uglyhousephotos.com

1000 εικόνες, 1 λέξη : uglyhousephotos!

Το χρονικό της ήττας (κλεμμένος τίτλος)

Γενικά πιστεύω ότι αν έρθει η ώρα να βγάλω κάρτα απεριορίστων διαδρομών, αυτή θα είναι και η χρονική στιγμή προσδιορισμού της αρχής της ήττας. Ήττα με την έννοια ότι η ρουτίνα έχει γίνει αναπόσπαστο κομμάτι της καθημερινότητάς σου. Εγώ, ενάντια στη ρουτίνα σαν έννοια εν γένει, δεν είμαι. Η ρουτίνα μπορεί να γίνει από αγκαθωτό στεφάνι- αξεσουάρ στο Γολγοθά μιας επαναλαμβανόμενης και μίζερης καθημερινότητας μέχρι πουπουλένιο μαξιλαράκι να ξεκουράσεις το γεμάτο έννοιες κεφάλι σου.
Απλά...η κάρτα απεριορίστων διαδρομών δεν είναι μόνο μια έκφανση του κλειστού κυκλώματος μιας προδιαγεγραμμένης πορείας (πάω στη δουλειά-γυρνάω σπίτι από τη δουλειά). Όχι, δεν είναι απλά κάτι τέτοιο...είναι και η τρομακτική οργάνωση της καθημερινότητας πάνω σε μία απαρέγκλιτα απαράλλακτη πορεία. Και πνίγομαι...εντάξει, υπάρχουν και χειρότερα υπάρχουν κι άλλοι που το υπερεγώ τους δεν τους αφήνει καν να μπουν σε μέσα μαζικής μεταφοράς...για να μην αναφερθώ σε κλειστοφοβικούς και αγοραφοβικούς..!
Σήμερα το πρωί πήρα το τρόλεϊ μαζί με άλλους ταλαίπωρους για να πάω στη δουλειά. Μου άρεσε γιατί βρήκα θέση αριστοκρατική στον πάγκο ας το πούμε έτσι πίσω πίσω που κανονικά είναι για να βάζεις τις τσάντες και τέτοια. Ήμουν πιο πάνω από τους πάντες, αυτάρκης χωρίς να κοιτάω λιγούρικα τις θέσεις των άλλων των "τυχερών", γιατί είχα μια θέση που καταφχαριστιόμουν αλλά και που κανένας δεν ήθελε.
Γυρνώντας σπίτι ξαναπήρα το τρόλλευ σκεφτόμενη ότι ίσως πιο παλιά μάλλον δεν υπήρχαν καν οι παραπάνω προβληματισμοί στο κεφάλι μου. Δίπλα μου ένας γκέι τυπάς μίλαγε με κρασιά με ειδημοσύνη και επαγγελματισμό Έλεγε ότι έπρεπε να ταξιδέψει στο Μπορντώ και οπωσδήποτε στη Σάμο και Βαρκελώνη και πώς θα τα προλάβαινε που έπρεπε να συναντήσει τον τάδε και μετά να δοκιμάσει σέρι από το ΔεΘυμαμαιΠού και διάφορα τέτοια και λέω αααχ τί ωραία δουλειά είναι αυτή, την οποία δε ξέρω καν να προσδιορίσω...Τί δουλειά κάνει άραγε αυτός ο κατα τα φαινόμενα τυχερός τυπάς?..
Και επειδή ο συνειρμός μου είναι και Πολύ Μαλάκας ξαναγυρνώ σε αυτήν την ακαθόριστη μαλλιαρή μπάλα προβληματισμού που λέγεται "Κατά πόσο σε καθορίζει σαν άνθρωπο και σε χαρακτηρίζει αυτό που λέμε ότι you do for the living"?
Και χάνω τη στάση.
Και τα παίρνω και θυμάμαι στο μεταξύ μέσα στα νεύρα μου αυτή τη μπλόγκερ του ελληνικού σταρ σύστεμ του μπλόγκινγκ την εξ ψιλικατζού (εικάζω ότι είναι σταρ και παλιά και τέτοια να πούμε αφού την ξέρω μέχρι κι εγώ που' μαι άσχετη) η οποία αν δεν κάνω κανά τρομερό λάθος ήταν ψιλικατζού και μετά είδαν πόσο ωραία γράφει και την πήραν οι διαφημιστικές κι όλοι χαίρονταν που βρήκε το δρόμο του το κορίτσι, κι έκανε κάτι που ήταν δημιουργικότερο από το να πουλά τσίχλες κι εισιτήρια και γουάου εκεί στις χλίδες στη διαφημιστικής από προλετάριος, γιάπης και δε πήγε χαμένη κι αυτή η τόσο δημιουργική γραφή της και όλα σούπερ, ώσπου αυτή συνεχίζοντας να γράφει στο μπλογκ που από ψιλικατζού-εικάζω- θα χε γίνει εξ ψιλικατζού αρχίζει μια ωραία πρωία να γράφει από το γιάπικο γραφείο της- το είχα διαβάσει κατα τύχη αυτό το ποστ της- για το πόσο ζηλεύει τους πακιστανούς εργάτες της μιας δεκάρας οι οποίοι τρυγούσαν τα σταφύλια στις εκτάσεις των Μεσογείων.

(!)

...............αυτό έχω μόνο να πω..................

δηλαδή
μια ηρωιδούλα της μικροαστικής τάξης γίνεται γιάπισσα και μετά συνειδητοποιεί ότι τελικά αγνότητα υπάρχει μόνο στο προλεταριάτο, στη χειρονακτική εργασία. Ποιόοο ψιλικατζίδικο και ποιάαα διαφημιστική? η αλήθεια βρίσκεται στον τρύγο, η ζωή βρίσκεται στο χώμα, όσο οξύμωρο κι αν ακούγεται.
Και μετά λες, ναι ρε παιδί μου, υπάρχουν κι άνθρωποι που δεν τον βρίσκουν ποτέ το δρόμο τους, τί να κάνουμε?..
Επειδή λοιπόν κι εγώ κάποιες φορές αισθάνομαι σαν το χαρισματικό παιδάκι που όλοι του έλεγαν "Μπράβο τι καλό μυαλό!" και τελικά δεν έκανε τίποτα και με βλέπουν σαν εκείνα τα πουλάκια που επειδή βαριούνται να πετάνε χοροπηδάνε σα χαζοχαρούμενα. Κι επειδή δεν έχω βρει το δρόμο μου ακόμα, γράφω εδώ τις δύο δουλειές που θα 'θελα να κάνω σε περίπτωση που κάποιος φοβερός scout ταλέντων διαβάσει αυτό το κείμενο.
Δουλειά 1η:
Θα ήθελα να είμαι σε νοσοκομεία και άλλα πνιγηρά μέρη όπου υπάρχει ανοργανωσιά και όπου η απίστευτη γραφειοκρατεία απλά είναι το κερασάκι στην τούρτα μιας αρρώστιας. Σε μέρη όπου η ταλαιπωρία του πολίτη χτυπάει κόκκινα και να φροντίζω για την εύρυθμη λειτουργία των υπηρεσιών, να βοηθάω τις γριές που δεν έχουν κανένα στον κόσμο ή τους νιγηριανούς που δεν καταλαβαίνουν ελληνικά για να συμπληρώσουν τις διάφορες αιτήσεις. Να μην έχω κάποιου τύπου διοικητική ή οργανωτική θέση, ούτε να δρω σαν κοινωνική λειτουργός, αλλά απλά να είμαι το ανθρώπινο πρόσωπο ενός άκαμπτου ογκόλιθου που λέγεται "Δημόσια Υγεία στην υπηρεσία του Πολίτη". Στη Σουηδία μπορεί να υπάρχει κανένα τέτοιο πόστο, α μωρή κακομοίρα!..
Δουλειά 2η:
Τα μπαρ τα θεωρώ βαρετά. Ανούσια. Η διασκέδαση σε αυτά μου φαίνεται στείρα. Ιδανική δουλειά για μένα: να δουλεύω σε μπαρ. Μπαίνεις... και μετά τη μπάρα ένα μικρό βαθράκι όλο δικό μου. Μια σκηνή μικρότερη κι από 2 επί 2 κι επί σκηνής εγώ να τραγουδάω playback τα αγαπημένα μου κομμάτια. Τόσο πιο ενδιαφέρον από μια απλή σύνθεση μπαρ-μπάρμαν-ποτά-πελάτες...Όχι! δεν το θεωρώ τρελλό άλλοι έχουν κάνει πολύ χειρότερα!

Πουτάνα ανεργία..

Saturn's hexagon

Μια από τις ομορφότερες ιστορίες που διάβασα τελευταίως με μια σειρά εντυπωσιακών βίντεο που μου θύμισαν αυτό κι αυτό και το πόσο θαυμαστός είναι ο cosmos μας..

Ε μποϊοκοταζ ρε παιδιά..!

Απίστευτη πολιτική από την πολυεθνική ΙΚΕΑ η οποία μας θεωρεί
τα μεγαλύτερα φτωχά κορόϊδα.
Έκανε αύξηση τιμών αλλά μόνο γιά τα καταστήματα της στην
Ελλάδα!!!

Ενδεικτικά από κάτω θα δείτε τι εννοώ.

Τραπεζάκι LACK (200.114.13)



Ελλάδα: Άσπρο: 9,95 Καρυδιά/Σημύδα: 15,00 (καταλογος 2010 σελ. 66)
Γαλλία : Όλα 4,95 (Σε μας από 200% - 300% ακριβότερα!)
Ιταλία: 7.99 (Σε μας από 25% - 50% ακριβότερα!)
Ιρλανδία: Άσπρο: 5,99 Καρυδιά/Σημύδα: 8,99 (Σε μας από 66% ακριβότερα!)
Ισπανία: Όλα 4,99 (Σε μας από 200% - 300% ακριβότερα!)
Πορτογαλία: Όλα 4,99 (Σε μας από 200% - 300% ακριβότερα!)
Γερμανία: Άσπρο 7,99 Καρυδιά/Σημύδα: 9,99 (Σε μας από 25% - 50% ακριβότερα!)


Καναπές διθέσιος KLIPPAN (180χ88) κάλυμμα Lappmon



Ελλάδα : 235,00 (καταλογος 2010 σελ. 18)
Γαλλία, Ιταλία, Γερμανία : 199,00 (Σε μας 18% ακριβότερα)
Ιρλανδία, Ισπανία, Πορτογαλία : 189,00 (Σε μας 24% ακριβότερα)


Ραφιέρα EXPEDIT 59x39 Λευκή


Ελλάδα : 45,00 (καταλογος 2010 σελ. 81)

Γαλλία, Πορτογαλία, Ισπανία: 19,95 (Σε μας 225% ακριβότερα!)

Νομίζω φτάνουν αυτά.Υπάρχουν πάρα πολλά προϊόντα με ανάλογη
διαφορά τιμής πράγμα που κρίνω τουλάχιστον εξοργιστικό.

Τι κάνουμε;

Metaxourgeio Carnival Street Party

INFO
facebook event (uptd: photos & videos added)

Hasta los Huesos

το Μεξικό σε 10 λεπτά πλαστελίνης...

Τάδε έφη Νίτσα Μαρούδα

Τάδε έφη Νίτσα Μαρούδα

Sierra Leone child soldiers

· 300,000 child soldiers are fighting in 30 countries
· 10,000 fought in Sierra Leone's 10-year civil war(1991-2002)
· An additional 500,000 are in paramilitary groups

Τα 12 παιδιά ηλικίας 15-18 ετών που συμμετείχαν το 2006 στην ομάδα θεραπείας του David Alan Harris είχαν ΟΛΑ συμμετέχει σε ακρότητες πολέμου όπως φόνοι, κόψιμο χεριών, βιασμοί, κλπ. έως το 2002. Τα 2 από τα παιδιά της ομάδας είχαν εξαναγκαστεί από τους επαναστάτες να σκοτώσουν μέλη της οικογένειάς τους(σύνηθες φαινόμενο στον δεκαετή εμφύλιο στη Sierra Leone). Το ένα τους γονείς του και το άλλο τον πατέρα του και την αδελφή του μπροστά στα μάτια της μητέρας του.

Τα 12 παιδιά έπασχαν από έλειψη ύπνου, εφιάλτες, απροσδιόριστες ενοχές και δυσκολεύονταν να εκφράσουν τα συναισθήματα τους σχετικά με την τραυματική εμπειρία τους, ενώ η τοπική κοινότητα δεν τους αποδέχτηκε ποτέ μετά από το τέλος του πολέμου, αφού είχαν όλα δολοφονήσει, ακρωτηριάσει, βιάσει κάποιο μέλος της.

Οι περισσότερες ΜΚΟ, κλινικοί ψυχολόγοι και θεραπευτές στη Sierra Leone πασχίζουν να θεραπεύσουν τραυματισμένες ψυχές με όλα τα κακά χαρακτηριστικά του δυτικού επεκτακτισμού και με ιεραποστολική διάθεση καλυμμένη με το πέπλο της ψυχικής βοήθειας, προσπαθώντας να “πιέσουν” δεκάδες χιλιάδες παιδιά να αντιληφθούν τις ακρότητες στις οποίες συμμετείχαν και να ζητήσουν το πολυπόθητο συγνώμη στον εαυτό τους ή να χύσουν ένα δάκρυ μετάνοιας. Φυσικά τα παιδιά "αντιδρούν".
Γεγονός είναι ότι κανένα από αυτά τα χιλιάδες παιδιά δεν έχει αντιληφθεί τι έκανε, κανένα δεν μπορεί να εκφράσει τα συναισθήματά του(πώς άλλωστε να γίνει αυτό όταν είσαι 10 χρονών και γαζώνεις άμαχο πληθυσμό τίγκα στην κόκα και το χόρτο?), σίγουρα όμως όλα φέρουν ένα απροσδιόριστο ψυχικό τραύμα.

Ο David Alan Harris είναι κλινικός ψυχολόγος και χρησιμοποίησε τον χορό και την κίνηση(πολλές κινητικές ασκήσεις απεικόνισης της βίας και πολύ africa hiphop) στις συναντήσεις του με τα 12 παιδιά σε μια προσπάθεια προσομοίωσης των βιαιοτήτων στις οποίες αυτά συμμετείχαν. Τα ίδια τα παιδιά πρότειναν μετά από αρκετές συναντήσεις τη δημιουργία ενός χοροθεατρικού για όλη την κοινότητα(όχι αστικό νευρωτικό χοροθέατρο,αλλά χοροθέατρο Sierra Leone από παιδιά που δεν έχουν πάει σχολείο, αλλά έχουν μόνο σκοτώσει, ακρωτηριάσει, βιάσει).
Η παράσταση έγινε μπροστά σε 300 μέλη της κοινότητας και ξεκινησε όταν τα παιδιά φορώντας το ίδιο t-shirt :"Orphan Boys of Koindu”φώναξαν: ''είμαστε τα παιδιά σας'' και συνεχίστηκεμε κινήσεις που αναπαραστούσαν βιασμό, κόψιμο λαιμού και τη γενικότερη βία του πολέμου, συνέχισαν με κινήσεις και χορό που εξέφραζε τον πόνο τους και κατέληξαν με ένα τραγούδι για τη ειρήνη.

Μετά από αρκετά δευτερόλεπτα σιγής σηκώθηκαν ένας-ένας οι ανώτεροι εκπρόσωποι της τοπικής κοινότητας καλωσορίζοντας τους εφήβους πίσω στην κοινότητα(δηλώνοντας μάλιστα αργότερα ότι δεν είχαν αντιληφθεί ότι τα παιδιά υπέφεραν) και τότε ο David Alan Harris ένιωσε ότι ήταν η πιο σημαντική στιγμή της ζωής του, όπως μας είπε στην παρουσίαση του πριν λίγες μέρες, και τότε ένιωσα εγώ ότι αυτός ο άνθρωπος έχει αφήσει το στίγμα του σε αυτό τον κόσμο, μια μικρή βαθειά χαρακιά στα ανατολικά της Sierra Leone και αναρωτήθηκα πότε ήταν η τελευταία φορά που έστω ακόνισα το μικρό σουγιά μου για μια μικρότερη ή ισάξια τέτοια τομή.

υγ. ο David την επόμενη μέρα έφυγε για Sierra Leone, καθώς συνεχίζει εκπαιδεύοντας κι άλλους κλινικούς ψυχολόγους για την εφαρμογή της τεχνικής του ως θεραπεία σε περιοχές με ένοπλες διαμάχες.
βίντεο 1, 2

Eternity

επιστροφή. στα πάτρια εδάφη

-διάλειμμα-

plz

Ο ΕΛΛΗΝΑΣ ΣΤΟ ΜΑΤΣΟΥ ΠΙΤΣΟΥ

με αφορμή αυτό

- You will arrive like kings…
- What do you mean?
- Nothing more than what I say…you will arrive like kings…

πως μία τέτοια εξήγηση να μπορέσει να καλύψει τις αναρίθμητες απορίες μας, του Νίνο και τις δικές μου; Άραγε θα φτάσουμε και εμείς βασιλιάδες στα μέρη που υποτίθεται ότι κρύφτηκε το τελευταίο κομμάτι του πολιτισμού των Ίνκας; Άραγε αξίζει τελικά αυτό το χιλιοτραγουδισμένο ματσου-κου-πι-κι-τσι-τσου; Αυτού που ο Νερούδα συλλάβισε ότι «ανέβηκε τη σκάλα της γης» και βρήκε «σαν σε δύο παράλληλες γραμμές...ότι η κούνια της αστραπής και τ’ ανθρώπου...λικνιζόταν σ’ έναν ακάνθινο άνεμο»; Είναι εδώ... «η πετρομάνα, η αψηλή ξέρα, το κατάλυμα που χοντρόκοκκο αψήλωνε το καλαμπόκι»; Και γιατί αυτή η διαδρομή από τις γραμμές του τρένου; Γιατί βράδυ; Γιατί έπειτα γύρω από τη Santa Maria; Πως θα φανεί το πρωί; Σε ποιο mercado θα δροσιστεί η δίψα μας και σε ποίες πηγές ιαματικές θα ξαναβρούν την ηρεμία τα πόδια μας; Και πόσο θα ταιριάξει το καπέλο του Έλληνα στην κλασσική πόζα, στο κλασσικό σημείο, για να τραβηχτεί η κλασσική ενσταντανέ, το κλασικό σουβενίρ;

Θα φτάσουμε σα βασιλιάδες...και έτσι έγινε...μόνο που το βασίλειο των Ίνκας δεν κρύβεται τελικά στο Μάτσου-Πίτσου. Τίποτα το ιδιαίτερο δεν έχει αυτή η γωνιά του κόσμου. Πάλι ο Πάμπλο έχει δίκιο... «πέτρα στη πέτρα, που ήταν ο άνθρωπος;» ... «Μάτσου Πίτσου, στοίβαξες...πέτρα στην πέτρα, και στα θεμέλια, ράκοι; Κάρβουνο στο κάρβουνο, και στο βάθος το δάκρυ;»... «Δω μου πίσω τον σκλάβο που έθαψες»...

Μας κορόιδεψε για μία ακόμη φορά ο «Λευκός Ηγεμόνας».
Στην άλλη γωνιά του κόσμου τραβηχτήκαμε,
30 αργύρια στην είσοδο πληρώσαμε,
Κουμπιά στις φωτογραφικές πατήσαμε,
Μόνοι μέσα στο πλήθος σα να ζήσαμε,
Και έπειτα φύγαμε.
Τις πέτρες στην ησυχία τους αφήσαμε,
Το μέρος απ’ τη λίστα διαγράψαμε,
Για άλλες παραλίες εκινήσαμε,
Σα βασιλιάδες περπατήσαμε,
Μα τίποτα δε ζήσαμε…

photo by Nino Milone and

Happines is for free

2001: A Beer Odyssey

:-)

Αερο πλάνο

Soy Cuba
Εντάξει εκπληκτικό φιλμ από τον Mikhail Kalatozov γυρισμένο το 1964.
Δείτε αυτό το απίθανο (αέρο) μονοπλάνο της κηδείας.
Το πραγματικά αξιοπερίεργο για το πως φτιάχτηκε ξεκινάει από
το 01:40 λεπτό όπου ο σκηνοθέτης τα δίνει όλα.
Συνεχόμενο μονοπλάνο όπου η κάμερα πραγματικά πάει όπου θέλει
δίνοντας την αίσθηση ότι πετάει.
Ο συνδυασμός της εικόνας με τον ήχο και την μουσική είναι
ένα παράδειγμα για το πόσο ποιητικός μπορεί να είναι ο κινηματογράφος.
Ένα μεγάλο μπράβο στον Ρώσο καλλιτέχνη που εν έτη 1964 και χωρίς
ειδικά εφέ κατάφερε να μας ταξιδέψει με μέσο το φιλμ.
Απολαύστε υπεύθυνα.

PACO

PACO
κάνε κλικ στα Ιαπωνικά γραμματάκια δίπλα στο σκίτσο

via σπιτόσκυλο

λαβ μπάιτσ

Lunch street-party

blog
fb event
fb group

συνέχεια του επικήδειου...

Αν ήταν και ήσουν μεγάλος...

-via popoculture-

Money as debt

GR subs - 47min

Θέλω να εξομολογηθώ το τελευταίο μου κόλλημα πάτερ. Το 'χω δει 2 φορές έως τώρα και κάτι μου λέει πως τώρα πάνω στο blog πάτερ θα το δω και 3η. Δεν ξέρω γιατί αλλά όσο απλοποιημένο ή ακόμη και προπαγανδιστικό μπορεί να είναι το νοιώθω, ότι περί αυτού πρόκειται. Και οι δίδυμοι πύργοι και η οικονομική κρίση και ο obama και ο Δεκέμβρης και ο ΓΑΠ και η οικολογική κρίση και το δημόσιο, το ιδιωτικό, τα άτομα, οι κοινότητες και η παγκοσμιοποίηση, το μεταναστευτικό και το DIY κι η τρύπα του internet και όλα πάτερ. Ύστερα διαβάζω αυτό και λίγο αργότερα πέφτω σ΄αυτό και σ΄ αυτό , μέχρι κι αυτό ολόκληρο πάτερ είχα δει τις προάλλες (πολύ γέλιο ο τζον γουέιν) και τέλοσπάντων σκέφτομαι πως τόσο η οικονομική κρίση όσο και η κλιματική αλλαγή δεν ήρθαν καθόλου τυχαία (καλά δε θέλει κ πολύ σκέψη αυτό), εν πάσει περιπτώσει όμως τα απόνερα είναι πια εδώ -και ευτυχώς, γιατί πράγματι η παγκόσμια σκέψη έχει μόλις μπει (αλλά για τα καλά) σε μια (μακρά) περίοδο χώνεψης αυτού του ανατρεπτικού όπερ έδει δείξαι. Δεν έχω αμφιβολία ότι θα είναι μακρά, άλλωστε οι "λύσεις" που τελικά εκπονήθηκαν για τα 2 αυτά δομικά προβλήματα κάθε άλλο παρά έξοδο από το συστημικό πρόβλημα συνιστούν, δεν παύω όμως να πιστεύω πως έχουν αρχίσει και κλειδωνίζονται, αργά αλλά σταθερά, "μεταφυσικές" αλήθειες δεκαετιών που πραγματικά make the world go round. Έρχομαι και παρατηρώ πάτερ ότι 5-10 χρόνια πριν δεν ένοιωθα γύρω μου μια τέτοια δυναμική και μάλιστα τόσο mainstream. Όπως θα δείτε παρακάτω βέβαια, έχουμε δρόμο ακόμα :

- 1st video via seagazing

tomato borscht

preparation time: 45 minutes
serves 4

25g butter
1 small onion
1 garlic clove
225g raw beetroot grated
1 teaspoon ground cumin
1/2 teaspoon ground cinnamon
225g fresh tomatoes, chopped
275ml tomato juice
1 tablespoon tomato puree
570ml vegetable stock
1 tablespoon soy sauce
salt and fresh gournd pepper

λιώνουμε το βούτυρο και ρίχνουμε για σωτάρισμα κρεμμύδι και σκόρδο και έπειτα σιγά σιγά το τριμμένο παντζάρι. προσθέτουμε κύμινο, κανέλα, τομάτες, τοματοχυμό και τοματοπουρέ και το στοκ λαχανικών. βράζουμε και ανακατεύουμε για 15 λεπτά. σόγια, αλάτι και πιπέρι (εγώ έριξα και λίγο κόλιανδρο και ίσως θα του πήγαινε και ελάχιστη κρέμα γάλακτος). στο μπλέντερ μέχρι να γίνει νια-νια (σικ)...φάτε μάτια ψάρια...