Σε Nέες Περιπέτειες..

0

Aπονeύρωση τώρα

φυλλομετρώντας αγγινάρες και πρόβατα
το κουνάβι άρχισε να καταλαβαίνει.
Θα χρειαζόταν κάτι παραπάνω απο
400 μέτρα σπανάκι
42 πονοκεφάλους
3 αναβράζοντα depon
6 τέλεια βλέμματα
2 οντολογικές αποδείξεις
__________________________+
απονεύρωση

Στην καλών Τεχνών Παίζει φάση

Οι τελειόφοιτοι σπουδαστές της Ανωτάτης Σχολής Καλών Τεχνών παρουσιάζουν τις πτυχιακές τους εργασίες σήμερα και αυριο (απο χθές δηλαδή αλλα δε νομίζω να θέλει κανείς να πάει χθές ή ακόμα και να θέλει , δε μπορεί)
Πειραιώς 256 (δίπλα στο Ίδρυμα Μείζονος Ελληνισμού)
10:00-19:30

Ο κύριος Ελέφαντας ευχαριστεί το πιγκουίνι για το φωτογραφικό υλικο (ακόμα να φτιάξω την ψηφιακή μου , psarra φέρε πίσω το μετασχηματιστή καθήκι)

O Έλλην Κιθαρίστας (ή πως οι Pink Floyd κατέστρεψαν την Αθηναϊκή alternative σκηνή)

Λίγο προβοκατόρικα ξεκινάω την επικοινωνία μου μαζί σας αλλα ρε γαμώτο αυτά ήθελα πάντα να τα μοιραστώ. Λοιπόν είμαι και εγώ ένας απο τους εκατοντάδες μουσικάντηδες της πόλης έχοντας αλλάξει διάφορα (και πολλές φορές αδιάφορα) γκρουπ των Αθηνών αλλά και του "εξωτερικού" (sic). Ένα απο τα πράγματα που μου τη δίνει ιδιαίτερα στην Αθηναϊκή alternative, indie, post rock οπως-θες-πέστο σκηνή είναι οι ομοίοτητες όχι τόσο στα αστηρά πλαίσια ήχου αλλά προσέγγισης και νοοτροπίας των απανταχού Αθηναίων. Και εξηγούμαι: Στην Ελλάδα για κάποιον περίεργο λόγο η κλασική μουσική πορεία ξεκινάει με εφηβεία και metal όπου συνήθως κάποιος αποκτά και την όρεξη να μάθει κανά όργανο (αλλά αυστηρά μπάσο, ντραμς, κιθάρα και ουχί σαξόφωνο, τρομπέτες, βιμπράφωνα και δεν ξέρω τι άλλο) Στη συνέχεια το στερεότυπο του Έλληνα μουσικού (γιατί προφανώς και το post αφορά ποσοστό και όχι συλλήβδην όλα τα Αθηναϊκά γκρουπ) περνάει από πιο punk και alternative φάσεις (π.χ Sex pistols, Joy division, Ramones κλπ κλπ) μέχρι που κάπου στην πορεία ανακαλύπτεται η αδιαμφησβήτητη μαγεία που λέγεται Pink Floyd. Ξαφνικά το γκρουπάκι με τα παιδιά της γειτονίας, του σχολέιου κλπ. μπαίνει στη φάση -όλα είναι τέλεια- ψυχεδέλεια. Πέρα απο την αδιαμφισβήτητη αξία των Floyd (μην επαναλαμβάνομαι) το γεγονός ότι αυτός ο ήχος και τέλειος (όπως τον παίζουν οι Floyd) είναι και εύκολος για κάποιον με μια μέση τεχνική φαίνεται ότι έχει τέτοια επιρροή στο παίξιμο που τελικά γυρνάει τούμπα η φάση μιας και είναι πολύ δύσκολο να ξεκολλήσεις από την ιδέα όλα ψυχεδελικά και εύκολα. Ε βέβαια είναι εύκολα γιατί δεν είναι ανάγκη να έχεις ένα καλό και δουλεμένο ριφάκι, ξεκινάς με μια αφαίρεση και μετά -κατ' ευφημισμόν- πειραματίζεσαι. Αποτέλεσμα: πεντατονικές παντού, ελάχιστη όρεξη για περαιτέρω τεχνική κατάρτιση -άσχετα με το ψάξιμο για νέες μουσικές- και ένα σωρό ροκ γκρουπάκια στην Αθήνα που αναμασάνε τα (γ)ίδια ψυχεδελικά τεχνάσματα από ένα τελείως στανταρισμένο point of view. Σαφώς και υπάρχουν γκρουπ που έχουν πιάσει σωστά τη φάση αυτή (βλ. purple overdose, allison)αλλά υπάρχουν και άλλοι όπου πραγματικά το μιζεριάζουν το πράγμα. Την ημέρα τη μουσικής στην Κοτζιά κάπου τον Ιούνιο έιδα τρία γκρουπ ακριβώς στη φάση που σας περιγράφω (απο κει μου ήρθε να τα γράψω αυτά)
Συν τοις άλλοις δεν πέφτει και καθόλου ψάξιμο στις παραμορφώσεις: εκεί τα ίδια distortion, delay άντε και κανένα cry baby χωρίς να βγαίνουν συνδυασμοί και χαρακτηριστικός ήχος κάθε group. Θυμάμαι όταν έκανα πρόβες με "¨γνωστό επαγγελματικό γκρουπ (sic)" με αναγνωρίσιμο ήχο ότι είχαν καφάσια με πετάλια μπροστά τους και τους έπερνε μια ώρα να βρουν τον ειδικό ήχο κάθε κομματιού.
Το πιο λυπηρό δε, είναι ότι καθώς ολοένα και ανακαλύπτει ο Έλλην τα διάφορα προγράμματα σύνθεσης (π.χ Reason) από τον προχώ φίλο του και ενώ έχει την ευκαιρία με μικρό κόστος στην τελική να δημιουργήσει ηχόχρωμα, τα παντρεύει με τέτοιο τρόπο ώστε η φάση να γυρνά στα γνωστά ρηχά νερά: μια κιθάρα π-ά-ν-τ-α παρούσα ακόμα και σε trip hop ή πειραματικές φάσεις να αναμασά τα των floyd.
Ρε γαμώτο πόσο πιο ενδιαφέρουσα θα ήταν η Αθηναϊκή σκηνή και σε πόσες συναυλίες παραπάνω θα πηγαίναμε χωρίς να ξέρουμε ποιος παίζει αν
α) έπαιζε πληθώρα παικτών όλων των οργάνων (και δεν σφαζόμασταν όλη η Αθήνα για τον έναν καλό σαξοφωνίστα ο οποίος στην τελική θα πάθει υπερκόπωση απο τα 8 συγκροτήματα που έχει). Όταν ήμουν Αγγλία έμενα σε campus και ενώ είχαμε γύρω στους 15 πνευστούς όλων των επιπέδων ψάχναμε κιθαρίστα!
β) είχαμε μουσικούς με διαφορετικά backgrounds που έχουν λίωσει συγκεκριμένες σκηνές (π.χ ακούει κάποιος μικρός rock n roll, το γυρνάει σε soul και τελικά παίζει το καλύτερο μπάσο για trip hop).
γ) δεν είχε πάρει ο Έλλην τόσο λάθος τους Floyd και δεν φύτρωναν κιθάρες παντού.
Τεσπά, αυτά... Αφήνομαι στο feedback σας

ΦΡΟΥΤOΠΙΑ

Παρακαλούνται οι φίλοι και φίλες, κάτοχοι γραμμών dsl, να μεταβούν πάραυτα εδώ, και άρα ΕΔΩ και να κατεβάσουν ΟΛΑ τα επεισόδεια, ΤΩΡΑ, για να τα έχουμε. ευχαριστώ

DAVE CHAPPELLE' S BLOCK PARTY

http://www.youtube.com/watch?v=oKk-ml8YKIw

a film by Michel Gondry

featuring: Mos Def, The Roots, Kanye West, Erykah Badu, The Fugees, Jill Scott, John Legend, Dead Prez, Common, Talib Kweli

Άξιζε: για το "Killing me softly" της Lauryn Hill, για τη στιγμή που πέταξε την περούκα της η Erykah Badu, για το κομμάτι του Wyclef Jean "if i was a president"(http://www.youtube.com/watch?v=hlpZCOMwcd8&mode=related&search), για τη θεϊκή φωνή του John Legend, για το TimBarton-ικό σπίτι "Τhe Broken Angel" και το TimBarton-ικό ζευγάρι/ιδιοκτήτες, για την uncensored language, για τον εκπληκτικό κινηματογράφο Αττικόν cinemax..

Δεν άξιζε: γιατί έχασα το μετρό

o Psarras άργησε μια μέρα

(bonus Track)

Κάθε φορά που μπαίνει το φθινόπωρο μου έρχεται στο μυαλό εκείνος ο Οκτώβρης στο νησί. Ο psarras ειχε φάει το κόλλημα της ζωής του με τη φωτιά που έφτιαχνε , πράγμα πολύ λογικό. Ο ίδιος ισχυρίζεται οτι λίγα λεπτά πιο πρίν είχε μια ενδιαφέρουσα επαφή με τη θάλασσα. Αυτό βέβαια είναι ενα θέμα για το οποίο πρέπει να πούμε οτι τα πραγματικά γεγονότα , όταν βιώνονται ουσιαστικά (όπως στην περίπτωσή μας),πρέπει να μένουν μεταξύ ανθρώπου και θάλασσας και οτι εν πάσει περιπτώσει , αν υπάρχει ανάγκη να εκφραστούν τότε αυτό πρέπει να γίνεται υπονοώντας τα και όχι περιγράφοντάς τα , πράγμα αδύνατο ,όπως άλλωστε και το μαλλιαρό κατοικίδιο του θυρωρού στην είσοδο της πολυκατοικίας μια βροχερή κυριακή του Δεκεμβρίου δηλαδή 2 μήνες μετά.

Πίσω στην παραλία με τους καλά κρυμμένους πελεκάνους που τα βλέπουν όλα και μόλις μετά τον οργασμό των 50000 λευγών , ο psarras άρχισε να χοροπηδάει σα μαιμού , να αναβοσβύνει το φλάς της φωτογραφικής μηχανής στη μούρη του και να μου επιτίθεται χορεύοντας λαμπάντα. Του χαμογέλασα σα τυρί και κοίταξα βορειοδυτικά. Εκεί υπήρχε κάτι. Δε θέλησα ακόμα να το συγκεκριμενοποιήσω , πράγμα που μου προσέφερε μια ελαφριά αίσθηση ευεξίας και η προσοχή μου στράφηκε στο χαρούμενο καινούριο παιχνίδι που είχε ανακαλύψει ο φίλος μου. Στο φλάς της φωτογραφικής αποκαλυπτόταν η σκόνη ή οι αμοιβάδες ή το πλαγκτόν ή κάποιο πολύ παλιό βούτυρο αλλα με ευχάριστα παιχνιδιάρικη γεύση.Άρχισε να με απασχολεί και πάλι ο χώρος. Μια ματιά στο γεωφυσικό χάρτη της περιοχής θα μας έλυνε τις απορίες , αν είχαμε τέτοιες.

Άφησα τον psarra που τωρα είχε αρχίσει να μαζεύει πέτρες για να φτιάξει τζάκι για φωτιά και στάθηκα μεταξύ των ερειπίων ΒΔ και του φίλου μου που ήταν σαφέστατα ο τυχερός της βραδυάς : ξανανακάλυπτε την αρχέγονη εμπειρία του να ανεβαίνεις τα πολιτιστικά σκαλοπάτια κατασκευάζοντας τα ο ίδιος. Πρέπει να πούμε δε οτι ο χώρος επι του οποίου οικοδομ-ήθηκε/-είται/ (θα) –ηθεί αυτη η στριφτή σκάλα , δεν είναι ανθρώπινο κατασκεύασμα , με την ίδια έννοια που τέτοιο δεν είναι βέβαια και το ανθρώπινο DNA και η μαύρη τρύπα και το κυρήκειο του Ασκληπιού και οτιδήποτε στριφογυρνάει τελοςπάντων γύρω απο τον εαυτό του καταλήγοντας τελικά να μπορεί να κατανοηθεί μόνο σαν αυτό το πράγμα που στριφογυρνάει γύρω απο τον εαυτό του. Με αυτό τον τρόπο τα όντα αποκτάνε επιφάνεια η οποία χρησιμεύει στο να ακουμπάνε πάνω της την κούπα του εγώ. Γρήγορα όμως τώρα πίσω στην ερημική παραλία ΝΑ οπου ο psarras μιλάει με την πέτρα και η πέτρα προσπαθεί να τον πείσει να γίνει ο ψυχαναλυτής της.

Ο διάλογος κράτησε ώρες ή ίσως να κράτησε απλά όσο ενα σπίρτο. Η έλξη προς τα ερείπια ΒΔ ήταν έντονη. Με τραβούσε προς τα εκεί κάτι σκοτεινό και γοητευτικό , κάτι που μου προκαλούσε εναν ευχάριστο φόβο. Στην αρχή σκέφτηκα οτι ήταν ο Ντάρθ Βέντερ. Μετά σκέφτηκα οτι μπορεί να ήταν ο Ντάρθ Βέντερ με μπικίνι. Είχα μπερδευτεί. Αυτό που ένοιωθα δεν ήταν λογικό. Η λέξη τελικά που έψαχνα και δεν μπορούσα να βρώ ήταν το δέος. Συνειδητοποίησα ξαφνικά οτι έχω όλη την άνεση να πάω να συναντήσω το απροσδιόριστο και αόρατο αντικείμενο του δέους μου αλλα οτι το καθυστερώ για τον απλό λόγο οτι μου προκαλούσε ικανοποίηση η ιδέα οτι θα πάω εκεί και όχι το ίδιο το γεγονός.

Είπα λοιπόν , και εκεί θέλω να καταλήξω , οτι η έλξη δεν είναι τίποτε άλλο παρα η ιδέα του γεγονότος τετελεσμένου.

Ο psarras κοιμήθηκε με το κεφάλι μεσα στην άμμο σα στρουθοκαμηλος. Χρειάστηκε να τον ξεχώσω με τη βία , γιατι το κινητό του δεν είχε σήμα κάτω απο τη γή και δε το σήκωνε. Μου ζήτησε ευγενικά να μην κλέψω τα τεράστια αυγά που θα γεννούσε όσο θα είχε το κεφάλι στην άμμο και ξαναχώθηκε κάτω απο τη γή. Θαύμασα την προνοητικότητά του , διότι ήταν βέβαιο οτι σε οποιαδήποτε άλλη περίπτωση θα τα είχα κλέψει , και κοιμήθηκα μέσα σε μια μυρμηγκοφωλιά βρίζοντας απο μέσα μου τα εγωπαθή μυρμήγκια που δεν μου έκαναν καθόλου χώρο. Το επόμενο πρωί ο psarras με ξύπνησε και φύγαμε , όχι δηλαδή οτι το προηγούμενο βράδυ ήμασταν εκεί αλλα λέμε τώρα. Πήραμε το πλοίο ή το τρένο , δε θυμάμαι , και φτάσαμε αργά το απόγευμα στην Αμοργό.

Η Αμοργός , πέρα απο τις τεράστιες αράχνες που τυλίγουν τους περαστικούς στα γραφικά σοκάκια του νησιού , είναι γνωστη και για τις λέσχες πόκερ. Σε μια παρτίδα με ένα μεξικάνο και μια γιαγιά 90 χρονών χάσαμε περίπου 5000 ευρώ. Τα χρήματα όμως στην πραγματικότητα δεν είναι κάτι υπαρκτό οποτε στα αρχίδια μας και εμάς , καληνυχτίσαμε το μεξικάνο που έστριβε πούρα με τον αφαλό του , φιλήσαμε τη γιαγιά που έστριβε πούρα με τον αφαλό του μεξικάνου και πήραμε τα βουνά. Για την ακρίβεια ο psarras πήρε τα βουνά. Εγώ πήρα τα πούπουλα βλαμμένων πουλιών που κουτουλάγανε συνέχεια μεταξύ τους.Ηταν μια δίκαιη μοιρασιά γιατι ο καθένας μας πήρε αυτό που αναλογούσε στη φύση του.
Ύστερα μεσολάβησαν γεγονότα , τα οποία είναι αδιανόητο να περιγραφούν για τον απλό λόγο οτι δεν είναι δυνατόν να περιγραφούν , όπως ο καφές στο μπαλκόνι και το πετόν της γερουσίας του νησιού κάτω απο τα πόδια μας ή η επίσκεψή μου στην τουαλέτα στις 7 30 το πρωί. Σχετικά με αυτό , πρέπει εδώ να πούμε οτι τα πραγματικά γεγονότα , όταν βιώνονται ουσιαστικά (όπως στην περίπτωσή μας),πρέπει να μένουν μεταξύ ανθρώπου και τουαλέτας και οτι εν πάσει περιπτώσει , αν υπάρχει ανάγκη να εκφραστούν τότε αυτό πρέπει να γίνεται έχοντας πολύ χαρτί υγίειας και όχι περιγράφοντάς τα , πράγμα αδύνατο ,όπως άλλωστε και το μαλλιαρό κατοικίδιο του θυρωρού στην είσοδο της πολυκατοικίας μια βροχερή κυριακή του Δεκεμβρίου δηλαδή 2 μήνες μετά.

Δύο μήνες μετά , μια βροχερή κυριακή του Δεκεμβρίου , μπήκα στην είσοδο της πολυκατοικίας οπου καθόταν το μαλλιαρό κατοικίδιο του θυρωρού.

-Ο Psarras ? ρώτησα το μαλλιαρό κατοικίδιο. Εκείνο με κοίταξε με ενα τεράστιο χαμόγελο
- Ο Psarras (μου ειπε) άργησε μια μέρα.

Urban snapshot between day and night

Urban snapshοt

Παγκράτι, τώρα

* <--> *

to "το Prits"

πες ενα yo στον Αρχιεπίσκοπο Αυστραλίας

yo στον Αυστραλίας:

πες ένα yo στο Dj και ενα yo στον Μc
γιατι αυτοί κρατάνε τη σκηνή ζωντανή

Sensoria

O
O
O
O
O

o

#Tρέχουσα (αυτο~)διάθεση**

** Current Mood **

Kαλημέρα Αθήνα

*****

** Last Kiss **

**last kiss**

Το παριζάκι ενα μήνα πρίν (μεταφυσική πρaματεία για το τέλος του κόσμου)

Ουώου η κουζίνα μου είναι τρομακτικό μέρος. Όλα είναι πολύ αργά εκει μέσα. Όταν είμαι στη κουζίνα νοιώθω σα κουνέλι. Τα αυτιά μου γελάνε. Το ένα λέει «χα» και το άλλο λέει «χα» επίσης. Με αυτό τον τρόπο μιλώντας μαζί κάνουν χα χα που τεχνικά είναι το ίδιο με το να γελάς (σε αντίθεση με το σκέτο χα) .
Μέσα στο ψυγείο υπάρχει ενα παριζάκι κοτόπουλο. Είναι ότι μου απέμεινε απο μια πρόσφατη μεταφυσική εμπειρία που μου άλλαξε τη ζωή. Βρίσκεται εκει μέσα γύρω στις 25 μέρες , γεγονός που το κάνει να ανήκει πιά στη σφαίρα του παραφυσικού και όχι του μεταφυσικού. Κάθε φορά που ανοίγω το ψυγείο , το παριζάκι προσπαθεί να ελέγξει τον εγκεφαλό μου με απλές προσταγές όπως "φάε με κανίβαλλε" ή "φέρε μου ανθρώπινα μυαλά" ή όπως συνηθίζει τώρα τελευταία να λέει , "χόρεψε τουίστ, Τσάρλι".

Η ματαιότητα όλου του κόσμου κρύβεται μέσα σε αυτό το παριζάκι. Την πρώτη εβδομάδα της παραμονής του στο ψυγείο μου , άρχισε να βρωμάει. Τη δεύτερη έβγαλε μούχλα και μετά σκουλήκια. Μετα απο λίγες μέρες , τα σκουλήκια ενώθηκαν υπο τους ήχους της δεύτερης συμφωνίας του Μάλερ (Resurrection) δημιουργώντας πολύπλοκα καλειδοσκοπικά patterns στο χωροχρονικό κενό του ψυγείου και τελικά μέσα απο αυτο το δημιουργικό χάος ξεπρόβαλε ένα χαμστεράκι. Μου είπε οτι το λένε Μπόμπ. Δε το πίστεψα. Ίσως να πληρώσω την αλλαζονική μου στάση πολύ πιο σύντομα απο όσο θα φανταζόμουν.

Την τελευταία βδομάδα το ψυγείο έχει μια περίεργη φασαρία όταν είναι κλειστό. Νομίζω οτι το χαμστεράκι μοιράζει φυλλάδια και οργανώνει τις κομπόστες και το blue cheese για να μου επιτεθούν τη νύχτα. Κάθε φορά που ανοίγω απότομα την πόρτα του ψυγείου για να τα πιάσω στα πράσα (λογοπαίγνιο χα χα) , τα περιεχόμενα στα ράφια σφυρίζουν ανέμελα σε φάση οτι και καλά έχω ξεχάσει κάποιο αναψυκτικο ανοιχτό και φεύγει το ανθρακικό. Διάολε, πώς έφτασα ως εδώ ?

Όλα ξεκίνησαν πριν απο 25 μέρες , όταν ακόμα ήμουν μόνος στη πόλη. Μία τύπισσα στην τηλεόραση ούρλιαζε κάτι σε φάση "ουααααεεοβγκχναααααα ερχεται καύσωνααααας θα πεθάνουμε όλοιοιοιοιοι". Μάγκα μου , έχουν φρικάρει όλοι σε αυτή την πόλη. Είναι όλοι τρελοί εκτός απο εμένα που η ιδιοφυία μου δεν έχει μεταλλαχθεί σε παράνοια. Πήγα λοιπόν στο σουπερμάρκετ και εφοδιάστηκα τα απαραίτητα για να περάσω κλεισμένος στο σπίτι τις μέρες του καύσωνα : καλαμάκια, ενα ζευγάρι βατραχοπέδιλα, κόρν φλέηκς, πατατάκια ,γαριδάκια, τυρογαριδάκια, πιτσοτυρογαριδάκια, 3 βάζα τουρσί, 15 γλειφιτζούρια, 20 σοκολάτες, ζελέ αρκουδάκια, αναψυκτικά πολυεθνικών που εκμεταλλεύονται ολόκληρους λαούς για να αυξήσουν την παραγωγή σε βάρος του φυσικού περιβάλλοντος , και φυσικά προμηθεύτηκα και πολύ χαρτι υγείας γιατι όπως ξέρετε η μεταφυσική ασχολείται και με το πρίν αλλα και το μετά των όντων.

Επιστρέφοντας στην κουζίνα του σπιτιού μου ανακάλυψα οτι είχα πάρει και ένα παριζάκι κοτόπουλο και παρότι θυμόμουν οτι όντως το αγόρασα , εν τούτοις δεν μπορούσα να καταλάβω γιατι , και το βασικότερο , δε μπορούσα να καταλαβω αν το πήρα επειδή πραγματικά το ήθελα. Ηταν σαν κάποια μυστηριώδης δύναμη να με είχε ωθήσει να το αγοράσω. Αναρρωτήθηκα για μια στιγμή αν υπάρχει such thing as ελεύθερη βούληση αλλα βαρέθηκα σύντομα όλη αυτή την άχρηστη σκέψη και έτσι δέχτηκα στωικά την ύπαρξη του παριζακίου στη σακούλα με τα ψώνια μου με την ίδια ευκολία που δέχτηκα το γεγονός οτι στη Γιουροβίζιον φέτος χορεύανε κάτι γκόμενες με αρχαιοελληνικές φούστες και ασπίδες. Όταν όμως αργότερα πήγα να ανοίξω το παριζάκι , ανακάλυψα οτι είχε λήξει μερικές μέρες πριν το αγοράσω. Έτσι το επέστρεψα στο σούπερμάρκετ ακολουθώντας πιστά το πρωτόκολλο των συνοικιακών σουπερμάρκετ και η υπάλληλος ακολουθώντας εξίσου πιστά ,αν και λίγο βαριεστημένα, το ίδιο πρωτόκολλο , μάζεψε τα υπόλοιπα παριζάκια αυτής της μάρκας απο το ράφι μια και όλα ήταν ληγμένα.

Αρχισα να ψάχνω με τι προϊόν θα άλλαζα το παριζάκι που είχα επιστρέψει όταν ξαφνικά άκουσα απόκοσμες τρομπέτες και είδα ενα πακέτο με δύο ολόιδια παριζάκια της ίδιας μάρκας που μόλις είχε αποσυρθεί μετά την ουσιαστική παρέμβαση του καταναλωτή κύριου Ελέφαντα. Το πακέτο επροκειτο να λήξει σε δύο μήνες και το πιο σημαντικό (απο που στο διάολο ακούγονται αυτές οι τρομπέτες ρε γαμώτη?) πλήρωνες δύο παριζάκια στην τιμή του ενός. Έτσι το πήρα.

Επιστρέφοντας στο σπίτι είχα μείνει με την απορία. Τι στο διάολο έγινε? Πως βρέθηκα με 2 παριζάκια κοτόπουλο ενώ δεν ήθελα απο την αρχή ούτε ένα? Δε νοιώθω καλά, η κουζίνα είναι περίεργη , νοιώθω μια ξαφνική παρόρμηση να μασουλήσω καρότα. Ειμαι στη αθήνα απο τις 10 Αυγούστου και απλά καταναλώνω. Ίσως ο κούνελος μέσα μου σκοπεύει να καταστρέψει το σύμπαν καταναλώνοντάς το. Μέσα απο το ψυγείο ακούγεται το χάμστερ να μαθαίνει στα σπαράγγια πώς να παρελαύνουν. Μμμμ τη γαμήσαμε δε θα τη βγάλω καθαρή , πρέπει να κάνω κάτι για να σωθώ απο το παριζάκι που μετουσιώθηκε σε χάμστερ. Πρεπει να βρώ και άλλη ενέργεια , πρέπει να πάω στο σούπερμάρκετ και να αγοράσω απορρυπαντικά , τενεκέδες με αφρόλουτρο , κέτσαπ , βαρέλια μπύρας , πίτσες που ψήνονται σε 5 λεπτά , πίτσες που ψήνονται σε 10 λεπτά , πρέπει να σφραγίσω με υλικά αγαθά το χάμστερ στο εσώτερο βάθος του ψυγείου ωστε να μην ακούγεται η μπότα του , πρέπει να απολαύσω τον υλικό πολιτισμό σε όλο του το μεγαλείο προτου έρθουν τα μεσάνυχτα και το Επαναστατικό Μέτωπο της Κατάψυξης μου χώσει τη μουστάρδα στον κώλο, πρέπει να προλάβω να απολαύσω κι άλλο , πιό πολύ , πιό πολύ, γιατι σημασία (ότι και να σας πούνε) έχει το πολύ , όσο πιο πολύ έχεις τόσο πιο καλά είσαι και όσο πιο καλά είσαι τόσο πιο ευτυχισμένος είσαι και όσο πιο ευτυχισμένος είσαι τόσο πιο κοντά φτάνεις στη μαγική εκείνη στιγμή που στη σακούλα με τα ψώνια σου εμφανίζεται απο το πουθενά υπο τους ήχους απόκοσμων τρομπετών αποκάλυψης ένα παριζάκι και σου λέει μιάμ μιάμ , τα λέμε στην άλλη πλευρά του μήλου , σκουληκαντέρα