(7 photos and a link)
Τετάρτη 8 Μαρτίου 2006
Ταραμοσαλάτα
Χθές δεν έφαγα ταραμοσαλάτα , δεν έφαγα λαγάνα και δεν πέταξα αετό. Αυτό ήταν μεγάλη μαλακία γιατί ο αετός είναι καλό. Μου θυμίζει τον Ίκαρο και τον πατέρα του , του οποίου το όνομα στατιστικά σχεδόν κανείς δεν θυμάται. Όλοι θυμούνται τον Ίκαρο τελικά γιατί αυτός ήταν ο celebrity , αυτός πήγαινε στα πάρτυ , αυτός αμόλησε την καλούμπα πιο ψηλα απο ότι έπρεπε και τελικά αυτός βάφτισε το νησί Ικαρία με την πτώση του στη θάλασσα.
Ο Ίκαρος δεν ήταν θεός , ούτε καν ημίθεος. Ήταν άνθρωπος. H ετυμολογία της λέξης άνθρωπος , δεν αφήνει πολλά περιθώρια παρεξήγησης σχετικά με το ποιό είναι το αναγνωριστικό χαρακτηριστικό αυτού του συμπαθούς θηλαστικού πλάσματος. Ανω+Θρώσκω , δηλαδή κοιτάω προς τα πάνω (προχωράω με το κεφάλι πάνω) , κοιτάω ψηλά. Πολύ όμορφο αυτό, σημαίνει οτι ο άνθρωπος εξελίσσεται , οτι ανεβαίνει, οτι διαφοροποιείται απο τα άλλα ζώα χρησιμοποιώντας το κεφάλι του ,οτι κοιτάει πιο ψηλά διότι απλούστατα θέλει να φτάσει πιο ψηλά , πιο πάνω απο τα άλλα ζώα. Αυτός είναι ο λόγος που η σφίγγα της Γκίζας είναι τόσο γαμημένα τεράστια. Γιατί απλούστατα οι αρχαίοι αιγύπτιοι τη θέλανε να είναι τεράστια για να φαίνεται. Το ζωντανό αυτό ομοίωμα (spp'nn=σφίγγα) συμβολίζει τον άνθρωπο που μεταμορφώνεται απο ασυνείδητο ζώο σε συνειδητοποιημένο όν με φτερά δηλαδή τη διανόηση. Δηλαδή πολιτισμός. Τι πιο καταπληκτικό μνημείο πολιτισμού για έναν λαό απο το σύμβολο αυτής ακριβώς της μεταμόρφωσης. Πονηρά καθαρματάκια οι αιγύπτιοι.
Πέρα απο αυτά το ουσιώδες είναι οτι με αυτό τον τρόπο o Άνθρωπος κατάφερε να βγεί απο το Μεσαίωνα και να οδηγηθεί στην Αναγέννηση.
Μπράβο Ανθρωπε.
Βέβαια χρειάστηκε πολύς καιρός για να γίνει κατανοητό οτι είναι πολύ σχετικά αυτά τα πράγματα και οτι σήμερα ας πούμε , ίσως βρισκόμαστε σε έναν μεσαίωνα σκοτεινό σαν εκείνον , παρότι σήμερα πρυτανεύει ο Ορθολογισμός και όλα αυτά που ξεκίνησαν σαν αντίδραση στον παλιό τρόπο σκέψης που επικρατούσε μέχρι και το Μεσαίωνα.
Θέλω να πώ , στο Μεσσαίωνα ο αστρολόγος για παράδειγμα ήταν αξιοσέβαστος και ο κόσμος τον θεωρούσε μορφωμένο. Ο ίδιος ο Κέπλερ ,ο αυτοκρατορικός μαθηματικός και αστρονόμος που έδωσε τη χαριστική βολή στο γεωκεντρικό σύστημα της κοσμολογίας του Πτολεμαίου, είπε οτι αυτός που αδιαφορεί για τα λεγόμενα της αστρολογίας είναι κάποιος που απλά δεν την έχει ερευνήσει. Ή να μην πούμε για τον Νεύτωνα που είναι γνωστό απο τις σημειώσεις του οτι έκανε αλχημιστικά πειράματα.
Σήμερα όλα αυτά ακούγονται αστεία. Γιατί ? Γιατί το επίκεντρο της σκεψης μας έγινε η λογική. Αυτό απο μόνο του είναι δικαιολογημένο. Θέλαμε αυτό που μας έλλειπε. Περισσότερη λογική. Και έτσι σαν μικρά καλά αυθάδικα και ανισόρροπα ανθρωπάκια που είμαστε , καταδικάσαμε οτιδήποτε άλλο μας φαινόταν οτι κοντραριζόταν με αυτο το καινούριο παιχνιδι που ανακαλύψαμε λες και δεν το είχαμε απο πάντα. Αυτό το ίδιο πράγμα που το λατρέψαμε σα νέο απομηχανης θεό που θα μας λύτρωνε απο τη μιζέρια μας (η λογική), αυτό το ίδιο μας κρατάει σήμερα όχι στον ίδιο βαθμό βέβαια αλλα ωστόσω αιχμάλωτους. Αιχμάλωτους ενω θα μπορούσαμε να είμαστε βασιλιάδες. Και αυτό το είδος της Βασιλείας χρειάζεται δύο ζώα για να συρθεί το άρμα της και αυτό ας σημειωθεί.
Επίσης είναι το είδος της βασιλείας που όταν τελικά το κατακτάς , καταλαβαίνεις οτι δεν ήταν βασιλεία αυτό που ήθελες. Γιαυτό το λόγο ο Superman αποφασίζει τελικά σε κάποιο απο τα επεισόδια της σειράς των ομόνυμων ταινιών , να γίνει άνθρωπος (η Λόις ήταν απλά μια αφορμη αν και καθόλου τυχαία). και για τον ίδιο πάλι λόγο ο ίδιος υπερήρωας αλλάζει υστερα απο λίγο πάλι γνώμη και ξαναγίνεται superman (ο τύπος που του έσπασε τα μούτρα σε εκείνο το χαμπουργκεράδικο και οι τρείς διεστραμμένοι εξωγήινοι με υπερδυνάμεις που επιτέθηκαν στον πλανήτη γή και τα έκαιγαν όλα βοήθεια βοήθεια , ήταν επίσης αφορμή). Για τον ίδιο επίσης λόγο λένε οτι μια γυναίκα την κερδίζει αυτός που αδιαφορεί για εκείνη. Γιαυτό οι σαολίν μπορούν να πετάξουν αλλα δεν το κάνουν. Γιαυτό ο Ήλιος ανατέλλει τη μέρα και δύει τη νύχτα.Γιαυτό ο τοξότης του Ζεν παρότι δεν είναι δυνατον να αστοχήσει , δεν σκοτώνει ποτέ. Γιαυτό ο Μονογενής Ιησούς πήγε εκπαιδευτική εκδρομή στην έρημο παρότι ο πατέρας του , με τις γνωριμίες που είχε , στάνταρ θα μπορούσε να του κλείσει θέση σε ένα σούπερ λούξ ξενοδοχείο και για τον ίδιο λόγο δεν προσπάθησε να πείσει τα πλήθη με θάυματα για την αλήθεια της οποίας ήταν φορέας. Γιατι ήθελε να είναι ελεύθεροι να επιλέξουν.
Όλα αυτά που μεσολάβησαν απο τον Κλάρκ Κεντ μέχρι τον Jesus έγιναν για χάρη της Ελευθερίας. Χωρίς αυτήν τίποτα δεν θα είχε την ίδια σημασία. Αυτό είναι η ελευθερία. Προστατεύει κάτω απο τις φτερούγες της όλες τις ακατανόητες αντιθέσεις. Κάποιος βλέπει ένα φώς να βγαίνει απο τον ομφαλό του την ίδια ώρα που κάποιος άλλος δεν βλέπει την τύφλα του. Την ίδια ώρα που κάποιος φτιάχνει τσάι , κάποιος άλλος θέλει καφέ. Ο άντρας θέλει να γαμήσει , η γυναίκα θέλει να συζητήσουν. Κάποιος υποστηρίζει τον Παναθηναικό, κάποιος άλλος τον Ολυμπιακό.Κάποιος θέλει πίτσα , κάποιος άλλος θέλει χάμπουρκερ, κτλ κτλ.
Έτσι ο άνθρωπος του Μεσσαίωνα διάλεγε (όσο ήταν στο χέρι του δηλαδή να διαλέξει) την Πίστη που τις περισσότερες περιπτώσεις ταυτιζόταν με τη δεισιδαιμονία γιατί απλούστατα ο τύπος αυτός είχε ενα σαφές έλλειμα στη μόρφωσή του. Αντίθετα κάποιος άνθρωπος σήμερα διαλέγει (όσο είναι στο χέρι του δηλαδή να διαλέξει) την ορθή Λογική που αναλογικά με τα πιο πάνω τις περισσότερες φορές ταυτίζεται με την ηλιθιότητα ή σε μια πολύ χειρότερη περίπτωση με την αλλαζονία γιατι απλούστατα ο τύπος αυτός έχει ένα εξίσου τεράστιο έλλειμα αλλα αυτή τη φορά στην άλλη πλευρά του νομίσματος.
Όταν ο Βαρλαάμ κατηγορούσε τον Γρηγόριο Παλαμά και τους Ησυχαστές οτι το φώς που έβλεπαν στην προσευχή τους ήταν μια απάτη γιατι δεν ήταν λογικό να βλέπουν την ουσία του θεού , ο Παλαμάς απαντούσε οτι φυσικά δεν ήταν η ουσία του θεού αυτό που έβλεπαν αλλα η ενέργεια του θεού διότι η ουσία είναι αόρατος και αμέθεκτη αλλα η ενέργεια όχι. Λοιπόν να. Ο Βαρλαάμ , πρόδρομος της επιστημονικής σκέψης που θέλει τη λογική και τη γνώση στην κορυφή της σκάλας. Και ο ησυχαστής Παλαμάς (όχι ο ποιητής) που διατείνεται οτι δεν είναι δυνατόν ένας άνθρωπος να γνωρίσει το αντικείμενο της πίστης του αλλα μπορεί να γνωρίσει μόνο τα φαινόμενα που προκαλεί αυτό. Συνοπτικά ένα απο τα αντικειμενικά συμπεράσματα της Παλαμιδικής έριδας είναι κλισέ : οτι δεν γίνεται να πιστεύεις σε κάτι που γνωρίζεις. Ίσως να μην είχε στο μυαλό του αυτό ακριβώς έτσι τοποθετημένο ο Παλαμάς αλλα μπορώ να ισχυριστώ με ακαδημαική βεβαιότητα οτι ακόμα και αν δεν το είπε έτσι, εν τούτοις το γνώριζε καλά.
Σε αυτη την ιστορική διαμάχη μεταξύ των δύο αυτών σοφών , που ουσιαστικά καθρεφτίζει την τραγικότητα του ανθρώπινου πολιτισμού, η πίστη και η γνώση φαίνονται σαν να παίρνουν θέση μάχης στον πόλεμο. Αν μπλεχτείτε ποτέ σε εναν τέτοιο πόλεμο , μην τρέξετε να καβατζώσετε στο σούπερμάρκετ προμήθειες , γάλατα νουνού και τέτοια. Δε θα τα χρειαστείτε.
Γιατι δεν θα τελειώσει ποτέ ενας τέτοιος πόλεμος και θα επιβιώσει μόνο εκείνος που θα στέκεται ανάμεσα απο τα πυρά των στρατοπέδων χωρίς να μάχεται. Το νουνού (και αυτό με ακαδημαική βεβαιότητα το λέω) δεν θα βοηθήσει. Να λοιπόν σε ποιό ανόητο συμπέρασμα μάς οδήγησε άθελά του ίσως ο Διαφωτισμός λόγω της απειρίας της νεαρής ηλικίας του και του ενθουσιασμού του για τον κόσμο που νόμιζε οτι ξανανακάλυπτε : Οτι Πίστη και Γνώση είναι εχθροί.
Τελικά είναι απλά πέρα για πέρα λογικό οτι ο άνθρωπος μπορεί είτε να πιστέψει είτε να γνωρίσει. Μπορεί βέβαια πάνω στη διαδικασία διαμόρφωσης που κάνει για αυτές τις έννοιες να πιστέψει πως γνωρίζει (χωρίς να γνωρίζει) αλλα και να γνωρίσει πως τελικά πιστεύει (να γνωρίζει δηλαδή οτι ουσιαστικά δεν γνωρίζει). Οκ το αντιλαμβάνομαι, είμαστε fucked up μικροαστοί χίππιδες εκ φύσεως, δεν έχω πρόβλημα με αυτό. Ακόμα και η σούπα όταν ξεκινάει να μαγειρεύεται είναι απλά άγευστο βραστο νερό. Όμως δεν είμαστε υπεύθυνοι μόνο για τη δικιά μας πλάνη που εν πασει περιπτώσει μπορούμε να τη ζήσουμε ανενόχλητοι μέσα στο καβούκι μας. Ειμαστε υπεύθυνοι για πολλά περισσότερα. Ετσι λέμε για παράδειγμα σημερα στα παιδιά μας οτι οι μύθοι δεν είναι αληθινές ιστορίες , οτι είναι "παραμυθια",οτι δεν υπάρχουν φαντάσματα στην ντουλάπα , οτι σου είπα ρε μαλακισμένο, εγώ στο πήρα το τραινάκι οχι ο Αη βασίλης και επιπλέον είμαστε και βέβαιοι για αυτό. Όμως αν υπάρχει κάτι αληθινό στα ανούσια πραγματάκια που συζητάμε μεγαλόφωνα μεταξύ μας κάνοντας ουσιαστικά τίποτα παραπάνω απο πολύ θόρυβο στο σκοτάδι, τότε αυτό είναι η μυθολογία. Πέρα για πέρα αληθινή. Εμείς όμως επιμένουμε οτι μια ιστορία θα είναι ή αληθινή ή ψεύτικη.Καμμία συναίσθηση της κατάστασης. Καμμία ελευθερία δεν απλώνει εδω τα φτερά της.
Αυτος είναι ο κύκλος της ανθρώπινης ιστορίας. Σε ότι και άν πιστέψουμε , το αντίθετό αποτέλεσμα θα είναι και αυτό παρόν. Μιλάω για τη γαμημένη βεβαιότητα. Διότι εκείνος που περπατάει κρατώντας τη λάμπα και στηριζόμενος στο μπαστούνι , ξέρει καλά οτι τα πράγματα δεν είναι μόνο ασπρα ή μαύρα. Ο οιδίποδας δεν στηρίχθηκε σε μπαστούνι , δεν κατάλαβε τι είπε η σφίγγα μολονότι ήταν αρκετά έξυπνος να της δώσει την απάντηση. Και μόνο τότε είδε πραγματικά , επιβεβαιώνοντας έτσι τα λόγια του Τειρεσία για την όραση του, όταν δηλαδή στηρίχθηκε στο μπαστούνι αν και για την λάμπα ήταν μάλλον αργά πια. Γιατί ο άνθρωπος που βασίζεται στο μπαστούνι ξέρει οτι είναι αδικο να ζείς μόνο με γνώμονα τη λογική ή τη διαίσθηση , τη γνώση ή την πίστη.
Ο Μωυσής που θεωρείται οτι έγραψε τα τέσσερα τουλάχιστον απο τα πέντε βιβλία της Πεντατεύχου το είπε όσο πιο καθαρά μπορούσε , γνωρίζοντας οτι δεν υπάρχει τρόπος να μιλήσεις για αυτό παρά με τρόπους που κάθε διαφωτιστικό κίνημα καθισμένο στη λάθος πλευρά της επιφάνειας της λίμνης θα καταδίκαζε ως παραμύθια. Ο τύπος αυτός που έγραψε τη Γένεση λοιπόν το είπε. Είναι εκεί.Όποιος ψάχνει θα το βρεί. Είναι διαθέσιμο ,μπορεί να το βρεί όποιος θέλει. Θέλω να πώ , ο Γουτεμβέργιος με την ανακάλυψη της τυπογραφίας δε μας άφησε περιθώρια να ισχυριστούμε οτι η αλήθεια είναι προνόμιο που προορίζεται για την ελίτ. Το ενδιαφέρον όμως είναι οτι όπως ίσως θα έλεγε και το μαύρο πρόβατο της ψυχολογίας στη θεωρία του για το συλλογικό ασυνείδητο , δεν χρειαζεται τελικά να ψάξει να το βρεί. Είναι ήδη ιδιοκτήτης του μυστικού που ψάχνει να ανακαλύψει.
Επιτρέψτε μου να γελάσω απο συμπάθεια για το χαριτωμένο αυτό θηλαστικό χα χα χα μα τα χίλια μανταλάκια της Αγίας Βικεντίας του Μπάρι αυτό είναι πάρα πολύ διασκεδαστικό. Ο άνθρωπος , αυτό το ζώο που φοβάται την ίδια του τη σκιά.
Ενας διάσημος στρατηλάτης απο τη Μακεδονία (σημείωση : η φέτα είναι ελληνική) , πρόσωπο υπαρκτο και ιστορικό, συνάντησε σε εφηβική ηλικία ένα ζωντανό συμβολισμό του παραπάνω concept.Ότι σημαίνει για τον αιγυπτιακό πολιτισμό η σφίγγα , σημαίνει και αυτό το περιστατικό για τη ζωή αυτού του εφήβου. Βρήκε αυτό το άγριο αδάμαστο ζώο που φοβόταν τη σκιά του και το δάμασε γυρίζοντας το κεφάλι του μακρυά απο τον ήλιο. Και όχι μόνο αυτό. Αυτό το ζώο δεν ήταν όποιο και όποιο. Ηταν Αλογο. what the fuck man? Αυτή η ιστορία έχει τόσα σύμβολα μέσα της που με κάνει να πιστέυω οτι ο Βασιλιάς Αλέξανδρος δεν συνάντησε πότε πραγματικά τον Βουκεφάλα και οτι αυτή η ιστορία είναι ένας κατασκευασμένος μυθος της λαικής φαντασίας που γνώριζε ήδη οτι ο τύπος αυτός θα έφτανε εκεί που έφτασε. Είναι πάρα πολύ πιθανό. Λοιπόν ποιός μπορεί να ισχυριστεί οτι αν και φανταστικό εν τούτοις δεν είναι αλήθεια ?
Είναι λοιπόν κρυστάλλινα ξεκάθαρο οτι η αλήθεια βρίσκεται στο κέντρο των αντιθέσεων. Επίσης είναι κρυστάλλινα ξεκάθαρο οτι αυτό ακόμα και αν το υιοθετήσει ο κατα τα άλλα σούπερ άτομο Βαρλαάμ , ανάθεμα και αν καταλαβαίνει τι πραγματικά σημαίνει. Όσο επιμένει να στέκεται στη μιά μεριά του πεδίου μάχης δε θα το καταλάβει ποτέ. Όσο επιμένει να διατείνεται οτι δεν υπάρχουν παρα μόνο μόρια ύλης σε κενό χώρο, οτι οτιδήποτε ξεπερνάει τη λογική είναι ψεύτικο , δεν θα καταφέρει ποτέ να αποσυνδέσει το παράλογο απο την έννοια του υπέρλογου, θα είναι αυτά τα δύο για πάντα το ίδιο άλογο που προσπαθει μάταια να το δαμάσει για να ανέβει τη σκάλα , να φτάσει πιό ψηλά.
Δεν είπα να μη φτάσεις ψηλά. Να φτάσεις. Αυτό είναι ο άνθρωπος. Κοιτάει ψηλά. Πιό ψηλά όμως απο το κέντρο της ζυγαριάς , δεν γίνεται να φτάσει. Αν επιμείνει σε αυτό τον παρωπιδικό τρόπο σκέψης και προσπαθήσει να φτάσει ψηλά μόνο με τη λογική , στο τέλος ο ήλιος θα του κάψει τα φτερά και θα τον σβύσει και πάλι στη θάλασσα , πάλι πίσω στη κοιλιά της μητέρας. Λίγοι οπωσδήποτε θα το καταλάβαιναν αλλα η αλήθεια είναι τέτοια ακριβώς, την καταλαβαίνουν λίγοι αλλα αφορά τους πολλούς.
Θέλω δηλαδή με όλα αυτά να πώ οτι o συνετός άνθρωπος δεν έχει ανάγκη να δώσουν το όνομά του στη θάλασσα.
(σσ. το παρον θα μπορούσε να σταθεί σε θέση επιμυθίου στο Γκουστάβ Ρενέ ή μια Νουβέλλα για τον ελιτισμό)
Ο Ίκαρος δεν ήταν θεός , ούτε καν ημίθεος. Ήταν άνθρωπος. H ετυμολογία της λέξης άνθρωπος , δεν αφήνει πολλά περιθώρια παρεξήγησης σχετικά με το ποιό είναι το αναγνωριστικό χαρακτηριστικό αυτού του συμπαθούς θηλαστικού πλάσματος. Ανω+Θρώσκω , δηλαδή κοιτάω προς τα πάνω (προχωράω με το κεφάλι πάνω) , κοιτάω ψηλά. Πολύ όμορφο αυτό, σημαίνει οτι ο άνθρωπος εξελίσσεται , οτι ανεβαίνει, οτι διαφοροποιείται απο τα άλλα ζώα χρησιμοποιώντας το κεφάλι του ,οτι κοιτάει πιο ψηλά διότι απλούστατα θέλει να φτάσει πιο ψηλά , πιο πάνω απο τα άλλα ζώα. Αυτός είναι ο λόγος που η σφίγγα της Γκίζας είναι τόσο γαμημένα τεράστια. Γιατί απλούστατα οι αρχαίοι αιγύπτιοι τη θέλανε να είναι τεράστια για να φαίνεται. Το ζωντανό αυτό ομοίωμα (spp'nn=σφίγγα) συμβολίζει τον άνθρωπο που μεταμορφώνεται απο ασυνείδητο ζώο σε συνειδητοποιημένο όν με φτερά δηλαδή τη διανόηση. Δηλαδή πολιτισμός. Τι πιο καταπληκτικό μνημείο πολιτισμού για έναν λαό απο το σύμβολο αυτής ακριβώς της μεταμόρφωσης. Πονηρά καθαρματάκια οι αιγύπτιοι.
Πέρα απο αυτά το ουσιώδες είναι οτι με αυτό τον τρόπο o Άνθρωπος κατάφερε να βγεί απο το Μεσαίωνα και να οδηγηθεί στην Αναγέννηση.
Μπράβο Ανθρωπε.
Βέβαια χρειάστηκε πολύς καιρός για να γίνει κατανοητό οτι είναι πολύ σχετικά αυτά τα πράγματα και οτι σήμερα ας πούμε , ίσως βρισκόμαστε σε έναν μεσαίωνα σκοτεινό σαν εκείνον , παρότι σήμερα πρυτανεύει ο Ορθολογισμός και όλα αυτά που ξεκίνησαν σαν αντίδραση στον παλιό τρόπο σκέψης που επικρατούσε μέχρι και το Μεσαίωνα.
Θέλω να πώ , στο Μεσσαίωνα ο αστρολόγος για παράδειγμα ήταν αξιοσέβαστος και ο κόσμος τον θεωρούσε μορφωμένο. Ο ίδιος ο Κέπλερ ,ο αυτοκρατορικός μαθηματικός και αστρονόμος που έδωσε τη χαριστική βολή στο γεωκεντρικό σύστημα της κοσμολογίας του Πτολεμαίου, είπε οτι αυτός που αδιαφορεί για τα λεγόμενα της αστρολογίας είναι κάποιος που απλά δεν την έχει ερευνήσει. Ή να μην πούμε για τον Νεύτωνα που είναι γνωστό απο τις σημειώσεις του οτι έκανε αλχημιστικά πειράματα.
Σήμερα όλα αυτά ακούγονται αστεία. Γιατί ? Γιατί το επίκεντρο της σκεψης μας έγινε η λογική. Αυτό απο μόνο του είναι δικαιολογημένο. Θέλαμε αυτό που μας έλλειπε. Περισσότερη λογική. Και έτσι σαν μικρά καλά αυθάδικα και ανισόρροπα ανθρωπάκια που είμαστε , καταδικάσαμε οτιδήποτε άλλο μας φαινόταν οτι κοντραριζόταν με αυτο το καινούριο παιχνιδι που ανακαλύψαμε λες και δεν το είχαμε απο πάντα. Αυτό το ίδιο πράγμα που το λατρέψαμε σα νέο απομηχανης θεό που θα μας λύτρωνε απο τη μιζέρια μας (η λογική), αυτό το ίδιο μας κρατάει σήμερα όχι στον ίδιο βαθμό βέβαια αλλα ωστόσω αιχμάλωτους. Αιχμάλωτους ενω θα μπορούσαμε να είμαστε βασιλιάδες. Και αυτό το είδος της Βασιλείας χρειάζεται δύο ζώα για να συρθεί το άρμα της και αυτό ας σημειωθεί.
Επίσης είναι το είδος της βασιλείας που όταν τελικά το κατακτάς , καταλαβαίνεις οτι δεν ήταν βασιλεία αυτό που ήθελες. Γιαυτό το λόγο ο Superman αποφασίζει τελικά σε κάποιο απο τα επεισόδια της σειράς των ομόνυμων ταινιών , να γίνει άνθρωπος (η Λόις ήταν απλά μια αφορμη αν και καθόλου τυχαία). και για τον ίδιο πάλι λόγο ο ίδιος υπερήρωας αλλάζει υστερα απο λίγο πάλι γνώμη και ξαναγίνεται superman (ο τύπος που του έσπασε τα μούτρα σε εκείνο το χαμπουργκεράδικο και οι τρείς διεστραμμένοι εξωγήινοι με υπερδυνάμεις που επιτέθηκαν στον πλανήτη γή και τα έκαιγαν όλα βοήθεια βοήθεια , ήταν επίσης αφορμή). Για τον ίδιο επίσης λόγο λένε οτι μια γυναίκα την κερδίζει αυτός που αδιαφορεί για εκείνη. Γιαυτό οι σαολίν μπορούν να πετάξουν αλλα δεν το κάνουν. Γιαυτό ο Ήλιος ανατέλλει τη μέρα και δύει τη νύχτα.Γιαυτό ο τοξότης του Ζεν παρότι δεν είναι δυνατον να αστοχήσει , δεν σκοτώνει ποτέ. Γιαυτό ο Μονογενής Ιησούς πήγε εκπαιδευτική εκδρομή στην έρημο παρότι ο πατέρας του , με τις γνωριμίες που είχε , στάνταρ θα μπορούσε να του κλείσει θέση σε ένα σούπερ λούξ ξενοδοχείο και για τον ίδιο λόγο δεν προσπάθησε να πείσει τα πλήθη με θάυματα για την αλήθεια της οποίας ήταν φορέας. Γιατι ήθελε να είναι ελεύθεροι να επιλέξουν.
Όλα αυτά που μεσολάβησαν απο τον Κλάρκ Κεντ μέχρι τον Jesus έγιναν για χάρη της Ελευθερίας. Χωρίς αυτήν τίποτα δεν θα είχε την ίδια σημασία. Αυτό είναι η ελευθερία. Προστατεύει κάτω απο τις φτερούγες της όλες τις ακατανόητες αντιθέσεις. Κάποιος βλέπει ένα φώς να βγαίνει απο τον ομφαλό του την ίδια ώρα που κάποιος άλλος δεν βλέπει την τύφλα του. Την ίδια ώρα που κάποιος φτιάχνει τσάι , κάποιος άλλος θέλει καφέ. Ο άντρας θέλει να γαμήσει , η γυναίκα θέλει να συζητήσουν. Κάποιος υποστηρίζει τον Παναθηναικό, κάποιος άλλος τον Ολυμπιακό.Κάποιος θέλει πίτσα , κάποιος άλλος θέλει χάμπουρκερ, κτλ κτλ.
Έτσι ο άνθρωπος του Μεσσαίωνα διάλεγε (όσο ήταν στο χέρι του δηλαδή να διαλέξει) την Πίστη που τις περισσότερες περιπτώσεις ταυτιζόταν με τη δεισιδαιμονία γιατί απλούστατα ο τύπος αυτός είχε ενα σαφές έλλειμα στη μόρφωσή του. Αντίθετα κάποιος άνθρωπος σήμερα διαλέγει (όσο είναι στο χέρι του δηλαδή να διαλέξει) την ορθή Λογική που αναλογικά με τα πιο πάνω τις περισσότερες φορές ταυτίζεται με την ηλιθιότητα ή σε μια πολύ χειρότερη περίπτωση με την αλλαζονία γιατι απλούστατα ο τύπος αυτός έχει ένα εξίσου τεράστιο έλλειμα αλλα αυτή τη φορά στην άλλη πλευρά του νομίσματος.
Όταν ο Βαρλαάμ κατηγορούσε τον Γρηγόριο Παλαμά και τους Ησυχαστές οτι το φώς που έβλεπαν στην προσευχή τους ήταν μια απάτη γιατι δεν ήταν λογικό να βλέπουν την ουσία του θεού , ο Παλαμάς απαντούσε οτι φυσικά δεν ήταν η ουσία του θεού αυτό που έβλεπαν αλλα η ενέργεια του θεού διότι η ουσία είναι αόρατος και αμέθεκτη αλλα η ενέργεια όχι. Λοιπόν να. Ο Βαρλαάμ , πρόδρομος της επιστημονικής σκέψης που θέλει τη λογική και τη γνώση στην κορυφή της σκάλας. Και ο ησυχαστής Παλαμάς (όχι ο ποιητής) που διατείνεται οτι δεν είναι δυνατόν ένας άνθρωπος να γνωρίσει το αντικείμενο της πίστης του αλλα μπορεί να γνωρίσει μόνο τα φαινόμενα που προκαλεί αυτό. Συνοπτικά ένα απο τα αντικειμενικά συμπεράσματα της Παλαμιδικής έριδας είναι κλισέ : οτι δεν γίνεται να πιστεύεις σε κάτι που γνωρίζεις. Ίσως να μην είχε στο μυαλό του αυτό ακριβώς έτσι τοποθετημένο ο Παλαμάς αλλα μπορώ να ισχυριστώ με ακαδημαική βεβαιότητα οτι ακόμα και αν δεν το είπε έτσι, εν τούτοις το γνώριζε καλά.
Σε αυτη την ιστορική διαμάχη μεταξύ των δύο αυτών σοφών , που ουσιαστικά καθρεφτίζει την τραγικότητα του ανθρώπινου πολιτισμού, η πίστη και η γνώση φαίνονται σαν να παίρνουν θέση μάχης στον πόλεμο. Αν μπλεχτείτε ποτέ σε εναν τέτοιο πόλεμο , μην τρέξετε να καβατζώσετε στο σούπερμάρκετ προμήθειες , γάλατα νουνού και τέτοια. Δε θα τα χρειαστείτε.
Γιατι δεν θα τελειώσει ποτέ ενας τέτοιος πόλεμος και θα επιβιώσει μόνο εκείνος που θα στέκεται ανάμεσα απο τα πυρά των στρατοπέδων χωρίς να μάχεται. Το νουνού (και αυτό με ακαδημαική βεβαιότητα το λέω) δεν θα βοηθήσει. Να λοιπόν σε ποιό ανόητο συμπέρασμα μάς οδήγησε άθελά του ίσως ο Διαφωτισμός λόγω της απειρίας της νεαρής ηλικίας του και του ενθουσιασμού του για τον κόσμο που νόμιζε οτι ξανανακάλυπτε : Οτι Πίστη και Γνώση είναι εχθροί.
Τελικά είναι απλά πέρα για πέρα λογικό οτι ο άνθρωπος μπορεί είτε να πιστέψει είτε να γνωρίσει. Μπορεί βέβαια πάνω στη διαδικασία διαμόρφωσης που κάνει για αυτές τις έννοιες να πιστέψει πως γνωρίζει (χωρίς να γνωρίζει) αλλα και να γνωρίσει πως τελικά πιστεύει (να γνωρίζει δηλαδή οτι ουσιαστικά δεν γνωρίζει). Οκ το αντιλαμβάνομαι, είμαστε fucked up μικροαστοί χίππιδες εκ φύσεως, δεν έχω πρόβλημα με αυτό. Ακόμα και η σούπα όταν ξεκινάει να μαγειρεύεται είναι απλά άγευστο βραστο νερό. Όμως δεν είμαστε υπεύθυνοι μόνο για τη δικιά μας πλάνη που εν πασει περιπτώσει μπορούμε να τη ζήσουμε ανενόχλητοι μέσα στο καβούκι μας. Ειμαστε υπεύθυνοι για πολλά περισσότερα. Ετσι λέμε για παράδειγμα σημερα στα παιδιά μας οτι οι μύθοι δεν είναι αληθινές ιστορίες , οτι είναι "παραμυθια",οτι δεν υπάρχουν φαντάσματα στην ντουλάπα , οτι σου είπα ρε μαλακισμένο, εγώ στο πήρα το τραινάκι οχι ο Αη βασίλης και επιπλέον είμαστε και βέβαιοι για αυτό. Όμως αν υπάρχει κάτι αληθινό στα ανούσια πραγματάκια που συζητάμε μεγαλόφωνα μεταξύ μας κάνοντας ουσιαστικά τίποτα παραπάνω απο πολύ θόρυβο στο σκοτάδι, τότε αυτό είναι η μυθολογία. Πέρα για πέρα αληθινή. Εμείς όμως επιμένουμε οτι μια ιστορία θα είναι ή αληθινή ή ψεύτικη.Καμμία συναίσθηση της κατάστασης. Καμμία ελευθερία δεν απλώνει εδω τα φτερά της.
Αυτος είναι ο κύκλος της ανθρώπινης ιστορίας. Σε ότι και άν πιστέψουμε , το αντίθετό αποτέλεσμα θα είναι και αυτό παρόν. Μιλάω για τη γαμημένη βεβαιότητα. Διότι εκείνος που περπατάει κρατώντας τη λάμπα και στηριζόμενος στο μπαστούνι , ξέρει καλά οτι τα πράγματα δεν είναι μόνο ασπρα ή μαύρα. Ο οιδίποδας δεν στηρίχθηκε σε μπαστούνι , δεν κατάλαβε τι είπε η σφίγγα μολονότι ήταν αρκετά έξυπνος να της δώσει την απάντηση. Και μόνο τότε είδε πραγματικά , επιβεβαιώνοντας έτσι τα λόγια του Τειρεσία για την όραση του, όταν δηλαδή στηρίχθηκε στο μπαστούνι αν και για την λάμπα ήταν μάλλον αργά πια. Γιατί ο άνθρωπος που βασίζεται στο μπαστούνι ξέρει οτι είναι αδικο να ζείς μόνο με γνώμονα τη λογική ή τη διαίσθηση , τη γνώση ή την πίστη.
Ο Μωυσής που θεωρείται οτι έγραψε τα τέσσερα τουλάχιστον απο τα πέντε βιβλία της Πεντατεύχου το είπε όσο πιο καθαρά μπορούσε , γνωρίζοντας οτι δεν υπάρχει τρόπος να μιλήσεις για αυτό παρά με τρόπους που κάθε διαφωτιστικό κίνημα καθισμένο στη λάθος πλευρά της επιφάνειας της λίμνης θα καταδίκαζε ως παραμύθια. Ο τύπος αυτός που έγραψε τη Γένεση λοιπόν το είπε. Είναι εκεί.Όποιος ψάχνει θα το βρεί. Είναι διαθέσιμο ,μπορεί να το βρεί όποιος θέλει. Θέλω να πώ , ο Γουτεμβέργιος με την ανακάλυψη της τυπογραφίας δε μας άφησε περιθώρια να ισχυριστούμε οτι η αλήθεια είναι προνόμιο που προορίζεται για την ελίτ. Το ενδιαφέρον όμως είναι οτι όπως ίσως θα έλεγε και το μαύρο πρόβατο της ψυχολογίας στη θεωρία του για το συλλογικό ασυνείδητο , δεν χρειαζεται τελικά να ψάξει να το βρεί. Είναι ήδη ιδιοκτήτης του μυστικού που ψάχνει να ανακαλύψει.
Επιτρέψτε μου να γελάσω απο συμπάθεια για το χαριτωμένο αυτό θηλαστικό χα χα χα μα τα χίλια μανταλάκια της Αγίας Βικεντίας του Μπάρι αυτό είναι πάρα πολύ διασκεδαστικό. Ο άνθρωπος , αυτό το ζώο που φοβάται την ίδια του τη σκιά.
Ενας διάσημος στρατηλάτης απο τη Μακεδονία (σημείωση : η φέτα είναι ελληνική) , πρόσωπο υπαρκτο και ιστορικό, συνάντησε σε εφηβική ηλικία ένα ζωντανό συμβολισμό του παραπάνω concept.Ότι σημαίνει για τον αιγυπτιακό πολιτισμό η σφίγγα , σημαίνει και αυτό το περιστατικό για τη ζωή αυτού του εφήβου. Βρήκε αυτό το άγριο αδάμαστο ζώο που φοβόταν τη σκιά του και το δάμασε γυρίζοντας το κεφάλι του μακρυά απο τον ήλιο. Και όχι μόνο αυτό. Αυτό το ζώο δεν ήταν όποιο και όποιο. Ηταν Αλογο. what the fuck man? Αυτή η ιστορία έχει τόσα σύμβολα μέσα της που με κάνει να πιστέυω οτι ο Βασιλιάς Αλέξανδρος δεν συνάντησε πότε πραγματικά τον Βουκεφάλα και οτι αυτή η ιστορία είναι ένας κατασκευασμένος μυθος της λαικής φαντασίας που γνώριζε ήδη οτι ο τύπος αυτός θα έφτανε εκεί που έφτασε. Είναι πάρα πολύ πιθανό. Λοιπόν ποιός μπορεί να ισχυριστεί οτι αν και φανταστικό εν τούτοις δεν είναι αλήθεια ?
Είναι λοιπόν κρυστάλλινα ξεκάθαρο οτι η αλήθεια βρίσκεται στο κέντρο των αντιθέσεων. Επίσης είναι κρυστάλλινα ξεκάθαρο οτι αυτό ακόμα και αν το υιοθετήσει ο κατα τα άλλα σούπερ άτομο Βαρλαάμ , ανάθεμα και αν καταλαβαίνει τι πραγματικά σημαίνει. Όσο επιμένει να στέκεται στη μιά μεριά του πεδίου μάχης δε θα το καταλάβει ποτέ. Όσο επιμένει να διατείνεται οτι δεν υπάρχουν παρα μόνο μόρια ύλης σε κενό χώρο, οτι οτιδήποτε ξεπερνάει τη λογική είναι ψεύτικο , δεν θα καταφέρει ποτέ να αποσυνδέσει το παράλογο απο την έννοια του υπέρλογου, θα είναι αυτά τα δύο για πάντα το ίδιο άλογο που προσπαθει μάταια να το δαμάσει για να ανέβει τη σκάλα , να φτάσει πιό ψηλά.
Δεν είπα να μη φτάσεις ψηλά. Να φτάσεις. Αυτό είναι ο άνθρωπος. Κοιτάει ψηλά. Πιό ψηλά όμως απο το κέντρο της ζυγαριάς , δεν γίνεται να φτάσει. Αν επιμείνει σε αυτό τον παρωπιδικό τρόπο σκέψης και προσπαθήσει να φτάσει ψηλά μόνο με τη λογική , στο τέλος ο ήλιος θα του κάψει τα φτερά και θα τον σβύσει και πάλι στη θάλασσα , πάλι πίσω στη κοιλιά της μητέρας. Λίγοι οπωσδήποτε θα το καταλάβαιναν αλλα η αλήθεια είναι τέτοια ακριβώς, την καταλαβαίνουν λίγοι αλλα αφορά τους πολλούς.
Θέλω δηλαδή με όλα αυτά να πώ οτι o συνετός άνθρωπος δεν έχει ανάγκη να δώσουν το όνομά του στη θάλασσα.
(σσ. το παρον θα μπορούσε να σταθεί σε θέση επιμυθίου στο Γκουστάβ Ρενέ ή μια Νουβέλλα για τον ελιτισμό)
Τρίτη 7 Μαρτίου 2006
New age Crusade?
ΛΟΝΔΙΝΟ
Προσευχήθηκε στον Θεό ο Τόνι Μπλερ πριν πάρει την απόφαση να συνεργαστεί με τις αμερικανικές δυνάμεις για την εισβολή στο Ιράκ και ...«απέσπασε τη συγκατάθεσή του». Οπως αποκάλυψε ο ίδιος σε βρετανική τηλεοπτική εκπομπή, ζήτησε τη «θεία παρέμβαση» για το θέμα. «Τέτοιες αποφάσεις, που σχετίζονται με τη ζωή ή τον θάνατο ανθρώπων, είναι πολύ δύσκολες και, εάν πιστεύετε στο Θεό, θα κατανοήσετε ότι η τελική απόφαση ελήφθη από τον Θεό», είπε χαρακτηριστικά ο Μπλερ. Ο Βρετανός πρωθυπουργός, που είναι γνωστός για τα θρησκευτικά του πιστεύω, έχει δεχθεί επικρίσεις για το ότι επιδίωξε την εκστρατεία του Ιράκ με «ιεραποστολικό ζήλο».
ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ - 07/03/2006
Καλά Κούλουμα κι ευτυχισμένο το 2009
To Arxedia MEDIA σας εύχεται καλά Κούλουμα και ευτυχισμένο το 2009
Δευτέρα 6 Μαρτίου 2006
Ιντερνε τντ ιζιταλ!!
Forget Social Etiquette
The Washington Post shut one of its blogs yesterday, saying it had drawn too many personal attacks, profanity and hate mail directed at the paper's ombudsman. The closing was the second by a major newspaper in recent months. An experiment in allowing the public to edit editorials in The Los Angeles Times lasted just two days in June before it was shut because pornographic material was being posted on the site. "Because a significant number of folks who have posted in this blog have refused to follow any of those relatively simple rules, we've decided not to allow comments for the time being," Mr. Brady wrote. "Transparency and reasoned debate are crucial parts of the Web culture, and it's a disappointment to us that we have not been able to maintain a civil conversation, especially about issues that people feel strongly (and differently) about."
Paper Decides to Close Blog, Citing Vitriol The NY Times, January 20, 2006
Track children electronically
In front of her gated apartment complex, Courtney Payne, a 9-year-old fourth grader with dark hair pulled tightly into a ponytail, exits a yellow school bus. Moments later, her movement is observed by Alan Bragg, the local police chief, standing in a windowless control room more than a mile away. Chief Bragg is not using video surveillance. Rather, he watches an icon on a computer screen. The icon marks the spot on a map where Courtney got off the bus, and, on a larger level, it represents the latest in the convergence of technology and student security. Here in a growing middle- and working-class suburb just north of Houston, the effort is undergoing its most ambitious test. The Spring Independent School District is equipping 28,000 students with ID badges containing computer chips that are read when the students get on and off school buses. The information is fed automatically by wireless phone to the police and school administrators.
In Texas, 28,000 Students Test an Electronic Eye The NY Times, November 17, 2004
Τα κομμάτια αυτά ειναι στο τμήμα του site: Cources of Cyberculture!!
Σάββατο 4 Μαρτίου 2006
Πέμπτη 2 Μαρτίου 2006
ΟΙ ΜΑΓΚΕΣ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΠΙΑ.. (vg)
Χθες το βράδυ καθόμουν στα κόκκινα μεταλλικά καθίσματα του μετρό στη Συγγρού Φιξ και ως συνήθως μετρούσα τα λεπτά μέχρι να έρθει το τρένο παρατηρώντας τους ανθρώπους και σκεπτόμενος τι μουσικάρες θα έπαιζα αν ήμουν εγώ ο dj του σταθμού..
Το ταμπλώ έγραφε +7, όταν μία γκόμενα απέναντι, μέσα από ένα αλουμινένιο πλαίσιο, με παρότρυνε να τη γνωρίσω. Φυσικά δεν εννοούσε την ίδια, αλλά μια γαμοεταιρεία που της έδωσε 500 ευρώ, για να χρησιμοποιήσει το χαμόγελο, τον κώλο και τα βυζιά της με ρήτρα να μη φωτογραφηθεί για καμία άλλη εταιρεία μέσα στο επόμενο εξάμηνο. Εκείνη υπέγραψε.. Όταν όμως αθέτησε την υπογραφή της, μασκοφόροι managers με γραβάτες τη στρίμωξαν στη γωνία και κατέστρεψαν τη ζωή της περιλούζοντας το πρόσωπό της με ένα μείγμα από οξύ και baking bowder.. Είναι η ίδια κοπέλα που τώρα ζητιανεύει φορώντας μάσκα έξω από τα Marks and Spencers της Αιόλου. Κάποιοι είπαν, ότι έπεσε θύμα τσιγγάνων. Το είδαν στις ειδήσεις..
Τι είναι αυτό που με κάνει να σκέφτομαι τόσο βίαια; Aναρωτήθηκα, ενώ έψαχνα τα ηχεία, που σκορπούσαν την εβδόμη του Μπετόβεν στις μάζες.
Στις καρέκλες της απέναντι αποβάθρας είχε τώρα κάτσει μία παρέα ροκάδων, από αυτούς που φοράνε μπλου τζιν παντελόνια και μπλου τζιν μπουφάν. Δίπλα τους είχαν δύο κιθάρες. Μάλλον ήταν κάποια απ'ο αυτές τις καινούριες ροκ εν ρολλ μπάντες πιτσιρικάδων, που μόλις είχαν βγει από το studio και κάναν τώρα σχέδια για τον πρώτο τους δίσκο, αναρωτιόμενοι τι ναρκωτικά θα φάνε στο πρώτο τους live. Γελούσαν δυνατά. Ο ένας τους έβγαλε μια φυσαρμόνικα κι άρχισε να παίζει την εισαγωγή από το The wizard των Black Sabbath, στην αρχή δειλά και στη συνέχεια πιο δυνατά..
Ωραία φάση! Μπετόβεν, Sabbath, χρόνος και ακίνητες χαμογελαστές μουνάρες φυλακισμένες σε αλουμινένια πλαίσια.. Τι εποχή!!
Σοκ και δέος με κατέλαβε τη στιγμή που ο ήχος της φυσαρμόνικας έγινε surround και ακουγόταν σα να ξεκινούσε από τη μία άκρη της αποβάθρας, για να καταλήξει στην άλλη, χωρίς να χάνει δευτερόλεπτο την έντασή του. Άρχισα να υποψιάζομαι, ότι οι οργισμένοι ροκάδες που είχα απέναντί μου ήταν ηθοποιοί της Candid Camera. Το γύρισμα του κεφαλιού τους όμως και η παύση του γέλιου τους, οδήγησαν το βλέμμα μου αριστερά σε έναν ρακένδυτο τύπο, που με το ένα του χέρι έπαιζε φυσαρμόνικα σολάροντας πάνω στο θέμα του The wizard και με το άλλο κρατούσε ένα χάμπουργκερ Goodys..
Οι πιτσιρικάδες δεν άργησαν να ανταποκριθούν στο επαναστατικό της υπόθεσης κι έτσι εκείνο το βράδυ της 1ης Μαρτίου βρέθηκα στο μέσο μιας γνήσιας αντικομφορμιστικής κατάστασης, από αυτές που κάποια στιγμή στη ζωή μας πολλοί από εμάς θελήσαμε να προκαλέσουμε, μα πάντοτε υποχωρούσαμε κάτω από το βάρος του εγωισμού μας.
"Υπενθυμίζουμε στους κυρίους επιβάτες, ότι στους χώρους του μετρό απαγορεύεται η κατανάλωση τροφίμων και ποτών".. "We remind to the passengers.........."
Στην αρχή θεώρησα, ότι το experimental έχει διεισδύσει σε κάθε έκφανση του δημόσιου βίου.. στη συνέχεια σκέφτηκα, ότι η Αθήνα έγινε επιτέλους μια πολυπολιτισμική πρωτεύουσα (λίγο η πτώση του υπαρκτού σοσιαλισμού, λίγο οι ολυμπιακοί αγώνες, δε θέλει και πολύ). Κάτι όμως με παραξένεψε στη δεύτερη και τρίτη συνεχώμενη εκφώνηση του μηνύματος και στο σχετικά γρήγορο και αγχωτικό βάδισμα του τοπικού μπάτσου με το οπλοπολυβόλο.. Θεώρησα, ότι δεν υπάρχει λόγος να χαλάμε τις καρδιές μας και την όμορφη αυτή εμπειρία. Δε θεώρησε όμως το ίδιο και ο ρακένδυτος τύπος με τη φυσαρμόνικα και το χάμπουργκερ. Εγκλωβισμένος στα αριστερά καθίσματα της αποβάθρας πήδηξε στο ενδιάμεσο κενό, για να αποφύγει τον μπάτσο περνώντας απέναντι.
Παρακολούθησα με κομμένη την ανάσα την κίνηση αυτή, όταν μια ξαφνική αλλάγη στο ταμπλώ του χρόνου, έστρεψε προς τα εκεί το βλέμμα μου. Τώρα έγραφε +30 δευτερόλεπτα, που στο χρόνο του μετρό μπορεί να σημαίνει από 2 λεπτά μέχρι 5 δευτερόλεπτα. Ευχήθηκα για το πρώτο, αλλά τώρα τελευταία οι ευχές μου δε βγαίνουν αληθινές..
Γιατί οι άνθρωποι, ρε γαμώτο, κοκκαλώνουν όταν ένα τρένο έρχεται καταπάνω τους; Γιατί δεν τρέχουν να το αποφύγουν;
Εφημερίδες δε διάβασα σήμερα.. από την τηλεόραση δεν περιμένω και πολλά. Άλλωστε έχει πραγματικά κάποια σημασία, αν θα γνωστοποιηθεί αυτή η ιστορία;
Το ταμπλώ έγραφε +7, όταν μία γκόμενα απέναντι, μέσα από ένα αλουμινένιο πλαίσιο, με παρότρυνε να τη γνωρίσω. Φυσικά δεν εννοούσε την ίδια, αλλά μια γαμοεταιρεία που της έδωσε 500 ευρώ, για να χρησιμοποιήσει το χαμόγελο, τον κώλο και τα βυζιά της με ρήτρα να μη φωτογραφηθεί για καμία άλλη εταιρεία μέσα στο επόμενο εξάμηνο. Εκείνη υπέγραψε.. Όταν όμως αθέτησε την υπογραφή της, μασκοφόροι managers με γραβάτες τη στρίμωξαν στη γωνία και κατέστρεψαν τη ζωή της περιλούζοντας το πρόσωπό της με ένα μείγμα από οξύ και baking bowder.. Είναι η ίδια κοπέλα που τώρα ζητιανεύει φορώντας μάσκα έξω από τα Marks and Spencers της Αιόλου. Κάποιοι είπαν, ότι έπεσε θύμα τσιγγάνων. Το είδαν στις ειδήσεις..
Τι είναι αυτό που με κάνει να σκέφτομαι τόσο βίαια; Aναρωτήθηκα, ενώ έψαχνα τα ηχεία, που σκορπούσαν την εβδόμη του Μπετόβεν στις μάζες.
Στις καρέκλες της απέναντι αποβάθρας είχε τώρα κάτσει μία παρέα ροκάδων, από αυτούς που φοράνε μπλου τζιν παντελόνια και μπλου τζιν μπουφάν. Δίπλα τους είχαν δύο κιθάρες. Μάλλον ήταν κάποια απ'ο αυτές τις καινούριες ροκ εν ρολλ μπάντες πιτσιρικάδων, που μόλις είχαν βγει από το studio και κάναν τώρα σχέδια για τον πρώτο τους δίσκο, αναρωτιόμενοι τι ναρκωτικά θα φάνε στο πρώτο τους live. Γελούσαν δυνατά. Ο ένας τους έβγαλε μια φυσαρμόνικα κι άρχισε να παίζει την εισαγωγή από το The wizard των Black Sabbath, στην αρχή δειλά και στη συνέχεια πιο δυνατά..
Ωραία φάση! Μπετόβεν, Sabbath, χρόνος και ακίνητες χαμογελαστές μουνάρες φυλακισμένες σε αλουμινένια πλαίσια.. Τι εποχή!!
Σοκ και δέος με κατέλαβε τη στιγμή που ο ήχος της φυσαρμόνικας έγινε surround και ακουγόταν σα να ξεκινούσε από τη μία άκρη της αποβάθρας, για να καταλήξει στην άλλη, χωρίς να χάνει δευτερόλεπτο την έντασή του. Άρχισα να υποψιάζομαι, ότι οι οργισμένοι ροκάδες που είχα απέναντί μου ήταν ηθοποιοί της Candid Camera. Το γύρισμα του κεφαλιού τους όμως και η παύση του γέλιου τους, οδήγησαν το βλέμμα μου αριστερά σε έναν ρακένδυτο τύπο, που με το ένα του χέρι έπαιζε φυσαρμόνικα σολάροντας πάνω στο θέμα του The wizard και με το άλλο κρατούσε ένα χάμπουργκερ Goodys..
Οι πιτσιρικάδες δεν άργησαν να ανταποκριθούν στο επαναστατικό της υπόθεσης κι έτσι εκείνο το βράδυ της 1ης Μαρτίου βρέθηκα στο μέσο μιας γνήσιας αντικομφορμιστικής κατάστασης, από αυτές που κάποια στιγμή στη ζωή μας πολλοί από εμάς θελήσαμε να προκαλέσουμε, μα πάντοτε υποχωρούσαμε κάτω από το βάρος του εγωισμού μας.
"Υπενθυμίζουμε στους κυρίους επιβάτες, ότι στους χώρους του μετρό απαγορεύεται η κατανάλωση τροφίμων και ποτών".. "We remind to the passengers.........."
Στην αρχή θεώρησα, ότι το experimental έχει διεισδύσει σε κάθε έκφανση του δημόσιου βίου.. στη συνέχεια σκέφτηκα, ότι η Αθήνα έγινε επιτέλους μια πολυπολιτισμική πρωτεύουσα (λίγο η πτώση του υπαρκτού σοσιαλισμού, λίγο οι ολυμπιακοί αγώνες, δε θέλει και πολύ). Κάτι όμως με παραξένεψε στη δεύτερη και τρίτη συνεχώμενη εκφώνηση του μηνύματος και στο σχετικά γρήγορο και αγχωτικό βάδισμα του τοπικού μπάτσου με το οπλοπολυβόλο.. Θεώρησα, ότι δεν υπάρχει λόγος να χαλάμε τις καρδιές μας και την όμορφη αυτή εμπειρία. Δε θεώρησε όμως το ίδιο και ο ρακένδυτος τύπος με τη φυσαρμόνικα και το χάμπουργκερ. Εγκλωβισμένος στα αριστερά καθίσματα της αποβάθρας πήδηξε στο ενδιάμεσο κενό, για να αποφύγει τον μπάτσο περνώντας απέναντι.
Παρακολούθησα με κομμένη την ανάσα την κίνηση αυτή, όταν μια ξαφνική αλλάγη στο ταμπλώ του χρόνου, έστρεψε προς τα εκεί το βλέμμα μου. Τώρα έγραφε +30 δευτερόλεπτα, που στο χρόνο του μετρό μπορεί να σημαίνει από 2 λεπτά μέχρι 5 δευτερόλεπτα. Ευχήθηκα για το πρώτο, αλλά τώρα τελευταία οι ευχές μου δε βγαίνουν αληθινές..
Γιατί οι άνθρωποι, ρε γαμώτο, κοκκαλώνουν όταν ένα τρένο έρχεται καταπάνω τους; Γιατί δεν τρέχουν να το αποφύγουν;
Εφημερίδες δε διάβασα σήμερα.. από την τηλεόραση δεν περιμένω και πολλά. Άλλωστε έχει πραγματικά κάποια σημασία, αν θα γνωστοποιηθεί αυτή η ιστορία;
Citroen C3. Ο διαφημιστής αυτοκτόνησε.
Στη διαφήμιση του C3, ο διαφημιστής προσπαθεί να μας πείσει, με μια σειρά λογικών σκέψεων, πως άμα αγοράσουμε αυτό το αυτοκίνητο θα αλλάξει όλη μας η ζωή. Η ομάδα του arxedia media συνέχισε την ιδέα αυτή λίγο παραπάνω και ιδού το αποτέλεσμα.
Περισσότερα C3, περισσότερο parking.
Περισσότερο parking, περισσότερος χρόνος.
Περισσότερος χρόνος, λιγότερο άγχος.
Λιγότερο άγχος, περισσότερα χαμόγελα.
Περισσότερα χαμόγελα, περισσότερος έρωτας.
Περισσότερος έρωτας, Περισσότερα C3.
Περισσότερα C3, λιγότερο parking.
Λιγότερο parking, λιγότερος χρόνος.
Λιγότερος χρόνος, περισσότερο άγχος.
Περισσότερο άγχος, λιγότερα χαμόγελα.
Λιγότερα χαμόγελα, λιγότερος έρωτας.
Λιγότερος έρωτας, λιγότερα C3.
Λιγότερα C3, περισσότερο parking.
Περισσότερο parking,....
Τετάρτη 1 Μαρτίου 2006
Ο ΚΩΣΤΑΣ ΛΕΦΑΚΗΣ ΕΠΑΨΕ ΠΙΑ ΝΑ ΜΑΣ ΟΔΗΓΕΙ.. (qd)
O αστρολόγος Κώστας Λεφάκης γράφει με διαφορά μία από τις πλέον καμμένες στήλες του ελληνικού τύπου, για αυτό και τον γουστάρω απίστευτα. Στο "Ε" της Ελευθεροτυπίας (μία σελίδα πριν από τον απίθανο Αρκά), αναλύει τις παγκόσμιες εξελίξεις βασιζόμενος σε ένα κράμα προσωπικών αντιλήψεων και κίνησης των πλανητών, γεγονός που δε χωράει αμφισβήτησης, διότι ως γνωστόν we are all made from stars.. Mόνο που στο τελευταίο τεύχος του "Ε" (26/2/2006) με άφησε ολίγον τι κάγκελο με την space ορθολογιστική- ψυχεδελοκοινωνιολογική του προσέγγιση πάνω σε αυτό που αποκαλεί "θρησκευτικό πόλεμο χριστιανισμού και μωαμεθανισμού" ο οποίος "τώρα αρχίζει"..
Το γεγονός ότι ο Κρόνος (χριστιανισμός) στο Λέοντα σε αντίθεση με τον Ποσειδώνα (ισλάμ) στον Υδροχόο δημιουργεί εντάσεις, με ξιτάρει απίστευτα και μια φορά το είχα νιώσει κι εγώ ο ίδιος πολύ έντονα. Από την άλλη η προσέγγιση του φαινομένου της τρομοκρατίας με βάση την εσωτερική δομή των χωρών από όπου προέρχεται, έχει μια λογική, δε λέω.. Αλλά το τέλος; Tο τέλος;; Τι ήταν αυτό ρε Λεφάκη;;; (παραθέτω το κείμενο αυτούσιο με δάκρυα στα μάτια και με νωπή ακόμα την αίσθηση της προδοσίας):
"Αυτό που οι τρομοκράτες θα έχουν πετύχει θα είναι η οπισθοδρόμηση, καθώς κι ένα θανατηφόρο χτύπημα εναντίον της καταπολέμησης της φτώχειας... μπλα μπλα μπλα μπλα... Ο συνασπισμός των κρατών εναντίον της τρομοκρατίας που κατόρθωσε να χτίσει σε τόσο σύντομο χρονικό διάστημα η Ουάσιγκτον, με τη συμμετοχή της Ευρώπης, της Ρωσίας, της Κίνας και της Ινδίας, μπορεί εύκολα να αποτελέσει την κινητήρια δύναμη μίας νέας παγκόσμιας προοπτικής για την εμπέδωση της ελευθερίας. Με στόχο την κατάκτηση της ευημερείας- κυρίως για τους φτωχούς και τους αδύνατους."
κλαψ
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)