d2 & guests @ Guru

<<

This one is so hot it melts :Μιλάμε για μουσικάρες και συνδυασμό LIVE PA και DJing θανάτου. "Take No Prisoners" φάση

Οι d2 μετά από ενάμιση χρόνο απραξίας στήνουν το απόλυτο HipHop/Jazz/Drum n Bass project στο Jazz Upstairs του GURU Bar στην Πλατεία Ασωμάτων(10), το Σάββατο 21 Οκτωβρίου. Με καλεσμένη την DJ Flight (BBC 1XTRA/Metalheadz/Swerve/Bassbin/Play:Musik) να συνοδεύει τους d2 σε ένα funkier-than-thou DnB set και με τους εντελώς αστικούς YYs(Yegor Cergei feat.MC Yinka) σε ένα απόλυτο live-blender hip hop με ένα καταιγισμό από lyrics και decks/efx/kaos-pad/Ableton's Live/cd deck(1 cause it's all about vinyl and digital output)->Final Scratch/laptop, this one is going to drop like napalm.. Είσοδος 15� inc. drink:::: για την τιμή δεν μπορέσαμε να την ρίξουμε περισσότερο εκεί μέσα μιας και όλα μπαίνουν από την τσέπη μας(NO SPONSOR) και το κέρδος για εμάς από το μαγαζί είναι ελάχιστο. Το θέμα είναι ότι ο χώρος είναι ένα απωθημένο από τα παλιά μιας και είναι το απόλυτο χαμηλοτάβανο space με εξαερισμό/χαμηλό φωτισμό και superb ηχοσύστημα για 150-200 άτομα στην Αθήνα.. Run Come για οτιδήποτε άλλο εκτός από socializin με ένα ποτό στο χέρι σε κάποια τρύπα στου Ψυρρή.. Αρκετά με το μπλα-μπλα, it's time to smack it down till the early hours. Όπως οι Mamai-ans! LOL

Θεατρική Παράσταση : O Κλόουν

<<

Μια παρασταση που παιζεται στις κερκίδες και οι θεατές κάθονται στη σκηνή.

Ένας μονόλογος για 100 πρόσωπα, το λιγότερο…
…ένας μονόλογος που αφορά στην σκέψη του καθένα . Ο χορός της σκέψης.

«Ο Κλόουν και τα κανονικά πολύεδρα. Δεν πρόκειται για τίποτα αιώνιο.»

«Δε νοιώθω έχθρα για κανέναν μπορείς να είσαι μέσα όπως μπορείς να είσαι κι έξω».

«Κανείς τίποτα δεν είναι ένα»

‘Ένα κείμενο που επιμένει σε κάτι που μάλλον έχει συμβεί και υπερασπίζεται κάτι που μάλλον θα εκλείψει : την πρωτοτυπία, την ελευθερία, το γέλιο που, εν τέλει υποσκάπτει τη συμμορφωμένη συμπεριφορά.." - Μαρία Λαινά

Ο Κλοουν. Της Μαρίας Λαινά

Σκηνοθεσία : Μαρία Κατσανδρή- Σεσίλ Μικρούτσικου

Κίνηση : Σεσίλ Μικρούτσικου

Παίζουν : Μαρία Κατσανδρή- Χρήστος Μαλάκης

Φωτισμοί : Τάσος Παλαιορούτας

Παραγωγή: Θέατρο του Νέου Κόσμου

Κάθε Δευτέρα και Τρίτη , Από τις 9/10 έως 12/12 , στο Θέατρο του Νέου Κόσμου (Θαρύπου και Αντισθένους 9)

εισητήρια: 15 Ε (κανονικό), 10 Ε (φοιτητικό).

Aπό τη γραμματεία

To arxediaMEDIA έχει εδώ και μια βδομάδα κλείσει 1 χρόνο ζωής. Φυσικά (και πολύ σωστά) κανείς σε αυτό εδώ το blog δε θυμήθηκε ή ενδιαφέρθηκε για αυτήν την επέτειο, όμως να που το θυμήθηκα εγώ τώρα. Ωραία, γαμώ, χρόνια πολλά!
Μετά από ένα χρόνο όλοι μας έχουμε καταλάβει ότι ok η blogόσφαιρα δεν είναι αυτό που περιμέναμε (hallo ,στην ελλάδα ζούμε, τί περίμενες;). Υπάρχουν καμιά 10αριά blogs και bloggers που παρουσιάζουν αρκετό ενδιαφέρον και διάφορα διάσπαρτα posts που έχουν κι αυτά το δικό τους, αλλά πρέπει να έχεις πολύ χρόνο και όρεξη για να τα ανακαλύπτεις, η οποία με τον καιρό σβήνει. Anyway, αυτό που θέλω να πω είναι ότι ,μοιραία, το blog αυτό έχει καταλήξει περισσότερο ένας χώρος που τον επισκέπτονται κυρίως άνθρωποι που σχηματίζουν ένα δίκτυο με εμάς και μεταξύ τους off-line και διαχέεται περισσότερο από στόμα σε στόμα παρά από link σε link..
Ως εκ τούτου, αυτό που έχει ξεκινήσει να γίνεται είναι να μας έρχονται mails από φίλους και γνωστούς που μας πληροφορούν για τις διαφόρων τύπου δράσεις που ετοιμάζουν έτσι ώστε αυτές να κοινοποιηθούν στο blog, δλδ σε όλο αυτό το δίκτυο των ανθρώπων ,άντε και σε κανέναν ξέμπαρκο. Αυτό, έχει πλάκα. Και έχει ουσία. Παράλληλα, εφόσον οι άνθρωποι πίσω από αυτές τις δράσεις είναι φίλοι, φυσικά και εγγυόμαστε τις -το λιγότερο- αγαθές προθέσεις των, το περισσότερο ότι θα ναι γαμώ. Αυτό είναι κάτι το γαμώ! Τουτέστιν, ακολουθούν 2 τέτοια posts :

, από τη γραμματεία

τo ελάφι και η γάτα

taken: 2/06

Homework

Ωραία. Και τώρα που αισθάνομαι εγκλωβισμένος, όμηρος, μόνος μου, μουγγός, μπορώ να γράψω με τα 2 μου ακροδάχτυλα :

Σαν τη σκηνή στο matrix που το στόμα γίνεται δέρμα.. Και νοιώθεις την αγωνία και τον πόνο, την απελπισία από το διαρκές γέμισμα-γέμισμα-γέμισμα και φούσκωμα-φούσκωμα-φούσκωμα εικόνων, νοημάτων, σκέψεων, ενορμήσεων, επιθυμιών, όλων αυτών που εκτυλίσσονται μπροστά στα μάτια σου και πίσω απ΄αυτά που σωρεύονται στα στήθια σου και εξαφανίζονται μόνο με αναστεναγμούς, μια όμορφη σκηνή στο δρόμο ή έναν καλό ύπνο. Καταπίνω-καταπίνω-καταπίνω, μέρες.. Μπορώ μόνο με άνεση να κοιτάω το κενό. (σε κοιτάει στα μάτια: -Πού αρμενίζεις πουλάκι μου; -Πού να στα λέω γιαγιά..).daydreaming.

Θυμάμαι ένα ντοκυμαντέρ που είχα δει πριν 2-3 χρόνια δε θυμάμαι πού. Ήταν μια από αυτές τις εμπειρίες που έρχονται και σχηματοποιούν once and for all ένα δυνατό και πολύ συγκεκριμένο συναίσθημα που πριν δεν μπορούσε να πάρει όνομα , που έψαχνε σημεία διαχείρησης, ένα από αυτά που θα το δεις κάποτε επιτέλους ειπωμένο με λέξεις σε ένα ποίημα και θα μουντζώνεσαι. Ήταν μία γκόμενα που γύρισε και έμεινε σπίτι της με τους γονείς της για ένα διάστημα τύπου 2 μηνών μετά από πολύ καιρό που έκανε τη ζωή της μπλεγμένη και με το πανεπιστήμιο κάπου αλλού, μακριά. Ίσως το video αυτό να ήταν και διδακτορικό, δε θυμάμαι καλά.
Το θέμα ήταν το εξής : Ο πατέρας της είχε μια νευρολογικής φύσης μάλλον ασθένεια που το αποτέλεσμά της ήταν ένας μπαμπάς σαν τον stephen hawkings (τον γνωστό φυσικό-cyborg που βρίσκεται καθισμένος ανάμεσα σε μια αναπηρική καρέκλα κι ένα σούπερ computer σύστημα). Μόνο που ο stephen hawkings μπορεί να κουνάει 2 ακροδάχτυλα και έτσι υπάρχει κάποιο output που στην περίπτωσή του μπορεί να μεταφραστεί από έναν υπολογιστή και όλοι να καταλάβουμε ότι πρόκειται πχ. για μια νέα θεωρία των κβάντα. Στην περίπτωση του μπαμπά μας όμως, εδώ και κάμποσα χρόνια, δεν υπήρχε το παραμικρό σημάδι επικοινωνίας (ακόμα και οι μυς του προσώπου ήταν ακινητοποιημένοι if u know what i mean), το παραμικρό response. Παρόλα αυτά η υγεία του ήταν μια χαρά και ο οργανισμός έδειχνε να λειτουργεί κανονικά. Δε θυμάμαι πώς έτρωγε και τέτοια αλλά πάντως θυμάμαι ότι μιλάμε για μια normal κατάσταση : καθαρός, ντυμένος κτλ, δλδ δεν ήταν με ορούς, μπέιμπιλίνα κ πάπιες. Η μαμά κ ο μπαμπάς παλιά αγαπιόντουσαν πολύ..
Το focus του ντοκυμαντέρ γινόταν όμως στη μάνα: H οποία ακροβατούσε διαρκώς σ ένα τριπ μεταξύ Πίστης και ψευδαίσθησης. Υπήρχαν φορές που τον φρόντιζε και τον φίλαγε και του μίλαγε και του έλεγε πώς πέρασε τη μέρα της ή αυτά που την προβλημάτιζαν και του δειχνε την αγάπη της και του το έλεγε και τον χάιδευε και τον άφηνε στο σαλόνι βάζοντάς του cd από ήχους τη φύσης ενώ εκείνη μαγείρευε κτλ.
Κι ήταν άλλες φορές που τα βράδια έκλεγε λέγοντας στην κόρη της και την ανοιχτή κάμερα: "Eίναι πολύ δύσκολο. Δεν παίρνω ποτέ καμία ανταπόκριση. Δεν ξέρω αν έχει τα μυαλά του, αν καταλαβαίνει ή αν είναι φυτό. Αν έχει αισθήματα ή αν έχει παραιτηθεί ακόμα κι από αυτό (αν έχει συνείδηση). Θέλει να ζει έτσι; Αντέχει να με βλέπει έτσι ή όχι; θέλει να μου πει κάτι και δεν μπορεί ή όχι; Αισθάνεται τον πόνο ότι θέλει να μου πει τόσα πολλά αλλά δεν μπορεί να μου φτάσει τίποτα και αισθάνεται εγκλωβισμένος όπως κ εγώ; Θέλει να μου πει ευχαριστώ; Ότι δεν αντέχει άλλο; θέλει να μου πει πως μ αγαπά; Ότι βαρέθηκε κ εμένα κ αυτή τη ζωή που κάνει; Έχει κατάθλιψη; Είναι τώρα όπως ένα μωρό;"
"Υπάρχουν φορές που απελπίζομαι. Κουράζομαι. Που παύω να πιστεύω. Δεν μπορώ.Δεν ξέρω αν κοροιδεύω τον εαυτό μου ή αν ζω την υπέρτατη πραγματικότητα. Δεν ξέρω ποιο είναι το σωστό. Είναι πολύ σκληρό. Ύστερα πάλι, αισθάνομαι ότι τον προδίδω, ότι ίσως εγώ είμαι όλη η ζωή του, όπως και αυτός, και τελικά δεν μπορώ να τον αφήσω. Και έτσι κυλάει η ζωή μου. Μια από δω και μια από κει. Με χαρά και πόνο. Όπως η ζωές όλων των κανονικών ανθρώπων.. Δεν ξέρω αν κοροιδεύω τον εαυτό μου ή αν ζω την υπέρτατη πραγματικότητα. Δεν ξέρω ποιο είναι το σωστό"

Video

Θα ήθελα μάλλον να μιλήσω για πολλά πράγματα, αλλά επειδή ο γραπτός μου λόγος κυμαίνεται κυρίως μεταξύ ναι,όχι,ευχαριστώ,αντε γαμήσου, θα συνοψίσω στον βασικό μου προβληματισμό των τελευταίων μηνών που βασίζεται στο γεγονός ότι οι άνθρωποι μιλάνε για τον κόσμο, την πολιτική κτλ. κρατώντας διάφορες ακραίες θέσεις και καμιά φορά αίσθανομαι σαν να είμαι ο μόνος μαλάκας εκεί έξω που ότι λέω το εννοώ και εαν μου πουν γιατί δεν δουλεύεις στο δημόσιο(μεταφορικά) θα τους πω όχι,ευχαριστώ,άντε γαμήσου.Τελος πάντων...υπερβολές.

Το βιντάκι το έφτιαξα χθες το βράδυ που βαριόμουν οικτρά και καθώς
περιμένω με αγωνία τα αποτελέσματα για το μεταπτυχιακό της ΑΣΚΤ
κάνω χαζομαρούλες για προπόνηση(τους έδωσα πολύ καλύτερες δουλειές νομίζω).Αν σας αρέσουν τα mirror effect,
μια μικρή δόση pop art και λίγο πολιτική κατεβάστε το.
Το κομμάτι είναι το Chimeras απο το τελευταίο άλμπουμ του Tim Hecker - Harmony in ultraviolet και αποτελεί σχεδον αδιάκοπα το προσωπικό soundtrack των 2 τελευταίων βδομάδων.

A happy company

ENA NEO ANEKΔΟTO

Και τώρα ένα εξαιρετικό ανέκδοτο:
Πώς λέγονται τα κουλούρια, που τρώνε οι κάτοικοι ενός παγκοσποιημένου περιβάλλοντος, όπου άνθρωποι από όλον τον κόσμο συμβιώνουν αρμονικά?


ΜΟΥΛΤΟΥΚΟΥΛΤΟΥΡΑ!!!!!!!!!!!!!!!!!

χαχαχαχαχα

THE TRUTH IS OUT THERE

picture taken: 27/9/06

Τι μέρα και αυτή...! ?

Υμηττός τώρα...

V For Sou Gamw To Spiti

bonus track

Σχετικά με τον ακραίο λουδιτισμό και το αν τα ρομποτ θα μας κατακτήσουν κάποτε :

Αντε ΓΑΜΗΣΟΥ ΜΩΡΗ ΦΑΣΙΣΤΟΜΠΑΝΑΝΑ κουναβόφατσα Μπαλάσκα και τράβα να εξηγήσεις στον Πολύδωρα που μπαίνει το σπαθί του σαμουράι (δεν πρέπει να είναι πάνω απο το τζάκι , είναι κακό φενγκ σούι), σκατομαλάκες όλοι γαμημένοι κομπλεξικοί κουνουπιδοκέφαλοι , επειδή οι άλλοι δε μπορούσαν δηλαδή να κάνουν τίποτε άλλο στη ζωή τους και γίνανε ματάδες εμείς πρέπει τωρα να ακούμε ότι μαλακία σάς καπνίσει ηλίθιοι , εθνοπρεζάκια (δεν υπ΄.αρχει έθνος ρε ηλίθιοι , ζείτε σε μια φαντασιακή κοινότητα μαλάκες), σκατόμπαλες , και ΑΝΤΕ και ΓΑΜΗΣΟΥ μωρη ιδρωμένη μασχάλη μαιμούς, που θα μας πεις οτι το κράτος είναι η αστυνομία, βλαμμένε , δε πάς στο σπίτι σου να παίξεις με τις μπάρμπι λέω γώ, μα ΚΑΛΑΑΑΑ δε βρέθηκε ένας άνθρωπος να του χώσει μπανάνες στα αυτιά σε κανένα απο τα στούντιο που πήγε? αι στο διάολο γαμώ τη πουτάνα μου μεσημεριάτικα ΠΟΤΕ ΘΑ ΓΙΝΕΙ ΤΗς ΚΟΡΕΑΣ ΡΕ ΠΟΥΣΤΗ ΕΔΩ ΠΕΡΑ ? ποτε ποτε ποτε ποτε ποτε &&^#$#(@ θα ψηφίσουμε πάλι φ'ετος στις εκλογές με το πουλί στο χέρι, θα γυρίσουμε σπιτάκια μας ,θα βρίζουμε απο μέσα μας για την κατάντια μας , θα μαθαίνουμε τι μας συμβαίνει απο την Ελλη Στάη (που ξέρει πάντα τι είναι το σωστό γιατι στο κάτω κάτω είναι η ΕΛΛΗ ΣΤΑΗ μαγκα μου) και το Λιάγκα (που στην προηγούμενη ζωή του ήταν κάποιο διάσημο σαλλιγκάρι) και επίσης απο 18χρονους ανταποκριτές στα σούπερμάρκετ που ειδικεύονται στις μουστάρδες (μα καλά , υπάρχει στο τμήμα ΜΜΕ του καποδιστριακού πανεπιστημίου μάθημα που λέγεται "μουστάρδα Α΄ , Μουστάρδα Β΄ " ? αυτή η καταπληκτική μόρφωση πώς αποκτήθηκε? ), και μετα θα βλέπουμε στο ντριμ σώου το μικρούτσικο να τα χώνει στον ψινάκη, gzzzzz θα αλλάζουμε μπαταρίες στο τηλεκοντρόλ και θα βλέπουμε τον υποψήφιο νομάρχη θεσσαλονίκης κύριο Μουσολίνι να τραγουδάει χωρίς το μωρό μουουου και να πετάει χαρταετούς με διάμετρο 4 μέτρα και θα λέμε θεούλη μου σε τι εποχές ζούμε μα τι γελοίοι που είναι όλοι αυτοί που μας κυβερνάνε , και οι άλλοι που μας ενημερώνουν , και εκείνοι που μας διασκεδάζουν. γελοίοι είμαστε και φαινόμαστε και απο τη μύτη τους κρεμόμαστε και τσίου τσίου ο καθένας κοιτάζει τη πάρτη του και στο πούτσο μας όλα κι έτσι σε φάση. Πότε θα το καταλάβουμε οτι δεν κινδυνεύουμε να μας κατακτήσουν ποτε τα ρομποτ για τον απλούστατο λόγο οτι εμείς είμαστε τα motherfucking ρομπότ ?

πάντως το ελπιδοφόρο είναι οτι το γιαούρτι είναι πολύ

ΒLACK CARPET

Πλαστική βόλτα/ Πειραιώς/ Αθήνα, ύστερα από σχεδόν 5 μήνες (απ)ουσίας.. Όχι ακριβώς βόλτα, περισσότερο πρωινή αγγαρεία για χάρη της μάνας μου, αλλά δεν πειράζει, γουστάρω Αθήνα πρωί/ τίγκα νέφος/ ζέστη/ σκατά/ και τα μυαλά στα κάγκελα (που αρχίζω να τα συμπαθώ!!) Τι στο διάολο έχουν πάθει όλοι και θέλουν να φύγουν από εδώ?? Νομίζεις φίλε, ότι Βαρκελώνη, Βερολίνο, Εδιμβούργο είναι καλύτερα? Μόνο στο Πάι είναι καλύτερα, που αν δεν έχεις πάει, πήγαινε.. Μέχρι τότε όμως κάτσε εδώ και κοίτα...

Ήταν πρωινό δευτέρας και κατέβαινα την Πειραιώς.. Υπνωτίζομαι όποτε το κάνω αυτό (και το κάνω συχνά). Μιζέρια, μπίχλα, ένα διαρκές νταλαβέρι όλων των ειδών και όλων των φυλών, nocontrol/nopeace, πολύ φως πάντα σε αυτό το δρόμο, όλοι (όλα) ανεβαίνουν προς τα πάνω, κάποια στιγμή θα με πατήσουν τα αυτοκίνητα έτσι σα χάνος που κοιτάω.. ΙΚΑ, Υπουργείο Απασχόλησης (δε θυμάμαι, εγκατελειμένο? μπορεί), κόκκινες μπογιές, πολλοί ζητιάνοι κατά μήκος του δρόμου,πάρα πολλά πρεζάκια μαζεμένα στη μικρή πλατεία απέναντι και μια γυναίκα με μούσια να περιμένει το λεωφορείο.. είχε μούσια τα είδα, χύμα τελείως, ήταν απίστευτο μα είχε μούσια.. Γυναίκες με μούσια, Πειραιώς 42 new uderground^$%*&%$(*$...............................................................

Ti einai ayto που κάνει μια γυναίκα να μην ξυρίζει τα μούσια της και να περιμένει λεωφορείο δευτεριάτικα με βλέμμα στο χάος? Άραγε τη απάντηση δίνουν σε αυτό οι υποψήφιοι δήμαρχοι της Αθήνας? "Κανέναν δεν πειράζω κι εγώ πάντα πρόσπαθώ ντου ντου ντουντου ντουρουντου να μην ενοχλώ τον άλλο και μονάχος να τη βρω ω" Έπαιζε προχθές το εκλογικό κέντρο του Τσίπρα(?) και χωρίς ποτέ να υπήρξα ο παραδοσιακός πιτσιρικάς που κυκλοφορεί στην τσίτα με μπλούζα "ΠΑΥΛΟΣ", το θεώρησα προσβολή και γελοίο + άλλο ένα προφανές σημάδι ότι τα πάντα πλέον έχουν γαμηθεί, τίποτα δεν ισχύει, τίποτα δεν έχει πραγματικά μεγάλη σημασία.. Μπορούμε πλέον να κάνουμε ότι θέλουμε
ΗeilHitlerHeilHitlerHeilHitlerHeilHitlerHeilHitler
περίργο ε?
Πόσο για τον πούτσο είναι όλοι τους....

Μ αυτά και μ αυτά τα έφαγα τα μούτρα μου, στη μαλακία που προεξείχε από το πεζοδρόμιο, (άλλος ένας παπάρας που επειδή φοράει rayban, νομίζει πως έχει το δικαίωμα να κοιτάζει τον κόσμο αφυψηλού). Ευτυχώς όμως δεν έπεσα και το σημαντικότερο... δεν κοίταξα πίσω μου να δω πάνω σε τι σκόνταψα, κλασσική υποκριτική κίνηση αμηχανίας που σκοπό έχει την αποφυγή του βλέμματος όλων των τριγύρω, που εκείνη τη στιγμή σε κοιτάνε και γελάνε γιατί έχεις γίνει ΡΟΜΠΑ (χαχαχα)

Καθώς πήγαινα σπίτι μου, είχα αυτήν την περίεργη αίσθηση, ότι εκείνη η γιαγιά στο βάθος του διαδρόμου κάτι ήθελε από μένα.. Οι υποψίες μου δεν άργησαν να επιβεβαιωθούν..
"Νεαρέ, νεαρέ από που πάνε για Συγγρού- Φιξ?
"Τhis way madam"
'' Αυτό το μετρό πάντα με μπερδεύει"
"..."
"Όποτε έρχομαι μπερδεύομαι"
"..."
"Λαβύρινθος είναι"
"..."
"Εσύ πως και δεν μπερδεύεσαι?"
Ήταν προφανές ότι εκείνη η γιαγιά ήθελε σε κάποιον να μιλήσει. Αυτός ο κάποιος ήμουν εγώ. Με διάλεξε ή ήταν τυχαίο? Σε κάποιες παλιές, αρχαίες κοινωνίες κάτω από το προσωποίο μιας ανήμπορης γιαγιάς, κρύβονταν πανίσχυροι μαγοί, που σκοπό είχαν την αρπαγή της ζωτικής ενέργειας του θύματος. Ο doctor Evil πριν από μερικά χρόνια έκλεψε το mojo του Austin Powers, αλλά κανείς δε μίλησε πραγματικά για αυτό, πουθενά.. ποτε...

Τρελλή ζέστη σήμερα
Η τηλεόρασή μου τα παιξε
Καινούριες μουσικές
Black carpet
Υο

Ελληνικό καλτ για πάντα!

Θα καραφλιάσει το σύμπαν και άλλες αγαπημένες νεολεϊστικες ατάκες!

http://profile.myspace.com/index.cfm?fuseaction=user.viewprofile&friendid=75858167&MyToken=4bc4d8e9-50ab-4e34-884b-d5e387a281f0

Πως πέρασα στις Νύχτες Πρεμιέρας

5η χρονιά μου στο Φεστιβάλ και η πρώτη χωρίς διαρκείας γιατί έχω την αίσθηση ότι μαλακίστηκαν λίγο οι διοργανωτές (τέλειωσαν 5 μέρες πριν αρχίσει...).Είδα όμως κάμποσα ταινιάκια με εισιτήριο ή προσκλήσεις και πολύ λίγα που ξεχώρισαν.Χρονολογικά λοιπόν:

Blood Tea and Red String - Κόκκινη Κλωστή Δεμένη μες στο Αίμα Ποτισμένη (Christiane Cegavske, USA): Πολύ μέτριο stop-motion animation με αριστοκράτες ποντίκια,φτωχούς αλλά τίμιους λύκους(αλεπούδες ή κάτι τέτοιο) και ένα βάτραχο.Αν έχετε δει αδερφούς Quay ή Svankmajer δεν έχει καμία τύχη.Κ έκανε και 16 χρόνια να το γυρίσει(?).Δεν θέλω να γίνω κακός αλλά get a job!
Daisies - Μαργαρίτες (Vera Chytilova, Tsechoslovakia - 1966): Ένα απο τα καλύτερα που είδα, σούπερ αναρχικό χιούμορ κ ύφος, πολύ ωραία ιστορία και νοηματικά πιο επίκαιρο απο ποτέ μάλλον.Κατεβάστε το απο κανα p2p τύπου emule.
Μικρού μήκους Α': Φέτος οι μικρού μήκους του φεστιβάλ ήταν η μεγαλύτερη απογοήτευση.Η απόλυτη μετριότητα.Ξεχώρισαν ελάχιστα.
a Darkness Swallowed - Βουτιά στο Σκοτάδι (Betzy Bromberg, USA):Έλεος!!Οι πειραματίλες πάντα είναι του ύψους ή του βάθους αλλά αυτό έπιασε πάτο για πλάκα.Τύπισσα προσπαθεί να πιάσει το νόημα του κόσμου τραβώντας τις λεπτομέρειες της φύσης.Σαν να προτοαγόρασες κάμερα και να τραβάς ότι μαλακία σου κατέβει στο κεφάλι απο πολύ κοντά, γιατί σου φαίνεται ωραίο.βάλε και άθλια μουσική κ είσαι έτοιμος για φεστιβάλ..Ευτυχώς είχε και μια μικρού μήκους του Jay Rosenblatt που οπτικοποιούσε πανέμορφα ένα ποίημα.Αξίζει ο Rosenblatt πάρα πολύ.Αν τυχόν πετύχετε κάπου το "Phantom Limb" ή το "Human remains" δείτε τα οπωσδήποτε(Και πείτε το κ σε μένα για να τα ξαναδώ ;)).
A Short Film About the Indio Nacional - Μια Σύντομη Ιστορία Για Ένα Συνηθισμένο Ανθρωπο (Raya Martin, Filippines): Για κάποιο ανεξήγητο λόγο οι Φιλιππινέζοι ανακάλυψαν τον βωβό κιν/φο το 2005 και 'γω σαν το μαλάκα ψάρωσα απο το πρόγραμμα που έλεγε ότι μοιάζει με Guy Maddin και πήγα να το δω.Καμία σχέση προφανώς.
L' Iceberg - Το Παγόβουνο (Dominique Abel, Fiona Gordon, Bruno Romy, Belgium): Πολύ καλό χιούμορ απο το Βέλγιο και τρεις πρώην κλόουν που πλέον γυρνάνε ταινίες να κινούνται μεταξύ παντομίμας και της απόλυτης σουρεαλιστικής ιστορίας.Μακάρι να βγει σε κανα dvd.
Den Brysomme Mannen - Ένας Διαφορετικός Άνθρωπος (Jens Lien, Norway): Αυτοί οι σκανδιναβοί νομίζω ότι δεν με απογοητεύουν ποτέ!Πολύ ιδιαίτερο, κάπου μεταξύ των κοινωνικών αρχών του Roy Andersson και τον ονειρικό κόσμο του Delicatessen!Καλή φάση.
The Pervert's Guide to Cinema - Κινηματογραφικός Οδηγός Για Διεστραμμένους (Sophie Fiennes, UK):Έπος!Ο φιλόσοφος/ψυχαναλητής Ζίζεκ δίνει την ερμηνεία του για κάποια απο τα έργα του 20ου αιώνα (απο Τσάπλιν κ Ταρκόφσκι μέχρι μάτριξ κ fight club) και καταλήγει στο συνολικό συμπέρασμα για το λόγο που παρακολουθούμε σινεμά.Θα ήθελα να τον παρακολουθώ σε κάποιο αμφιθέατρο ή να πίνουμε μπύρες παρέα και να μιλάει για ώρες.
La Niebla en las Palmeras - Ομίχλη στα Φοινικόδεντρα (Lola Salvador, Carlos Molinero, Spain): Ευτυχώς έσωσε την κατηγορία "σινεμά στο όρια". Πανέξυπνο κ ευρυματικό, ξεκινάει σαν ένα ντοκιμαντέρ/ψευτοντοκιμαντέρ και καταλήγει σε θεωρίες για τη μνήμη και τη σχέση ανθρώπου-φωτογραφίας.Και όλα αυτά με σχεδόν αποκλειστικά αρχειακό υλικό.
The Science of Sleep (Michel Gondry, France):Ο Gondry είναι θεός βασικά.Γλυκόπικρος όσο οι belle & Sebastian στα καλά τους και πιο παιχνιδιάρης απο ποτέ.δείτε το στάνταρ,βλέπε και το πόστ της new in Town απο κάτω.
Μικρού μήκους Β': Όπως μικρού μήκους Α' και χειρότερα.
La Battaglia di Algeri - Η Μάχη της Αλγερίας (Gillo Pontecorvo, Algeria/Italy - 1966): Πολύ ωραία μυθοπλαστική αναπαράσταση της απελευθέρωσης της Αλγερίας απο τους Γάλλους με πολλά βραβεία και μεγάλη φήμη,Αξίζει πραγματικά.
Scorpio Rising (Kenneth Anger, 1963)-Pink Narcissus - Ροζ Νάρκισσος (James Bidgood, 1971): Δεν κατάλαβα γιατί η ταινία του Anger έχει αποκτήσει τέτοιο μύθο,μόνο το μοντάζ και η χρήση της μουσικής ίσως αξίζαν.Για ιστορικούς λόγους και μόνο. Το pink narcissus δεν το είδα ολόκληρο αλλά αν σας ψήνουν φιλήδονα αγοράκια στο απόλυτο ροζ να κοιτιούνται στον καθρέφτη και να γλύφουν τα δάχτυλα τους,μπορεί να σας αρέσει.

Αυτά, άντε και του χρόνου...

Στο μυαλό του MICHEL GONDRY

click στην εικόνα

Υπέροχες trash art καταστάσεις σε ένα σουρεαλιστικά ονειροπόλο περιβάλλον και ε-ξαι-ρε-τι-κό χιούμορ που "χτυπάει"από το πουθενά..
Απλά το λάτρεψα...

(..και για να μην ακούγομαι σαν καμένος κριτικός κινηματογράφου.. έργο γαμώ.)

για όσους δεν το πρόλαβαν.. προσεχώς.

ΜΠAΜΠΟΥΛA ΜΟΥ.. (drop dead stylish)

http://www.baboulas.gr/menu.html