WOW!! : arxediaMEDIA @ myspace

http://www.myspace.com/arxediamedia

Psyche (σικέ)

Ρίχνω νερό στα μούτρα μου, αλλά τίποτε..

Η πιο συχνά συναντούμενη μορφή τρέλας είναι αυτή που τη σχετίζουμε με την υψηλή νοημοσύνη. Λέμε δηλαδή ότι αυτός είναι λίγο τρελός άλλα ένα άλλο του χαρακτηριστικό είναι η ευφυία του που σε γονατίζει στην κούραση.

Τελικά, δεν ξέρεις τί θες..

Σκέφτομαι λοιπόν ότι σε αυτό το state παρατηρείται η εξής εμπλοκή της οποίας το αποτέλεσμα ερχόμαστε εμείς και ονοματοδωτούμε «τρέλα» : Κάθε λογική πρόταση μπορεί πολύ εύκολα (και άρα από ένα σημείο: αυτόματα) να διαψευθεί και να αντικατασταθεί από μιαν άλλην εξίσου λογική πρόταση. Μιλώ για το state βίωσης της έννοιας (της ουσίας) της «υποκειμενικότητας» και/ή της «σχετικότητας». Το οποίο εαν δε σταματήσει, μπορεί να τραβά εις τους αιώνες των αιώνων αμήν, σαν ένας καθρέφτης μέσα σε ένα καθρέφτη. Δηλαδή να κινούμαστε με την ταχύτητα του φωτός κυνηγώντας το τέλος της γραμμής που διαγράφουν οι καθρέφτες που ψάχνουν να βρουν το τέλος τους (ματαίως) ο ένας μέσα στον άλλον μέσα στον άλλον. Δηλαδή αυτοί οι άνθρωποι, κόλλησαν και ανοίγουν στο ¨έτσι¨, αντί στο ¨έτσι¨ και γι’ αυτό είναι τρελοί (σε σχέση με τους ¨έτσι¨ πάντα)
Τίποτα, αυτό ήθελα να πω

σημείωση: το κείμενο δε γράφτηκε τώρα, αλλά χθες και άρα όχι σαλάμι, πριν έρθεις σπίτι

Ti παίζω όταν γρατζουνώ το basso βραδυάτικα

Change of speed, a change of style
A change of scene, with no regrets
A chance to watch
admire the distance
Still occupied - though you forget
Different colours, different shades
Over each mistakes were made
I took the blame
Directionless, so plain to see
A loaded gun won't set you free
So you say

We'll share a drink and step outside
An angry voice and one who cried
We'll give you everything and more
The strain's too much,
can't take much more
Oh I've walked on water,
run through fire
Can't seem to feel it anymore
It was me - waiting for me
Hoping for something more
Me - see me in this time -
Hoping for something else

New Dawn Fades, Joy Division

Πατάτα

[δύο fruto5tracks για όσο θα διαβάζετε το σεντόνι , όσοι αντέξετε δηλαδή
Birds say sunday
no winGs today mr. Elefant (version=b) ]

Μίλησα για πρώτη φορά όταν ήμουν 18 μηνών.
H πρώτη λέξη που είπα ήταν η λέξη "πατάτα".
ουώου.

Οι αυτήκοοι μάρτυρες αυτού του αναμφίβολα συγκλονιστικού για το σύμπαν γεγονότος , ισχυρίζονται οτι η λέξη εξωτερικεύτηκε με κρυστάλλινη καθαρότητα παρά την αναπόφευκτη παιδικότητα του ήχου. Παρόλα αυτά διατηρώ μεχρι σήμερα κάποιες επιφυλάξεις για το κατα πόσο είχα συνείδηση του τι σήμαινε αυτό που είπα. Ακόμα περισσότερες επιφυλάξεις διατηρώ για το κατα πόσο εχω σήμερα συνείδηση του τι είναι πραγματικά η πατάτα. Με αυτή την έννοια αναρρωτιέμαι τι χρειάστηκε για να φτάσουμε σαν άνθρωποι σε αυτό το σημείο , ωστε να ταυτίζουμε τη συνείδηση με τη γνώση και ακόμα χειρότερα , μια απλή λέξη με το ίδιο το ον.

Μια πατάτα είναι μια πατάτα.Δεν υπάρχει άλλος τρόπος να τη διαχειριστείς λογοκρατικά πέρα απο το αναφερθείς σε αυτή ως πατάτα. Εκτός και αν είσαι στα καραπρώτα βήματα της ρητορικής τέχνης (2 ετών) και αναφερθείς στην πατάτα ως "αυτό" .Οπότε και το πιό πιθανό είναι ο μπαμπας-μαμα-θείος να σου πεί οτι "αυτό" ονομάζεται πατάτα και όχι "αυτό". Αναρρωτιέμαι πόσο καιρό παίρνει να δώσεις σε ένα παιδί να καταλάβει οτι οφείλει να μπεί στο χορό των συμβάσεων , γιατι απο όσο ξέρουμε οι λέξεις δεν είναι τίποτε άλλο παρα συμβάσεις για εκείνους που έχουν εξοικειωθεί με τον υλικό κόσμο και έχουν αφήσει πίσω τα playmobil και το αρχηγείο των πειρατών στο φούρνο που η μαμά θέλει να ψήσει πατάτες , ότι και αν σημαίνει αυτό τελος πάντων.

Ο Πλάτωνας ισχυρίστηκε οτι η κάθε πατάτα είναι μια κάλπικη απεικόνιση της αρχετυπικής πατάτας που βρίσκεται κάπου εκεί στον ουρανό ,θέλωντας να δώσει έμφαση στην πνευματική πραγματικότητα της πατάτας ως μόνη πραγματικότητα. Η πατάτα προυπάρχει ως ιδέα του πράγματος "πατάτα" και αυτό που ονομάζουμε εμείς πατάτα δεν είναι τίποτε άλλο παρα η σκιά της σκιάς της αληθινής πατάτας.Ο Αριστοτέλης δέχεται και αυτός οτι η ιδέα της πατάτας είναι οντολογικά πραγματική. Εν τούτοις θεωρεί οτι τα κατα τόπους φανερωμένα ως πατάτες πράγματα , είναι και αυτά αληθινά και όχι κάλπικες απεικονίσεις όπως τις ήθελε ο Πλάτωνας. Ο Αριστοτέλης λοιπόν παρουσιάζει την ιδέα της πατάτας όχι σαν προυπάρχουσα του πράγματος πατάτα (νεοπλατωνισμός) , αλλα σαν υφιστάμενη "μέσα στην πατάτα".

Κατ επέκταση , η σύγκρουση σχολαστικής και μυστικής θεολογίας του χριστιανικού κόσμου κατα τους Μέσους Χρόνους θα παρουσίαζε τις πατάτες με διαφορετικές προσεγγίσεις , όπως για παράδειγμα ως υποστατικές οντότητες που έχουν σαν κοινή ουσία την ιδέα-πατάτα, είτε ως καθολικά λαχανικά που βρίσκονται μεσα στο Νού του Μεγάλου Μάγειρα. Βέβαια πρέπει εδώ να πούμε οτι η σχολαστική θεολογία προέβαλλε την ουσία της πατάτας εναντι του όντος , αφού δέχτηκε οτι η ουσία της πατάτας (substantia patatae) προυπάρχει του όντος-πατάτα ως "πρώτη ουσία" κατα την αριστοτελική ,πάντα, ορολογία. Για την ορθόδοξη θεολογία της Ανατολής αυτή η διχοτομική προβληματική για τη σχέση του "όντος" πατάτα και της "ουσίας" της πατάτας, δεν υφίστατο και αυτό φαίνεται και σε απόσπασμα απο το έργο του ησυχαστή μοναχού Γρηγορίου Παλαμά :
"ου γαρ εκ της ουσίας η ούσα πατάτα αλλα εκ του όντος η πατατώδης ουσία" (Υπέρ των ιερώς πατατιαζόντων,3,2,12).

Οι αιρέσεις φύτρωναν σα τα μανιτάρια (που γευστικά κολλάνε πολύ με τις πατάτες). Κάποιοι υποστήριζαν οτι ο Χριστός δεν έφαγε ποτέ πατάτες , καθώς αυτό δεν αναφέρεται στην Αγια Γραφή,γιαυτό και απαγορεύεται να τις φάει κανείς άλλος (Με το ίδιο σκεπτικό αναρρωτιέμαι αν θα έπρεπε να χέζουμε αλλα αυτό είναι μια άλλη ιστορία). Άλλες αιρέσεις τόνιζαν τον υποχρεωτικό χαρακτήρα της πατατοφαγίας και αντικατέστησαν τον άρτο στη τέλεση της θείας Ευχαριστίας με πατάτα (λάβετε, φάγετε, αυτή είναι η πατάτα μου). Οι διαμάχες για το ζήτημα είχαν λάβει μεγάλη διάσταση ,οι λαοί αλληλοσπαράζονταν και ειρωνευόντουσαν ο ένας τον άλλο για το ποιός είναι ο πιό πατατοκέφαλος , όταν κάποιος μοναχός στη Ραβέννα της Ιταλίας υποστήριξε οτι η πατάτα ρε παιδιά είναι απλά μια πατάτα, μη το κάνουμε τόσο μεγάλο θέμα τώρα. Καταδικάστηκε για εκτροπή σε αίρεση και τον έκαψαν στην πυρά μαζί με λουκάνικα. Ωστόσο νεοπλατωνίζοντες και αριστοτελίζοντες σχολαστικοί συνέχιζαν χωρίς να πτοηθούν (και αυτό τους το αναγνωρίζουμε) να πίνουν τη μπύρα τους αναζητώντας τη αλήθινή πατάτα σχολιάζοντας την οποσθοδρομικότητα των μυστικών που αρνούνταν να ακολουθήσουν το φώς της επιστημονικής σκέψης. Επιστημονική σκέψη my ass αν θέλετε τη γνώμη μου , εγω ακόμα δεν έχω καταλάβει τι στο διάολο είναι η γαμημένη η πατάτα.

Τελικά ο ακαδημαικός κόσμος του χριστιανισμού δέχτηκε την πατερική παράδοση των πρώτων αιώνων του χριστιανισμού οτι ο άνθρωπος δεν μπορεί να διεισδύσει στην ουσία της πατάτας, πράγμα το οποίο αν και δογματικό , εξηγεί πολλά. Καποιοι βέβαια όπως ο Άνσελμος του Κάντερμπουρυ επέμεναν και προσπάθησαν να αποδείξουν οντολογικά την ύπαρξη της πατάτας λέγοντας οτι εφόσον η πατάτα αποδεικνύεται με το λόγο , τότε υπάρχει αληθινά , διότι αν η πατάτα υπήρχε μόνο στη σκέψη του ανθρώπου τότε θα χρειαζόταν να υπάρχει ενα άλλο όν το οποίο να έχει γεύση πατάτας , όπερ αδύνατο. Η αποδειξη απορρίφθηκε γιατι βγήκε κάποιος μοναχόςτης μονής Μαρμουτιέ με το όνομα Gaunilo και είπε οτι αυτη η απόδειξη στέκει μόνο αν δεχτούμε οτι η πατάτα έχει γεύση πατάτας και οτι το μόνο που αποδεικνύει η "απόδειξη" αυτή είναι οτι ο Ανσέλμος σίγουρα δεν έτρωγε σε εστιατόρια δεύτερης κατηγορίας της εθνικής οδού.

Στην Αλχημεία γίνεται λόγος για τη Φιλοσοφική Πατάτα που θα μπορούσε να μετατρέψει οποιαδήποτε σούπα σε πατάτες τηγανητές παρότι οι τηγανητές πατάτες ανακαλύφθηκαν πολύ αργότερα απο τους Γάλλους. Οι αλχημιστές γενικά ήταν πολύ μπροστά απο την
εποχή τους. Ο Ρογήρος Βάκωνας λέγεται οτι είχε μια συνταγή για μουσακά με πατάτες που αν τον έτρωγες σου φυτρώνε στο κεφάλι μια πατατιά που οδηγούσε στον ουρανό. Λίγοι γνωρίζουν οτι ο Ισαάκ Νεύτων ήταν εκτός απο φυσικός και αλχημιστής. Ακόμα λιγότεροι ξέρουν οτι για τη σύλληψη της θεωρίας της βαρύτητας αφορμή δεν στάθηκε ενα μήλο αλλα μια πατάτα που του έπεσε στο κεφάλι. Κανείς δεν ενδιαφέρθηκε ωστόσο να μάθει πως στο διάολο βρέθηκε η πατάτα πάνω στο δέντρο.Η αλήθεια είναι οτι δεν ζεί σε αυτό το μέρος κανένα είδος μαιμούς και στο κάτω κάτω αν ζούσε θα του πέταγε μάλλον μια καρύδα και όχι μια πατάτα.

Η δυτική φιλοσοφία συνέδραμε σημαντικά στο ζήτημα της πατάτας. Ο Καρτέσιος δήλωσε οτι "τρώω πατάτες άρα πεινάω". Το δεύτερο φιλοσοφικό ερώτημα του Κάντ ήταν "πόσο επιτρέπεται να ψήσω την πατάτα?". Ο Άνταμ Σμίθ διακύρηξε την ανάγκη της ελεύθερης
διακίνησης της πατάτας λέγοντας το περίφημο "αφήστε τις πατάτες να κάνουν ότι θέλουν γαμώ τη πουτάνα μου". Τη θεωρία αυτή υποστήριξε και ο Καποδίστριας που όταν έφερε την πατάτα στην Ελλάδα παρατήρησε οτι κανείς δεν την πλησίαζε γιατι ήταν κάτι νεοφερμένο. Τις παράτησε λοιπόν σε μια πλατεία λέγοντας στους συμβούλους του "η πατάτα θα βρεί το δρόμο της" το οποίο έκανε και τραγούδι αργότερα ο Donovan νομίζω (potato will find it's way).

Αντίθετα με την εντύπωση που έχουν πολλοί άνθρωποι , ο Μάρξ δεν ισχυρίστηκε ποτέ οτι η πατάτα είναι το όπιο του λαού , αντίθετα επέκρινε τους μανάβηδες που κρατάνε τις καλές πατάτες για τον εαυτό τους και επεσήμανε οτι οι πατάτες πρέπει να μοιράζονται ίσα ανάμεσα στο λαό. Ο γάλλος αναρχικός Προυντόν πίστευε οτι η πατάτα είναι κλοπή. Και αυτό θεωρούσε οτι ισχύει για όλους , άσχετα με το αν κάνουν δίαιτα ή όχι. Μάλλον είχε κάποιο δίκιο γιατι και στην περίπτωση του Καποδίστρια οι έλληνες έφαγαν τελικά πατάτες μόνο όταν τους δώθηκε η ευκαιρία να τις κλέψουν.

Σημαντικό ρόλο στον προσδιορισμό της πατάτας έπαιξαν οι Υπαρξιστές. Ο Χάιντεγγερ υποστήριζε οτι το Είναι ερμηνεύεται καλύτερα μεσα απο την ετυμολογία των λέξεων εκείνων που προσδιορίζουν τα πιο κοινά και ευτελή πράγματα της καθημερινής ζωής , όπως πχ μια πατάτα. Ο Κίρκεργκωρ που θεωρείται ο πατέρας του Υπαρξισμού διέκρινε τρία στάδια ύπαρξης της πατάτας : το στάδιο των αισθήσεων στο οποίο ζεί κανείς τη στιγμή (μμμ τι ωραία πατάτα), το στάδιο της ηθικής (μήπως δεν πρέπει να φάω άλλη πατάτα?) και το θρησκευτικό στάδιο στο οποίο εκείνος που τρώει μια πατάτα αναφωνεί εκστασιασμένος "θεέ μου!" συνειδητοποιώντας με φόβο τη σχέση Θεού-Ανθρώπου-Πατάτας. Ειδικότερα ο Κίρκεργκωρ πίστευε οτι η πατάτα ως όν χαρακτηρίζεται απο μια εναγώνια προσπάθεια να υπερβεί τον εαυτό της. Για τον Μπούλτμανν , η αυθεντική πατάτα ως ύπαρξη δεν είναι ο αυτοσχεδιασμός του ανθρώπου αλλα μάλλον ο αυτοσχεδιασμός του ανθρώπου στην αγάπη και την υπακοή στους νόμους της μαγειρικής. Το ίδιο υποστήριξε και ο Μαμαλάκης.
Οι Υλιστές πρέπει να πούμε οτι δεν βοήθησαν καθόλου στον προσδιορισμό της πατάτας γιατι επέμεναν οτι η πατάτα είναι ύλη , πράγμα που το ξέραμε , χαίρω πολύ δηλαδή. Ο Νίτσε απο την άλλη υποστήριξε με μανία οτι ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ πατάτα και να πά να γαμηθείτε όλοι. Μάλλον έφταιγε το γεγονός οτι ο πατέρας του ήταν συντηρητικός πατατοπαραγωγός.Οι Nίντζα όμως γνωρίζουν οτι η πατάτα υπάρχει και παρα-υπάρχει γιατι την χρησιμοποιούν για βασανιστήρια εναντίον των Σαμουράι. Το θέμα της πατάτας εξακολουθεί και διχάζει τους ερευνητές , ειδικά μετά τους ισχυρισμούς της Κβαντικής φυσικής οτι αν δεν παρατηρείς την πατάτα όσο ψήνεται , τότε δε θα ψηθεί.

Το μυαλό μου έχει γίνει πουρές και ακόμα δεν έχω καταλάβει τί είναι η πατάτα.Ίσως είναι ιδιότητα μιας αθάνατης ιδέας που υφίσταται αφ εαυτής ή την προσσεγγίζει ο άνθρωπος με τη νοησιαρχική γνωστική διαδικασία. Το πιό πιθανό είναι οτι δεν πρέπει να προσπαθούμε να γνωρίσουμε τι είναι η πατάτα αλλα να θυμηθούμε τι εννοούσαμε όταν ήμασταν παιδιά με τη μούρη κολλημένη στον ουράνιο φούρνο της μαμάς.

πείνασα , εύχομαι το ίδιο και για εσάς
σερσέ λα πατάτ


* οι καταστάσεις και τα πρόσωπα που εμφανίζονται σε αυτό το ποστ είναι πραγματικά και καθόλου τυχαία
** το πόστ είναι αφιερωμένο στους κοντριμπιούτορς του PRITS με αφορμή το λεμόνι

Fred Wesley @ Halfnote

Ο τυπάς είναι ο τρομπονίστας του James Brown (respect) και αν δεν κάνω λάθος έρχεται πρώτη φορά Ελλάδα. Αφού λοιπόν ξεπεράσετε το σνομπ service, το ακριβό εισητήριο και το πιο δήθεν κοινό της πόλης (κωλόγεροι που μαζί με την κλημακτήριο αποφάσισαν ότι είναι σοφιστικέ και απο δω και πέρα θα ακούνε τζαζ και θα καπνίζουν πούρα-άσχετα αν ακούγαν Καζαντζίδη μέχρι τώρα. Καιτους βλέπεις ότι ενω ξεκινάνε πολύ δυνατά με σχόλια τύπου "κα-τα-πλη-κτι-κός μπασίστας" βαριούνται απο το τρίτο κομμάτι και τελικά φεύγουν άρον άρον με την 20 something γκόμενα αφού πρώτα πήραν την απαραίτητη intellectuel δόση τους και πρόλαβαν να γκαρίξουν λιγάκι στο κινητό τους ενοχλώντας μουσικούς και κοινό) θα χασμουρηθείτε λιγάκι και στο πρώτο μέρος (ξανά μανά όλα τα standards τύπου Doxy και Well you needn't) αλλά μετά το διάλειμμα θα ακούσετε απλά το καλύτερο funk που έχετε ακούσει από μουσικούς που παίζουν αυτή τη μουσική 30 χρόνια και θα εκλιπαρείτε και για ενα δεύτερο encorακι! Γενικά 2,5 ώρες show πολύ σωστό και groovy (είπαμε στο 2ο μέρος). Μέχρι και την Πέμπτη. Ε άντε ψηθείτε!

OLE

click on

Free Nature

AAAXAXAXAXAXAXAXAXA!!!!!

(χθες)

9 Λόγοι που Γουστάρω Εκλογές

1. Γιατί πεθαίνω με τα καλτ προεκλογικά φυλλάδια τύπου 'τα Μελίσσια δυναμικά στον 21ο αιώνα'
2. Γιατί έχουμε την ευκαιρία -ειδικά στα περιφερειακά κανάλια- να βλέπουμε τις πιο αστείες ομιλίες από όλη την Αθήνα και τα πιο αστεία στιγμίοτυπα (π.χ τη στιγμή που ωρύεται κάποιος 'Έμείς...Εμείς....Εμείς δεν θα κομματικοποίησουμε τα οράματα της Δραπετσώνας, προχωράμε οοολοι μαζί" απο κάτω φωνάζουνε 'ζήτω η Νέα Δημοκρατία')
3. Γιατί δεν υπάρχει κάτι πιο αστείο απο τις δηλώσεις των χαμένων το βράδυ των εκλογών (σας συνιστώ δε να δοκιμάσετε να πάτε στο εκλογικό κέντρο του χαμένου της περιοχής σας με το που έχει βγει το exit poll)
4. Γιατί μ'αρέσει να βλέπω χοντρές κυρίες με κιτς ταγιέρ γεμάτα αυτοκόλλητα του υποψηφίου
5. Γιατί επιτέλους κάποια λαμόγια χάνουν (έρχονται άλλα λαμόγια θα μου πείτε αλλά χέστηκα- θα φύγουν και αυτά)
6. Γιατί πεθαίνω να βλέπω νεοεκλεχθέντες σε γελοίες θέσεις να τάζουν παπαριές (καλό παράδειγμα οι περιφερειάρχες: αν ξέρει έστω και ένας τι κάνει ο περιφερειάρχης -εκτός απο το να περνάει καλά- του δίνω το μισό μισθό μου)
7. Γιατί λίγες φορές συναντάς πιο ωραίο ξεμπρόστιασμα υποκρισίας από έναν δρόμο τίγκα στο χαρτοσκούπιδο με διάφορες φάτσες που δεσμεύονται για καθαρό Μαρούσι (όπως αναρωτήθηκε και ένας φίλος: λες να έχουν απορρυπαντικό μέσα τα φυλλάδια και να καθαρίζουν όντως τελικά?)
8. Γιατί είναι ωραία η βραδιά με φίλους και μπιρόνια διασκεδάζοντας με τα όσα ακούγονται στα talk shows και κοροιδεύοντας τον τάδε φίλο που πήγε και ψήφισε π.χ Φώφη (αν και σίγουρα όλο και κάποιος απ' την παρέα θα την ψήφισε κρυφά και δεν το λέει!)
9. Γιατί εν τέλει στις εκλογές -και ειδικά στις δημοτικές- ξεπετάγεται σαν ηφαίστιο η υπερβολή κάποιων να διεκδικίσουν όσον το δυνατόν περισσότερο μερίδιο εξουσίας και αναδύεται ένας θίασος κακομοιριάς, γραφικότητας και παιδικής αφέλειας (βλ. δημοτικούς συμβούλους) αναδεικνύοντας την Ελλαδάρα και το μικρό πρωθυπουργό που κρύβουμε όλοι μέσα μας.

χωρίς μπάλα

12 μικρές κυρίες επινοούν τον ξυλοκόπο.
τον επινοούν όλο το βράδυ.
το πρωί,
εντεταλμένες ιπταμενες καμήλες
υφαίνουν χριστούγεννα.
"είναι χριστούγεννα" λένε.
ανοίγουν τα συρτάρια του μπάνιου
φοράνε τακούνια
παίζουν τρικλοποδιές.
ο ξυλοκόπος δε βλέπει τίποτα απο αυτά,
μόνο γλυπτά γυναικών στο ράφι.

χωρίς να το καταλάβουν ποτέ
θα ζήσουν όλοι μαζί ευτυχισμένοι
μέσα στο καπέλο του ταχυδακτυλουργού

ηυτυ

Nα ένα καταπληκτικό post

Η αδερφή κι η Μαρκησία του Ο, chatάρουν και postάρουν

[Άσε που μου θύμησε αυτό και κάτι posts του ελέφαντα που ο Αριστοτέλης και ο Πλάτωνας μιλάνε για το τί είναι blog (αλλά δεν μπορώ να τα βρω)]

Mη φας : έχουμε γλαρόσουπα!

Βύρωνας

Παγκράτι

Γλυφάδα
(sorry, αλλά είναι από αμάξι)

Βύρωνας

-#-

Reclaim the streets
&
claim your space people!!!

Η EΠIΘEΣH ΣTA KENTΡIKA TOY KATΣEΛΗ

H επίθεση στα κεντρικά του Κατσέλη στην Ομόνοια είχε σχεδιαστεί από το προηγούμενο βράδυ με κάθε μυστικότητα και solo.. Το μόνο που με απασχολούσε μέχρι την τελευταία στιγμή, είναι το αν κατά τη διάρκέιά της θα έπρεπε να φοράω το μαύρο Rayban γιαλί μου. Τελικά επιτέθηκα δίχως γιαλί... είχε συννεφιά, σχεδόν έβρεχε και θα ήταν τελείως γελοίο να κυκλοφορούσα με το μαύρο Rayban γιαλί μου. Όχι ακριβώς γελοίο, απλά ποτέ δε μου άρεσε η εικόνα των Ιταλών στη Νάπολη και αλλού, που κυκλοφορούσαν μονίμως, ΌΛΟΙ, με αυτή την τεράστια μαύρη μάσκα, που κρύβει όλο το πρόσωπο, λες και είναι κάποιες μεγάλες διασημότητες, λες και είναι ο Mickael Jackson ή ακόμα χειρότερα τα παιδιά του Michael Jackson.. Τέλος πάντων, δεν έχω κάτι με τα γιαλιά ηλίου, ίσα ίσα που έσκασα 150 ευρώ για να βάλω μυωπία σε εκείνα τα μαύρα Rayban, για να μπορώ επιτέλους κi εγώ να βγαίνω με λίγη αξιοπρέπεια από κάποια πάρτυ στις 8 η ώρα το πρωί.. Τα γιαλιά ηλίου πρέπει επιτέλους να καθιερωθούν στη συνείδηση του λαού τόσο για την πρακτική τους διάσταση, όσο και για την παιχνιδιάρικη διάθεση που ενίοτε δημιουργούν στις, ως επί το πλείστον, φωτισμένες πλευρές αυτής της νεολαίας.. (αρκεί βέβαια να αφαιρέσουμε από όλο αυτό το concept το μπλαζέ υφάκι, που καμιά φορά το συνοδεύει).

Με αυτές τις σκέψεις να στριφογυρίζουν σβούρα στο μυαλό μου, επιτέθηκα στα κεντρικά του Κατσέλη στην Ομόνοια, περίπου 4 ώρες πριν ξεκινήσει το πανεκπαιδευτικό συλλαλητήριο λίγο πιο πέρα. Δεν ήτανε αντιπερισπασμός, ήταν πολιτική πράξη.. Η επίθεση ήταν άμεση και (υπέρ) αποτελεσματική.. Ξεκίνησα με ένα οχταπλό γλυκό εσπρέσσο (γιατί μόνο ένα οχταπλό διπλό εσπρέσσο μπορει να μου ανοίξει το μάτι τα τελευταία 2 χρόνια) και συνέχισα στο καπάκι με ένα από αυτά τα ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΑ κρουασάν ζαμπόν, τυρί, αγγούρι, μαρούλι, που λίγο πριν το τέλος τέλος τέλος σου προσφέρουν και λίγη ρώσικη!!!!!! Η είδηση έπεσε σα βόμβα στους κατοίκους του Νεοχωρίου, τη στιγμή που ήμουν έτοιμος να ζητήσω να βάλουν και λίγη ντοματούλα στο κρουασανάκι μου, γιατί που πας ρε Καραμήτρο χωρίς ντοματούλα, αλλά να σου πω την αλήθεια και το σκέτο αγγουράκι δε με χάλασε.. Είχε πλάκα, το απόλαυσα. Έξω η Αθήνα super όπως πάντα.. 9 η ώρα το πρωί, απαλό αεράκι, σκληρό set, πολύ πρέζα στα γύρω στενά.

Συνέχισα την επίθεση στα κεντρικά του Κατσέλη στην Ομόνοια, επιτηθέμενος σε ένα από αυτά τα (υπερ)απίστευτα στρογγυλά σαν ντονεράκια που είναι με γέμιση κόκκινης μαρμελάδας και ζάχαρης άχνης από πάνω, που μοιάζουν ΕΚΠΛΗΚΤΙΚΑ με τα αγαπημένα μου, όσο καιρό ήμουν στη Γερμανία, BERLINER!!!! Τόσο πολύ λάτρευα τα BERLINER, που για 6 ολόκληρους μήνες τρεφόμουν αποκλειστικά με αυτά για πρωινό . "Ιch bin ein Berliner", λέγαμε με το φίλο μου το George εκείνη την περίοδο και γελάγαμε.... Μακάρι να μπορούσα να έλεγα το ίδιο και για τα bratwurst, που για 1 μήνα αυτή τη φορά αποτελούσαν τη μοναδική τροφή μου μεσημέρι, βράδυ (άλλος ένας από αυτούς τους νεοφερμένους, που νομίζουν ότι έχουν κάνει τη juncoδιατροφική ανακάλυψη της ζωής τους), αλλά στη συνέχεια τα ξέρασα όλα σε μια στιγμή, όταν τα είδα ΩΜΑ να μπαίνουν στην ψησταριά εκείνου του Βαυαρού ψήστη με την ακατανόητη προφορά..

Η μανία με είχε καταλάβει.. Θέλησα να επιτεθώ και σε εκείνα τα πιτάκια με μπέικον και τυρί, αλλά και πάλι έλειπε η ντόμάτα και έτσι έκανα πίσω. Δεν ήθελα να φανώ άπληστος, δεν ήθελα να κάνω κάτι για το οπίο θα μετάνιωνα το επόμενο πρωί.. Κοίταξα το ρολόι μου.. Σε 3 ώρες περίπου θα ξεκινούσε το μεγάλο πανεκπαιδευτικό συλλαλητήριο. Οι δυνάμεις των μπάτσων θα ήταν σίγουρα επικεντρωμένες- συγκεντρωμένες εκεί, συνεπώς τώρα, τότε (πότε?) ήταν η κατάλληλα στιγμή να την κάνω.. Τη στιγμή που το πρώτο ελικόπτερο της αστυνομίας έκανε την εμφάνισή του στον αττικό ουρανο, βρισκόμουν ήδη κάτω από το σπίτι της (μαύροι κύκλοι, άσπρο μπλουζάκι σκισμένο στο λαιμό, μαύρο κολάν, sexy) Ούρσουλας..

-Δε μου λες Ούρσουλα, έχεις καθόλου μαύρο?
-Δεν έχω μαύρο... έχω άσπρο. Θες?
-Δε γαμιέται... φέρτο.

Πιτσιρικάδες υποκινούμενοι από το ΚΚΕ με ντουντούκες, πανώ και δυναμιτάκια που περνούσαν από κάτω για να πάνε στην πορεία διέκοψαν τη συζήτηση μας.. Βγήκαμε στο μπαλκόνι, να τους δούμε και αναπόφεκτα το γυρίσαμε σε ιστορίες από τα παλιά, όπως ο καθένας θυμόταν τη φάση του. Αδιαμφισβήτητα τώρα είναι που ξεκινάει το παιχνίδι. Θα έχει σίγουρα πιο πλάκα και λίγο περισσότερο νταβαντούρι. Πολύ νεράτζι, φωτό στα κινητά, πανικός στις ειδήσεις... για να δούμε!
Μόνο που όταν θα συμβαίνουν όλα αυτά, εγώ θα είμαι και πάλι πολύ μακριά. Για λίγο αυτή τη φορά και για καλό σκοπό όπως πάντα.. Πάντα κάτι σε κρατάει, πάντα κάτι σε στέλνει (psarras october 2006, παρακαλώ)


ΒYE!!!

PJOTRO

click on - groove on