Εμέρτζενσι Έξιτ Άθενς πικνικ λόκαλ Κυριακή 2 Μαίου Πεντέλη

www.localathens.gr
EMERGENCY EXIT ATHENS >> ΚΥΡΙΑΚΗ 2 ΜΑΪΟΥ στην Πεντέλη

Για όσους ξέρετε αυτές τις συμμετοχικές αποδράσεις/ πικνικ και ψήνεστε να πιάσετε το Μάη, αυτή την Κυριακή σας φτιάχνουμε. Μουσική συνοδεία σπέσιαλ, παρέες, περίπατος (οχι ποδήλατο δις τάιμ), μια πρώτη ζέστη κάτω από τον ίσκιο, κουβεντες και παιχνίδια - όλα αυτά εκεί που παραλίγο να φτάσει πρώτη η φωτιά και ήδη σα να ξεχάσαμε πόση ομορφιά έχει.

Ξυπνήστε νωρίς, έχετε φαγητό έτοιμο, παρτε νεράκι και μια ψάθα/ στρωσίδι και μαζί με άλλους ελάτε για να αράξουμε μια μέρα στη φύση.. τα βασικά θα είναι ήδη εκεί - φέρτε τον εαυτό σας πιο κάτω από τα καμμένα και λίγο πιο πάνω από την πόλη!
Ραντεβού 11 το πρωί στο μετρό Χαλάνδρι :D


Διαβάστε το σχετικό κειμενάκι με oδηγίες και mindset στο www.localathens.gr και δέιτε και φωτογραφίες από προηγούμενες δράσεις.

Living the Greek Tragedy or WWIII

Having drama embedded in my Greekness (a cheap excuse for the crazy scenario that is to follow), I keep thinking that Germany is very much in a position to screw over the rest of Europe for the third time in 100 years.

We are experiencing World War III in its contemporary version (world of course still referring to the European continent). Countries' sovereignty is still threatened. But the casualties aren't physical deaths by guns and bombs but spreading unemployment and slow psychological warfare caused by an international financial system that no one understands and no one can contain. This financial system, we are told, did some bad things.

The EU, as we know it, is at the brink of collapse. Now Greece, soon Portugal and Spain- their debt, some of it owned by other EU members and their companies, will only trigger chain reactions.

And just like the Germans during WWII lived richly from the resources of the occupied countries and suffered the post-war period because they then had to share the scarce resources available with the rest of suffering post-war Europe, similarly, having a very strong economy that benefited greatly from exporting to the Southern EU members (AKA PIGS) over the recent years, Germany is now unwilling to share its resources. Germany does not want to give money that it will eventually collect through its future exports or from the German companies that own Greek debt and will manage to collect it. By doing so, Germany is threatening to trigger effects in the Euro-zone that no one can expect and will be hard to contain.

And of course the US is once again invited to 'clean up Europe's mess' as the Americans like to say about WWII.... this time disguised as the IMF.

But hey, the birth of the EU was a way to make 'any war between France and Germany ... not merely unthinkable, but materially impossible' (French Foreign Minister Robert Schuman, May 2 1950)...

...that doesn't predict 2010 Europe... now that everyone, not just France, but the whole of the EU is a lot more sensitive to Germany's doings.

And this time, simple words that don't appease The Markets and inaction are enough to trigger a whole lotta mess....

Or maybe i'm just a drama queen with too much time in my hands

gamwtopublicspacemugamw

Παρακολουθώντας το http://vimeo.com/7475477 , ένα ντοκιμαντέρ για τη φύση και λειτουργία της εταιρείας (corporation) μέσα σε έναν μαγικό καπιταλιστικό κόσμο, ήρθα αντιμέτωπη με αυτό που αποκαλώ "διαφορετικές ποιοτικά διαδικτυακές οντότητες". Ψάχνοντας δηλαδή πληροφορίες για το Fraser Institute είδα ότι το ίδιο αυτοπαρουσιάζεται ως an independent non-profit research and educational organization

ενώ στο Wikipedia ορίζεται ως a fiscally conservative think tank based in Canada that espouses free market principles.

Εγώ επιλέγω να εστιάσω στο ότι αυτός ο Οργανισμός απαξιώνει ο,τιδήποτε το δημόσιο και έχει ακλόνητη πίστη στη λειτουργία της κοινωνίας και της οικονομίας με βάση τις αρχές του φιλελευθερισμού και της ιδιωτικής πρωτοβουλίας. Μια αηδία δηλαδή...Όπως λέει κι ο θείος που είναι executive director του ινστιτούτου, ο Michael Walker, θα ήταν μια έξοχη ιδέα το να ιδιωτικοποιούσαμε κάθε τετραγωνικό εκατοστό του πλανήτη και κάθε κυβικού εκατοστού του αέρα του νερού. Και μάλιστα, λέει ο θείος, ότι ναιιι ακούγεται παράξενο αλλά στην ουσία σημαίνει ότι τα συμφέροντα που εμπεριέχονται σε ένα ρυάκι, ανήκουν σε κάποιους ανθρώπους που έχουν συμφέρον να το διατηρήσουν, κι ότι εντέλει αυτό δεν είναι και τόσο παράλογη ιδέα βρε αδερφέ! αντιθέτως θα μπορούσε να είναι η λύση σε πολλά προβλήματα!

Πολύ πολύ μακριά από την αυλή του Ινστιτούτου Fraser, έξω από την πολυκατοικία μου βλέπω τον μαλάκα του 5ου να σπρώχνει με το πόδι του τη στοίβα των διαφημιστικών φυλλαδίων προς τα έξω, χύμα στο πεζοδρόμιο. Εκείνη τη στιγμή εκτός από το να σκεφτώ Πόσο Μαλάκας είναι και πόσο χαίρομαι που 13 χρόνια πριν του είχε πέσει στην καράφλα μια χελωνίτσα που είχα στο μπαλκόνι τη στιγμή που πήγαινε να μπει στην πολυκατοικία, αρχίζω να καταθλίβομαι γιατί βλέπω ότι τελικά ο Καναδάς δεν είναι και τόσο μακριά. Όσο και να θέλουμε να υποστηρίξουμε τη συλλογικότητα, το δημόσιο συμφέρον, την αξιοπρέπεια του δημόσιου χώρου, η ζωή, η κοινωνία και η οικονομία μας είναι βρεγμένες ως το κόκκαλο με αρχές ιδιωτικού συμφέροντος. Πιο παραστατικά,

ο μαλάκας του 5ου έχει ορίσει τη ζωή του σε ιδιοκτησιακές σφαίρες οι οποίες έχουν κι αυτές με τη σειρά τους τις διαβαθμίσεις τους. Πρώτο όριο η πόρτα του διαμερίσματος, δεύτερο όριο η πόρτα της πολυκατοικίας Όσο μεγαλύτερος ο βαθμός ιδιοκτησίας ανάλογα μεγαλύτερο είναι το νοιάξιμο για την ιδιοκτησία την ίδια ή για ό,τι περιβάλλεται από αυτήν κι ας πάει να γίνει στο πεζοδρόμιο της πουτάνας το κάγκελο! Έξω από τις νοητές αυτές οριοθετήσεις κρύβεται μια ζούγκλα ενός αόρατου, γκρίζα ορισμένου δημόσιου χώρου που διψά για φροντίδα και επένδυση. Ακόμα και ο πιο προοδευτικός από εμάς μπορεί να πει "μα πώς να επενδύσω σε κάτι που δεν είναι δικό μου" γιατί όπως και να το κάνουμε δε μεγαλώσαμε σε κανένα κοινόβιο στο Πουθενά αλλά σε μια πόλη με Πολυκαταστήματα Και ναιιι κι εγώ μαζί σας είμαι αλλά στην πράξη δε βλέπω να γίνεται τίπ[ο]τα.

Δε θέλω να γίνω αντάρτης πόλης

ούτε γραφικός νεοχίπης που κηρύσσει την απόλυτη αλήθεια

θέλω να βγω στο δρόμο σαν υστερική νοικοκυρά σε απόγνωση με ένα φτυάρι στο χέρι και να αρχίσω να δίνω μία γκνταανκγ στην κεφάλα των ταξιτζήδων που έχουν μετατρέψει όλη τη Σπύρου Τρικούπη σε ουρητήριο και σε όλα αυτά τα μαλακισμένα που μαζεύονται στα πέριξ της μεσολογγίου και "κάνουν επανάσταση" αφήνοντας σωρούς από κουτάκια μπύρας. Ποιοί είναι όλοι αυτοί? είμαι πολύ περίεργη να καταλάβω γαμώ το καντήλι τους!

Αν δεν κατακτήσουμε κι αν δεν ισχυροποιήσουμε κάποιες στοιχειώδεις αρχές σεβασμού του δημόσιου χώρου, με λίγα λόγια αν δε μπορούμε να κρατήσουμε το πεζοδρόμιό μας καθαρό πότε θα αναπτύξουμε πολιτισμό για να νοιαστούμε για τον πλανήτη ολόκληρο? Αυτοί εκεί οι χαρτογιακάδες στο Fraser Institute πότε θα καταλάβουν ότι δεν υπάρχει διαφορά μεταξύ του οριοθετώ και του οχυρώνομαι?

Η ανθρώπινη φύση είναι τόσο αβίαστα και εγγενώς ελλειμματική...

ps: video found by nancy

Πίσω γλέντι

Το διεθνές νομισματικό ταμείο είναι ο ΔοΝηΤής που

θα χρησιμοποιήσει η Ε.Ε. για να μας πηδήξει νόμιμα πια.

Το πρόσχημα ότι δεν μπορεί να γίνει αλλιώς είναι

διαυγές πια και τα υποβρύχεια που μας επέβαλαν

να αγοράσουμε δεν χωράνε στον ποπό τους

δυστυχώς.

Τα χρειαζόμασταν ,λέγανε, για να προστατευτούμε

από την Τουρκία.Σαν δηλαδή να αγοράζει η

Καλιφόρνια από μόνη της αντιαεροπορικά Αρτεμις 30

για να προστατευτούν τα παράλια της δυτικής πλευράς

όλης της Αμερικής από επερχόμενη απειλή από τους

Ιάπωνες.

Δεν υπάρχει ένωση κρατών στην Ευρώπη,μην γελιόμαστε.

Τα πρόστιμα που πληρώνει η Ελλάδα για διάφορες παρατυπίες

είναι κραυγαλέα απόδειξη.Δεν μπορεί η Ελλάδα να είναι

η μόνη χώρα που επιβάλει δασμούς σε όποιον θέλει

να εισάγει αυτοκίνητο από άλλη ευρωπαϊκή χώρα..(!)

Δεν μπορεί η Ελλάδα της Ευρώπης να μην μπορεί

να φτιάξει την Κορίνθου-Πατρών εδώ και 20 χρόνια

από την οποία περνάνε καθημερινά χιλιάδες Ευρωπαίοι.

Δεν μπορεί επίσης να σου επιβάλει εκεί διόδια ακριβότερα

από άλλες οδικές αρτηρίες που πληρούν τις προϋποθέσεις

οδικής ασφάλειας.

Εκεί έπρεπε να επεμβαίνει η Ένωση.Και όχι να ακούμε

για πακέτα στήριξης και για μη δίκαιη κατανομή

ή ακόμα και για μη απορόφηση.

Είναι συνεργός η Ευρώπη στην σημερινή κατάντια

της Ελλάδας και αυτό ακούγεται χειρότερο

από την κρίση στην χώρα μας.

Καλησπέρα.

Η Λύση

Μία πρόταση που κατατέθηκε στο δοικητικό συμβούλιο της Λυρικής για τα

οικονομικά προβλήματα ήταν αυτή..Γιά τα άλλα ,θα δούμε...

Και η α-πορία συνεχίζεται.

Θυμάμαι τότε στα ωραία χρόνια, όταν όλοι πληρωνόμασταν για να καθόμαστε, τότε που περιπλανιόμασταν κάνοντας άσκοπα ταξίδια για το καλό της πνευματικής μας υγείας, τότε που τρώγαμε έξω και μάλιστα είχαμε και άποψη για το αν φάγαμε καλά ή όχι.

Κάποια στιγμή τότε, ένας Γερμανός φίλος του ισχυρού είχε έρθει να επισκεφθεί την Ελλάδα. Ο φίλος αυτός, υπαγόταν στην κατηγορία "μέσος Γερμανός χίππις" και η επαγγελματική του ιδιότητα θα μπορούσε να περιγραφεί από τον σχετικό ΚΑΔ "αυτοαπασχολούμενος ιδιοκτήτης τροχόσπιτου - υπηρεσίες τατουάζ και εφαρμοσμένης κοσμητικής στο σώμα". Ήρθε λοιπόν ο έρημος Γερμανός στην Ελλάδα, ήρθε μάλιστα περνώντας από την Αυστρία στην Ιταλία και από την Ιταλία στην Ελλάδα με τη μοτοσικλέτα του και στο λιμάνι της Πάτρας, συνάντησε τον ισχυρό, προκειμένου να συνεχίσουν την πορεία προς την Αθήνα. Στο δρόμο που εμείς οι κοντινοί στο αυλάκι (και οι μεν και οι δε), έχουμε συνηθίσει να ονομάζουμε "Εθνική Οδό Αθηνών-Πατρών", ο Γερμανός έσπασε: όταν ο ισχυρός τον ρώτησε "λοιπόν; πώς σου φαίνεται η Ελλάδα;", ο Γερμανός βιώνοντας ανάμεικτα συναισθήματα ενθουσιασμού και προβληματισμού απάντησε: " huhh, you are like India!".

Προχθές, η χώρα μας η Ελλάδα, διαμέσου του εξουσιοδοτημένου εκπροσώπου της για τα οικονομικά, έστειλε ένα έγγραφο στον κύριο της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, έγγραφο το οποίο κοινοποιήθηκε και σε έναν άλλο κύριο που λέγεται πρόεδρος του γιουρογκρουπ και σε κάτι άλλους κυρίους και το οποίο έλεγε τα εξής:

AITHMA

Ζητώ εκ μέρους της Ελλάδας να κινητοποιηθεί ο μηχανισμός στήριξης της Ελλάδας.

Υπογραφή
εγώ που είμαι ο αρμόδιος για τα οικονομικά της Ελλάδας μαζί με τον πρωθυπουργό μας.

Οι περισσότεροι από τους αναλυτές συμφωνούν ότι το "ελληνικό ζήτημα" είναι ένα σύνθετο ζήτημα. Η προσφυγή σε έναν μηχανισμό στήριξης στον οποίο εμπλέκεται και το Διεθνές Νομισματικό Ταμειακό Απόθεμα (International Monetary Fund), έχει υπάρξει πολύ πιο διάφανη και πολύ πιο ακριβής σε άλλες περιπτώσεις. Στην Ελλάδα τα πράγματα είναι λίγο πιο περίπλοκα.

Παλαιότερα, αν μία χώρα είχε σοβαρά προβλήματα να εξάγει τα προϊόντα της, με αποτέλεσμα να διογκώνει τον κρατικό της μηχανισμό δανειζόμενη ούτως ώστε να κινείται πλασματικά η εσωτερική της αγορά, έφτανε αργά ή γρήγορα σε ένα πολύ συγκεκριμένο σημείο: το υπερβολικό χρέος. Ερχόταν τότε στην εξουσία μία ομάδα ανθρώπων, η οποία μετά από συνεννόηση με εξυπνότερους ανθρώπους της αγοράς, εξασφάλιζε τα απαραίτητα δάνεια ούτως ώστε και η εσωτερική αγορά να καλύπτει μέρος των δαπανών της και η εξωτερική, δειλά - δειλά, να ξεκινά να υπάρχει, ελεγχόμενη πάντα από τους όρους και τις προϋποθέσεις που θέτουν οι δανειστές της. Αυτό σε πολλές χώρες, ονομάστηκε "οικονομική δικτατορία", αλλά στο τέλος δεν ήταν τίποτα περισσότερο και τίποτα λιγότερο από την τελική θεσμοθέτηση ενός μηχανισμού που υπήρχε ήδη και λειτουργούσε απλώς χωρίς τυπική νομιμοποίηση, στους χώρους εργασίας και στον τρόπο ζωής των πολιτών της συγκεκριμένης χώρας. Δεν είναι τυχαίο, ότι πολλά από τα προσφυγέντα κράτη στην οικονομική στήριξη του International Monetary Fund μετά το β' παγκόσμιο πόλεμο, ήταν κράτη που (κατά την περίοδο της προσφυγής τους) είχαν και στρατιωτική δικτατορία.

Στην Ελλάδα όμως, τα πράγματα - όπως πάντα- λένε, ότι είναι λίγο πιο περίπλοκα. Και είναι περίπλοκα για 2 απλούς λόγους:

α. Η Ελλάδα είναι μία χώρα που απολαμβάνει τυπικά την ιδιότητα του μέλους σε μία Νομισματική Ένωση, η οποία θέλει και αξίζει να αντιμετωπίζεται ως αρκετά σοβαρή (την ΟΝΕ).
β. Η Ελλάδα, είναι μία χώρα που λόγω πολύ αρχαίας ιστορίας και εξέχουσας θέσης της στον τομέα της ναυτιλίας από τα προϊοστορικά κιόλας χρόνια (άρα 2 σε 1), κατέχει μία προνομιακή
θέση στη συνείδηση τόσο των εταίρων της στην Ευρωπαϊκή Ένωση, όσο και των συνανθρώπων της / πολιτών όλων των υπολοίπων κρατών του κόσμου. Υπάρχει σοβαρή πιθανότητα στη Μογγολία,
να γνωρίζουν ποια είναι η Ελλάδα, αλλά να μην γνωρίζουν ταυτόχρονα ότι υπάρχει κράτος με την ονομασία "Δημοκρατία του Εκουαδόρ" (Ισημερινός).

Έτσι εξηγείται η μεγένθυνση των προβλημάτων της Ελλάδας στα μάτια και τις οθόνες του υπόλοιπου κόσμου, γιατί η πτώση ενός κράτους προσχηματικά ελεύθερου και δημοκρατικού, ενδιαφέρει πολύ περισσότερο από την πτώση του Πακιστάν. Το ότι μία χώρα που στεκόταν μέχρι πρότινος ισότιμη απέναντι στη Γαλλία και τη Γερμανία (λόγω του θράσους αλλά και της αξία της), τώρα υπάγεται πλέον στην κατηγορία "χώρα του Γ' Κόσμου", πουλάει πολύ περισσότερο από την αντίστοιχη πολιτική κατάσταση στην Αργεντινή, που ανέκαθεν αντιμετωπιζόταν, κρινόταν και παρουσιαζόταν με αποικιακούς όρους (από τα δικά μας "δυτικά" μέσα).

3 πράγματα που θέλω να πω γιατί κι εγώ φοβάμαι, (δε θέλω καθόλου βασικά να τα πω γιατί φοβάμαι), αλλά φοβάμαι και στην ιδέα ότι άνθρωποι έχουν τις ίδιες απορίες με μένα:

1. Το να ενώνεις νομίσματα είναι μία πολύ περίεργη διαδικασία.
2. Το να μαγειρεύεις στατιστικά με συμπαθητικό τρόπο και να εύχεσαι ότι δε θα σε πιάσουν ποτέ είναι μία πολύ περίτεχνη διαδικασία.
3. Ακούμε κάθε μέρα ότι πεθάνανε 107 άτομα σε βομβιστική επίθεση στη Βαγδάτη και δε διακόπτουμε το καθάρισμα στα κολοκυθάκια. Ακούμε ότι "πτώχευσε" η Ελλάδα και οι απανταχού επενδυτές, όχι απλώς διακόπτουν το καθάρισμα αλλά σπεύδουν να εκμεταλλευτούν εμπορικά την πτώχευση, αγοράζοντας ομόλογα του Ελληνικού Δημοσίου και ποντάροντας τόσο στην πτώση, όσο και στην αναδιάρθρωση, γιατί ξέρουν ότι αυτό το κράτος έχει ελπίδα, έχει θάλασσα και έχει και 5-10-100 μαλάκες που θέλουν να το κάνουν καλύτερο.  

Ένα από τα σημαντικότερα προβλήματα που σημειώθηκε και εξακολουθεί να σημειώνεται κατά τη διάρκεια όλης αυτής της διαδικασίας είναι το εξής: κανείς δε λέει τι ακριβώς γίνεται. Όλοι λένε περίπου την άποψή τους (και εμείς δεν εξαιρούμαστε από αυτό), αλλά κανείς δε λέει τι έγινε ή τι θα γίνει. Γιατί? γιατί απαγορεύεται. Απαγορεύεται σε έναν κόσμο που ξυπνάει κάθε μέρα με το καμπανάκι της έναρξης της συνεδρίασης του χρηματιστηρίου να λες τι έγινε, ή τι θα γίνει. Η άποψή σου έχει αρχίσει να κοστίζει. Τα κράτη, δεν είναι πλέον πολιτικοκοινωνικά μορφώματα προορισμένα και ικανά να προστατεύσουν συμφέροντα αδυνάτων. Η μόνη περίπτωση να υπερασπιστούν τους αδύνατους, θα είναι πλέον το να τους διαφημίσουν. Το να βγάλουν λεφτά από τη διαφήμιση των αδυνάτων. C' est c,a.

Ποτέ δε φαντάζόμουν ότι αυτή η απλή εντύπωση στα μάτια ενός Γερμανού 10 χρόνια πριν, θα ήταν τόσο αληθινή. Μακάρι να ήταν και λίγο περισσότερο ακριβής. Γιατί η Ινδία μπορεί να μας μοιάζει στην οδική ασφάλεια, αλλά εκεί οι άνθρωποι δεν είναι τόσο ξεφτίλες ώστε να αγοράζουν τόσα πολλά δάνεια: για να πάνε κομμωτήριο, για να πάνε ταξίδι, για να παντρευτούν, για να ανοίξουν σπίτι, για να κλάσουν, για να φτιάξουν επιχείρηση, για να πληρώσουν τη δεη, για να γεννήσουν παιδί και για να κάνουν την κηδεία του παππού.


(αχ επιτέλους είπα κι εγώ την άποψή μου:
http://www.youtube.com/watch?v=v_jPH2pmu48)

Στον πύργο γαμιούνται και στη γιάρδα κοιμούνται

Photo by Neros, πλοίο στη δεξαμενή (floating deck)

Αυτό το κείμενο προέκυψε ένα απόγευμα που συζητούσαμε με το φίλο μου για την ιστορία των ναυπηγείων. Άρχισε να μιλάει κι εγώ να γράφω κάνοντας ελάχιστες αλλαγές. Ήταν για μένα μια καλή ευκαιρία να μάθω εκ των έσω πράγματα που αλλιώς δε θα τα μάθαινα. Ορίστε τι είπαμε:

Την 1^η Απριλίου 1985 ο Σταύρος Νιάρχος έκανε μια κίνηση που στην αρχή μόνο ως αστείο μπορούσε να εκληφθεί από τους 7000 εργαζόμενους στο ναυπηγείο Σκαραμαγκά. Ανακοίνωσε το lock-out του ναυπηγείου το οποίο παρέμεινε κλειστό για έξι μήνες. Ο τότε πρωθυπουργός Ανδρέας Παπανδρέου πήρε την απόφαση να το ανοίξει ξανά με τη βοήθεια της ΕΤΒΑ. Εγώ μπήκα στο ναυπηγείο την άνοιξη του 1989. Βρήκα 4500 εργαζόμενους και στην αρχή έπαιρνα μηνιάτικο κάτι λιγότερο από 80.000 δρχ, σα να λέμε 800 ευρώ σήμερα, για να ανεβαίνω σε γερανούς με σακίδιο εργασίας που είχε βάρος 3-4 κιλά. Οι συνθήκες ήταν ανθυγιεινές και επικίνδυνες. Αμίαντος από τα φρένα των γερανών, καιρικές συνθήκες, λάδια, γράσσα και μουτζούρα, γενικά περνούσαμε καλά... Με τις διοικήσεις του ΠΑΣΟΚ από το 1985 έως την περίοδο Κωνσταντίνου Μητσοτάκη (‘91-’93), το ναυπηγείο είχε χρεωκοπήσει. Σε αυτό, λοιπόν, το κλίμα ο Κ. Μητσοτάκης έστειλε ως διευθύνοντα σύμβουλο τον Πιέρο Παναγιωταρέα, εν αποστρατεία υψηλό αξιωματούχο του Πολεμικού Ναυτικού, με σκοπό να το εκκαθαρίσει. Για να το κάνουμε κατανοητό, αυτό σημαίνει να το κλείσει χωρίς να υπάρχει αύριο. Σε μία από τις πρώτες ομιλίες του στους εργαζόμενους ο Παναγιωταρέας είπε κατά λέξη ότι «στον πύργο γαμιούνται και στη γιάρδα κοιμούνται». Εννοούσε ότι στα γραφεία, ή αλλιώς όπως το λέμε εμείς στον «πύργο», πηδιούνται στην κυριολεξία, ενώ οι εργάτες κάτω ξύνονται. Αυτός ήταν αισιόδοξος για την πορειά του ναυπηγείου και είχε πει ότι με τα μηχανήματα που έχει, το μόνιμο προσωπικό και τους περιστασιακούς εργάτες της ζώνης του Περάματος (καμιά πεντακοσαριά ψυχές) το μαγαζί είχε προοπτική. Μέσα σε δύο χρόνια που παρέμεινε στη διοίκηση βελτίωσε τις υποδομές του ναυπηγείου. Δημιούργησε καινούρια μονάδα κατασκευής βαγονιών για ΟΣΕ και ΗΛΠΑΠ, κατασκεύασε δρόμους που αντέχουν μέχρι σήμερα, αγόρασε γερανογέφυρες, κλαρκ, λέιζερ φλογοκοπτικά και άλλα. Επίσης, έκλεισε συμφωνίες με την TEXACO ώστε να φέρνει τα πλοία της εκεί για επισκευή, άρχισε την κατασκευή 3 φρεγατών -δημιουργώντας νέες μεγάλες αποθήκες ώστε να υπάρχουν όλα τα ανταλλακτικά μέχρι την τελευταία βίδα εκεί- και έκανε ρεκόρ επισκευών με 200 καράβια το χρόνο. Είχε γνώση σε ποιο συνεργείο δούλευε ο καθένας μας και έδινε και εξτρά σε όσους έπαιρναν πρωτοβουλίες. Είδαμε τις τσέπες μας να γεμίζουν λεφτά τότε. Έτσι πήγαμε μέχρι το 1992 και αυτός έλεγε ότι ξεχρεώνει το ναυπηγείο και σε λίγο δε θα χρωστάμε. Το Δεκέμβριο του 1992 η ΕΤΒΑ δεν ανανέωσε το συμβόλαιό του επειδή –όπως ακουγόταν- δε βόλευε «τα δικά μας παιδιά». Από το 1993 μέχρι το 1995 οι διοικήσεις που διόριζε το ΠΑΣΟΚ έφεραν πάλι το ναυπηγείο στα όρια της χρεωκοπίας, παρόλη τη δουλεία που είχαμε. Τότε στη παρέα συζητούσαμε την ιδέα να πάρουν οι εργαζόμενοι το ναυπηγείο αφού εμείς κάναμε όλη τη δουλειά, από τον αμμοβολιστή μέχρι και τον ναυπηγό. Σε μια γενική συνέλευση ένας από εμάς είπε την ιδέα και οι συνδικαλιστές γέλασαν. Έξι μήνες αργότερα η ΕΤΒΑ όντως πούλησε μετοχές για το 49% στους εργαζόμενους μέσω της παρακράτησης μισθού. Σε 14 χρόνια θα είχαμε εμείς το 49% του ναυπηγείου. Το 1998, ο Κώστας Σημίτης (τη χρονιά της ανόδου του χρηματιστηρίου) ιδιωτικοποίησε την ΕΤΒΑ δηλαδή απορροφήθηκε απ΄ την Τράπεζα Πειραιώς του Μιχάλη Σάλα. Προηγουμένως, η ΕΤΒΑ έπρεπε να έχει εκποιήσει την περιουσία της και με τη σύμφωνη γνώμη των εκπροσώπων μας -που δεν είδαν ποτέ το σχήμα 51- 49 με καλό μάτι- κι ετσι δεν ενημέρωσαν ποτέ τους εργαζόμενους για τις δυνατότητες και τις προοπτικές μας. Λοιπόν, η ΕΤΒΑ αγόρασε τις μετοχές μας, πήραμε τα λεφτά μας πίσω και τα ΕΝΑΕ (Ελληνικά Ναυπηγεία Ανώνυμος Εταιρεία) πουλήθηκαν στη HDW, που αργότερα (2002) μεταπήδησε στην THYSSEN-KRUPP, με τη συμφωνία ότι το Ελληνικό Κράτος θα φτιάξει εκεί 3 υποβρύχια ιδίου τύπου με αυτό που φτιάχτηκε στο Κίελο και γέρνει. Σήμερα και τα 3 είναι έτοιμα για δοκιμή αλλά η THYSSEN έχει καταγγείλει τη σύμβαση. ‘Ολο αυτό το διάστημα των 10 ετών, η THYSSEN δεν έχει φέρει καμία καινούρια κατασκευή και απαξιώνει τις υποδομές του επισκευαστικού τομέα (δεξαμενές, γερανούς, ρυμουλκά). Για παράδειγμα, από τις τέσσερις δεξαμενές που δούλευαν το 1998, τώρα δουλέυουν οι δύο και οι γερανοί έχουν μειωθεί σημαντικά ενώ τα ρυμουλκά δεν έχουν πιστοποιητικά πλεύσης και μένουν δεμένα στις προβλήτες. Τα ναυπηγεία αξιολογούνται σύμφωνα με την ανυψωτική ικανότητα των γερανών τους, τη χωρητικότητα των δεξαμενών τους και την τεχνογνωσία των ανθρώπων που στην Ελλάδα είναι υψηλή. Σήμερα η THYSSEN έχει αφήσει στο φιλότιμό μας τη συντήρηση αυτών των υποδομών.Το 2008 έσπασε τη μονάδα των τρένων και την έδωσε σε κάποιον αχυράνθρωπο ονόματι Mayer. Από πέρσυ τον Μάιο τα τρένα πτωχεύσανε και 160 εργαζόμενοι βρέθηκαν άνεργοι χωρίς αποζημίωση αλλά έρχονται παρόλ’ αυτά στο ναυπηγείο καθημερινά ελπίζοντας να απορροφηθούν. Οι υπόλοιποι εργαζόμενοι δεν σταθήκαμε αλληλέγγυοι στο πρόβλημά τους και δεν αντιδράσαμε δυναμικά. Τον περασμένο μήνα το ναυπηγείο σταμάτησε να πληρώνει κι εμάς (1300 άτομα) ενώ το 75.1% έχει ήδη πουληθεί στην ABU DHABI MAR. Τα σχέδια τους είναι μάλλον να συνεχίσουν στο ίδιο πνεύμα της THYSSEN, εφόσον με την ABU DHABI MAR είναι και συνέταιροι σε άλλα ναυπηγεία. Η THYSSEN είχε σκοπό να συρρικνώσει το ναυπηγείο θέλοντας να κλείσει και τη μονάδα των επισκευών που παράγει. Αυτό που κάνει είναι να περιμένει μόνο από το κράτος να της δώσει δουλειά, πράγμα που σήμερα με την κρίση είναι απίθανο. Η λύση είναι να περάσει το 100% του ναυπηγείου στα χέρια μας. Πράγμα που δε θα αρέσει στους κατευθυνόμενους γαλαζοπρασινοκόκκινους συνδικαλιστές, πρόβλημα τους, είναι ξεπερασμένοι πια από τα γεγονότα και αυτοί και τ΄αφεντικά τους. Να μην ασχολούμαστε μαζί τους. Δε χρειάζεται να βάλουμε κάποιον να μας ορίζει, ούτε κάποιος να βάλει εμάς να ορίζουμε, το μόνο που χρειάζεται είναι να κάνουμε ο καθένας μας υπεύθυνα τη δουλειά του, να κάνουμε συζήτηση, όχι ξεκατινιάσματα, να δούμε τα ουσιαστικά λάθη μας και να τα διορθώσουμε. Θέλει να υπάρξουν άνθρωποι με αξίες για να εφαρμόσουμε αυτή την πρόταση. Δεν είμαι καθόλου αισιόδοξος, ο κόσμος επιλέγει να έχει τα μάτια κλειστά, φοβάται να δει την πραγματικότητα, έχουμε χάσει τις αξίες μας.

Νερός

Photo by Neros, κοπή ελασμάτων στην επίγεια δεξαμενή (dry deck)

ΔΝΤ Καστελόριζο

Όλα ξεκίνησαν με ΑΥΤΟ το βίντεο που αρνούμαι να αναπαράγω γιατί φοβάμαι.

Εν έτη 2010 ο Γιώργος Παπανδρέου, εγγονός του ομώνυμου και υιός του Ανδρέα Παπανδρέου(ΕΟΚ και ΝΑΤΟ το ίδιο συνδικάτο), ως πρωθυπουργός σε ένα δημοκρατικό πολίτευμα το οποίο υποτίθεται δεν έχει σχέση με ολιγαρχικές και βασιλικές πρακτικές εξουσίας που προωθούν την εμπιστοσύνη και εξουσία σε γόνους και απογόνους και παράλληλα ως εκπρόσωπος μιας ιδεολογίας που υποτίθεται δεν συμμερίζεται πολιτικές άκρατου νεοφιλελευθερισμού (βλ. ΔΝΤ) προβαίνει στην εξής πράξη στην ανακοίνωσή του για τα μέτρα του ΔΝΤ:

Τοποθετημένος στο Καστελόριζο, το πιο μακρινό σημείο της Ελλάδας (πας κολυμπώντας στην Τουρκία), σε πλάνο με φόντο τη θάλασσα, δηλώνει ότι “η προηγούμενη κυβέρνηση άφησε πίσω της ένα σκάφος έτοιμο να βυθιστεί», ενώ παράλληλα στο φόντο περνάει απαλά, τρυφερά, αναταρράσσοντας τα πρασινογάλαζα νερά ένα καϊκάκι και αυτός φορώντας ένα μακριμάνικο σοβαρό κουστούμι δηλώνει ότι «Από την πρώτη μέρα σηκώσαμε τα μανίκια και με σκληρή δουλειά βαλθήκαμε να ανατρέψουμε αυτό το αρνητικό κλίμα», για να καταλήξει, πάντα με φόντο το ήρεμο πια (από την αναστάτωση που προκάλεσε πριν το καϊκάκι) λιμανάκι του Καστελόριζου, ότι «θα μας παράσχουν στην Ελλάδα το απάνεμο λιμάνι που θα μας επιτρέψει να ξαναχτίσουμε το σκάφος μας με γερά και αξιόπιστα υλικά» και «μία νέα Οδύσσεια για τον Ελληνισμό, αλλά ξέρουμε το δρόμο για την Ιθάκη και έχουμε χαρτογραφήσει τα νερά».

Πριν ξεκινήσω να ξεδιπλώνω την αναλυτική μου προσέγγιση περί εφαρμογής του μέτρου ΔΝΤ και των δύσκολων ημερών που έρχονται, θα ήθελα πρώτα με δημοκρατικές πάντα διαδικασίες να καταλήξω σε έναν χαρακτηρισμό της παραπάνω κατάστασης που μόλις περιέγραψα, με την απλή αυτή ερώτηση:

-Πως θα χαρακτήριζες το σκηνικό που περιέγραψα παραπάνω και που με την δική μου οπτική γωνία αντιλαμβάνομαι ως τέτοιο?

Α. μεταμοντέρνο

Β.σουρεαλισμός + νταντά

Γ.όσκαρ σκηνογραφίας

Δ(ΝΤ).κωμικοτραγικό

υγ. η βοήθεια σας είναι απαραίτητη για την ψυχική μου υγεία

Οδηγός επιβίωσης : Πως να σκοτώσετε ένα ζόμπι

The desert pole is not a waste so dead
Charles Pierre Baudelaire

N.I.T.

Λοιπόν.
λέω να γράψω ένα πόστ (είπα). περάσανε μέρες , περάσανε μήνες. Περάσανε όπως περνάνε αυτά. Θέλω να το ανοίξω το γαμημένο αλλα δεν ανοίγει , βρίσκομαι μέσα σε μία τσιχλόφουσκα. Κάθομαι λοιπόν μέσα στη φούσκα (πολύ αναπαυτικά , έχω βάλει και καναπέ) και περιμένοντας να με μασήσουν και να με ξανακάνουν τσιχλόφουσκα, θεωρώ. Θεωρώ αναθεωρώ επιθεωρώ. όλα αυτά. Τις δύσκολες ώρες σκοτώνω ζόμπι στον υπολογιστή και βλέπω ποστ-αποκαλύπτικ ταινίες. Εντάξει μου πήρε λίγο καιρό αλλα τελικά το κατάλαβα οτι το ζόμπι στην πραγματικότητα είμαι εγώ.

Γενικά μιλώντας ενα ζόμπι είναι δράση χωρίς σκεψη. Δεν είναι τυχαίο που τα ζόμπι κυκλοφορούν μουρμουρίζοντας μυαλααααα μυαλααααααα. Θέλουν να φάνε αυτό που τους λείπει. αλλα επειδή δεν έχουν μυαλό (πράγμα που τα κάνει επιεικώς ηλίθια) δεν μπορούν να σκεφτούν οτι και να τα φάνε τα μυαλά δε θα αλλάξει τίποτα. Στο κάτω κάτω αν ίσχυε αυτό θα ήταν ενα κακόγουστο κοσμικό αστείο σε βάρος της νευροχειρουργικής.

Ο αδερφός μου είναι νευροχειρούργος. Μου έλεγε προχθές οτι σε κάποιες περιπτώσεις χρησιμοποιούν τρυπάνι (με την παραδοσιακή έννοια) για να ανοίξουν τον εγκέφαλο του ασθενή. Σκέφτηκα οτι τελικά ο κόσμος είναι απλός και γέλαγα μόνος μου οτι εντάξει δεν είναι και τίποτα πολύπλοκο να κάνεις επέμβαση στον εγκέφαλο τελικά. Η αλήθεια είναι μάλλον οτι ο άνθρωπος είναι καταδικασμένος να γίνεται όσο μπορεί πιο πολύπλοκος για να αντιμετωπίσει αυτή την επιθετική απλότητα του κόσμου. Είναι επίσης πολλά άλλα πράγματα. Διπολικός εκ φύσεως , αρσενοθήλυκος, ανίκανος να είναι ολόκληρος χωρίς το άλλο του μισό (ρεαλιστικά και καθόλου με τη ρομαντική έννοια) , εγκλωβισμένος στο παρόν ανάμεσα σε παρελθον και μέλλον , νοιώθοντας δέος πάντα για τα δύο μεγάλα μυστήρια του κόσμου , τη ζωή και το θάνατο. Καταδικασμένος να τρώει τα υγρά φαγητά (όπως σούπα) με κουτάλι και τα στέρεα (όπως πατάτα στο φούρνο) με πηρούνι. Αναποφάσιστος ως προς το αν πρέπει να παραγγείλει πίτσα ή σουβλάκια. α ναι. και να ξυπνάει το πρωί καθώς και να κοιμάται το βράδυ. Αν και αυτό είναι σχετικό. Τα βαμπίρ και τα φαντάσματα πχ ξυπνάνε τη νύχτα.

Όλοι οι νεκροζώντανοι έχουν ένα κοινό μυστικό. Έχουν κολλήσει στο φάσμα που ζωή και θάνατος αλληλοαναιρούνται. Νεκροί αλλα ωστόσο ζωντανοι. Αλλα κυρίως νεκροί. Στην τελική όμως τίποτε απο τα δύο. Γιαυτό και είναι πάντα pure evil και προκαλούν τρόμο. Εντάξει βοηθάει και το κομμάτι κρέας που κρέμεται απο το στόμα του ζόμπι όταν του ρίχνεις το φακό στη μούρη αλλα ο τρόμος είναι κυρίως μεταφυσικός με την φιλοσοφική έννοια, πιστέψτε με. Οι νεκροζώντανοι είναι στην πραγματικότητα ένα συγκεκαλλυμένο ανέκδοτο της επιστήμης του πριν και του μετά. Ενα ανέκδοτο που προκαλεί ΤΡΟΜΟοοοο . Γιατι κανένας δε θέλει να είναι ακρόβάτης της ζωής και του θανάτου. Κάποιοι θέλουν να ζούνε , κάποιοι άλλοι όχι. Κανένας το ενδιάμεσο. Εντάξει κάποιοι που το σκέφτηκαν πρόχειρα θα ήθελαν να είναι αθάνατοι αλλα αυτό δεν είναι καθόλου το ίδιο με το να είσαι νεκροζώντανος. Ελπίζω να γίνομαι αντιληπτός. Ενα ζόμπι δεν είναι αθάνατο. Όλοι ξέρουν οτι αν του τινάξεις τα μυαλα στον αέρα με μια κοντόκανη θα πεθάνει.

Ηλίθια ζόμπι , δράση χωρίς σκέψη. Εγώ έχω υπάρξει το αντίθετο , ενα ζόμπι απο την ανάποδη αλλα στην κοσμοθεωρία μου τα δίπολα είναι το ίδιο , επομένως φαντάζομαι αυτό σημαίνει οτι είμαι as good as οποιοδήποτε ζόμπι. Αυτό με μπερδεύει λίγο τώρα που το σκέφτομαι γιατι εγώ μπορώ να σκεφτώ , πράγμα αντιφατικό με το δόγμα της ταύτισης των αντιθέτων της κοσμοθεωρίας μου, το οποίο με τη σειρά του με κάνει να αμφιβάλω για τις σκέψεις μου. Πράγμα που με κάνει ένα πραγματικά ηλίθιο ζόμπι. ωραία.

Η άνοιξη είναι ωραία. Ειδικά όταν φτάνει 7 η ώρα το πρωί και δεν ξέρεις ποιός είσαι. Τότε είναι γαμάτα μιλάμε. Το κελάηδισμα των πρωινών πουλιών απο το πάρκο είναι πηγή άγχους χαχχαχα τρομερό έτσι ? στο τσίου τσίου δεν ακούγεται σαν goodmorning sunshine αλλα σαν "γιατι δε κοιμήθηκεεεεεες πάααααααλιιιι" .Υπάρχει η απεγνωσμένη ανάγκη να βρεθεί κάποιος να γίνετε κωλοτρυπίδι. Και κάπως έτσι θυμήθηκα εκείνο το πόστ τότε και έψαξα και το βρήκα και είδα οτι νοιώθω το ίδιο με τότε και εκτός απο αυτό που είδα , είδα επίσης και οτι στο τέλος τέλος τέλος τέλος υπάρχει κάτι που δεν το είχα δεί παρα μόνο τώρα , μήνες μετά. Και είδα οτι δε μπορούσα να το δώ γιατι έχει σβηστεί. Στεναχωρήθηκα γιατι θα ήθελα να το έβλεπα. Γυάλισα λίγο τη σαπουνόφουσκά μου απο μέσα γιατι είχε θολώσει απο την απότομη αλλαγή θερμοκρασίας και στράφηκα χωρίς λόγο στο χώλ και κόλλησα το βλέμμα μου πάνω στον καλόγερο που κρεμάω τα ρούχα. Αυτός ο καλόγερος μου θυμίζει τον Άγιο Ιωάννη του Σταυρού το έχω γράψει και σε άλλα πέντε πόστ αλλα δεν τα ανέβασα ποτέ.

Ο Άγιος Ιωάννης του Σταυρού έζησε το 16ο αιώνα και είναι γνωστός γιατι έγραψε το La noche oscura del alma. Η σκοτεινή νύχτα της ψυχής. Είναι ένα ποίημα (που μαζί με το σχολιασμό απο το συγγραφέα) περιγράφει ένα στάδιο της πνευματικής ζωής ενός χριστιανού στο οποίο η αφοσίωση στο θεό χάνει την εμπειρική της αξία. Η προσευχή βιώνεται σαν να λέγεται σε τοίχο. Είναι μια σκοτεινή μοναχική πορεία. ἐὰν γὰρ καὶ πορευθῶ ἐν μέσῳ σκιᾶς θανάτου, οὐ φοβηθήσομαι κακά, ὅτι σὺ μετ᾿ ἐμοῦ εἶ· ἡ ράβδος σου καὶ ἡ βακτηρία σου, αὗταί με παρεκάλεσαν (Ψαλμοί 22,4 εξού και ο πρώτος στίχος ). Είναι επίσης ενα σύνηθες αλλα χρήσιμο στάδιο μοναξιάς που περνάει ενας άνθρωπος στην πορεία της εξατομίκευσης κατα την αναλυτική ψυχολογία. Το οποίο και το ομολογώ, εξαπατήθηκα για μεγάλο διάστημα οτι ήταν ο λόγος που δεν επικοινωνώ , που δεν ανεβάζω πόστ , που δεν. Εντάξει. Τωρα ξέρω οτι η κάθοδος στον άδη είναι ενα προνόμιο που το έχουν οι ζωντανοι και όχι οι νεκροζώντανοι.


Καλημέρα :)

The danger of a Single Story

'Show a people as one thing, as only one thing, over and over again,
and that is what they become'

Nigerian writer Adichie is talking about the danger of the single story.

The single story that the rest of the world knows about you.

the single story that "robs people of their dignity".

in reality the story told by the powerful.

For Africa its poverty and war.

For immigrants its 'sneaking across borders',

stealing food and services from the 'host' country

whether its Mexicans into the US, or 'Africans' into Greece.

The single story of 2010 Greece is under construction...

(but I have a feeling the 'lazy Greeks' will override the 'evil Spreads').

I want to share two books that tell the many stories of

the single stories that 'sneak' into our country.

and that tell it in an amazing way.

'Δακρυσμένος ήλιος΄ της Chimamanda Ngoz Adichie
on the Biafra war in Nigeria in the 1960s

'Στη χώρα των Χρυσών Ήλιων΄ του Hosseini, Khaled
on the never ending war in Afghanistan

Athens' future street party

The Congotronics Series is a collection of albums devoted
to electrified traditional music from the Congo

Konono No.1 Cant wait for live congotronics sounds!

Εκλογές στη βόρεια Κύπρο

Χτες πραγματοποιήθηκαν εκλογές στη βόρεια Κύπρο για τη θέση του προέδρου.

Νικητής της αναμέτρησης από τον πρώτο γύρο -μιας και κατάφερε να συγκεντρώσει το 50% +1 / δηλαδή 50.38%- ήταν ο εθνικιστής Derviş Eroğlu, οι θέσεις του οποίου θυμίζουν αρκετά τον "θρυλικό" Ραούφ Ντεκτάς -δύο κυρίαρχα κράτη κ.τ.λ.


Είναι χαρακτηριστικό το γεγονός ότι όλοι οι "προοδευτικοί" τουρκόφωνοι κύπριοι φίλοι δεν μπορούσαν να κρύψουν την απογοήτευσή τους για το γεγονός.

Οι ατάκες όπως, "αυτό ήταν το τέλος της ελπίδας για ειρήνη στην Κύπρο", "Shame on cyp" ή "Ψήφισα γιατί δεν ήθελα με τίποτα να γυρίσουμε πίσω" εκφράζουν με έντονο τρόπο την απογοήτευση που σκόρπισε το εκλογικό αποτέλεσμα σε σύγχρονους νέους της βορείου κύπρου.

κλικ για να διαβάσετε το υπόλοιπο

- photos by pause -

Όλα είναι δρόμος

photo SaLaMi-EdAfOuS

Gladio

Πάρα πολύ ενδιαφέρον ντοκιμαντέρ του BBC για τις σχέσεις των μυστικών υπηρεσιών, της CIA, της προβοκατόρικης δράσης "ακραίων¨τρομοκρατικών οργανώσεων και όχι μόνο, στην Ευρώπη μετά το τέλος του Β' Παγκοσμίου Πολέμου.

Αξίζει να το δεις.

Part 1

The Ring Masters

Part 2

The Puppeteers

Part 3

The Foot Soldiers

Τα όποια επίκαιρα/διαχρονικά συμπεράσματα δικά μας.

Σινεμά "Ο καναπές"

Πολύ καλημέρα/σπέρ(μ)α/νύχτα σας.
Χτές το απόγευμα, μη έχοντας τι να κάνω, παρακολουθούσα την εξέλιξη των γνωστών σε όλους γεγονότων των τελευταίων ημερών. Το δεύτερο DVD της Τζούλιας.
Αστειεύομαι φυσικά. Παρακολουθούσα την παρωδία-μιούζικαλ "Επαναστατικός Αγκώνας". Με κάποιο τρόπο κατέληξα στο YouTube να βλέπω ντοκυμαν-τέρ. Είδα πολλά. Ακόμα και τώρα που γράφω, ντοκυμαν-τέρ βλέπω. Το ένα με έφερε στο άλλο και επειδή είχαν αρκετό ενδιαφέρον είπα να τα μοιραστώ με σας.
Τους φίλους μου. Τα "αδέρφια" μου. Τους "συμπατριώτες" μου. Τη "φυλή" μου.
Όλα ξεκίνησαν απο τον ΕΑ. Το πρώτο ντοκυμαν-τέρ είναι για δαύτους.

.Νέοι Φάκελοι.
"Επαναστατικός Αγώνας"
Παρτ ουαν, Παρτ του, Παρτ θρι

Αφού είδα αυτό το ρημάδι το οποίο, η αλήθεια να λέγεται, είναι κομψί κομψά συνέχισα στο επόμενο που καμία σχέση δεν έχει με την οργάνωση. Ένα ντοκυμαν-τέρ για τον Σορίν Ματέ-ι. Νομίζω πως είναι ξένη παραγωγή και παίχτηκε στον Σκάι. Εξαιρετικά φτιαγμένο. Θα καταλάβετε. Φοβερή ιστορία, άστε που ο Νίκος Ευαγγελάτος εκτέλεσε χρέη negotiator και τα πήγε μια χάρα. Παραθέτω.

"Υπόθεση Σορίν Ματέ-ι"
Παρτ ουαν, Παρτ του, Παρτ θρι, Παρτ φορ, Παρτ φα-ιβ

Άντε και τελείωσα με αυτό. Και τότε τι; Με έπιασα μετά απο δέκα λεπτά να παρακολουθώ ενα ντοκυμαν-τερ για τον Παττακό. Μόλις το κατάλαβα σταμάτησα. Ο κωλόγερος είναι υπερβολικά βαρετός. Τι να κάνω, τι να κάνω. Ψάχνοντας πέφτω στο Κουτί της Πανδώρας. Το θέμα της η Χρυσή Αυγή. Συνεχίζουμε.

.Το κουτί της Πανδώρας.
"Χρυσή Αυγή"
Παρτ ουαν, Παρτ του, Παρτ Θρι, Παρτ φορ, Παρτ φα-ιβ,
Παρτ σιξ

Με τα πολλά τελείωσε κι αυτό. Ενδιαφέρον θα έλεγα χώρις να λέει κάτι πρωτότυπο. Η ώρα πέρασε. Είδα Κώστα Πάσσαρη με Αννίτα Πάνια. Ο ίδιος της ζήτησε να του πάρει συνέντευξη. Δεν λέει και τίποτα. Αυτός είναι φάση να πούμε κι έτσι κι επειδή και δηλαδή. Αυτή απλά δεν ξέρει να παίρνει συνεντεύξεις. Φτάνουμε στο πρώτελευταίο ντοκυμαν-τέρ. Το καλύτερο απ' όλα. Ο μοναδικός Εξάντας. Νεο-ναζί στην Ρωσία.

.Εξάντας.
"Λευκοί Λύκοι"
Παρτ ουαν, Παρτ του, Παρτ θρι, Παρτ φορ, Παρτ φα-ιβ,
Παρτ σιξ, Παρτ σεβεν

Κάπου εδώ φτάνει η στιγμή του αποχωρισμού. Το τελευταίο ντοκυμαν-τέρ της ημέρας.

.Εμπόλεμη Ζώνη.
"Οι ιππότες της Κου Κλούξ Κλάν"
Παρτ ουαν, Παρτ του, Παρτ θρι, Παρτ φορ, Παρτ φα-ιβ,
Παρτ σιξ

Καλη διασκέδαση.

Ο «αυτοκράτωρ» και ο τρομοκράτωρ

(ο Νίκος Μαζιώτης και ο Χρυσοχοίδης, 2α ξαδέλφια από την πλευρά της μάνας, σε παιδική αναμνηστική φωτογραφία από πασχαλινές διακοπές στην Κέρκυρα)

Δεν με ενδιαφέρει αν ο Νίκος Μαζιώτης είναι τρομοκράτης. Πριν πολλά χρόνια είχα διαβάσει (δεν ξέρω μάλιστα, αν το είπε ο Φ. Κάστρο) ότι οι τρομοκράτες του σήμερα είναι οι κυβερνήτες του αύριο. Όπως ο Φιντέλ, ο Κλίντον των πανεπιστημιακών ετών, ο βομβιστής Σημίτης, ο μεθύστακας (και γυναικάς μάλιστα) Παπανδρέου και πολλοί άλλοι.

Σε μέρες που οι συνθήκες απελευθέρωσης είναι δυνητικά πολύ μεγάλες, είναι πιθανό οι σημερινοί τρομοκράτες, έγκλειστοι και μη, γνωστοί ή άγνωστοι, να αποτελέσουν τους κυβερνήτες του αύριο...όμως ούτε αυτό με ενδιαφέρει...

Ακόμη δεν με ενδιαφέρει η κατάφωρη καταπάτηση των δικαιωμάτων του κατηγορουμένου και των προσωπικών τους δεδομένων...με τη δημοσιοποίηση των ονομάτων τους από το βράδυ της σύλληψης, με τη δημοσιοποίηση σχεδόν του πλήθους των ερευνών - με κίνδυνο μάλιστα διαφυγής στοιχείων και προσώπων - με τη δημοσιοποίηση των φωτογραφιών τους σε έντυπα και ηλεκτρονικά μέσα...όταν στην ίδια χώρα, που το έχει τούμπανο και εμείς κρυφό καμάρι, μένει καλυμμένο το πρόσωπο και το όνομα γνωστού(-αγνώστου) φωτομοντέλου (ή τραγουδιστή ή ηθοποιού ή...) των Αθηνών που πιάστηκε με ποσότητα ναρκωτικών.

Με ενδιαφέρει μία πτυχή που ειπώθηκε από κάποιους τις τελευταίες ημέρες και αξίζει να αναπαράγω και εγώ...Ο Νίκος Μαζιώτης είναι ένας από τους διάσημους γνωστούς-άγνωστους εδώ και πολλά έτη. Εδώ και χρόνια άγεται και φέρεται ως τρομοκράτης. Σε ένα «ευνομούμενο» κράτος που στόχο έχει τη διαφύλαξη της δημόσιας τάξης και ασφάλειας και την προστασία του πολίτη (ουάου! Καλέ...αυτό είναι τίτλος υπουργείου!), άτομα σαν το Νίκο Μαζιώτη παρακολουθούνται εφ’ όρου ζωής. Δεν εξετάζω το δίκαιο ή άδικο του μέτρου αυτού...δεν με ενδιαφέρει ούτε αυτό. Το κράτος έτσι είναι, το παίρνουμε ως δεδομένο, ότι το κράτος παρακολουθεί άτομα, κυρίως και πρωτίστως άτομα που ζουν με αποκλειστικό γνώμονα τη διάλυση του ίδιου του κράτους. Όχι αυτούς που κρατούν τον τρόμο, αλλά αυτούς που σπέρνουν τρόμο στο κράτος, δημιουργώντας μάλιστα την αίσθηση ότι το κράτος πρέπει να διαλυθεί.

Ο Νικός Μαζιώτης θα έπρεπε να παρακολουθείται, ειδικά από τότε που συνελήφθη κάπου στις αρχές του 2000. Για το κράτος είναι τρομοκράτης...και ένας τρομοκράτης πρέπει να παρακολουθείται. Πως όμως τελικά ένας τρομοκράτης που έχει συλληφθεί και λογικά παρακολουθείται, φτάνει στο σημείο να είναι ο ιθύνων νους και εγκέφαλος μίας οργάνωσης που τα τελευταία χρόνια διέπραξε ενέργειες του χειρίστου είδους, τουλάχιστον όπως βλέπει το κράτος αυτές τις ενέργειες (επίθεση πρεσβεία ΗΠΑ, καλάσνικοφ στου Ζωγράφου, Αγία Παρασκευή, ΥΠΠΟ στη Μπουμπουλίνας και τώρα με τον Αφγανό);

Συμβαίνουν δύο τινά: 1) ή ο Νίκος Μαζιώτης δεν παρακολουθούνταν καθόλου ή δεν παρακολουθούνταν στενά και σωστά, και αλώνιζε δεξιά και αριστερά στήνοντας οργανώσεις και διαπράττοντας τρομοκρατικές και εγκληματικές ενέργειες...οπότε μιλάμε για αστυνόμευση του χειρίστου είδους και καλύτερα να δώσουμε τη διαχείριση της αστυνόμευσης σε κάποια ιδιωτική εταιρία (κατά προτίμηση Γερμανική...raus Herr Maziotis…) ή 2) ο Νίκος Μαζιώτης παρακολουθούνταν σωστά, η αστυνομία γνώριζε όλα τα σχετικά με αυτόν και τον Επαναστατικό του Αγώνα και παρά ταύτα άφησε την οργάνωση να αλωνίζει. Με ποίο σκοπό όμως; Το άλλοθι του τρόμου και της τρομοκρατίας; Την εξάρθρωση σε μία κρίσιμη για το «έθνος» στιγμή; Την επιτυχή πορεία ενός «αυτοκράτορα» προς το θρόνο του; Δεν πράττω θεωρίες συνομωσίας... ερωτήματα θέτω.

Τρίτος δρόμος προς το σοσιαλισμό δεν υπάρχει. Το κράτος πρέπει να απαντήσει ποίο από τα δύο παραπάνω ισχύει. Φυσικά ως ΠΑΣΟΚ και όχι ως κράτος θα απαντήσει ότι συνέβαινε το πρώτο και ότι ΚΑΙ για αυτό φταίει η ΝΔούλα και ο μπούλης (όχι εγώ...ο άλλος της Ραφήνας). Αυτό τονίζει μάλιστα θετικά και το προφίλ του «αυτοκράτορα»...τότε δεν είχαμε αστυνομία, ενώ τώρα έχουμε...μέχρι το 2004 τον «είχαμε» το Μαζιώτη, μετά ανέλαβε ο Πολύδωρας και τον χάσαμε. Βολεύει; βολεύει...

Δεν απαντά όμως στο ερώτημά μου, γιατί το κράτος έχει συνέχεια από το 1829 και μετά. Και οι υπηρεσιακοί - και όχι οι πολιτικοί - που υποτίθεται παρακολουθούσαν το Μαζιώτη, κάπου λουφάζουν τώρα. Όμως μαζί με τα κλεμμένα της SIEMENS, δεν πρέπει να λογοδοτήσουν και αυτοί για την απώλεια της «προστασίας» μας; Ο ΜΑΤατζής της Μπουμπουλίνας, η αστυνομικίνα της Αγίας Παρασκευής και ο Αφγανός πατέρας, που υπέστησαν σοβαρότατες βλάβες, δεν έχουν αξίωση για αποζημίωση έναντι ενός κράτους που ενώ όφειλε να τους προστατέψει από ένα τρομοκράτη, παρά ταύτα έξαινε τους όρχεις του;

υγ: Λευτεριά στο Νίκο Μαζιώτη δε γράφω...το αφήνω στους τοίχους των Εξαρχείων που θα γεμίσουν σε λίγες ημέρες...αν μη...τι άλλο;...θα πάψουμε να κομίζουμε τιμές αποκλειστικά στο Γιώργο Φούντα...υπάρχουν και άλλοι αγωνιστές, σύντροφοι...

Quote of the day #4

"Don’t lie to your doctor" - 1001 rules for my unborn son (βρίσκεται στο #435)

Τυχοδιώκτες και Αχθοφόροι

Καθόμουν κι έτρωγα τα λυσσακά μου!
Γιατί δηλαδή δε μπορώ μια μέρα να βρω λεφτά στο δρόμο πηγαίνοντας στη δουλειά?
Μια φορά μόνο πριν κανά δίμηνο καθώς κατηφόριζα-κυριολεκτικά και μεταφορικά- βρήκα κάτω ένα διακοσάευρο στην ακρούλα ενός δέντρου. Χωρίς δεύτερη σκέψη, έσκυψα να το πιάσω και καθώς έσκυβα, με την άκρη του ματιού μου αντιλαμβάνομαι το δίπολο που σε συνδυασμό με το δικό μου -μισό διακοσάευρο- συνέθετε την πλήρη εικόνα: το υπόλοιπο μισό διακοσάευρο- όχι σε αξία αλλά το άλλο μισό χαρτονόμισμα και έναν παππού να ανηφορίζει προς το μέρος του, τη στιγμή που εγώ κατηφόριζα προς το μέρος του άλλου, δοκιμάζοντας την ίδια έκπληξη με 'μένα.
Ο παππούς υπήρξε ή πιο άτολμος ή πιο έμπειρος αν κι εγώ υποστηρίζω το συνδυασμό των δύο και σίγουρα τον φαντάζομαι να ρίχνει καμιά χριστοπαναγία που η κεκτημένη ταχύτητά του σε συνδυασμό με την κοινωνική αιδώ δεν τον άφησε να μαζέψει το χαρτονόμισμα από κάτω όπως αυτό το κωλοπετσωμένο που νά! νάτο έσκυψε και τσουπ τσουπ το μάζεψε. Περνώντας ο ένας τον άλλο και ανίστοιχα ο καθένας την ευκαιρία του στον πλουτισμό, το μόνο σίγουρο ήταν ότι κάτι βρώμαγε στη υπόθεση. Κρατώντας το μισό χαρτονόμισμα στα χέρια μου ταλανίστηκα με αστραπιαίες σκέψεις που ήθελαν τον παππού κι εμένα να καθόμαστε για χρόνια σε εκείνο το μοιραίο σταυροδρόμι αναρωτώμενοι ποιος δικαιούται να πάρει το υπόλοιπο μισό χαρτονόμισμα και να το κολλήσει με το δικό του, άλλα δε χρειάστηκε και πολύ...το γυρνάω από τη ανάποδη και καταλαβαίνω ότι είναι διαφήμιση στριπτιτζάδικου. Πούστικος κλάδος! μέχρι και το προμόσιον του Πούστικα το κάνει άι σιχτίρ!! Κι από τα νεύρα μου το πέταξα δίπλα στο επόμενο δέντρο να την πατήσει κι άλλος.


Το γεγονός όμως εντέλει, του ότι δε βρίσκουμε λεφτά στο δρόμο για τη δουλειά

δεν είναι θέμα τύχης

είναι ένα ύπουλο σχέδιο του καπιταλισμού να σε κάνει να νομίζεις ότι τα λεφτά σου πρέπει να τα δουλέψεις

And as a matter of fact η δουλειά δεν είναι κατήφορος
είναι η συνθήκη του "κρύο, βροχή, στενά παπούτσια και ανήφορος".

γάμησέ τα δηλαδή...

Ένα τρελό τρίγωνο

Αφορμή για όλα αυτά στάθηκε ένα απλό περιστατικό στα δεκεμβριανά του 2008. Το μαύρο σπρέι στη μούρη του ανδριάντα του Ρήγα στα προπύλαια του πανεπιστημίου Αθηνών. Άρχισα να διαβάζω για το Ρήγα, αφήνοντας ό,τι είχα μάθει στο σχολείο πίσω μου. Συνειδητοποίησα ότι οι γνώσεις μου ήταν ελάχιστες, κι όσο διάβαζα τόσο πιο πολύ μου άρεσε η θέση του στη δεδομένη κοινωνικοπολιτική συγκυρία στο βαλκανικό χώρο του 18αι. Για να είμαι ειλικρινής, μάλλον τον θεωρούσα γκέι όταν ήμουν μικρός. Πολύ διανόηση, βρε παιδί μου, και ποιηματάκια, πολύ μελό και σοφτ-κορ.

Διαβάζοντας, λοιπόν, και μαθαίνοντας για τη ζωή και τη δράση του, μου αποκαλύφτηκε μια προσωπικότητα που ήταν μακρά πιο ενδιαφέρουσα από ό,τι νόμιζα. Και πολύ επαναστατική. Πολύ μπροστά λέμε.



Με λίγα λόγια ο τύπος προσπαθούσε με ένα μυστικό δίκτυο συνεργατών, εμπόρων και τυπογράφων να επηρεάσει τους υπηκόους της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας - ανεξαρτήτως εθνικής προέλευσης και θρησκείας - ώστε να επαναστατήσουν.

• Αναφέρει στο Θούριο ότι "σκοτώθηκαν και Τούρκοι και Ρωμιοί χωρίς αφορμή από τους τυράννους" χωρίς να τους ξεχωρίζει.
  
• Προτρέπει "Βούλγαρους, Αρβανίτες, Αρμένιους, Ρωμιούς, Αράπηδες και Άσπρους και Μαλτέζους" να πάρουν τα όπλα.
  
• Υποστηρίζει -όχι απλά τη δημοτική- αλλά την ομιλούσα γλώσσα ώστε ο λαός να καταλάβει τα κείμενα και να αποκτήσει θάρρος.
• Και τη στιγμή που ήταν να τον σκοτώσουν λέει ο Χ. Περραιβός (κολλητός και βιογράφος του) έριξε κι ένα μπουκέτο στον τύπο, καταρίπτοντας για πάντα το σοφτκοριλίκι που νόμιζα.
  

Κι έρχεται ένας άνθρωπος στο σήμερα να βάψει τη μούρη του, χωρίς να ξέρει - είμαι σίγουρος - ποιος υπήρξε ο Ρήγας. Που - τηρουμένων των αναλογιών - θα έπρεπε να γράψει "τιμή και δόξα" αλλά 'ντάξει - μην το τραβάω. Αυτό είναι το πρώτο φαινόμενο τσίου.



Το δεύτερο ήρθε σαν αμώνι από τα ψηλά. Ο άλλος ανδριάντας που έχει εκεί είναι του πατριάρχη Γρηγορίου Ε'. Αρχιπαπάς την περίοδο που μιλάμε, ήταν εχθρός των επαναστατών (όπως όλο το υψηλό παπαδιλίκι) και μετά το θάνατο του Ρήγα προσπάθησε να σβήσει το έργο του. Έλεγε ότι "τα έργα αυτά (του Ρήγα) είναι γεμάτα από διαφθορά και αντίθετα προς τα δόγματα της ορθοδόξου πίστεώς μας". Τρέχα γύρευε. Το κερασάκι; Τον αφόρισε! Η θέση της εκκλησίας σήμερα είναι ότι εξαναγκάστηκε από την Πύλη αλλά τι θα πουν κι αυτοί αφού δεν μπόρεσαν να αποτρέψουν τη σύσταση ελεύθερου κράτους και να κρύψουν τη συμβολή του Ρήγα.

Για να ολοκληρώσω, λοιπόν, έχουμε στην εικόνα δύο ανδριάντες έξω από το εθνικό πανεπιστήμιο που ήταν στα μαχαίρια τον 18αι. , κι έναν επαναστατημένο άνθρωπο να δηλώνει την αντίθεσή του μαυρίζοντας μια μούρη με μουστάκι ενώ ο μαρμάρινος μακαρίτης ήταν πολλαπλάσια πιο επαναστατικός όταν ήταν στην ηλικία του βαφέα.

Τρελό ;

Quote of the day #3

"I'm selfish, impatient and a little insecure. I make mistakes, I am out of control and at times hard to handle. But if you can't handle me at my worst, then you sure as hell don't deserve me at my best." — Marilyn Monroe

chile sur

Μα εσύ
Δύο χέρια απέμεινες μόνο,
Δίχως κουράγιο για το αύριο
Και απ’ τη ζεστή σου αγκαλιά
Προσμένεις τα χέρια σου να δώσουν έργο.
Απόψε όμως δεν κάνει κρύο
Ζεστά τα σώματα πλάι στο τζάκι
Κι αμφίβολο αν θα προφτάσουμε το αύριο.
-*-
Ώρες ακάματα εξοδεμένες
Χάνονται μες στην απεραντοσύνη του κενού και του ολόκληρου
Σαν ήμουνα μικρός, γειτόνευα με το απόλυτο όλο
Έχτιζα το τέλειο, εύκολα, χυτά και απτά, με δυο γραμμές και μία χούφτα άμμο.
Μα τώρα στάλες αβεβαιότητας με νοτίζουν
Τριμματισμένο το όλο, σκόνη, μέσα σε μία θάλασσα που βλέπω σαν κενή
Κι ανώφελα προσμένω μία φανέρωση
Αφήνοντας τις ώρες ακάματα στο πέλαο να επιπλέουν.
-*-
Κι αν όμως σκοτεινά και ασήμαντα ηχούν οι σκέψεις
Να είσαι βέβαιος
Πως ο ήλιος και πάλι αύριο θ’ αναταθεί...
Σιμά το αισθάνομαι πως βρίσκεται η μέρα

Pomplamoose/happy spring break

"Pomplamoose" official youtube channel:
http://www.youtube.com/user/PomplamooseMusic

fuck you very much

"fuck you is the new thank you

We just adopted a panda."

from
http://fuckyouverymuch.dk

Quote~of~the~day #2 deluxe

Special feauturing tonight.. http://shitmydadsays.com/όνομα και πράμα. Cult quoting, βγαλμένο λες από αμερικάνικη b-movie but it's really happening. Καταναλώνεται άνετα σε συνδυασμό με http://threeframes.net που έσκισε στο cbox ;-