξέρουμε τι έχει να πεί. Όποιος ισχυρίζεται τώρα οτι ήταν προβοκάτσια εκείνη η τραγωδία όπως και το χθεσινό μακελειό με τις πέτρες , με αφήνει αδιάφορο.Θεωρώ οτι το περιστάτικό της Marfin πιθανότατα ήταν. Είναι σαφές όμως οτι δεν έχει και τόση σημασία. Ο αντιεξουσιαστικός χώρος δεν αποτελείται μόνο απο ανθρώπους με συνεκτική ιδεολογία και όραμα που δε θα έκαναν ποτέ κραυγαλέα απανθρωπιά (πρέπει να είσαι αφελής τουλάχιστον για να το πιστεύεις αυτό όσο κοντα κι αν πρόσκεισαι ιδεολογικά) , αποτελείται και απο ανθρώπους που είναι απλά χουλιγκάνια οι οποίοι έχουν τη βία σαν αυτοσκοπό.Βία=αυτοσκοπός πάει να πεί οτι δεν υπάρχει νόημα. Απλά διάθεση για επιβολή. Τα γεγονότα της μάρφιν , όπως και τα χθεσινά, θα μπορούσαν να έχουν συμβεί ακριβώς το ίδιο,είτε ήταν προβοκάτσια είτε όχι. Προβοκάτορες βέβαια υπάρχουν , τους βλέπω κάθε μέρα που αράζουν έξω απο το ΑΤ με τις μοϊκάνες τους στην Καλλιδρομίου.Αυτό ωστόσο είναι εξίσου άσχετο.Δε μπορώ να φανταστώ κανένα διαβασμένο ιδεολόγο της αναρχίας να χαίρεται με τη χθεσινή επίθεση στον κόσμο μπροστά απο το ΠΑΜΕ. Ο αντιεξουσιαστικός χώρος οφείλει να κάνει την αυτοκριτική του και το δυσκολότερο , οι άνθρωποι που μετέχουν σε αυτόν να κάνουν μόνοι τους την αυτοκριτική τους για τον εαυτό τους ο καθένας. Αυτό είναι το νόημα της αναρχίας.Απο όσο ξέρω πάντως το νόημα της σίγουρα δεν είναι το να είσαι παντεντελώς μαλάκας. Εκεί θέλει κότσια μάγκα μου.Αυτό είναι ο δρόμος. Οι άβουλες μάζες θα έπρεπε να είναι για τους άλλους. Το οποίο μου θυμίζει


(οι ορθόδοξοι κουμουνιστές)
(πάντα ήθελα να κάνω αυτό το αστείο,συγχωρέστε με που δε μπορώ να χάσω το χιούμορ μου)
Άκαμπτη ιδεολογία για ενα πολιτικό συστημα που έχει αποδείξει τη διάθεσή του να μη σεβαστεί την έννοια της προσωπικότητας.Δεν είναι η πολυσυλλογικότητα που θέλουμε αυτό. Ας υποθέσουμε όμως οτι ξέρουν κάτι που δεν έχουμε καταλάβει εμείς οι υπόλοιποι...Πέρα απο τη θεωρία ένα πολιτικό κόμμα έχει στα μάτια μου πραγματικά ευθύνη για τις πράξεις του. Η περιφρούρηση της Βουλής χθες δεν απέτρεψε τους βουλευτες να μπουν να ψηφίσουν.Αντικατέστησε στα μάτια τα δικά μου την αστυνομία (η οποία πρέπει να διασκέδασε πολύ με τις συρράξεις και επιπλέον συμπεριφέρεται πραγματικά σα σκύλος που δε δαγκώνει το χέρι που πια δεν την ταϊζει) ,και έστειλε ένα ηχηρό μήνυμα πρόκλησης στον αντιεξουσιαστικό χώρο, εξού και δέχτηκε την αναμενόμενη και επικίνδυνη επίθεση ενός ασαφους χώρου που δεν ξέρουμε τι να περιμένουμε απο αυτόν ακριβώς λόγω ασάφειας σύνθεσης επι τω έργω. Ακούστηκε επίσης οτι εδωσαν κόσμο απο το μπλακ μπλόκ στην αστυνομία. Δε το γνωρίζω αλλα αν έγινε είναι αυτιστικό και αηδιαστικό. Πέρα απο αυτό ,το ΠΑΜΕ δεν εκτέλεσε λαϊκη εντολή χθες. Την επωμίστηκε χωρίς κανείς να του το ζητήσει λες και οι λαϊκές κινήσεις είναι τσιφλίκι του ΚΚΕ. Και μάλιστα σε μια εποχή που είναι πασιφανές πια οτι οι άνθρωποι μαθαίνουν να σκέφτονται σαν πολίτες και δε χρειάζονται κόμματα. Φασιστικά αποφάσισε να εκπροσωπήσει το λαό και μάλιστα με εικόνες με κράνη και ρόπαλα που αν μου τις έδειχναν χωρίς να μου πούν τι είναι θα σκεφτόμουν ίσως και χρυσαυγίτες.Η αισθητική είναι προαπαιτούμενο χαρακτηριστικό για αυτό που ονομάζουμε επανάσταση.Γιατι αισθητική πάει να πεί οτι έχεις κάνει δουλειά με τον εαυτό σου.

Όταν λοιπόν οι αναρχικοί (που είναι και αυτοί μερίδα του λαού) επιτέθηκε τότε ξαφνικά μας ενημέρωσε η γενική γραμματέας του κόμματος οτι επρόκειτο για προβοκάτσια. Αυτό βέβαια είναι ένας ευσεβής πόθος του ΚΚΕ αλλα και μια λεπτομέρεια πολύ σημαντική. Τρέμουν στο ΚΚΕ να παραδεχτούν οτι ο λαός δεν έχει εκ φύσεως "λαϊκή ιδεολογία", οτι αποτελείται απο προσωπικότητες των οποίων η πορεία στην εξατομίκευση είναι μια φυσική επιλογή που καταπιέζει ο κουμουνισμός. Γιατι αν δεν εκπροσωπεί εκ φύσεως το λαό , τότε το ΚΚΕ είναι απλά ενα άλλο κόμμα, χωρίς ιστορία. Και χωρίς ιστορία το ΚΚΕ είναι ένα τίποτα. Η ιδεολογία του είναι απλά μια στροφή της ιστορίας που δεν οδήγησε ποτε σε ευθύ δρόμο.Εδώ έχει παρεπιπτόντως και μια τραγελαφική ομοιότητα με το χριστιανισμό που τόσο πολύ μισεί. Και οι δύο υποκαθιστούν τα σύμβολα της προσωπικής πορείας ενος ανθρώπου με τα δικά τους. Κάτι που δε το χρειαζόμαστε πια γιατι κάνει κακό.

Το θέμα εδώ που προσπαθώ να καταλήξω, χωρίς να έχω ασχοληθεί καθόλου με τις ταρζανιές της ελληνικής αστυνομίας (η οποία δεν έχει καταλάβει οτι τις ιδέες που έχουμε εμεις συλλάβει δε θα τις συλλάβουνε ποτε) και του πια ευκολα αναγνώσιμου παιχνιδιου που παίζεται κοινοβουλευτικά που είναι πράγματικά αδιανόητο να το κάνω εδώ γιατι συν τοις άλλοις δεν είναι αυτό το θέμα εδώ και προσπαθώντας μα τη παναγία να μην παρεξηγηθώ ,το θέμα θέλω να πώ , είναι το νόημα της βίας. Τριγυρνώντας χθες στο δρόμο άκουγα ανθρώπους να λένε τα ίδια λόγια που είχα πεί εγώ νωρίτερα στον Λ. Κατάλαβα οτι πολύς κόσμος που θα καταλαβαίναμε όλοι τι μερίδα εκπροσωπεί αν τον χαρακτήριζα mainstream, έχει στην πραγματικότητα χωρίς να το καταλαβαίνει βίαιη ταση προς τη Βουλή αλλα χωρίς ωστόσο να προβαίνουν σε βία.Toυς ενόχλησε η εικόνα της περφρούρησης. Πιστεύω οτι αυτό το κομμάτι του λαού δεν προβαίνει σε βία για να μπεί πχ στη Βουλή γιατι ασυναίσθητα "καταλαβαίνουν" οτι η βία αυτή δε θα οδηγήσει πουθενα. Γιατι δεν ξέρουν τι να κάνουν τον κόσμο μετα τη βία. Πρόκειται για συνειδησιακή αμηχανία. Αυτή η πόλη, η Αθήνα που μας σκοτώνει ,τι θα γεννηθεί στη θέση της αν τη θάψουμε? Πως θα μας βοηθήσει αυτή τη στιγμή να μπουκάρουμε πχ στη Βουλή? Ποιό καλύτερο μέλλον μας επιφυλάσσει μια τέτοια επιλογή? Θα το έκανα αν θα οδηγούσε κάπου. Θέλω να καταλήξω και θα προσπαθήσω να είμαι σαφής. Η στάση του ΠΑΜΕ με όλη της τη σημειολογία και τις αναφορές στην ιστορία έθεσε σε όλα τα επίπεδα ένα ερώτημα για τη στάση μας απέναντι στη βία και επομένως για το τι θέλουμε.

Όμως αδέρφια μου δε ξέρουμε τι θέλουμε. Δεν ξέρουμε τι θέλουμε γιατι έχουμε μάθει να επιλέγουμε απο αυτά που μας προσφέρουν. Αυτό που θέλουμε απλά δεν υπάρχει ακόμα. Θα το δημιουργήσουμε αλλα θέλει χρόνο. Το δημιουργούμε μεταξύ μας σιγα σιγα. Είναι ενας καινούριος κόσμος που θα φανερωθεί απο την ανάπτυξη της αίσθησης της κοινης λογικής και όλων αυτών που μας ενώνουν. Το πιο απλό απο όλα: σεβασμό στην ανθρώπινη ζωή. Και εκλέπτυνση της συνείδησής μας. Θέλουμε να συνεχίσουμε να κάνουμε αυτό το οποίο κάνουμε απο τότε που ήμασταν δεινόσαυροι. Να εξελιχθούμε σε κάτι άλλο. Είναι φώς φανάρι πώς θα γίνει αυτό.Πρέπει να πετάξουμε απο πάνω μας το χιτώνα του παλιού κόσμου.

Διάβαζα την ανακοίνωση της Αντιεξουσιαστικής Κίνησης Αθήνας. Στο τέλος αναφέρει "Η Άμεση Δημοκρατία αναδύεται στα συντρίμμια του παλιού κόσμου". Αυτό είναι αλήθεια. Ισχύει όμως για όλους μας. Θα χρειαστεί όλοι να αφήσουμε πίσω τα προσωπικά μας συντρίμμια. Και σαν πολίτες τον εθισμό μας σε ιδεολογίες ,αξίες και θεσμούς που ανήκουν στην προηγούμενη χιλιετία , τότε που οι προγονοί μας δεν μπορούσαν να ξέρουν. Αλλιώς σας το λέω , δε θα εξελιχθούμε , θα χαθούμε ή στην καλύτερη των περιπτώσεων θα ξαναγίνουμε πραγματικά ζώα. Αν παρ'ελπίδα τώρα συμβεί αυτό , εγώ απλά μια χάρη θα ήθελα, αυτό το ζώο δηλαδη να μην είναι πάλι σκύλος.

Πριν απο λίγο (σχεδόν) 2

-ντριιιιν
-.....
-ντριιιιιν
-.....
-ΝΤΡΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΝ
-ναι?
-γειά σας , σας τηλεφωνώ για την Οικολογική Μπάλα Πλυσίματος. Με ποιόν πρέπει να μιλήσω παρακαλώ?
-....!
-Ναι με ακούτε? με ποιόν πρέπει να μιλήσω?
-ε , με κάποιον ποδοσφαιριστή που μαζεύει απο το γήπεδο αυτά που του πετάνε απο τις κερκίδες φαντάζομαι
-τουτ τουτ τουτ

Κάθε φορά που πάει να γίνει ενδιαφέρον το κλείνουνε γαμώτη.

[Και δε μου λύθηκε και η απορία. Τι μπορεί να είναι η Οικολογική Μπάλα Πλυσίματος? Πάντως αν είναι κάτι που σε πλένει την ώρα που ιδρώνεις παίζοντας ποδόσφαιρο , τότε δεν είναι οικολογική είναι οικονομική. Και θα μπορούσε να έχει και ωραία διαφήμιση : "γιατι με την Οικολογική Μπάλα Πλυσίματος βάζετε ΓΚΟΛ στην καθαριότητα!]

Σας θυμίζει κατι?

φωτό πάνω απο το πλοίο στην ικαρία
μήπως ήρθε η ώρα για καινούριο template?

Σπουδή πάνω στο "Le concert dans l'oeuf" του Ιερώνυμου Μπός

Τα περιστέρια όπου και να πάς είναι παντού τα ίδια. Απλά εδώ πριν κάνουν πρρρρρρ βάζουν μπροστά και το “le”. Le πρρρρρρρ. Ενα με έχει πλησιάσει υπερβολικά πολύ, τόσο που εχω ανησυχήσει οτι έχει πάρει χαμπάρι το πιάνο μεσα στο κεφάλι μου. Δεν εξηγείται αλλιώς γιατι βρίσκεται τόσο κοντα και με κοιτάει με αυτές τις κουμποτρυπες που μεσα τους χωράει όλη η σιωπή του κόσμου.Το έχει πάρει είδηση και πλησιάζει πιο κοντά για να ακούσει. Φύγε βλαμμένο ,ξού, μη με καρφώσεις.Τράβα δίπλα στα 16χρονα πιτσιρίκια που τραγουδάνε «where’s your head aaaaaaaaaaat» και γελάνε. Τους αρέσει η μπλούζα μου απο τα yuria: «c’est un elephant» τους λέω (προσπαθώντας να φανεί οτι μιλάω σοβαρά) και γελάνε ακόμα πιο πολύ.

Όποτε προσπαθώ να μιλήσω γαλλικά νοιώθω σα βράχος που θέλει να κυλήσουν απο μέσα του ρυάκια. Το σκεφτόμουν αυτό στην εκκλησία του Saint-Ettiene όταν είδα σε επιγραφή το Κατα Ιωάννη 7-38. Ποταμοί εκ της κοιλίας αυτού ρεύσουσιν ύδατος ζώντος. Κάτι πρέπει να σημαίνουν όλα αυτά. Αμα δε σημαίνουν τίποτα την βάψαμε μάγκα μου.Κοιτάω την κοπελίτσα που κοιτάει το απέναντι άγαλμα. Μοιάζει με εκείνη που κάθισε δίπλα μου στο café l’ecart και ήθελα να της μιλήσω αλλα πραγματικά δεν είχα τίποτε να πώ , τίποτα τουλάχιστον που να μη με κάνει να φανώ ηλίθιος και έτσι κατέληξα στο οτι μάλλον προκειται για μια γκόμενα βαμπίρ μέλος κάποιας αίρεσης που μου έχει στήσει παγίδα και περιμένει να της πιάσω την κουβέντα και μετά να με πάει σπίτι της να μου κλέψει τα νεφρά. Τελικά πέρασε η ώρα και δε της μίλησα και έφυγε και έτσι γλίτωσα χα χα δε σε χάλασε που δεν έπεσα στην παγίδα σου αδηφάγο τέρας , ύπαγε λοιπόν, γύρνα στα σκοτάδια που σε γέννησαν και συνέχισα τον καφέ μου ήσυχος οτι οι δυνάμεις του φωτός υπερίσχυσαν για άλλη μια φορά. Όμως μετα απο λίγο οι δυνάμεις του σκότους ξανακάθησαν δίπλα μου γιατι δεν είχαν φύγει τελικά , είχαν απλά πάει να κατουρήσουν και έτσι ,δε γαμιέται , είπα, μπορώ να ζήσω και με ένα νεφρό και πιάσαμε τη κουβέντα. Μου έδειξε στο χάρτη δυο τρία ωραία μέρη που τά χα επισκεφτεί ήδη ή θα τα επισκεφτώ και μετά έφυγε.
-νεφρό? Τη ρώτησα λίγο πληγωμένος που τελικά δεν ήθελε το κακό μου. Εκείνη γέλασε και έδειξε με το δάχτυλο προς τα που να κατευθυνθώ λέγοντας
-just follow the canal

Κοίταξα το κανάλι και αναρρωτήθηκα αν πρέπει να πάω προς τα εκεί.Ποταμοί εκ της κοιλίας αυτού ρεύσουσιν ύδατος ζώντος. Τα γαλλικά μου είναι χάλια.Είναι περίεργο γιατι όταν πήγαινα σχολείο κοιτούσα έξω απο το παράθυρο τόσο κατα τη διάρκεια των γαλλικών όσο και κατα τη διάρκεια των θρησκευτικών. Πώς γίνεται λοιπόν και δεν ξέρω γαλλικά?
-Ελέφαντα παιδί μου σταμάτα να τρώς τυρόπιτα την ώρα του μαθήματος , θα σε πετάξω έξω. Μετάφρασέ μας την φράση «αυτό το κτίριο είναι μια εκκλησία».Δε μπορούσα να την κάνω τη μετάφραση, κυρία. Βλέπετε, στη γαλλία είναι όλοι καθολικοί.

Βγαίνω απο την εκκλησία και κατευθύνομαι προς το πάρκο. Στρίβoντας παραλίγο να πατήσω πανω σε σκατά σκύλου μετρίου μεγέθους ή μεγάλου και κακοταϊσμένου. «merde» αναφώνησα και έτσι πραγματοποίησα ένα όνειρο ζωής. Πάντα ήθελα να πώ αυτή τη φράση στο φυσικό της περιβάλλον. Να δούμε . Τι άλλο μένει τώρα να κάνω.

Σαφώς η πιο μεγάλη προτεραιότητα , είναι να κάνουμε αυτόν τον κόσμο καλύτερο για τα παιδιά μας. Αυτό φίλοι μου είναι πιο σημαντικο και απο το να κάνουμε εμείς οι ίδιοι παιδια. Παρακολουθώ εξ αποστάσεως τι γίνεται στη χώρα μου και Θελω να μιλήσω στους φίλους μου να τους εξηγήσω οτι δεν πρέπει να απογοητεύονται γιατι εμείς αυτό που θέλουμε δεν είναι να κερδίσουμε μαχες τώρα και να πούμε οτι νικήσαμε. Θέλουμε να αναδιαμορφωθούν οι σχέσεις μας, να γίνουμε εμείς άνθρωποι και έτσι να αλλάξει η κοινωνία, οι αξίες και στο τέλος οι θεσμοί μας. Είναι το πιο σημαντικό και παρότι είμαι μακρυά βλέπω οτι μπήκε το νερό στο αυλάκι. Θέλω να το πώ αυτό , θελω να πω διάφορα αλλα το στόμα μου δεν ανοίγει , υπάρχει μεσα ενας ποντικός απο το όνειρο ενος άλλου φίλου και με εμποδίζει.Με εμποδίζει να μιλήσω και να κοιμηθώ. Είναι περίεργο εμπόδιο ενα ποντίκι μεσα στο στόμα στην ακρογυαλιά. Επ. Για μια στιγμή λίγο...δεν είναι ακρογυαλιά αυτό, δεν είμαι στη Δονούσα. Είμαι στο πάρκο δίπλα στο, στην

Σκατά. Σε ποιά πόλη είμαι? θέλω να ρωτήσω που είμαι,γιατι αυτή τη στιγμή μοιάζει εξίσου σημαντικό με το πού παω και έτσι ζητάω συγνώμη απο ένα περαστικό αλλα με κοιτάει περίεργα, είναι προφανές οτι δεν καταλαβαίνει , πιθανότατα γιατι είναι Ολλανδός και εγώ δεν είμαι πια ούτε στο Βέλγιο ούτε στη Γαλλία, είμαι στο Amsterdam και εκεί δε μιλάνε γαλλικά. Μου πετάει πεντε λέξεις που δεν είναι λέξεις , είναι πέτρες και με πετυχαίνουν στο μέτωπο και με ρίχνουν στο πάτωμα σα κυριακάτικη ραπτομηχανή που έσκισε το σακάκι του γάμου.
«ει» μου λέει η Ζουλιέτ , «είσαι καλά»? περιεργο πως γίνεται αυτο? Αφού δεν την έχω γνωρίσει ακόμα που ξέρει το όνομά μου? Α. Μια στιγμή. Δεν είπε το όνομά μου. Όμως με ξέρει. Πώς με ξέρει? Κάποιος πρέπει να της το είπε οτι θα συναντηθούμε.Δεν έχω ιδέα τι να κάνω όταν την συναντήσω.Νοιώθω πολύ περίεργα.Πιθανότατα τρελαίνομαι. Πρέπει να μείνω στον πραγματικό κόσμο πρέπει να μείνω στον πραγματικό κόσμο πρέπει να μείνω στον πραγματικό κόσμο.Κοιτάω τον Γκουστάβ Ρενέ που κάθεται αμίλητος δίπλα μου.

-Παλιομαλάκα εσύ της είπες το όνομά μου?

Ο Ρενέ με κοιτάει σιωπηλός.Μπα δεν έχει λόγο να απαντήσει ,δεν έχει άλλωστε τι να πεί ακόμα, σκουπίζει τα αίματα απο το μέτωπό του , σηκώνεται απο το παγκάκι και ακολουθεί μια πάπια που ακολουθεί μια βάρκα που ακολουθεί το κανάλι. Ναι ρε μαλάκα, μπράβο. Φύγε και σύ. Ωραία. Στα αρχίδια μου. Τωρα είμαι μόνος , μπορώ να κάνω ότι θέλω. Μπορώ να κάνω ότι θέλω.
Τι να τον κάνεις τον κόσμο αμα δε μπορείς να τον μοιραστείς? Τίποτα, σας το λέω με βεβαιότητα. Πρέπει όμως ο άνθρωπος να μένει και μόνος γιατι κάποιες κοιλάδες δε διασχίζονται με παρέα. Οι χιώτες δεν εξαιρούνται απο αυτόν τον κανόνα. Να μείνεις μόνος μεχρι να έχει νόημα που ήσουν μόνος. Μεχρι να συγχωρέσεις ή να μετανοιώσεις. Αν και μερικές φορές το να μετανοιώνεις είναι ενα μπουκάλι χωρίς πάτο.Τουλαχιστον μεχρι να το πιείς όλο , να τελειώνεις και με αυτό σιγα σιγά. Χωρίς βιασύνη όμως. Όσο γίνεται πιο

Σιγά σιγά το μουσείο κλείνει και με τον αδερφό μου αρχίζουμε να ψάχνουμε την έξοδο. Λίγες ώρες πιο πριν προσπαθούσα να μη φρικάρω με τον κόσμο που συνωστιζόταν μπροστά στην Μόνα Λίζα.Μιλάμε η τύπισσα είναι σα να κάνει dj-set σε παρτάρα στο Βερολίνο και απο κάτω ο κόσμος να τα σπάει. Δεν είναι αστείο. Αν δείτε τον κόσμο που μαζεύεται μπροστά της , τότε θα καταλάβετε γιατι χαμογελάει έτσι.
Ο Καντίσκυ ήταν πραγματικά ιδιοφυής όταν της πρόσφερε αυτό το χαμόγελο. Εεεεε. Όχι , Κάτι δε πάει καλά. Θεέ μου δε μπορώ να θυμηθώ ποιος ζωγράφισε τη Μονα Λίζα. Και επιπλέον Kαντίνσκυ δεν είχα δει ακόμα τότε, θα δώ σε λίγο και σχεδόν θα με παρουν τα κλάμματα μπροστά στα σχεδίασμα του με τα 2 κανόνια. Όχι όχι , δεν μπορεί να είναι σωστό αυτό. Τα δύο κανόνια τα είχα δεί στη Βιέννη πριν απο 4-5 χρόνια. Και η Μονα Λίζα είναι στο Λούβρο όχι στο Πομπιντού. Μα εγώ δεν είμαι στο Πομπιντού. Πού στο διαόλο είμαι γαμώτο? Και το κυριώτερο , εσύ που να είσαι?

-Eγώ? Με ρωτάει ο αδερφός μου
-οχι , του λέω. Εγω. Σου εξηγούσα οτι δεν έχει τελικά σημασία αν υπάρχει θεός ή όχι. Δεν αλλάζει κάτι εκτός κι αν πιστέψεις οτι πρόκειται για κάποιο παππού ηθικολόγο με την αισθητική υπερβατικού γουρουνιού. Συζητάμε πολύ ώρα και προσπαθώ να του εξηγήσω αυτό που μου αποκαλύφθηκε εκ νέου μερικές μέρες μετά διασχίζοντας την κοιλάδα της σκιάς του θανάτου στο Άμστερνταμ. Ο θεός είναι μια σύμβαση για αυτή την άγνωστη αλλα ωστόσο αυταπόδεικτα πραγματική ζωική δύναμη που αναμφίβολα διαπερνά τα πάντα , που κάνει τα λουλούδια να ανθίζουν , τα ποτάμια να κυλάνε , τους ζωγράφους να μεθάνε,τη γαλλιδούλα στον πάνω όροφο να βογγάει και κατ' επέκταση εμένα να μη μπορώ να πάω για ύπνο,την Ιωάννα της Λωρέννης να εγκαταλείπει τα πρόβατα και τη σερβιτόρα στο café le monde moderne στη Lille να χασκογελάει κάθε φορά που της εξηγώ οτι θέλω ενα εσπρέσσο διπλό και ενα ποτήρι πάγων. Συγνώμη τα γαλλικά μου είναι χάλια, ενα ποτήρι παγωμένη. Γαμώτο ενα ποτήρι με παγάκια εννοώ.Με ρωτάει αν είμαι ισπανός επειδή πίνω έτσι τον καφέ μου. Και στην ελλάδα έχουμε ήλιο της απαντάω.Τον κρύβουν τα σύννεφα αλλα σε διαβεβαιώ υπάρχει. Εκείνη δε ξέρω αν με καταλαβαίνει. Μιλάω desperado γαλλικά,ιταλικά,ισπανικά και αγγλικά μαζί σαν τον Σαλβατόρε στο Όνομα του ρόδου και το ποντίκι μεσα στο στόμα μου ψιθυρίζει penitenziagite.

Άγετε οδό πενίας.Είναι κρίμα αυτός ο κόσμος , χωρίς χρήματα δε μπορείς να κάνεις τίποτα θεωρητικά.Αυτό δεν είναι βέβαια αλήθεια αλλα αλήθεια είναι οτι έχουμε καταντήσει αντι να ζούμε με τη λιμπιντό μας,να κυκλοφορούμε βασισμένοι σε μια μη αξιοκρατική εξαργύρωση της. Δε μπορώ να βγάλω απο το μυαλό μου τους πένητες, τους ερημίτες ,τον άγιο βασίλη,τα ξωτικά και τους τάρανδους και όλους αυτούς που περιφρόνησαν το χρήμα όχι σαν κάτι εκ φύσεως κακό αλλα σαν σύμβολο της τύφλας που διέπει την ευπαθή φύση του ανθρώπου. Τρέφω μόνο σεβασμό για όλες αυτές τις αιρέσεις που θαφτηκαν λόγω έκλειψης του θεϊκού σπινθήρα και απο πολιτικές σκοπιμότητες , είναι μια μεγάλη αμαρτία του χριστιανισμού που δεν είδε βαθυά μεσα στο γνωστικισμό τις αλήθειες που και ο ίδιος είχε αναγγείλει.

Τόσες αιρέσεις , τόσοι άνθρωποι και τόσες γλώσσες. Όσοι άνθρωποι τόσες αιρέσεις και τόσες γλώσσες. Τό χουμε ξαναπεί πολλές φορές , πρόκειται προφανώς για τον πύργο της Βαβέλ, δεν υπάρχει καμμία επικοινωνία.Προσπαθεί να πείσει ο καθένας τον άλλο για το πόσο πιο μεγάλη ελευθερία του παρέχει η κοσμοθεωρία του ή το ιδεολόγημά του.Είναι τέτοια η φύση των θρησκευμάτων και των ιδεολογιών ωστε έχουν πάντα διττό χαρακτήρα και εσωτερικές αντιφάσεις. Μπορούν να σε προστατεύσουν απο τον τρόμο του κενού και απο άλλους κατοίκους του ερέβους αλλα και να σε κάνουν να κρυφτείς απο πίσω τους όπως ενας ελέφαντας πίσω απο μια μαργαρίτα. Στην πραγματικότητα όμως τα διαπιστευτήρια της ελευθερίας στα δίνει μονάχα ο εαυτός σου όταν δεν νοιώθεις πια την πιεστική ανάγκη να πείσεις τους άλλους για την αυθεντικότητα του βιώματός σου.Μόνο τότε θα είμαστε ελεύθεροι ,όταν αφήσουμε τους άλλους να είναι ελεύθεροι. Οι γνωστικοί είχαν δίκιο, είμαστε όλοι φυλακισμένοι απλά κάποιοι τό χουν πάρει χαμπάρι και προσπαθούν να αποκτήσουν επίγνωση των ορίων της φυλακής τους. Οι υπόλοιποι κοιμούνται βαθυά ακόμα μεσα στο Matrix.Να εκταθείς όμως, να γίνεις κάτι άλλο, να βγείς απο το κουκούλι σου κρατώντας την ουρά του παγωνιού.Αυτό είναι το πραγματικά δύσκολο.Μακάρι στον άνθρωπο να αρκούσε η λυρικότητα. Αλλα αλλοίμονο, εμείς ψάχνουμε την αλήθεια. Αυτό κάνει τα πράγματα περίπλοκα την ώρα που είναι απλά.


-Απλά πάγο , λέω στη Ζουλιέτ και γελάει.
Μάλλον κάτι άλλο της είπα, γαμώτο, τα γαλλικά είναι τρομαχτικά. Όπως τα σύννεφα στην Αμβέρσα που κάτι ξέρουν για σένα και δεν το λένε.Μου θυμίζουν ένα χαϊκού που σχηματίστηκε τυχαία απο υπότιτλους μιας ταινίας manga που έβλεπα προχθες ή πριν 5 χρόνια. « Στα σύννεφα στροβιλίζονται τοξίνες. Σας το είπα. Τρομαχτικό». Το πιο τρομαχτικό είναι οτι σε λίγο θα σταματήσεις να μου λείπεις.Και τότε ποίος θα είμαι εγώ?


Έτσι είναι , όταν καταλαβαίνεις οτι δεν ξέρεις ποιός είσαι, τρομάζεις.
-Δε ξέρω ποιός είμαι
-μπορείς να γίνεις όποιος θέλεις , μου λέει ο Γκουστάβ Ρενέ και σκύβει απότομα για να αποφύγει τις πέντε πέτρες που του πετάει ο ολλανδός. Μόνο που δεν είναι πέντε πέτρες , είναι πέντε φρούτα που σχηματίζουν ενα πολύπλοκο γκράφιτυ χρωματων και αρωμάτων πάνω στην ισοπεδωτική απλότητα του τούβλου.Αυτά τα φρούτα μου θυμίζουν το δέντρο της γνώσης του καλού και του κακού. Και εκείνο έβαλε τρικλοποδιά στον άνθρωπο και ομοίως τον έριξε στο πάτωμα σαν πιάτο με γίγαντες -σκορδαλιά σε Ιουλιανό τραπέζι απο το οποίο εγώ θα λείπω. Λοιπόν. Και εγώ ο ίδιος δεν είμαι σε διαφορετική θέση. Πριν μερικές μέρες ή πριν γεννηθώ ακόμα, διέπραξα το προπατορικό αμάρτημα απο την αρχή με ένα τρόπο που είναι αδιανόητο να εξηγηθεί και εκεί είδα δέντρα απροσέγγιστα , σάλπιγγες και πούπουλα, λαούς να τους σπρώχνουν τα ίδια τους τα πόδια σε γκρεμούς , είδα λαιμούς κύκνων να στρίβουν σα κεφάλια κουκουβάγιας , μεταξένια σώματα εικοσάχρονων ιταλίδων να μυρίζουν φορμόλη και να γερνάνε και να σαπίζουν και είδα τη ζωή στα σύννεφα να γίνεται θάνατος στην κοιλάδα και το όραμα μου απάθεια για το θείο δράμα.Είδα και σένα να απομακρύνεσαι περα απο την έκταση των δαχτύλων μου και μαζί είδα πολύ σκοτάδι και τρόμαξα γιατι δε το χόρτασα και χωρούσε κι άλλο.

Είδα όμως και τον σταυρωμένο να λάμπει στην ντουζιέρα της μεγάλης απόγνωσης και έπειτα σάλπιγγες και φτερά , τη Ζαν Νταρκ να υψώνει το ξίφος ,έναν ελέφαντα να μεγενθύνεται , να αλλάζει σχήμα και να μεταμορφώνεται σε άλλα ζώα, τον Ηρακλή να αποκτά επίγνωση μπροστά στη Λερναία ύδρα και να ξέρει πια τι να την κάνει όλη αυτή τη θηριώδη γνώση που απειλεί να τον κατασπαράξει.Είδα δύο γιαπωνέζες να κρατάνε η μία αρκουδάκι και η άλλη περίστροφο και στα μάτια τους την αρμονική περιστροφή του κόσμου, τα δαχτυλά των ποδιών μου να γίνονται πλήκτρα πιάνου και να με οδηγούν περα απο εκεί που σταματάει η μουσική. Είδα αυτή τη θαυμάσια μήτρα που αγάπησα να συσπάται απο τα δάχτυλα κάποιου άλλου και την αγάπη μου να αγκαλιάζει ακόμα κι αυτόν.Και χρώματα να υποτιτλίζουν άγνωστες διαλέκτους και υπότιτλους να μεταφράζουν πίνακες ζωγραφικής.Είδα τα τοπία να αλλάζουν με λυρικότητα , όχι ανόητη αλήθεια και το άγαλμα του saint-michel να μου ψιθυρίζει τα λόγια του Δαυίδ και του Αγίου Ιωάννη του Σταυρού. Και την πιο δύσκολη ώρα φίλοι μου, είδα την υπόσχεση εκκολαπτόμενου αυγού που ανοίγει και απο μέσα να ξεχειλίζει ο κόσμος όλος.

τα λόγια λοιπον

Κάθομαι και κοιτάω το σωρό με τα ρούχα. Μπλούζες βρακάκια ότι νά ναι. θεε μου ακόμα και δαχτυλίδι χχαχα τρομερά σημεία, όλα έρχονται και δένουν με νόημα. Μου μείνανε τα ρούχα. Σκέφτομαι. Για ένα πουκάμισο αδειανό για μιαν Ελένη. Δεν απαξιώνω, Βαθυά μέσα μου δεν κρίνω, εγώ πρώτος έφταιξα , εχω υπάρξει πολύ άδικος και λίγος σε πολλές περιστάσεις. Παρηγοριέμαι όμως λίγο για τα λάθη μου γιατι είμαι και εγώ ενα πεπερασμένο μικρό πάνινο ζωάκι σαν όλους μας. Δε διαφέρω σε τίποτα. Εγώ είμαι εσύ φίλε μου που διαβάζεις, απλά έχω άλλη φάτσα.

Ζητάω να με συχγωρήσετε εκ των προτέρων , μισώ το μελοδραματισμό αλλα λυπάμαι δε μπορώ να κάνω κάτι για αυτό στην παρούσα φάση. Θα μου περάσει και θα θέλω να σβήσω αυτό το πόστ απο ντροπή. Η αλήθεια είναι όμως οτι τωρα τελευταία σκέφτομαι συνέχεια το θάνατο και με πιάνει ενας τρόμος. O Θάνατος είναι ενας παραλογισμός για τους θνητούς , είναι αδιανόητο να κοιτάξεις εκεί που αρχίζει γιατι απλούστατα μπορεί να γνωριστεί μονο αν πεθάνεις οπότε δεν θα έχει και πολύ νόημα τότε , εμάς τώρα μας τρώει που είμαστε ζωντανοί. Κοιτάω εκεί που τελειώνει η ζωή σαν εγώ και δεν βλέπω τίποτα. Παγώνω , Τι θα γίνει αραγε μετά? Τι θα απογίνω ρε γαμώ τη πουτάνα μου μέσα? γαμώ το κερατό μου δεν απαντάει κανείς? σε καλώ απο τα βάθη δε θα απαντήσεις? είναι μια μικρή οξεία φωνούλα που το λέει αυτό τρομαγμένη, ουρλιάζει και βαράει το πόδι κάτω σα μικρό παιδί , γιατι το εγώ είναι ενα μικρό κακομαθημένο παιδι, αυτό είναι. Βαράει το πόδι του κάτω και κρατάει την ανάσα του, λέει δε θέλω να πεθάνω δε θέλω να πεθάνω δε θέλω να πεθάνω δε θέλω να πεθάνω. Σκάσε αγάπη μου. Θα πεθάνεις. δε γίνεται αλλιώς. α. πακέτο. εντάξει. Το αποδέχτηκα αλλα δε νοιώθω καλύτερα. Τι έμεινε τώρα?

Έμεινε οτι όλος αυτός ο φόβος ήταν μια ρώσικη μπαμπούσκα, μια κάλυψη. Suckeeeeer δεν ήταν τελικά αυτό που νόμιζες το σημαντικό. Ερχόμαστε σε κάτι πιο δύσκολο απο το να ξεπεράσεις την άρνηση του θανάτου. Υπάρχει μια άλλη φωνή που αγωνιά περισσότερο. γιατι είναι πιο ουσιώδης και πραγματική. αυτή η φωνή κάνει την άλλη ερώτηση. Την ερώτηση Κρίσεως. Ποιός στα αλήθεια είμαι εγώ? και που πάω? με χίλιες δυό εικόνες στο μυαλό , προβολεις με στραβώνουν και πάω και γονατίζω και το αίμα σου φιλώ. Αυτή την ερώτηση κρίσεως αδελφέ , την κάνει και η ανθρωπότητα σήμερα. Τι νόμιζες οτι είναι η ανάσταση των νεκρών? Στο λέω, εξαπατήθηκες.

Εχω χεστεί πάνω μου. Όταν όλα καταρρέουν για να ξαναχτιστούν, αυτό κάνεις, χέζεσαι πάνω σου. Είναι ο πύργος της βαβέλ , καμμία επικοινωνία. Και ακολουθούν μυριάδες φωνές απο όλους αυτούς τους ανθρώπους που βρίσκονται μέσα σου και τους κρύβεις τη θέα. Διαδηλωνουν μέσα σου και ζητάνε και αυτοί μερίδιο στο παράθυρο απο το οποίο ατενίζεις τον κόσμο με τόση σκατένια ασφάλεια. Δεν είμαστε ασφαλείς, είμαστε μικρές κοιμισμένες πολιτείες. Πρόσεχε μαν. Αν ερημωθούν αυτές οι πολιτείες , τη γάμησες. Θα έχουν γίνει όλα εις μάτην. Γι αυτό και στην κοινωνία πρέπει να ανταλλάξουμε πια την αξία της ιδιοκτησίας με την αξία του να μοιράζεσαι. Κοίτα τη φύση. Όλα τα στοιχεία όλα τα πράγματα ξέρουν να μοιράζονται μεταξύ τους τον εαυτό τους. Και ο κόσμος κυλάει. Τίποτα ιδιόκτητο.

Όλοι οι άνθρωποι είναι ένα. Δεν το ξέρουν γιατι φαίνεται οτι η ανθρωπότητα γεννήθηκε με σχιζοφρένεια. Τόσα μικρά ανθρωπάκια , Τόσα πολλά πρόσωπα του ίδιου πράγματος. Μεσα σε όλα αυτά υπόψιάζομαι την κίνηση ενός πράγματος ακατανόητου πίσω απο όλα αυτά. Κάτι μας κινεί προς τα μπροστά και ταυτόχρονα τραβάει προς τα πίσω και προσπαθεί να κατανοήσει απο την πολυπλοκότητα των εκφάνσεών μας το τί είναι αυτό το ίδιο. Φτιαχτήκαμε για να κατανοήσει αυτό το κάτι τον εαυτό του. Είναι ο ουροβόρος και εμείς είμαστε οι καθρέφτες του σύμπαντος. Λοιπον Ει , εσύ πανάρχαια δυναμη που με καλλιεργείς στους ριζότοπους και στους πισω κήπους της ψυχής μου, αραγε ξέρεις οτι υπάρχεις? ή τζάμπα βασανίζομαι να προσπαθώ να σε κάνω να επιβιώσεις ? Μην απαντάς , το ξέρω οτι δεν έχεις μιλιά όπως ξέρω οτι όσο υπάρχω υποκρίνομαι οτι είμαι εγώ. Στην πραγματικότητα είμαι εσύ με μάσκα.

Όσο για σένα , σύζυγε του ιταλού πυροτεχνουργού που έμεινε χωρίς το δεύτερο μέρος του ποιήματος , θα σε αγαπάω για πάντα. Γιατι δεν είναι δικιά μας η αγάπη, για να την κρατάμε. Υπάρχει ήδη μοιρασμένη στον κόσμο πριν απο εμάς και θα υπάρχει αφου εγω και εσυ χαθουμε. Όλα τα υπόλοιπα που λέγονται μέσα απο τηλεφωνικές συσκευές είναι απάτες του εγωισμού μας. Η αγάπη υπήρχε απο πριν. Η αγάπη υπήρχε πιο πρίν και απο τον Τσακ Νόρις.

Νάτο τό'πα επιτέλους.
βγήκανε τα γαμημένα τα λόγια και με συνάντησαν και μου δώσανε το φιλι που μου χρώσταγες.
και εσείς οι υπόλοιποι που βρεθήκατε τυχαία εδώ, ξυπνάτε πραγματικά αυτή τη φορά, δεν υπάρχει χρόνος, βγείτε στους δρόμους να πολεμήσετε για την επιβίωση του θαύματος που κουβαλάμε κρυφά ερήμην μας , όχι για τους εαυτούς σας. Εμείς χωρίς αγάπη ειμαστε ενα τιποτα.

φιλί

παραλιγο γκολ

αλλα δεν μπορεί , ειναι τελευταίος
ο θωμας νατος ειναι τεταρτος τωρα και ανεβαίνει,
κάνει ένα δυνατο ντεμαράζ
φτάνει το μπάμπη το μπάμια
εεεε
νατος ο ορφέας!!
ένα και δεκαπέντε δευτερόλεπτα
πρώτος ο ορφέας
δεύτερος γύρος
δεύτερος ο θωμας και τρίτος ο αλέκος
η τάξη μας πάει πολύ καλα , ναι.
τρείς πρώτοι και οι τρείς απο την τάξη μας
εδώ συμπληρώνεται ο δεύτερος γύρος
ΕΕΕΕ ΝΑΤΟ ΤΟ ΣΩΤΗΡΗ
έλαααααα
ναι
γκολ απο το σωτήρη , αγαπητοι τηλεθεατές
είναι το 1-1 , είναι τρομερό!
κλείνω κι ανοιγω.
επ παραλίγο το γκολ
παραλίγο να γίνει γκολ

δυσκολοι αποχαιρετισμοι no 4

και no 5 η φωτογραφική μου μηχανή που δεν εστιάζει πια

Αντι

λοιπον κάθησα και το σκέφτηκα. Το σκέφτηκα πολύ καλά. Πρέπει να κάνουμε συνεχείς πορείες, διαδηλώσεις ,καθιστικές διαμαρτυρίες , δε ξερω και γώ τι άλλο με μοναδικό αίτημα όχι την κατάργηση των δακρυγόνων όπως λέμε τόσο καιρό , αλλα την κατάργηση των αντιασφυξιογόνων μασκών. Το σύστημα θα καταρεύσει σε 1-2 ώρες υπολογίζω. Άντε και κάτι δεύτερα.

επιστρέφοντας (μονόπρακτο για chatroom)

Σήμερα , εσωτερικό , μέρα
επικρατεί ησυχία
τα πρόσωπα μιλάνε σε αργό ρυθμό
στεκονται στο μισοσκόταδο

kyrios_elefantas 9:10pm
επ
Salami edafous 9:10pm
ασε ρε
kyrios_elefantas 9:10pm
ασε συ ρε
ακομα δω ειμαι
εχω παστωθει στο κοκορέτσι
Salami edafous 9:11pm
εγω με μερεντα
kyrios_elefantas 9:11pm
γυρισες?
Salami edafous 9:11pm
οχι δεν ξερω
kyrios_elefantas 9:12pm
δεν ξερεις αν γυρισες?
Salami edafous 9:12pm
θα δουμε ναι
kyrios_elefantas 9:12pm
μπερδεμένο σε βρίσκω
Salami edafous 9:12pm
εγω δεν σε βρηκα
kyrios_elefantas 9:12pm
εδω ειμαι ακομα
Salami edafous 9:12pm
ειμαι σε καλη φαση γενικα
κι ας μην τα ειπαμε στας εξοχας
kyrios_elefantas 9:13pm
και εγω φιλε δεν ημουν καθολου καλα και ισιώνω
Salami edafous 9:13pm
καταλαβαινω
kyrios_elefantas 9:13pm
θα τα πουμε οταν γυρισω
Salami edafous 9:13pm
απο που
kyrios_elefantas 9:13pm
απο εδω. ακομα εδω ειμαι
Salami edafous 9:14pm
α ακομα εκει
κατσε λιγο (9:15pm)
καλα ειναι
θα βρεξει πολυ
παντου
σφυξε τις βρυσες
κλεισε πορτες
κατεβασε νερο
kyrios_elefantas 9:15pm
ναι βρεχει
Salami edafous 9:15pm
και εγω
kyrios_elefantas 9:15pm
γυρναω σαββατο μαλλον
παμε για ρακες.
η για ρακετες
Salami edafous 9:16pm
σιγουρο
kyrios_elefantas 9:16pm
yeah
Salami edafous 9:17pm
θα παρουμε ναρκωτικα
kyrios_elefantas 9:17pm
8α κανουμε ζημιες σε αμαξια
θα πεταξουμε ζωντανα πραγματα στους μπατσους
Salami edafous 9:17pm
και το πρωι που θα ειναι πρωτομαγια θα βγουμε γυμνοι στο συνταγμα κρατωντας κιλοτες απο βαμβακι
kyrios_elefantas 9:18pm
και θα μας συλλαβουν για σαφώς απειλητικη συμπεριφορα
Salami edafous 9:18pm
και αδεσποτα ζιβαγκο
kyrios_elefantas 9:18pm
ΟΧΙ ΑΔΕΣΠΟΤΑ ΖΙΒΑΓΚΟ
Salami edafous 9:18pm
καλα
θα δουμε
kyrios_elefantas 9:18pm
ε ναι
να ξερουμε τα ορια μας
Salami edafous 9:18pm
μακαρονια
kyrios_elefantas 9:19pm
ετσι
Salami edafous 9:22pm
μα γιατι μπαινοβγαινεις?δεν σαρεσει εδω?
kyrios_elefantas 9:22pm
σαλαμι , θελει η μανα μου να ψαξει κατι συνταγες για μπαμιες
τι?
που μπαινοβγαινω?
Salami edafous 9:22pm
μαλακα σουρεαλ...!!!!χαχαχαχα ερχεται η Ρ**** και μου λεει
- εφερες τιποτα πουλια πεθαμενα κατεψυγμενα?
εδω
σε δειχνει οφλαϊν
συνεχεια
kyrios_elefantas 9:23pm
χαχαχχα
Salami edafous 9:24pm
βρηκε κατι πουλια κατεψυγμενα στα πραματα που φεραμε απο το χωριο
κοκκινα
kyrios_elefantas 9:25pm
μπορει να ντραπηκαν και να κρυφτηκαν στα πραγματα σας
τι πουλιά ρε φιλε κόκκινα?
τσαλαπετεινους?
Salami edafous 9:25pm
δεν ξερω
πρεπει να κανω αυτοψια
kyrios_elefantas 9:25pm
αλμπατρος?
Salami edafous 9:25pm
τσαρλατανους πρεπει να ειναι μαλλον
kyrios_elefantas 9:26pm
αμα κανεις αυτοψία δεν ειχαν καταψυχθει καλα μαλλον (στμ. συγχυση με τη βιοψία)
Salami edafous 9:26pm
δεν θα κανω τωρα
θα τα βαλω στο καλοριφερ
kyrios_elefantas 9:26pm
να σου πω ρε μλκ , να ανεβασω στο μπλογκ αυτο το διαλογο?
Salami edafous 9:26pm
ναι αλλα με αλλα ονοματα
kyrios_elefantas 9:26pm
του μπλογκ
Salami edafous 9:28pm
του δικου σου?
kyrios_elefantas 9:29pm
. . .
του δικου ΜΑΣ ειναι και ΔΙΚΟ ΣΟΥ ΠΑΙΔΙ
Salami edafous 9:29pm
ξεκινα το σαν σειρα ομως
kyrios_elefantas 9:30pm
τωρα εισαι εσυ εσυ οφφλάιν
Salami edafous 9:30pm
ναι
kyrios_elefantas 9:30pm
Σαλαμι?
α
Salami edafous 9:30pm
φτερνιστηκα
kyrios_elefantas 9:30pm
το φανταστηκα
Salami edafous 9:30pm
κουνελια ηταν τελικα
kyrios_elefantas 9:32pm
ΤΙ ΚΟΥΝΕΛΙΑ ΡΕ ΦΙΛΕ?
Salami edafous 9:33pm
κοκκινα
kyrios_elefantas 9:34pm
α
εντάξει τοτε
βγαζει νοημα τωρα
κατεψυγμενα?
Salami edafous 9:34pm
κοκκινα
αντε μαλακα γυρνα
kyrios_elefantas 9:36pm
γυρνάω ρε φιλε

Οδηγός επιβίωσης : Πως να σκοτώσετε ένα ζόμπι

The desert pole is not a waste so dead
Charles Pierre Baudelaire

N.I.T.

Λοιπόν.
λέω να γράψω ένα πόστ (είπα). περάσανε μέρες , περάσανε μήνες. Περάσανε όπως περνάνε αυτά. Θέλω να το ανοίξω το γαμημένο αλλα δεν ανοίγει , βρίσκομαι μέσα σε μία τσιχλόφουσκα. Κάθομαι λοιπόν μέσα στη φούσκα (πολύ αναπαυτικά , έχω βάλει και καναπέ) και περιμένοντας να με μασήσουν και να με ξανακάνουν τσιχλόφουσκα, θεωρώ. Θεωρώ αναθεωρώ επιθεωρώ. όλα αυτά. Τις δύσκολες ώρες σκοτώνω ζόμπι στον υπολογιστή και βλέπω ποστ-αποκαλύπτικ ταινίες. Εντάξει μου πήρε λίγο καιρό αλλα τελικά το κατάλαβα οτι το ζόμπι στην πραγματικότητα είμαι εγώ.

Γενικά μιλώντας ενα ζόμπι είναι δράση χωρίς σκεψη. Δεν είναι τυχαίο που τα ζόμπι κυκλοφορούν μουρμουρίζοντας μυαλααααα μυαλααααααα. Θέλουν να φάνε αυτό που τους λείπει. αλλα επειδή δεν έχουν μυαλό (πράγμα που τα κάνει επιεικώς ηλίθια) δεν μπορούν να σκεφτούν οτι και να τα φάνε τα μυαλά δε θα αλλάξει τίποτα. Στο κάτω κάτω αν ίσχυε αυτό θα ήταν ενα κακόγουστο κοσμικό αστείο σε βάρος της νευροχειρουργικής.

Ο αδερφός μου είναι νευροχειρούργος. Μου έλεγε προχθές οτι σε κάποιες περιπτώσεις χρησιμοποιούν τρυπάνι (με την παραδοσιακή έννοια) για να ανοίξουν τον εγκέφαλο του ασθενή. Σκέφτηκα οτι τελικά ο κόσμος είναι απλός και γέλαγα μόνος μου οτι εντάξει δεν είναι και τίποτα πολύπλοκο να κάνεις επέμβαση στον εγκέφαλο τελικά. Η αλήθεια είναι μάλλον οτι ο άνθρωπος είναι καταδικασμένος να γίνεται όσο μπορεί πιο πολύπλοκος για να αντιμετωπίσει αυτή την επιθετική απλότητα του κόσμου. Είναι επίσης πολλά άλλα πράγματα. Διπολικός εκ φύσεως , αρσενοθήλυκος, ανίκανος να είναι ολόκληρος χωρίς το άλλο του μισό (ρεαλιστικά και καθόλου με τη ρομαντική έννοια) , εγκλωβισμένος στο παρόν ανάμεσα σε παρελθον και μέλλον , νοιώθοντας δέος πάντα για τα δύο μεγάλα μυστήρια του κόσμου , τη ζωή και το θάνατο. Καταδικασμένος να τρώει τα υγρά φαγητά (όπως σούπα) με κουτάλι και τα στέρεα (όπως πατάτα στο φούρνο) με πηρούνι. Αναποφάσιστος ως προς το αν πρέπει να παραγγείλει πίτσα ή σουβλάκια. α ναι. και να ξυπνάει το πρωί καθώς και να κοιμάται το βράδυ. Αν και αυτό είναι σχετικό. Τα βαμπίρ και τα φαντάσματα πχ ξυπνάνε τη νύχτα.

Όλοι οι νεκροζώντανοι έχουν ένα κοινό μυστικό. Έχουν κολλήσει στο φάσμα που ζωή και θάνατος αλληλοαναιρούνται. Νεκροί αλλα ωστόσο ζωντανοι. Αλλα κυρίως νεκροί. Στην τελική όμως τίποτε απο τα δύο. Γιαυτό και είναι πάντα pure evil και προκαλούν τρόμο. Εντάξει βοηθάει και το κομμάτι κρέας που κρέμεται απο το στόμα του ζόμπι όταν του ρίχνεις το φακό στη μούρη αλλα ο τρόμος είναι κυρίως μεταφυσικός με την φιλοσοφική έννοια, πιστέψτε με. Οι νεκροζώντανοι είναι στην πραγματικότητα ένα συγκεκαλλυμένο ανέκδοτο της επιστήμης του πριν και του μετά. Ενα ανέκδοτο που προκαλεί ΤΡΟΜΟοοοο . Γιατι κανένας δε θέλει να είναι ακρόβάτης της ζωής και του θανάτου. Κάποιοι θέλουν να ζούνε , κάποιοι άλλοι όχι. Κανένας το ενδιάμεσο. Εντάξει κάποιοι που το σκέφτηκαν πρόχειρα θα ήθελαν να είναι αθάνατοι αλλα αυτό δεν είναι καθόλου το ίδιο με το να είσαι νεκροζώντανος. Ελπίζω να γίνομαι αντιληπτός. Ενα ζόμπι δεν είναι αθάνατο. Όλοι ξέρουν οτι αν του τινάξεις τα μυαλα στον αέρα με μια κοντόκανη θα πεθάνει.

Ηλίθια ζόμπι , δράση χωρίς σκέψη. Εγώ έχω υπάρξει το αντίθετο , ενα ζόμπι απο την ανάποδη αλλα στην κοσμοθεωρία μου τα δίπολα είναι το ίδιο , επομένως φαντάζομαι αυτό σημαίνει οτι είμαι as good as οποιοδήποτε ζόμπι. Αυτό με μπερδεύει λίγο τώρα που το σκέφτομαι γιατι εγώ μπορώ να σκεφτώ , πράγμα αντιφατικό με το δόγμα της ταύτισης των αντιθέτων της κοσμοθεωρίας μου, το οποίο με τη σειρά του με κάνει να αμφιβάλω για τις σκέψεις μου. Πράγμα που με κάνει ένα πραγματικά ηλίθιο ζόμπι. ωραία.

Η άνοιξη είναι ωραία. Ειδικά όταν φτάνει 7 η ώρα το πρωί και δεν ξέρεις ποιός είσαι. Τότε είναι γαμάτα μιλάμε. Το κελάηδισμα των πρωινών πουλιών απο το πάρκο είναι πηγή άγχους χαχχαχα τρομερό έτσι ? στο τσίου τσίου δεν ακούγεται σαν goodmorning sunshine αλλα σαν "γιατι δε κοιμήθηκεεεεεες πάααααααλιιιι" .Υπάρχει η απεγνωσμένη ανάγκη να βρεθεί κάποιος να γίνετε κωλοτρυπίδι. Και κάπως έτσι θυμήθηκα εκείνο το πόστ τότε και έψαξα και το βρήκα και είδα οτι νοιώθω το ίδιο με τότε και εκτός απο αυτό που είδα , είδα επίσης και οτι στο τέλος τέλος τέλος τέλος υπάρχει κάτι που δεν το είχα δεί παρα μόνο τώρα , μήνες μετά. Και είδα οτι δε μπορούσα να το δώ γιατι έχει σβηστεί. Στεναχωρήθηκα γιατι θα ήθελα να το έβλεπα. Γυάλισα λίγο τη σαπουνόφουσκά μου απο μέσα γιατι είχε θολώσει απο την απότομη αλλαγή θερμοκρασίας και στράφηκα χωρίς λόγο στο χώλ και κόλλησα το βλέμμα μου πάνω στον καλόγερο που κρεμάω τα ρούχα. Αυτός ο καλόγερος μου θυμίζει τον Άγιο Ιωάννη του Σταυρού το έχω γράψει και σε άλλα πέντε πόστ αλλα δεν τα ανέβασα ποτέ.

Ο Άγιος Ιωάννης του Σταυρού έζησε το 16ο αιώνα και είναι γνωστός γιατι έγραψε το La noche oscura del alma. Η σκοτεινή νύχτα της ψυχής. Είναι ένα ποίημα (που μαζί με το σχολιασμό απο το συγγραφέα) περιγράφει ένα στάδιο της πνευματικής ζωής ενός χριστιανού στο οποίο η αφοσίωση στο θεό χάνει την εμπειρική της αξία. Η προσευχή βιώνεται σαν να λέγεται σε τοίχο. Είναι μια σκοτεινή μοναχική πορεία. ἐὰν γὰρ καὶ πορευθῶ ἐν μέσῳ σκιᾶς θανάτου, οὐ φοβηθήσομαι κακά, ὅτι σὺ μετ᾿ ἐμοῦ εἶ· ἡ ράβδος σου καὶ ἡ βακτηρία σου, αὗταί με παρεκάλεσαν (Ψαλμοί 22,4 εξού και ο πρώτος στίχος ). Είναι επίσης ενα σύνηθες αλλα χρήσιμο στάδιο μοναξιάς που περνάει ενας άνθρωπος στην πορεία της εξατομίκευσης κατα την αναλυτική ψυχολογία. Το οποίο και το ομολογώ, εξαπατήθηκα για μεγάλο διάστημα οτι ήταν ο λόγος που δεν επικοινωνώ , που δεν ανεβάζω πόστ , που δεν. Εντάξει. Τωρα ξέρω οτι η κάθοδος στον άδη είναι ενα προνόμιο που το έχουν οι ζωντανοι και όχι οι νεκροζώντανοι.


Καλημέρα :)