Τρόποι ψαρέματος α : το δίχτυ (πολιτικό σχόλιο που βρήκε το δρόμο του)

Πριν απο ενα μήνα περίπου κατέβαινα ενα πεζόδρομο στο Κουκάκι χαζεύοντας τον κόσμο και μιλώντας με τον εαυτό μου.Που και που,όταν βυθίζομαι σε αυτή την κατάσταση, ξαφνικά σαστίζω και κοιτάω γύρω μου λίγο παρανοϊκά ,προτού συνεχίσω το meditatio με τον καλό μου άγγελο, γιατι ξέρω οτι υπάρχει η πιθανότητα o διάλογος (επειδή ακριβώς είναι πολύ ζωντανός) να καταλήξει να γίνεται φωναχτά και αυτό θα ήταν μάλλον άβολο σε μια γεμάτη απο κόσμο πλατεία.Παρόλα ταύτα το κάνουν αυτό οι άνθρωποι αν και συνήθως όταν γίνεται σε κοινή θέα προκαλούν την αμηχανία που δημιουργούν οι τρελοί στους λογικούς.Δε γίνεται εύκολα σεβαστή η προσπάθεια του ανθρώπου να συγκεράσει τις αντιθέσεις μέσα του.Αυτή όπως η εξωτερίκευση είναι φυσιολογική και καθόλου σημάδι τρέλας.Είναι αυτή η φυσική πορεία των πραγμάτων να αποκτήσουν υπόσταση, να υλοποιηθούν κατά κάποιο τρόπο.Ας πάρουμε για παράδειγμα οτιδήποτε γεννιέται.Τα φυτά,τα ζωάκια,τα ανθρώπινα μωρά.Η σύλληψή τους γίνεται στο σκοτάδι και την υγρασία.Εξίσου και η κύησή τους.Είναι αόρατη,προστατευμένη στον κρυψώνα των εσωτερικών οργάνων,εκεί βαθιά στη  μάνα γη.Και όταν έρθει η ώρα και είναι έτοιμα να ανταπεξέλθουν στο ελάχιστο στις απαιτήσεις του κόσμου αυτού,εξωτερικεύονται.Λουλούδια φυτρώνουν,μωρά γεννιούνται και αυγά σπάνε.

Το παραδοσιακό σπάσιμο των αυγών το πάσχα μου θύμιζε πάντα ενα περιστατικό απο τον Κόκορα του Αρκά του οποίου το νόημα περίπου είναι οτι ο κόκορας συναντάει ενα αυγό και το ρωτάει "ποιός είναι εκει μέσα?".Το όν μεσα στο αυγό απαντάει τότε "καποιο λάθος κάνεις εγώ είμαι έξω και εσύ είσαι μέσα".Αυτό δημιουργεί αφόρητο εκνευρισμό στον κόκορα μια και προκειται για μια εξόφθαλμη ανατροπή της πραγματικότητας του.Σε εμάς προκαλεί για τους ίδιους λόγους γέλιο.

 Το χιούμορ (αγγλοσαξονική λέξη που σημαίνει πνεύμα) συνήθως λειτουργεί έτσι, ανατρέποντας την  συνθήκη εκείνη που η κοινή λογική αποδέχεται ως πραγματικότητα.Είναι επίσης ενδεικτικό των πνευμάτων η ανατροπή της λογικής.Τα poltergeist για παράδειγμα είναι πνεύματα που κάνουν φάρσες.Ορίστε μερικές προσβολές της λογικής : μια οπτασία σε μια μισοφωτισμένη σκάλα,ενα φάντασμα,ενας νεκρός που επέστρεψε.

Η συμβολική αναφορά στην ανάσταση του Χριστού είναι ουσιαστικά ο λόγος που διατηρήθηκε  το χριστιανικό έθιμο του τσουγκρίσματος των πασχαλινών αυγών.Η λέξη αναγέννηση ίσως είναι πιο κοντά στο νόημα ψυχολογικά, μια και σαν λαός έχουμε κόμπλεξ με τη λέξη ανάσταση,και αυτό είναι εύλογο γιατι μας θυμίζει τη σαπίλα του εκκλησιαστικού μηχανισμού που απενδύθηκε ως τις μέρες μας κάθε πνευματικότητα και στη θέση τους φόρεσε μια ψυχαναγκαστική σοβαροφάνεια και την κοσμικότητα.Η σοβαρότητα είναι το καταφύγιο των ρηχών ανθρώπων όπως λέει και ο chaka-khan  και η εκκοσμίκευση της ίδιας της θρησκείας είναι το μεγάλο αμάρτημά της,τη στιγμή που ο διαχωρισμός απο το κράτος θα έπρεπε να είναι μια απο τις αρετές της.Ωστόσο ο Χριστός (του οποίου ομοίως το όνομα συνειρμικά παραπέμπει πια περισσότερο στη γνωστή βρισιά παρά σε αρχετυπική φιγούρα) συνεχίζει να αναγεννάται κάθε χρόνο σπάζοντας τον τάφο του όπως τα αυγά που τσουγκρίζουν οι χριστιανοί μεταξύ τους.Ετσι συμμετέχουν στη ζωή του χριστού, στη ζωή δηλαδη.Η ζωή εν τάφω είναι μεταξύ άλλων και η κύηση μιας νέας ζωής.Τότε δηλαδή που από το σκοτάδι ξεπετιέται το φώς και καρποί ανοίγουν, μωρα κλαίνε, γονείς δακρύζουν.

Τα δάκρυα είναι εξωτερικευμένα συναισθήματα που βρήκαν το δρόμο τους και υλοποιήθηκαν.Όταν κάποιος δακρύζει είναι επειδή τον συνεπήρε ένα συναίσθημα που σαν παλίρροια εβγαλε απο το βυθό
κοράλλια,φύκια,τα παπούτσια ενός ψαρρά και μερικές φορές ενα καύκαλο αχινού. Σαν να λέμε γεγονότα και περιεχόμενα που η ψυχή αντιλήφθηκε και ήρθε η ώρα τους να γίνουν συνειδητά.Με τον ίδιο τρόπο εργάζονται όλα στη φύση.Δέντρα,ηφαίστεια ,οι άνθρωποι και οι απόψεις τους,η γη.Κοντολογίς η ζωή η ίδια φορώντας το στέμμα της φύσης.

Στη φύση δεν υπάρχει καλό και κακό.Τετριμμένο και κλισέ.Αυτή η γνώση είναι ένα ανθρώπινο κτήμα εδώ και πολύ καιρό.Ακόμα και πολύ παλιά οι πρώτοι θεολόγοι παρότι ίσως παρερμήνευσαν από κάποια ιστορική αναγκαιότητα τους εαυτούς τους ,έδειξαν ότι το πρόβλημα του καλού και του κακού είναι στην ουσία ένας συμβολικός μύθος.Για τους χριστιανούς δεν υπάρχει κακό εκ φύσεως.Για εκείνους το κακό είναι ένα φυσικό συνεπακόλουθο της ελεύθερης βούλησης και αργότερα για τον Νίτσε ανθρώπινη προβολή , δηλαδή δίλημμα της ηθικής και όχι της ίδιας της ζωής. Εδώ για τους χριστιανούς που είναι πραγματικά μυημένοι στα μυστήρια της θρησκείας τους (δηλαδή αρνιά και όχι πρόβατα) υπάρχει μια μυστική σκιώδης αναλογία με την Αποκάλυψη του Ιωάννη.Τελεολογικά εκεί δίνεται η υπόσχεση της νίκης του φωτός πάνω στο σκοτάδι.Περιορίστηκαν τότε να εξετάζουν το ζήτημα ηθικά παρότι εδώ κατι περίεργο συμβαίνει. Αιώνες θεολόγων δεν κατάφεραν να παρατηρήσουν οτι στη γένεση γράφει "καὶ εἶπεν ὁ Θεός· γενηθήτω φῶς· καὶ ἐγένετο φῶς. ⁴ καὶ εἶδεν ὁ Θεὸς τὸ φῶς, ὅτι καλόν· καὶ διεχώρισεν ὁ Θεὸς ἀνὰ μέσον τοῦ φωτὸς καὶ ἀνὰ μέσον τοῦ σκότους. ⁵ καὶ ἐκάλεσεν ὁ Θεὸς τὸ φῶς ἡμέραν καὶ τὸ σκότος ἐκάλεσε νύκτα. καὶ ἐγένετο ἑσπέρα καὶ ἐγένετο πρωΐ, ἡμέρα μία." Ο θεός την πρώτη μέρα γέννησε το φώς αλλα απλά διαχώρισε το σκοτάδι απο αυτό. Μοιάζει σαν να ήταν ενωμένο το σκοτάδι με το φώς και σίγουρα όταν εξέτασε τι έκανε ,καθόλου δεν είδε το σκότος "ὅτι καλόν" . και ακριβώς επειδή είναι πολύ περίεργο το χωρίο για του ηθικολόγους του χριστιανισμού , δεν το παρατήρησαν. Γιατι η αλήθεια είναι οτι ο άνθρωπος είναι μια οντότητα με ξεχωριστή ικανότητα επεξεργασιας του γεγονότος οτι χωρίς τη μεσολάβηση της θέλησής του παραείναι οργανωμένη σαν οντότητα μεσα σε ένα χαωτικό σύμπαν και έτσι σαν τον κόκορα που απεχθάνεται την ανατροπή της λογικής ,διώχνει μακρυά του οτιδήποτε τον αποδιοργανώνει απο το κλειστό σύστημα που ονομάζει με την ευρεία έννοια επιβίωση. Η επιβίωση είναι,ας το πούμε έτσι τώρα,όχι τόσο η δική μας άποψή για το τι θα θέλαμε να είναι η ζωή, αλλα το αυτούσιο γεγονός της πραγματικότητας.Είναι το μονοπάτι που πρέπει πάσει θυσία να περπατήσεις μιας και τι να κάνουμε τώρα , τα έφερε έτσι η ζωή και είσαι ζωντανός.

Μείνε στο μονοπάτι" λέει ενας άραβας σούφι (του οποίου το όνομα θα θυμηθώ και θα συμπληρώσω ατγότερα).Και συνεχίζει "αν βγείς απο αυτό θα χαθείς.Και αν αλλάξεις τα σημάδια στο δρόμο τότε θα είσαι κακοποιός"

Κακοποιός για τον νόμο είναι αυτός που οφείλει να ξέρει το νόμο και να μην τον καταπατήσει.Με άλλα λόγια να ξέρεις τι πρέπει να κάνεις. Μιλάμε εδώ ασφαλώς για την εμπειρία της ζωής που οδηγεί σε έλλειψη επίγνωσης και όχι για την παραβατική συμπεριφορά μεσα στην οργανωμένη κοινωνία. Αυτό ήταν ένα αιώνιο πρόβλημα της επιστήμης της κοινωνιολογίας.Φλερτάρει με τα υπαρξιακά ερωτήματα εξετάζοντας το κλειστό κύκλωμα των κοινωνιών. Μέσα σε ενα κλειστό σύστημα ο άνθρωπος ξεχνιέται και νομίζει ότι οι απαντήσεις είναι πάντα μεσα σε αυτό που έχει πλαισιώσει με το νου. Πρόκειται για μια αρχέγονη απάτη και για αυτή ακριβώς θα σας μιλήσω.

Αν κάποιος σε εξαπατήσει μόνο τότε υπάρχει απάτη να αντιληφθείς. Αν δουλέψεις τότε θα πάρεις νόμιμα χρήματα.Αν δεν έχεις κλειδωμένη μια πόρτα δεν χρειάζεσαι κλειδί. Στην ομοιοπαθητική για να αντιμετωπίσεις μια αλλεργία χρησιμοποιείς το υλικό εκείνο που σου προκαλεί την αλλεργία. Με αυτό το σκεπτικό ο βασιλιάς Μιθριδάτης έπινε κάθε μέρα μικρές αλλα αυξανόμενες δόσεις δηλητήριο ώστε να αποκτήσει ανοχή. Γιατι να το κάνει αυτό κάποιος αν όχι επειδή φοβάται οτι θα τον δηλητηριάσουν? Τελικά ο μύθος λέει οτι αφού ηττήθηκε από τον Πομπήιο, ο Μιθριδάτης προσπάθησε να αυτοκτονήσει χρησιμοποιώντας δηλητήριο αλλά το σώμα του τον αντιμετώπισε όπως οι βοσκοί εκείνο το βοσκόπουλο που φώναζε συνέχεια λύκοοοοοος λύκοοοοοος.Η απόπειρά του απέτυχε λόγω της ανοσίας που είχε καταφέρει να αναπτύξει και τελικά ζήτησε απο εναν στρατιώτη να τον σκοτώσει με το σπαθί του. Θέλω να πώ. Φοβόταν το θάνατο αυτός ο άνθρωπος και όχι το δηλητήριο.Προσωπικά γνωρίζω πολλούς που θα μείνουν αθάνατοι αλλά κανείς δεν ανέπτυξε ανοσία στο θάνατο. Με αυτή τη διατροφή λοιπόν ο Μιθριδάτης κατάφερε να ξεφύγει ? με συγχωρείτε για το ρητορικό ερώτημα.

Η ρητορική σαν τέχνη εχει πάντα μια τάση : Να πλέξει έναν ιστό επιχειρημάτων και έτσι να μπλέξει μέσα στα δίχτυα του λόγου τον ακροατή.Και έτσι να τον πείσει ,αφήνοντας απέξω παραμέτρους του ζητήματος που αν λαμβάνονταν υπόψη ίσως να μη γινόταν πειστικός ο ρήτορας. Σήμερα παρακολουθούμε στην Ελλάδα μια τέτοια ρητορική να πλέκεται με καταπληκτική ικανότητα από τις εκλεγμένες αράχνες του πολιτικού μας συστήματος.Τις αναγνωρίζουμε πια σαν αράχνες εφόσον δεν δείξαμε την ικανότητα να προβλέψουμε ότι εκεί που θα καθόμασταν κάτι ύποπτο συνέβαινε. Το πώς όμως πραγματικά θα αντιμετωπιστεί ο κίνδυνος του αραχνοειδούς είναι ένα ζήτημα που πρέπει να κριθεί εκτός ιστού.Όσες λύσεις προταθούν μέσα στον ιστό απλά θα σε μπλέξουν περισσότερο.Για αυτό και η αράχνη το μόνο που μπορεί να κάνει στη μύγα όσο πετάει είναι να της πεί "έλα αγάπη μου εδώ να πιούμε τσάι". Εξαιρούνται κάτι αράχνες που είδα στο national geographic να χρησιμοποιούν ρόπαλο αλλά την πιάνετε τη γενική εικόνα. Υπάρχει ενα δίχτυ που αν μπλέξεις πέφτεις στο λάθος να αναζητήσεις λύσεις εντός του.

Κατεβαίνοντας ενδοσκοπικά τον πεζόδρομο και ενώ άκουγα τον εαυτό μου να μου λέει "ναι αλλά η φόρμα είναι αναγκαία αγόρι μου για να προστατεύσει το νεογέννητο περιεχόμενο" είδα ενα τύπο να πλησιάζει ένα κάδο και από απόσταση 2 μέτρων να πετάει τη μισοφαγωμένη του τυρόπιτα αστοχώντας. Εκείνος τότε απλά γύρισε και έφυγε αφήνοντας την παραπονεμένη τυρόπιτα στο δρόμο."Και μισοφαγωμένη και πεταμένη στο δρόμο" σκέφτηκε εκείνη.Πουτάνα ζωή.

Λοιπόν να ο σύγχρονος Μιθριδάτης.Αυτός ο άνθρωπος έχει αυτό που πρέπει να αποβάλουμε για να εξελιχθούμε σε κάτι πραγματικά προχωρημένο.Γιατί το θέμα δεν είναι ότι αυτός ο άνθρωπος έβαλε το χεράκι του στη μόλυνση του περιβάλλοντος.Είναι ότι διέπραξε ένα συνειδησιακό ατόπημα ακόμα και για τα δικά του σταθμά.Δεν ήθελε ποτέ να πετάξει στα σκουπίδια την τυρόπιτα. Ήθελε απλά να την ξεφορτωθεί από πάνω του.Είχε διαπράξει ατόπημα ήδη πριν πετάξει το σκουπίδι. Προσωπικά θα προτιμούσα να την πέταγε κατευθείαν κάτω.Εκείνος όμως ανελεύθερος από τα κοινωνικά προστάγματα δεν διαχώρισε φως και σκοτάδι.Και δεν εννοώ καθόλου ότι η πράξη του δείχνει άνθρωπο που έχει επίγνωση οτι το καλό και το κακό είναι συμβάσεις άρα είναι ελεύθερος να κάνει αφήσει τη γκρί πινελιά του στο τοπίο της ζωής του.Αυτός ο άνθρωπος είναι βέβαια οποιοσδήποτε από εμας στο κρισιμο εκείνο σημείο της συνέιδησης που είναι φανερό ότι κάτι πάει στραβά.

Το να κάνεις τα στραβά μάτια είναι σε μεγάλο βαθμό το να αλλάζεις τα σημάδια στο δρόμο.Δε μπορείς να αλλάξεις τα σημάδια στο δρόμο αγόρι μου. Τότε η βόλτα στο μονοπάτι γίνεται στρατιωτική παρέλαση και τα σανδάλια σου καλογυαλισμένα άρβυλα. Είναι η πτυχή εκείνη της ανθρώπινης ψυχής που θέλει να επιβληθεί στη ζωή, να έχει τον έλεγχο , που ασκεί βία πάνω στο ίδιο το φαινόμενο της ζωής.Που θέλει να γίνουν τα πράγματα όπως θέλει εκείνος.Ένα κακομοίρικο
φοβισμένο εγώ σε μια απεγνωσμένη κίνηση να υπερβεί την πραγματικότητα.Να περικυκλώσει εκείνος την πραγματικότητα και όχι εκείνη αυτόν. Μιλάμε τόση ώρα όπως καταλάβατε για το φασισμό είτε σαν πολιτειακή άποψη είτε σαν αδυναμία εμπλοκής με τις πραγματικότητες της ζωής. Το αυγό του φιδιού.

Το αυγό του φιδιού είναι καλά κρυμμένο. Επωάζεται χωρίς να γίνεται αντιληπτό. Το ειπαμε ήδη οτι η ζωή πέρα απο ηθικές προβολές σχετικά με το τι είναι καλό και κακό, ακολουθεί πάντα το ίδιο μοτίβο. Προστατεύεται μέχρι να είναι έτοιμη η ζωή να βγεί στο φώς.Στην πραγματικότητα τα γεγονότα που ζήσαμε τις τελευταίες μέρες μας έκαναν να αντιληφθούμε οτι ζούμε ενα επαναλαμβανόμενο εφιάλτη που θέλει κάτι να μας πεί αλλα εμείς δεν καταλαβαίνουμε τι. Ορίστε ο συμβολικός μύθος της εποχής μας. Η Κοινωνία μας ολόκληρη έχει μπλεχτεί στον ιστό μιας αράχνης και προσπαθεί να βρει λυσεις πως θα βγει από την παγίδα στην οποία έπεσε μόνη της. Η αράχνη εξάλλου το μόνο που έκανε ήταν να πεί "ελα". Η αδυναμία μας να αντιληφθούμε οτι οι λύσεις που ψάχνουμε είναι κομμάτι του προβλήματος οδήγησε σε αργή επώαση νεοναζιστικών φαινομένων. Ειναι πασιφανές οτι η πηγη αυτού του ζητήματος παραμένει ενεργή αλλιώς δε θα ξανάβλεπε το φώς.Σιχαίνομαι τις παρομοιώσεις που σε κάνουν να μοιάζεις με σοφό ενώ δεν είσαι αλλα η αλήθεια είναι οτι η θάλασσα με την παλίρροια βγάζει μόνο ότι έχει ήδη μέσα της.Αυτή είναι η πραγματικότητα.

 Πραγματικά μπορώ να καταλάβω πάρα πολύ καλά γιατί έμεινε έκπληκτη η ελληνική κοινωνία από τα ποσοστά που πήρε η Χρυσή Αυγή στις εκλογές.Άλλωστε μόνο ο πρωτόγονος έμενε έκπληκτος μπροστά στην αυγή κάθε φορά που ερχόταν η ώρα της. Πρέπει να περάσει πολλά συνειδησιακά εμπόδια ο άνθρωπος μέχρι να καταλάβει οτι οσο υπάρχει μερα και νύχτα θα υπάρχει και αυγή.Και όσο υπάρχει καλό θα υπάρχει και κακό.Καθόλου κλισέ και κοινή γνώση δεν είναι όλα αυτά.Είμαστε απλά εξυπνάκηδες της γνώσης και δεν απέχουμε καθόλου από τους απολογητές θεολόγους του χριστιανισμού.Κάνουμε λάθος εξ ορισμού στο να απολογηθούμε και όχι να δηλώσουμε. Παρερμηνεύσαμε και εμείς τον εαυτό μας και δώσαμε λόγο ύπαρξης στην άνοδο νεοναζιστικών φαινομένων.Δεν τους επιτρέψαμε απλά την εκδήλωση, εμείς τα δημιουργήσαμε.Εξού και το πρώτο πράγμα που σκεφτόμαστε σαν λύση είναι η βία εναντίον των φασιστών.Η ίδια νοοτροπία ελέγχου που κάνει τρομαχτικούς τους φασίστες επωάζεται πάλι μέσα μας σιωπηλά.Για αυτό η βία είναι φαύλος κύκλος και όχι λύση.Διότι ο ίδιος τρόμος για έλεγχο ανακυκλώνει τα φαινόμενα.Το χειρότερο από όλα θα ήταν μεσα στο δίχτυ μας να πούμε ότι το πρόβλημα είναι η Χρυσή Αυγή. Τότε απλά διαιωνίζουμε τη μετάθεση του προβλήματος από εμάς στους άλλους, δηλαδή των ευθυνών μας για τη συντήρηση μιας κοινωνίας με αδιέξοδες αξίες που οδηγούν στα ίδια προβλήματα. Αυτές τις ευθύνες βλέπουμε τώρα να τις μεταθέτουν οι ρήτορες της νέας εποχής στα παιδιά που δημιούργησαν.

Και οταν λεω ρήτορες της νέας εποχής εννοώ φίλοι μου εκείνη τη φωνή τη δική σου που θάβει τη φωνή που προσπαθεί να αναρριχηθεί από την ψυχή σου και εσύ κάπως έτσι κατεβαίνεις τον πεζόδρομο στο Κουκάκι με το κεφάλι χαμηλά και σκέφτεσαι "θεέ μου τι ντροπή,  και αμα με περάσουν για τρελό ?"

Επιστολή προς Κορινθίους

Απευθύνομαι σε σας, ενώ με τα ίδια περίπου λόγια θα μπορούσα να απευθυνθώ σε όλους τους υπόλοιπους που ψήφισαν Χρυσή Αυγή. Δεν πειράζει όμως, θα καταλάβουν όλοι.

Ο νομός σας έδωσε στη ΧΑ ακριβώς 11.299 ψήφους με ποσοστό 11,98% που ήταν και το μεγαλύτερο που έλαβε πανελλαδικά.

Μόλις πριν λίγα χρόνια, το 2009, αυτοί που ψήφισαν ΧΑ στον Νομό Κορινθίας ήταν 211 άνθρωποι. Από το 211 στο 11.299 είναι ένας δρόμος μακρύς και εσείς τον περπατήσατε. Είμαι σίγουρος ότι ελάχιστοι από σας είναι γνώστες ή και οπαδοί της ναζιστικής ιδεολογίας που εκφράζει η ΧΑ. Από την άλλη, υπάρχουν λίγοι ανάμεσά σας που πιστεύουν στις αρχές του ναζισμού και του μίσους αλλά με αυτούς δεν κάνω διάλογο. Είναι το στεγανό της δικής μου ιδεολογίας και ενδεχομένως να μπορείτε να με κατηγορήσετε γι αυτό.

Όταν είδα την πρωτιά σας, που ξεπέρασε ακόμα και τη Λακωνία με τους τοπικιστικούς παροξυσμούς της, μου ήρθε στο νου μια επιστολή που σας είχε στείλει ένας άλλος παλιότερα. Τον έλεγαν Παύλο και σας την ταχυδρόμησε γύρω στο 57 μ.Χ.

Δε θα σας μιλούσα για την επιστολή του Παύλου αλλά ξέρω ότι για να δώσετε ψήφο στη ΧΑ, μάλλον είστε υποστηριχτές των αξιών της οικογένειας, της ορθοδοξίας και της πατρίδας. Εγώ ανήκω σε άλλους ιδεολογικούς χώρους που έχουν αξιολογήσει αυτές τις αξίες πολύ χαμηλότερα από άλλες. Ας σταματήσουμε όμως να μιλάμε για μένα.

Στην επιστολή του ο Παύλος σάς έγραφε:

Kι όλα αυτά τα πραγματοποιεί το ένα και το αυτό Πνεύμα, που κατανέμει ατομικά στον καθένα, όπως θέλει. Για παράδειγμα, όπως ακριβώς το σώμα είναι ένα, όμως έχει μέλη πολλά, και όλα τα μέλη του σώματος, ενώ είναι πολλά, αποτελούν ένα σώμα, έτσι κι ο Xριστός. Kι αυτό, επειδή όλοι εμείς - είτε Iουδαίοι είμαστε είτε Έλληνες, είτε δούλοι είτε ελεύθεροι - βαφτιστήκαμε μ'’ ένα Πνεύμα σ’' ένα σώμα, και όλοι σε ένα Πνεύμα ποτιστήκαμε. 

Oπωσδήποτε όμως, το σώμα δεν αποτελείται από ένα μέλος, αλλά από πολλά. Aν έλεγε το πόδι: “Aφού δεν είμαι χέρι, δεν ανήκω στο σώμα”, θα σήμαινε τάχα με τούτο πως δεν ανήκει στο σώμα; Kι αν έλεγε το αφτί: “Aφού δεν είμαι μάτι, δεν ανήκω στο σώμα”, θα σήμαινε τάχα με τούτο πως δεν ανήκει στο σώμα; Aν όλο το σώμα αποτελούνταν από ένα μάτι, πώς θα ακούγαμε; Aν όλο το σώμα ήταν αφτί, πώς θα οσφραινόμασταν; 

Mα το γεγονός είναι πως ο Θεός τοποθέτησε στο σώμα το κάθε μέλος όπως ο ίδιος θέλησε. Kι αν όλα ήταν ένα μέλος, πώς θα υπήρχε σώμα; Mα το γεγονός είναι πως πράγματι υπάρχουν πολλά μέλη αλλά ένα σώμα. 

Eπομένως, δεν μπορεί το μάτι να πει στο χέρι: “Δε σ’ έχω ανάγκη”! Oύτε το κεφάλι να πει στα πόδια: “Δε σας έχω ανάγκη”! Aπεναντίας, τα μέλη του σώματος που θεωρούνται σαν τα πιο ασήμαντα, αυτά είναι που χρειάζονται περισσότερο. Kι εκείνα τα μέλη του σώματος που τα θεωρούμε σαν τα πιο αξιοπεριφρόνητα, τα περιβάλλουμε με μεγαλύτερη φροντίδα. Kαι τα μη παρουσιάσιμα μέλη μας, χρειάζεται να τα φροντίζουμε με περισσότερη λεπτότητα, ενώ τα παρουσιάσιμα μέλη μας δεν έχουν ανάγκη. 

O Θεός, λοιπόν, συγκρότησε το σώμα με συγκερασμό, δίνοντας μεγαλύτερη σπουδαιότητα σ'’ εκείνα που μειονεκτούνε, έτσι που να μην υπάρχει διάσπαση στο σώμα, αλλά να δείχνουν τα μέλη την ίδια φροντίδα το ένα για το άλλο. Έτσι, είτε πάσχει ένα μέλος, συμπάσχουν μαζί του όλα τα μέλη, είτε τιμάται ένα μέλος, χαίρονται μαζί του όλα τα μέλη.

[link]

Θεωρώ ειλικρινά ότι μπορείτε, αφού έχετε πάει σχολείο και έχετε κάνει το μάθημα των νεοελληνικών κειμένων, να απαντήσετε στις ερωτήσεις: Ποια μεταφορά νομίζετε ότι μπορούμε να σχηματίσουμε στο επίπεδο της κοινωνίας μας; Ποιοι είναι σήμερα τα "μειονεκτούντα μέλη" της; Πώς θα εκδηλώνατε εσείς αυτή τη συμπεριφορά στους γύρω σας;

Έχετε δεκαπέντε λεπτά. Καλή επιτυχία.

Αν κάποιος από σας ήταν καλά διαβασμένος στα θρησκευτικά και λίγο πονηρός θα απαντούσε:

H αγάπη μακροθυμεί, επιζητάει το καλό. H αγάπη δε φθονεί. H αγάπη δεν καυχησιολογεί, δεν αλαζονεύεται, δε φέρεται άπρεπα, δεν κυνηγάει το δικό της συμφέρον, δεν κυριεύεται από θυμό, δεν κρατά λογαριασμό για το κακό που της κάνουν, δε χαίρεται για την αδικία, αλλά μετέχει στη χαρά για την επικράτηση της αλήθειας. Όλα τα καλύπτει, όλα τα πιστεύει, όλα τα ελπίζει, όλα τα υπομένει.

H αγάπη ποτέ δεν ξεπέφτει. Eνώ τα άλλα, είτε προφητείες είναι αυτές, θα καταργηθούν, είτε γλώσσες είναι, θα πάψουν, είτε γνώση, θα καταργηθεί. Γιατί μόνο ως ένα βαθμό γνωρίζουμε και ως ένα βαθμό προφητεύουμε. Mα όταν έρθει το τέλειο, τότε το ατελές θα καταργηθεί.

Παιδάκι όταν ήμουνα, σαν παιδάκι μιλούσα, σαν παιδάκι σκεφτόμουν, σαν παιδάκι έβγαζα συμπεράσματα. Mα όταν έγινα άντρας, σταμάτησα να σκέφτομαι και να ενεργώ σαν παιδάκι. Γιατί, πραγματικά, τώρα βλέπουμε απροσδιόριστα σαν σε θαμπό καθρέφτη. Tότε όμως θα δούμε πρόσωπο με πρόσωπο. Tώρα γνωρίζω μονάχα ως ένα βαθμό, τότε όμως θα γνωρίσω τέλεια, όπως ακριβώς μ'’ έχει γνωρίσει ο Θεός.

Aυτά, λοιπόν, που μένουν τελικά, είναι η πίστη, η ελπίδα και η αγάπη. Aυτά τα τρία, με κορυφαία τους, όμως, την αγάπη.

[link]

Αυτή η απάντηση θα έπαιρνε άριστα και είναι μόλις η επόμενη παράγραφος της επιστολής που λάβατε. Μα η Κορινθία λησμόνησε τα λόγια του Παύλου που τόσο την αγάπησε και ψήφισε ναζιστές, καθίκια του κερατά, εχθρούς του ανθρώπου και της ελευθερίας του.

Πρέπει να αποφασίσετε με ποιους είστε. Μαζί μου δεν νομίζω να πορευτείτε χωρίς αυτό να αποτελεί σπουδαίο ζήτημα για την ώρα. Το μεγάλο ερώτημα που πρέπει να απαντήσετε έχει να κάνει με την αντίφαση που κουβαλάτε μέσα σας. Δε χωρά στο ίδιο καλάθι η ορθοδοξία και ο ναζισμός. Δεν σας μίλησα εγώ, ο Παύλος σας μίλησε.

Όρος Αιγάλεω

Αχ, πόσο δύσκολο είναι όταν έρχεσαι αντιμέτωπος με ηθικά διλήμματα. Έρχεται η ώρα που οφείλεις, απέναντι στον εαυτό σου πρωτίστως, να ζυγιστείς και να σημειώσεις τα αποτελέσματα στη μνήμη σου. Αδύνατον να ξεφύγει κανείς από την ίδια του τη μνήμη και την εσωτερική του αξιολόγηση. Το ζητούμενο είναι να θέσεις το πεδίο της μεγάλης μάχης, εκείνη την πεδιάδα ή τις ρεματιές όπου οι δυο στρατοί που σε υπακούουν θα τουφεκιστούν, θα στήσουν παγίδες και θα ξεκοιλιάσουν αλλήλους. Μου θυμίζει κάποια παιχνίδια στρατηγικής για τα οποία γνωρίζω ελάχιστα. Επιλέγεις τον τύπο του στρατιωτικού σώματος, την αρματωσιά, τις θέσεις, την τακτική, τι έφαγαν χτες και άλλες σπουδαίες παραμέτρους για την κρίσιμη στιγμή και αφήνεις το μοντελοποιημένο από τους προγραμματιστές παιχνίδι να "τρέξει" την εξομοίωση. Κάπως έτσι φαντάζομαι να εκτυλίσσεται μέσα μου η διαδικασία επιλογής αποφάσεων.

Από τη μία μάχονται οι ιδεολογικοί σχηματισμοί σου. Απότοκα βαριών αλυσίδων σκέψης, αιτιακές αλληλουχίες που αν αναζητήσεις τις απαρχές τους σε βυθίζουν στα σκοτάδια της προσωπικής σου μεταφυσικής. Ψηλά κάστρα που, άλλοτε κρυμμένος στις επάλξεις τους από ισχνή αβεβαιότητα κι άλλοτε όρθιος και περήφανος πολεμιστής των ιδεών σου, σου παρέχουν την οπτική του κόσμου σου. "Αυτός είμαι", ψιθυρίζεις, μήπως σε ακούσουν κατά λάθος άνθρωποι στους οποίους δεν μπορείς να δικαιολογήσεις τις επιλογές σου. "Αυτός είμαι", βροντοφωνάζεις, όταν κρατάς γερά στα δυο σου χέρια την αναγκαιότητα των συνειρμών σου.  "Είμαι αυτός;", αναρωτιέσαι ακούγοντας την εσωτερική σου φωνή. Και κάπως έτσι αποβλέπεις στο είδωλο της προσωπικής σου ταυτότητας, μέχρι αποδείξεως του επόμενου "εναντίου".

Από την άλλη μάχονται οι πολεμιστές της εφαρμοσμένης ηθικής σου. Η οδυνηρή διαδικασία της διακύβευσης που ενώ διαρκεί ελάχιστα, μα πόσο κάνει ένα ζάρι να σταματήσει την κατρακύλα του (;), φαίνεται χρόνος πολύς και δύσκολος να αντέξεις. Το ερώτημα στέκει σε κατάσταση πλήρους εξάρτυσης, με όλο το μεγαλείο της επιτακτικότητάς του. Αριστερά του φέρει τον υπασπιστή με το όνομα Εδώ και δεξιά του αυτόν με το όνομα Τώρα. Η τριανδρία κατέχει μια μαγική δύναμη που ομοιάζει στο απείκασμα έντονων εικόνων. Όπου κι αν γυρίσεις τα μάτια σου, όση ώρα κι αν τα κλείσεις για να αποφύγεις την εικόνα, αυτή εμμένει να γράφεται μέσα σου. Διαρκώς, σταθερά και με μια επιμονή ψυχαναγκαστικής υφής. Αρχαία τραγωδία για έναν μονάχα θεατή, κι εσύ να κινείς απλά τον Χορό σαν το μπουλούκι του θρυμματισμένου εγώ σου, νομίζοντας εσφαλμένα ότι πράγματι συμμετέχεις. Φενάκες, σου λέω.

Ας αρχίσει η μάχη, λοιπόν. Ό,τι επιλογές έκανες, έκανες. Τώρα δεν υπάρχει για σένα παρά μια θέση στο όρος Αιγάλεω για να δεις τη μάχη σου. Να θαυμάσεις τον εμφύλιο που έστησες εντός σου για να δεις τι τελικά θα έπρεπε να είχες επιλέξει από την αρχή, χωρίς να χρειάζεται να σφαχτούν τα μέλη σου. Η μάχη είναι βίαιη και συ πονάς για κάθε χτύπημα ανεξάρτητα από το ποιος το δέχεται. Πονάει το χέρι σου που σηκώνει το βαρύ σπαθί της ιδεολογίας για να κόψει το κεφάλι του καλού σου σύμβουλου Και-αύριο-τι-θα-ξημερώσει. Πονάει το κεφάλι που κόβεται και αφήνει έναν γδούπο ικανοποίησης για την ακεραιότητά σου, ο Αυτή-είναι-μια-βασική-αρχή-μου χαμογελά. Η μάχη συνεχίζεται, κεφάλια κυλάνε, χέρια και σώματα φυτρώνουν στο χώμα, ο ήλιος δύει και είναι η ώρα να μαζέψεις τα πτώματα. Όλα δικά σου, όλα έχουν το πρόσωπό σου και το βάρος σου. Όλα θάβονται μαζί στον τύμβο που πάνω του θα ρίξεις μια πλάκα με τη σημερινή ημερομηνία για να θυμάσαι άλλη μια μάχη που έχασες ή που κέρδισες ή που έστησες για να παρακολουθήσεις με ασφάλεια. Είσαι ο νεκρός ήρωας, είσαι ο μαρμαροτεχνίτης που σκαλίζει από πάνω σου το μάρμαρο (λευκό για να θυμίζει πάν΄ απ΄ όλα την αγνότητα των κινήτρων σου), είσαι το παιδί που αφήνει στεφάνι.

Ποιος νίκησε; Τι θα κάνεις;

Ξυπνήσαμε;

Μετά τα τελευταία κινήματα, κινητοποιήσεις και λοιπές πολιτικές κινήσεις στην ελλάδα του μνημονίου, αλλά και την υποθετική διάχυτη απογοήτευση των πολιτών προς τα κόμματα εξουσίας, αλλά και το σύνολο των πολιτικών που κατοικοεδρεύουν στη βουλή «των ελλήνων», περίμενα πως στις επόμενες εκλογές θα καταγραφόταν αυτό στις κάλπες με υψηλά ποσοστά συνειδητής εκλογικής αποχής που θα έδειχναν αυτήν την απογοήτευση προς το σύνολο του πολιτικού, αλλά και οικονομικού συστήματος τοπικά και παγκόσμια. Που θα έδειχνε πως δεν είναι το Πασοκ ή η ΝΔ που φταίνε, αλλά όλο αυτό το καραγκιοζιλίκι που λέγεται αντιπροσωπευτική δημοκρατία που ποτέ δεν μου έδωσε την ευκαιρία να αποφασίσω κάτι ο ίδιος που να αφορά τη δική μου ζωή και τη ζωή των ανθρώπων για τους οποίους νοιάζομαι και τους οποίους πονάω. Το μόνο για το οποίο έχω το δικαίωμα να αποφασίσω είναι για το ποιος θα με κυβερνήσει, ακόμα και αν θεωρώ πως ο ίδιος ο τρόπος διακυβέρνησης είναι σάπιος και βρομάει από την κορφή ως τα νύχια.

Ωστόσο, τις τελευταίες μέρες με έκπληξη ακούω φίλους και συντρόφους να μου λένε το αντίθετο, δηλαδή πως ακριβώς: «σε αυτές τις εκλογές πρέπει να ψηφίσουμε»...

Γνωρίζω πολύ καλά πως έτσι όπως έχουν φτιάξει τον εκλογικό νόμο τα περιθώρια είναι λίγα. Είτε απέχεις, είτε ψηφίσεις λευκό ή και μικρά κόμματα, πάλι με κάποιον (μαγικό?) τρόπο επωφελούνται τα μεγάλα κόμματα και συγκεκριμένα αυτό που θα έρθει πρώτο, το οποίο και πριμοδοτείται με επιπλέον έδρες για να καταφέρει, παρά ίσως το μικρό πραγματικό ποσοστό αυτών που θα το ψηφίσουν, να σχηματίσει αυτοδύναμη κυβέρνηση.

Δεν βρίσκω διαφορά στις επιλογές που μου δίνουν. Δεν πιστεύω πως έχει διαφορά αν το κόμμα που ζητά την ψήφο μου έχει «δεξιά» ή «αριστερή» πρόσοψη. «Φιλελεύθερη» ή «εναλλακτική» λογική, αυτό που με ενδιαφέρει είναι ότι συμμετέχει σε αυτό το πολιτικο-οικονομικό σύστημα το οποίο ζει από τον κοινωνικό αποκλεισμό, την εκμετάλλευση και τη φτώχια, τους πολέμους και την κυριαρχία των τραπεζών και των πλουσίων. Δεν μπορώ ηθικά, πλέον, να στηρίξω ένα τέτοιο σύστημα που βασίζεται σε «ρυθμούς ανάπτυξης», «αξιοποίηση» και «ανταγωνισμό», που εντείνει την αλληλοσφαγή και την απανθρωπιά.

Εγώ θέλω να συμμετέχω σε μια κοινωνία ή καλύτερα πολλές κοινότητες που στο πρότυπο των διεθνών ομοσπονδιών θα στηρίζονται σε αξίες όπως είναι η αλληλεγγύη, η ανθρωπιά, η υπευθυνότητα, που θα συμβάλλουν στην πανανθρώπινη πρόοδο, που θα δείχνουν το δρόμο προς τη συνολική απελευθέρωση από τις τεχνικές και πρακτικές της εξουσίας τύπου «διαίρει και βασίλευε». Προσπαθώ, και θέλω να συμβάλλω στη δημιουργία αυτόνομων κοινωνιών και κοινοτήτων που τα μέλη τους ισότιμα θα αποφασίζουν για τις ζωές τις δικές τους και των συνανθρώπων τους εντός και εκτός «συνόρων», χωρίς διαχωρισμούς, μισαλλοδοξία και (φυλετικές, πολιτισμικές, οικονομικές, επιστημονικές και τεχνολογικές «ανωτερότητες».

Και ξέρετε κάτι; Αυτά δεν τα βλέπω να γίνονται μέσα από αυτές τις εκλογές. Αλλά ακόμα ξέρω πως ούτε και εσείς τα βλέπετε να γίνονται μέσα από αυτές τις εκλογές, αλλά πολλοί από εσάς θεωρείτε λύση το «μη χείρον βέλτιστο»... ή ακόμα θεωρείτε τα παραπάνω «ουτοπία»... λέτε πως με την αποχή δεν κερδίζουμε κάτι, ότι η συνειδητή αποχή δεν ξεχωρίζει από την σταρχιδιστική αποχή, ότι θέλει βήμα, βήμα, ότι με την αποχή θα μπει στη βουλή η ΧΑ, ότι... ότι, ότι, ότι... εγώ λέω βαρέθηκα...

Θα ρίχνω την ψήφο μου στον κάδο των αχρήστων!

και θα τη ρίξω έγκυρη μόνο όταν αποφασίσουμε να κατευθύνουμε την ενέργεια, τους πόρους μας και τη σκέψη μας προς μια κατεύθυνση διαφορετική ή όπως λέει το παρακάτω απόσπασμα:

...Όταν τοπικές κοινότητες δρώντας συνολικά –στο πρότυπο των διεθνών ομοσπονδιών– αποφασίσουν την αυτοδιαχείρισή τους και εξετάσουν:

–Με ποιο τρόπο θα προωθηθεί η δημιουργία μορφών δωρεάν ενέργειας προς χρήση όλων.

–Πώς θα ιδρυθεί ένας επενδυτικός συνεταιρισμός που θα χρηματοδοτήσει την οικοδόμησή της.

–Πώς θα τεθεί σε λειτουργία η συλλογική διαχείριση ενός επενδυτικού ταμείου συγκροτημένου με τέτοια χρηματοδοτική συμμετοχή που να καθιστά δυνατή την άρνηση των μικρών και μεσαίων εισοδημάτων να καταβάλλουν τους δασμούς και τους φόρους που επιβάλλει το Κράτος-μπάνγκστερ.

–Πώς θα γενικευθεί η κατάληψη των εργοστασίων και η διαχείρισή τους από τους εργαζόμενους σε αυτά.

–Πώς θα οργανωθεί μια τοπική παραγωγή που θα προορίζεται για κατανάλωση από τις τοπικές και τις ομόσπονδες κοινότητες, ώστε να γλιτώσουμε από τις κομπίνες της αγοράς και να εξασφαλίσουμε σιγά σιγά τη δωρεάν διάθεση των αγαθών επιβίωσης, που καταργεί το χρήμα. (Μην πείτε πως είναι ουτοπία! Αυτό ακριβώς έκαναν το 1936 οι ελευθεριακές κοινότητες της Καταλονίας και της Αραγoνίας, πριν να τις συντρίψουν οι κομμουνιστές.)

–Πώς θα διαδοθεί η ιδέα και η πρακτική αυτού του δωρεάν που είναι το μόνο απόλυτο όπλο απέναντι στο εμπορευματικό σύστημα.

–Πώς θα ευνοηθεί η εξάπλωση των λεγόμενων βιολογικών αγροκτημάτων και η διείσδυσή τους μέσα στις πόλεις.

–Πώς θα πολλαπλασιαστούν μικρές σχολικές μονάδες γειτονιάς, απ’ όπου να έχουν εξοριστεί οι έννοιες του συναγωνισμού, του ανταγωνισμού και της αλληλοσφαγής. Ουτοπικό; Όχι. Στο Μεξικό, στο Σαν Κριστομπάλ, το Πανεπιστήμιο της Γης προτείνει μια δωρεάν εκπαίδευση στους πιο διαφορετικούς τομείς (συν τους παραδοσιακούς: εργαστήρια τσαγκαράδων, μηχανικών, ηλεκτρονικών, σιδηρουργίας, φυσικής καλλιέργειας, μαγειρικής, μουσικής, ζωγραφικής κτλ). Η μόνη απαιτούμενη ιδιότητα είναι η επιθυμία για μάθηση. Δεν υπάρχουν διπλώματα, αλλά ζητιέται από αυτούς «που ξέρουν» να μεταδίδουν δωρεάν και παντού τις γνώσεις τους.

–Πώς θα προικιστούν οι τοπικές κοινότητες με υγειονομικούς σταθμούς, όπου θα μπορεί να εξασφαλίζεται η βασική περίθαλψη με τη βοήθεια αγροτικών και συνοικιακών γιατρών.

–Πώς θα οργανωθεί ένα δίκτυο δωρεάν μεταφορών, που να μη μολύνει.

–Πώς θα τεθεί σε λειτουργία μια ενεργή αλληλεγγύη με στόχο τα παιδιά, τους γέροντες, τους αρρώστους και τους αναπήρους, τα άτομα με νοητικές δυσκολίες.

–Πώς θα φτιαχτούν εργαστήρια καλλιτεχνικής δημιουργίας ανοιχτά σε όλους.

–Πώς θα μετατραπούν τα σουπερμάρκετ σε αποθήκες, όπου τα προϊόντα, τερπνά και ωφέλιμα, θα ανταλλάσσονται με πράγματα ή με υπηρεσίες, με στόχο να εξαφανιστεί το χρήμα και η εξουσία.

Τότε θα ψηφίσω. Με πάθος!!!

Αναδημοσίευση από το κείμενο του Raoul Vaneigem στο http://classwar.espiv.net/?p=3022

23 Απριλίου

(Ισημερία ±40 ημέρες)

Όπως και να το δει κανείς, εφόσον βρισκόμαστε πάνω στη γη, απ' εδώ μόνο μπορούμε να μιλάμε. Αν υποθέσουμε ότι παίρνουμε ένα διαστημόπλοιο και πάμε μια καλή βόλτα στο σύμπαν, εκεί δε θα βρούμε ούτε ισημερίες, ούτε ηλιοστάσια, ούτε άλλες κοσμολογικές συγκυρίες. Δεν υπάρχουν σπανιότητες, δεν υπάρχει μια θέση για να βλέπεις τον κόσμο.

Για μας όμως υπάρχει. Κι έτσι οι παλιοί άνθρωποι, αφού παρατήρησαν τις κανονικότητες του κόσμου μας, άρχισαν να ορέγονται μεταφυσικές γεύσεις, τελετές, θρησκείες και άλλα τέτοια όμορφα πράγματα. Σαν σήμερα, λοιπόν, μερικοί πρόγονοι της ανατολικής Ευρώπης και της νοτιοανατολικής λεκάνης της Μεσογείου, ορέχτηκαν να γιορτάσουν την επιστροφή της άνοιξης. Θα μπορούσε να υποτεθεί ότι η  ομοιότητα στον εορτασμό μεταξύ τους προκύπτει από τη μεγάλη παραμονή της οθωμανικής κυριαρχίας στα μέρη αυτά. Διατηρείται σε όλο το σλαβικό στοιχείο, τους Ρομά (όπου κι αν βρίσκονται), τους Τούρκους, τους Νεοέλληνες, τους Βούλγαρους και άλλες εθνοτικές ομάδες. Επειδή όμως ριζώνει πολύ πιο παλιά, θα ήταν ασφαλές να πούμε απλά ότι μοιράζονται μια κοινή αρχή.

Hidirellez είναι η τούρκικη λέξη που παράγει τις διάφορες εκδοχές στις άλλες γλώσσες, Ederlezi, Herdeljez, Erdelezi. Προκύπτει ετυμολογικά από την ένωση των δύο ονομάτων των προφητών Hizir και Ilyas, τη στιγμή που συναντήθηκαν πάνω στη γη. Μα αυτό θυμίζει έντονα μια άλλη συνάντηση σε μια άλλη μυθολογία. Είναι η συνάντηση της μητέρας Δήμητρας με την κόρη της Περσεφόνη όταν η Κόρη επέστρεψε από τον κάτω κόσμο για να σηματοδοτήσει την άνοιξη. Είναι συναρπαστική η ομοιότητα των πολιτιστικών καταβολών όταν ξύσεις λίγο την επιφάνεια των διαφορών τους.

Σε όλους τους πολιτισμούς η έλευση της άνοιξης προσδιορίζεται από την κίνηση του ήλιου και τον χρόνο παραμονής του πάνω απ' τον ορίζοντα, δηλαδή από τη διάρκεια της ημέρας. Στα μέρη που γιορτάζουν το Ederlezi, αυτό γιορτάζεται με λουλούδια, με την καθαριότητα των σπιτιών εν αναμονή της "επίσκεψης" του προφήτη, με τη χρήση νερού, με παιχνίδια τύχης για τα κορίτσια, και φυσικά με μουσική, με χορό και με εορταστικό φαγητό.

Οι περισσότεροι από μας, μάθαμε το τραγούδι Ederlezi από την ταινία "Ο καιρός των τσιγγάνων" του 1988. Παρόλ' αυτά, η προσωπική μου άποψη είναι ότι η ψυχή του τραγουδιού φτερουγίζει σε μια βουλγάρικη ζωντανή εκτέλεση, που ήδη -ενώ την ακούω τώρα- μου έχει κάνει τα μάτια υγρά. Τέσσερα κορίτσια με τις παραδοσιακές φορεσιές, με χρώματα γόνιμα, με ταπεινό παράστημα, όσο κι αν o όρος φάινεται αντιφατικός εν τοις όροις, υμνούν την άνοιξη.

Ένα σχόλιο που βρήκα πιο κάτω από το βίντεο μου θύμησε λίγο τις ιδέες του Ρήγα για τη βαλκανική ένωση των λαών της χερσονήσου. Δε βαριέσαι, το θέμα είναι να ενώσουμε τα πλήθη των κρατών κι όχι τα κράτη. Το σχόλιο τα λέει καλά:

Enough with the nationalistic crap. Serbian, Greek, Bulgarian, Turkish, Albanian, Gipsy, whatever. All Balkan. This is a great song. You cry when you listen to it, it reminds you where you came from. So enjoy!!!

MrZvlads 7 months ago 43 

Στο ορθόδοξο δόγμα η νίκη της άνοιξης συμβολίζεται με το σκότωμα του δράκου από τον αηγιώργη. Η αισθητική αξία κάθε μύθου αντανακλά τη φαντασία του λαού που το φέρει στην παράδοσή του. Θα ήταν πιο σύμφυτο αν η γονιμότητα νικούσε το δύσκολο χειμώνα με μια θηλυκή μορφή παρά με έναν πολεμοχαρή νέο όπως παρουσιάζεται ο αηγιώργης. Αλλά γι' αυτούς του λόγους οι μονοθεϊστικές θρησκείες χωλαίνουν σε καλαισθησία και φυσικότητα. Πρόβλημα τους, θα μου πείτε, και θα έχετε δίκιο. Όμως η αισθητική τους μου επιβάλλεται ως κυρίαρχη και γω πρέπει να τους πω ότι είναι χάλια.

Οι στίχοι:

Sa me amala, oro khelena, Oro khelena, dive kerena. 

Sa o Roma daje, Sa o Roma babo babo, Sa o Roma o daje, Sa o Roma babo babo, 

Ej, Ederlezi, ederlezi. Sa o Roma daje. 

Alo teno daje, amaro dive, Amaro dive, Ederlezi.

Sa me amala, oro khelena, Oro khelena, dive kerena. 

Sa o Roma daje, Sa o Roma babo babo, Sa o Roma o daje, Sa o Roma babo babo, 

Ej, Ederlezi, ederlezi. Sa o Roma daje. 

  Sa me amala, oro khelena, Oro khelena, dive kerena. 

Οι αναρχικοί πρέπει να καταλάβουν ότι ο εχθρός τους είναι ο μικροαστός και όχι ο μπάτσος...

...ο μικροαστός της διπλανής πόρτας, ο μικροαστός που έχουν μέσα τους. Η προφανής χρήση του λόγου, οι καθηλώσεις που παράγει η ελληνική οικογένεια, οι οχυρώσεις και τα ψευδοδιλήμματα που προκύπτουν από αυτές.
το θέμα είναι να ανοίξεις το μυαλό σου όχι να τακτοποιήσεις τη συνείδησή σου αντιδρώντας σε κάποια όρια δημιουργώντας νέα.
να αγαπάτε, να μην αντιδράτε

ακολουθεί πολιτική διαφήμιση...
...
...
η πολυπλοκότητα της κοινωνίας μας απαγορεύει τις γενικεύσεις και τις θέσεις

ΠΠΔΧ

Κύριο μέλημά μου είναι να μην ολισθήσω σε καμία συναισθηματική πρόταση.

Θέλω μόνο να σκεφτώ περί της ποιότητας της πολιτικής πράξης που επιτέλεσε ο Δ. Χ.

Θα σκεφτώ μία μόνο πτυχή της.

Αυτή του χώρου κι μάλιστα πολύ στενά.

Ξαφνικά μου ήρθε μια χωρική ανάλυση από το παρελθόν.

Η κάτω και η πάνω πλατεία Συντάγματος.

Ο Δ. Χ. επέλεξε να επιτελέσει την πράξη του στην κάτω πλατεία.

Ο χώρος αυτός είναι συνυφασμένος με την οριζόντια επικοινωνία όσων βρέθηκαν εκεί όλο αυτό το διάστημα. Πομπός και δέκτης είμαστε εμείς.

Στην πάνω πλατεία η απεύθυνση ήταν προς τη βουλή και τους πολιτικούς.

Άπειρα βέλη που δε διασταυρώνονταν.

Η πολιτική πράξη δεν απευθύνεται στην εξουσία.

Απευθύνεται σε μας.

Η πολιτική πράξη επιτελέστηκε στο χώρο των συνελεύσεων.

Στο χώρο που βρισκόμαστε όλοι εμείς.

Η πολιτική πράξη δεν εκχώρησε δικαιώματα χρησικτησίας στον άγνωστο στρατιώτη.

Portugal Grève Générale

Την πέμπτη που μας έρχεται 22 Μαρτίου 2012 οι πορτογάλοι έχουν γενική απεργία.

Τις τελευταίες μέρες κυκλοφορούν κάποια βίντεο καλέσματα για την απεργία, μόνα 

τους ή ως μέρος του "κινήματος" 22 March: we are all Portuguese!

Αυτό είναι ένα από τα τρία βίντεο που κυκλοφορούν 

(τα άλλα δύο: Greve Generale #2, Greve Generale #3)

Το έβαλα εδώ γιατί τα σποτάκια αυτά μου τράβηξαν το ενδιαφέρον. Όχι γιατί οι ιδέες είναι πρωτότυπες, αλλά γιατί δεν έχω ξαναδεί να επιλέγεται η «χαριτωμένη» αισθητική του animation για ένα κάλεσμα γενικής απεργίας. Οι απεργίες, ιδιαίτερα στην Ελλάδα, τείνουν να εμφανίζουν ένα προφίλ «αγωνιστικότητας» και «σοβαρότητας» που νομίζω θα απέκλειε την αισθητική ενός «παιδικού» animation.  

Πως θα επηρέαζαν άραγε στην Ελλάδα τέτοιοι «εναλλακτικοί» σε σχέση με τους κυρίαρχους τρόπους καλέσματος σε γενικές απεργίες;

ΔPΟΜΟΙ ΤΗΣ ΙΣΤΑΝΜΠΟΥΛ

                                                                                                                                                       

KONY 2012

Note: Το παρακάτω post απαιτεί 1 ώρα από το χρόνο σας για τη πλήρη κατανόηση του debate και τις προβληματικές που προκύπτουν σχετικά με την χρησιμότητα της συμπόνοιας ως παρέμβαση σε θέματα της Αφρικής.

Χθες τα social media βομβαρδίστηκαν με την προώθηση του βίντεο για την χρηματοδότηση της ταινίας KONY 2012 (συνέχεια της προσπάθειας των Invisible Children)

Προσπαθήστε να το δείτε, όσο ενοχλητικός μπορεί να φαίνεται ο αμερικανικός συναισθηματισμός και η συμπόνοια

KONY 2012 from INVISIBLE CHILDREN on Vimeo.

O Joseph Kony ένας ημίτρελος ένοπλος επαναστάτης στην Uganda που επιθυμεί να επιβάλει ένα θεοκρατικό καθεστώς βασισμένο στις 10 εντολές, ενώ ο στρατός του LRA αποτελείται και από παιδιά που απαγάγει και στρατολογεί(περίπου 30.000 παιδιά υπολογίζεται ότι εχει στρατολογήσει από την έναρξη της δρασης του)

child soldiers of Africa γενικότερα γνωστό επίπονο θέμα που είχα αναφερθεί παλαιότερα

Το concept της ταινίας: Να γίνει ο Joseph Kony όσο το δυνατόν πιο γνωστός ώστε να συληφθεί άμεσα και να σωθούν τα παιδάκια της Uganda.

Προσπαθώ να παρακινήσω μια προβληματική σχετικά με τον τρόπο που οι Invisible Children ως δημιουργοί της ταινίας απευθύνονται στο κοινό: δηλαδή επενδύοντας στο συναίσθημα του θεατή με μια αισθητική reality show και επιπλέον επιλέγοντας έναν τρόπο δράσης που φαίνεται να αγνοεί την πολυπλοκότητα ενός τέτοιου ευαίσθητου θέματος

Κριτικές :

1. Ο τρόπος διαχείρισης των χρημάτων που συγκεντρώνουν (εκ. δολάρια) από εδώ (Η πρώτη? ανοιχτή αντίθεση στο KONY 2012)

2. Η άμεση υποστήριξη του επίσημου στρατού της Uganda και Sudan παρόλο που:

• υπάρχουν πολλές αναφορές για βιασμούς+λεηλασίες από τον επίσημο στρατό
• ουσιαστικά ο Kony αποδεδειγμένα έχει διαφύγει από Uganda από το 2006, άρα τι κάνουν στην Uganda?
• ουσιαστικά στηρίζοντας τον επισημο στρατό Uganda+Sudan εξασφαλίζουν τον θάνατο παιδιών, αφού ο στρατός του Kony αποτελείται και από παιδιά, άρα που είναι η ουσιαστική ανθρωπιστική τους συνεισφορά στο πρόβλημα των παιδιών εφόσον διακυρήττουν έντονα ότι η ταινία γίνεται για την προστασία τους?
• μια φωτογραφία των δημιουργών της ταινίας με το στρατό του Sudan = 1000 λέξεις
• ένα άρθρο με αναφορά στο περιεχόμενο, την δυναμική και τον τρόπο που χρησιμοποιείται η παραπάνω φωτογραφία όπως πχ. από το περιοδικό Vice

3. Η θυματοποίηση του λαού της Uganda και ο ισχυρισμός ότι είναι ανίκανοι να αντιμετωπίσουν τα θέματά τους, άρα ήρθε ή ώρα να παρέμβει ο Δυτικός με συναισθηματισμό, συμπόνοια και λύπηση, σύνηθης τακτική στα προβλήματα της Αφρικής τουλάχιστον

4. Η όπως πάντα περίπλοκη άμεση ανάμειξη των ΗΠΑ και του Ομπαμα

5. Άλλες κριτικές που προκύπτουν

Τελικά σήμερα ήρθε η επίσημη απάντηση των παραπάνω κατηγοριών από Invisible Children

-Η προσωπική μου ανάλυση-θέση για το θέμα ΚΟΝΥ 2012 και τις social media εκφάνσεις που προκύπτουν καλύπτεται από αυτό το υπέροχο άρθρο.

-Μια οργάνωση για τα παιδιά της Uganda με σωστή προσέγγιση

http://artforchildrenuganda.org/about.html

Τα άρθρα φαίνονται πολλά, όμως πιστεύω ότι όποιος τα διαβάσει θα νιώσει πιο καταρτισμένος για την πολυπλοκότητα των προβλημάτων διαφορων χωρών της Αφρικής και την Δυτική παρέμβαση.

The choice is yours!

update:

-Συνεντεύξεις παιδιών που απήχθησαν από Joseph Kony και LRA http://vimeo.com/38191275

-Η αντίδραση των μαθητών στην Αγγλία για την ταινία http://bit.ly/wRbjEg

-Storify: Uganda, Reactions to the ''Kony 2012'' campaign http://bit.ly/wQKxND

-Kony and the Christian Right http://bit.ly/xUmwbo

- If u spent 30' to watch Kony2012 http://bit.ly/yM87XF & not 30' to read the International Crisis Group’s 2011 report http://bit.ly/zt8saK

-North Ugandans react angrily to video http://bit.ly/wQqVuD

-African&international effort have already solved most of LRA problems in N.Uganda http://bit.ly/xjBDFv

-networks, activism and community + data visualization regarding the campaign http://bit.ly/wfAT8f

-Jason Russell detained for masturbating in public and vandalizing cars naked http://bit.ly/wyzFGH + video http://bit.ly/ywjE1k

-Uganda’s Prime Minister says that Kony2012 campaign misinforms http://bit.ly/zVdq1Q

-A brief history of African stereotypes http://bit.ly/yEj1c5

the end ....?

ΠΑΡΔAΛΑ ΚΑΤΣΙΚΙΑ ΞΑΝΑ

Είχα καιρό να βρεθώ σε αμιγώς ποδοσφαιρικό περιβάλλον και ομολογώ ότι μου ΄λειψε. Βουκολικό τοπίο. Σαρανταπεντάρες πλάσμα, Μολδαβοουκρανέζες σερβιτόρες, μπακουροπαρέες να χαζεύουν κωλαράκια, ο Μαραντόνα γκράφιτι να σνιφάρει τη μικρή περιοχή, σαμπγούφερ στη γωνία και γκοοολ. Ναι καλά. " Όποιο μουνόπανο γαύρος ξαναμιλήσει θα του γαμήσουμε ό,τι έχει και δεν έχει εδώ μέσα, μουνόπανα γαύροι". Παοκτζήδες... Τέτοιοι τύποι που χρησιμοποιούνε δύο φορές τη λέξη "μουνόπανο" στη φράση τους, συνήθως είναι πολύ τσαντισμένοι και αυτοί δε φαινόντουσαν για εξαίρεση. Από μηχανής θεοί φουσκωτοί με φραπόγαλα στο χέρι τους βάλαν βέβαια στη θέση τους, αλλά δεν υπήρχε κανένας λόγος να περιμένω το δεύτερο γκολ. Κάτι μοναχικούς τύπους σε λάθος μέρη σαν κι εμένα αυτοί οι λύκοι τους έχουν για πρωινό. Είχα κατέβει κι εγώ κάποτε μανιασμένος από το τότε πράσινο, παρέα μ' ένα ολόκληρο λεωφορείο να κυνηγάμε ένα πράσινο κασκώλ στους δρόμους του Μοσχάτου. Ένας θεός ξέρει τι τον έπιασε κι αυτόν να κάνει κωλοδάχτυλα σε λεωφορείο γεμάτο γαύρους δυό στάσεις από το Καραισκάκη. Μιά στάση παρακάτω βρέθηκε με τη μούρη στραπατσαρισμένη στο πεζοδρόμιο και το φλάιτ καμμένο. Έφυγα από την πίσω πόρτα άρον άρον. Ευτυχώς δεν μπήκε δεύτερο γκολ για να το χάσω.

                      (Στη φωτό η είσοδος στο Φαράγγι του Ενιπέα. Στο βάθος η κορυφή του Ολύμπου)

Στην τοπική Αντιεξουσιαστική Κίνηση πάλι το κλίμα ήταν διαφορετικό. Διήμερο αφιέρωμα στον Αγγελόπουλο με πρώτη μέρα προβολή τους Κυνηγούς. Περιέργως γεμάτη αίθουσα, σύντομα όμως οι μισοί αρχίσαν τα πατατάκια και τις κόκα κόλες. Το ψάρι φυσικά από το κεφάλι βρωμάει. Ο εκ των διαχειριστών από νωρίς διέτεινε πως "ε, είναι λίγο βαρύς ο Αγγελόπουλος" και όταν του κάναμε λίγο σήμα να δυναμώσει ο ήχος, απάντησε με μια σιγουριά πως γενικά οι ταινίες του Αγγελόπουλου έχουν κάποιο πρόβλημα στον ήχο. Ούτε υποψία βέβαια ευθύνης στη δικτατορία του λάπτοπ και στα ηχεία ψύρες σε αίθουσα τριάντα- σαράντα ατόμων. Το πτώμα του νεκρού αντάρτη δεν πρόλαβε να μεταφερθεί στο τραπέζι της μπουρζουαζίας και είχαμε μείνει οι μισοί. Με το πυρ της επανάστασης είμασταν έξι μετρημένοι. Άσχετοι αναρχικοί. Είδανε φως και μπήκαν.

Ωραίο πράγμα ένα εξάωρο τρέκινκ στα ελληνοβουλγαρικά σύνορα. Το χιόνι ήταν τόσο πολύ, που με φαντάστηκα με παντόφλες και 5000 δολλάρια στον οδηγό μου, να περνάω απέναντι και αφού φάω πέντε εξι μήνες σε κάνα ναζιστικής εμπνεύσεως κέντρο κράτησης, να παίρνω την πράσινη κάρτα, να αλλάζω το όνομά μου σε Μπόικο και να γίνομαι επιτέλους πολίτης ευρωπαϊκής χώρας. Δεν το έκανα όμως. Αποφάσισα να μείνω σε αυτή την πατρίδα και να παλέψω. Καλώ λοιπόν το λαό του Arxedia Media να αντιληφθεί ΤΩΡΑ το πέρα από το σεξ, τα ναρκωτικά και το ροκ εν ρολ, νόημα της ζωής και να συντονιστεί με τους τοπικούς ορειβατικούς συλλόγους ώστε, να αδράξει τη μέρα, να νιώσει ζωντανός και να τρέξει ξανά στα βουνά και τα λιβάδια. Ε, ναι λοιπόν αναγνώστη, δε χρειάζεσαι πια αγχολυτικά ούτε τουίτερ. Με τρεις κυριακές το μήνα στο βουνό και κάνα θερμό λουτρό στο ενδιάμεσο και έγινες περδίκι. (Εδώ για επικοινωνία με τους ορειβατικούς). Εμπρός λοιπόν, αδέλφια, να πάρουμε κι εμείς τα άλογα και τα μουλάρια μας, να μιμηθούμε αυτούς τους πιτσιρικάδες που μας δείχνουν το δρόμο (εδώ και το blog τους) και να ξεκινήσουμε το μεγάλο πανδιεθνιστικό καραβάνι, που θα εγκαθιδρύσει την επί γης αγάπη, ειρήνη και ενότητα.

How to film a revolution

ένα video από το US occupy movement:
για τη σημασία των video από διαδηλωτές 1.  για την καταγραφή και δημοσιοποίηση σκηνών αστυνομικής βίας και 2. για την καταγραφή και δημοσιοποίηση των σκηνών αυτών που δημιουργούν τα την ιστορία των σύγχρονων παγκόσμιων κινημάτων.

για την απουσία των επίσημων media και τη σημασία της "δημοσιογραφίας των πολιτών"

AΣΦΟΥΓΓΑΡΙΣΤΑ ΣΗΜΕΙΑ

Φαντάζομαι πως κι εγώ αν περνούσα από μια βιτρίνα μαγαζιού κι έβλεπα από μέσα τα τελευταία απομεινάρια της θρακικής μεσαίας τάξης να καπνίζουν ηλεκτρονικά τσιγάρα σαν να μην υπάρχει αύριο, παρέα με το ντόπιο φοιτηταριάτο σε αναλογία 80% γυναίκες- 20% άντρες και το Milo z με τη μπάντα του live να γκρουβάρουν στο ρυθμό του funk, ε θα την κολλούσα τη μούρη μου στο τζάμι. Και θα έκανα και τις σβούρες μου και τις χειρονομίες μου και θα ήμουν και ωραίος. Από αυτή την άποψη τα τρία τσιγγανάκια που κάναν ακριβώς το ίδιο τις προάλλες, δεν κάναν και τίποτα περίεργο. Μόνο που αυτά φορούσαν κουρέλια, σέρναν ένα καρότσι σούπερ μάρκετ γεμάτο σίδερα και προφανώς για το γειτονικό Τενεκέ Μαχαλά τραβούσαν. Κι έτσι για κάνα εικοσάλεπτο βρεθήκαμε όλοι μας να συγκατοικούμε στο ίδιο κάδρο, με την ασφάλεια μιας βιτρίνας στη μέση να εξασφαλίζει πως μπορούμε μεν να πλησιάσουμε, αλλά όχι να έρθουμε σε επαφή. Μία εικόνα ίσον χίλιες λέξεις που ο καταστηματάρχης και τα τσιράκια του θέλησαν να τη διαγράψουν. Πράγμα δύσκολο βέβαια όταν έχεις να κάνεις με τσιγγάνους, με τους ανθρώπους αυτούς που αν κάτι μας έλκει πάνω τους και μας απωθεί ταυτόχρονα, είναι η παντελής έλλειψη εξουσίας του δικού μας τρόπου ζωής πάνω σε κάθε έκφανση του δικού τους βίου. Σύντομα φάνηκαν και πέντε, έξι ακόμα πιτσιρικάδες μουσουλμάνοι με BMX, οι οποίοι δεν είχαν καλύτερη τύχη. Να 'μαστε λοιπόν σε μία άλλη πλευρά της Ελλάδας. Στην Ελλάδα των μειονοτήτων και της σημασίας του αυτοπροσδιορισμού.

Τίποτα καλύτερο από την ανατροπή του ψέμματος του Ελλάς, Ελλήνων, Χριστανών. Εδώ στη Θράκη τουλάχιστον. Οι φίλοι μας από τη Μακεδονία θα μας τα πουν κάποια άλλη φορά. Ιστορίες για αγρίους. Μία μειονότητα που στην πραγματικότητα είναι μειονότητες,  Πομάκοι και τσιγγάνοι που ντε και καλά βαφτίζονται Τούρκοι και αναγκάζονται να μάθουν τουρκικά σε ελληνικά σχολεία, στρατός(!) που εκδίδει λεξικό πομακικής γλώσσας, πανεπιστήμια που ιδρύονται για εθνικούς λόγους. Και άλλες ιστορίες για αγρίους. Μπάρες που κόβαν την πρόσβαση σε Έλληνες υπηκόους μέσα σε ελληνικό έδαφος, Αλεβίτες κυνηγημένοι από Σουνίτες, Χριστιανοί “ντόπιοι” που μάξιμουμ πάνε τέσσερεις γενιές πίσω. Σαν μία εικόνα των Βαλκανίων είναι η Θράκη, προτού επιβληθεί αυτή η μπούρδα του έθνους κράτους. Ένας μικρός παράδεισος για εθνικιστές και κοινωνικούς επιστήμονες. Και είναι σημαντικό πως δεν υπάρχει τίποτε να επιλύσουμε, παρά μόνο να φανούμε λογικοί και να κατανοήσουμε, ότι η μόνη πραγματική μας  ταυτότητα είναι αυτή του Ανθρώπου.
Εδώ το site της μοναδικής πομάκικης εφημερίδας
Εδώ ένα πολύ ωραίο blog για τα Πομακοχώρια
Και εδώ μία συνοπτική ιστορία της Πομακόκατάστασης.
UPDATE: Εδώ ένα ντοκυμανταίρ για τους Πομάκους.

Τώρα βέβαια τι σου 'ναι ο άνθρωπος; Γιατί άνθρωποι είναι και τα καθάρματα.
Θεσσαλονίκη, 07: 00 πμ.
Στάση λεωφορείου.
Ένα ζευγάρι τσιγγάνων δέχονται άμεσα και απροκάλυπτα την ωμή λεκτική βία ενός μπασμένου ρατσιστή με βλέμμα τρελλού. Υπό το κράτος του φόβου μένω άφωνος και άπραγος μπροστά σε αυτό που συμβαίνει. Το μόνο που μπορώ να κάνω είναι να κάτσω δίπλα σε αυτούς τους ανθρώπους μέσα στο λεωφορείο, κοιτάζοντάς τους στα μάτια εγώ και κοιτάζοντάς με στα μάτια αυτοί, κάθε φορά που αυτό το μίασμα από μπροστά φωνάζει πως θα τους γαμήσει τη μάνα αν δε φύγουν από τη χώρα.
Στο δρόμο προς το σιδηροδρομικό σταθμό Θεσσαλονίκης. Προς αυτό το μνημείο σκοταδισμού, όπου ασφαλίτες σε ψάχνουν ακόμα βγαίνοντας από το τρένο, με τις τρισάθλιες τουαλέτες και εκείνο το χριστιανικό εκκλησάκι μέσα αριστερά να σου υπενθυμίζει τι;