Σελίδες

Πέμπτη, 1 Μαΐου 2014

Σαδιστές άνθρωποι.

Νομίζω ότι η κοινωνία μας έχει περιέλθει σε ένα στάδιο ολίγον σαδιστικό. Κάθε άτομο ξεχωριστά σε πρώτη φάση και μισοί – μισοί μετά, όλοι εμείς χωρισμένοι σε ομάδες ενδεχομένως, μεγάλος αριθμός των συνανθρώπων μας επίσης, είναι σαδιστές.

Ο σαδιστής δεν ξεκινά ως «τελειωμένος σαδιστής», φυσικά. Στην αρχή φαντάζομαι ότι στενοχωριέται και πονάει ο ίδιος, στη συνέχεια αμύνεται κάπως και μετά εισέρχεται στη σφαίρα της χοντροπετσιάς. Αφού εμπεδώσει καλά την έννοια της χοντροπετσιάς και έχοντας ως όπλα ικανές ποσότητες ναρκισσισμού, σταρχιδισμού αλλά και άγνοιας, τότε ο σαδιστής στο τελικό στάδιο αρχίζει να αρέσκεται στο να βλέπει τους συνανθρώπους του να υποφέρουν, in practice.

Πάρτε ένα απλό παράδειγμα από τη σφαίρα της εργασίας: είσαι εσύ και προσπαθείς να εκτελέσεις ένα καθήκον που σου έχουν αναθέσει και απαιτεί ιδιαίτερη προσοχή στη λεπτομέρεια. Από πάνω σου έρχεται ο προϊστάμενος σου, ο οποίος κάνοντας χρήση της δικαιοδοσίας που του προσφέρει η συμβατική μεταξύ σας σχέση (αφεντικό – δούλος / υποτακτικός), αρχίζει να κάνει και να λέει διάφορες σαχλαμάρες. Υπό κανονικές συνθήκες, πρέπει όχι απλώς να εκτελέσεις την εργασία χωρίς να κάνεις λάθος, για να μη σε βρίσουν, αλλά και να δείξεις ότι θεωρείς το αστείο χαριτωμένο.

Θα έλεγε κανείς: «μα σιγά! Αυτό είναι πρόβλημα; πού να δεις τι προβλήματα έχει ο κόσμος που δεν έχει να φάει!».

Ωραία λοιπόν, ο κόσμος που δεν έχει να φάει: είμαι εγώ σήμερα και έχω εκτελέσει την εργασία μου, στο πλαίσιο της οποίας συμπεριλαμβάνονται διάφορες υπο – εργασίες που απαιτούν έμφαση στη λεπτομέρεια. Ανοίγοντας την τηλεόραση (ναι), όταν γυρίζω από τη δουλειά, βλέπω τους ανθρώπους στη Λαϊκή παραγωγών στον Κολωνό, να ζπρώχνουν και στη συνέχεια να γκρεμίζουν τον πάγκο με τα δωρεάν λαχανικά, σκεπτόμενη απλώς: «αφρική». Δεν άλλαξε η ζωή μου. Είμαι και εγώ σαδιστής.

Τα στάδια του σαδισμού είναι απλά. Το τέλειο ζευγάρι για ένα σαδιστή, είναι ο μαζοχιστής. Ο τύπος  δηλαδή που γουστάρει να υποφέρει. Δεν είμαι ο κατάλληλος επιστήμων για να κρίνω ή να αναλύσω την κάθε ξεχωριστή περίπτωση. Εύχομαι κάθε ευτυχία, σε κάθε σαδιστή, που βρίσκει το μαζοχιστή του. Δεν θα σταθώ ποτέ εμπόδιο σε κανενός είδους μαλάκα να βρει τον κατάλληλο μαλάκα και να ζήσει τη ζωή του ευτυχισμένος. Μου αρκεί να είναι ευτυχισμένος, σε όποιο σημείο της γης επιλέξει να ζήσει. Αυτό που με προβληματίζει όμως, είναι ο τρόπος που το χρήμα ή οι σχέσεις εργασίας και εξουσίας, έχουν επωφεληθεί τόσο πολύ από τέτοιου τύπου τάσεις.

Με ενοχλεί που δεν υπάρχουν κανόνες.

Με ενοχλεί που δεν υπάρχει ένα πλαίσιο, που να λέει «μέχρι εδώ αυτή η μαλακία». 

Αντιθέτως υπάρχει πλαίσιο που ευνοεί (όχι νομοθετικά, επιμένω, αλλά τουλάχιστον ψυχοκοινωνικά), τις στάσεις χοντροπετσιάς και πρώιμου μαζοχισμού, τουλάχιστον στους χώρους της δουλειάς (γιατί το κρεβάτι του καθενός, δεν μας ενδιαφέρει).

«Πού θα πάς; δεν υπάρχει τίποτα!»

Με ενοχλεί που οδεύω προς τη χοντροπετσιά εξαναγκασμένη και κυρίως με σκοπό να μη με νοιάζει, ενώ η χώρα μου γίνεται Αφρική.





*βλέπω μεγάλη ακινησία σε αυτό το μπλογκ, σας παρακαλώ ειδοποιείστε με κάποιος εάν έχουμε σταματήσει να γράφουμε σε αυτό, γιατί τα αντανακλαστικά μου δεν είναι καλά.

Κυριακή, 3 Νοεμβρίου 2013

Προβατίνια


Πριν λίγο πέρασα απο την βρωμοβουλή και είδα παρκαρισμένα πούλμαν απ'έξω..
Σταμάτησα λοιπόν και ρώτησα τους οδηγούς κάτι που απο πριν είχα σκεφτεί πως έτσι θα είναι αλλά ήθελα με τρέλα να το ακούσω να επιβεβαιώνεται..Και ναι!Αυτό ήταν..
Τα καλά προβατάκια,τα ελληνικά, ακούσανε τον προβατοβοσκό τους και βγήκανε να κάνουνε αυτό που τους διέταξε.Ψώνια κάνανε μωρέ, καιρός που είναι..Και μάλιστα ήρθανε από την Πάτρα για αυτό το σκοπό.
Πιο κάτω ακόμα μερικά,ντόπια, με σακούλες γεμάτες στα χέρια.Πιο πάνω άλλα, με τσέπες άδειες.Αυτά απλά αρέσκονται στην παρατήρηση της διαδικασίας με έναν ιδιαίτερο μαζοχιστικό τρόπο.
Και φυσικά οι καφετέριες του κέντρου γεμάτες με ψώνια να αλλάζουν γνώμες για αυτά που ψώνισαν πληρώνοντας 5-6 ευρώ για ένα καφέ ζουμί που κοστίζει 37 σεντς.
Και μέσα στην βουλή ή και έξω(κρυμένοι) οι υπεύθυνοι, να τρίβουν τα χέρια τους που κουμαντάρουν έναν απο τους πιο ηλίθιους λαούς έβερ.

#tagaria




Kυριακή κοντή γιορτή κι ο κόσμος είναι όξω. Για ποιο λόγο ακριβώς; Υπάρχει αυτή τη στιγμή ένα καταθλιπτικό ποτάμι κόσμου στους εμπορικούς δρόμους. Είναι ο αξεπέραστος επαρχιωτισμός των νεοελλήνων που τους ωθεί στη χρήση ενός καινοφανούς δικαιώματος (τα ψώνια την Κυριακή) με μόνη διαφορά ότι δεν έχουν χρήματα για να το εξασκήσουν *.

Αλλά σουλατσάρουν παρόλ' αυτά. Οι κυριακάτικες αναζητήσεις τελειώνουν στους αντικατοπτρισμούς τους στις βιτρίνες της Ερμού. Τόσες ευκαιρίες για να εκμεταλλευτούν τον ελεύθερο χρόνο της Κυριακής, κι αυτοί επιλέγουν τον ρόλο του καταναλωτικού ζόμπι. Γιατί, κυρία μου, να τον καταλάβω θέλω τον πόνο σου. Αλλά ας το πιάσουμε με τη σειρά.

Έχεις φράγκα; Άρα είσαι άνετη Δευτέρα με Σάββατο να τα κάνεις τα ψωνάκια σου.
Δεν έχεις φράγκα; Δε σε σώζει η Κυριακή.

Ποιος διά'λο ωφελείται; Μήπως το να βλέπουμε τα σώματά μας να γκιζιρνάνε  ω σ ά ν  να καταναλώνουν, έχει το placebo να νομίζουμε ότι όντως ψωνίζουμε;

Ποιος διά'λο ψωνίζει εντέλει; Ψωνίζει ή ψωνίζεται;

twitter account : http://twitter.com/vivian_e


Και έχουμε και τα πεφωτισμένα νεοφιλελεύθερα μυαλά που λένε για "μη κρατική παρέμβαση", λες και "η εργατική νομοθεσία και τα δικαιώματα των εργαζομένων" είναι μεγαλοψυχία της εργοδοσίας.

Μην αμελήσετε. Πάρτε μαζί σας #tagaria. Το μέλλον μας... (google it)


*γνωρίζω την παραδοξότητα που προκύπτει από τη σύνδεση της χρήσης ενός δικαιώματος με τη διατήρηση χρημάτων για την εξάσκησή του. 

Σάββατο, 19 Οκτωβρίου 2013

Οι γρίζοι κύριοι εμφανίστηκαν στο μπλογκ μας

Παρατηρώντας το μπλογκ μας τον τελευταίο καιρό διαπίστωσα ένα φαινόμενο.
(Εκτός από το οτι έχει δυσκολέψει για ανεξήγητους λόγους η συγγραφή ανάρτησης στον μπλόγκερ)
Εχουμε περάσει σε μια εποχή που οι συμμετέχοντες δεν καταλήγουν εδώ για να αναρωτηθούν-απαντήσουν για θέματα τα οποία εμφανίζονται στην καθημερινότητά τους, γιατί πιθανώς κάποια άλλα μέσα, πιό άμεσα, τα αμέσα δηλαδή, λειτουργούν σαν φίλτρα απορρόφησης και έτσι οι πολυπόθητες άλλοτε αναρτήσεις, χάνουν τον δρόμο τους για το αγαπημένο μας μέσο.Και φυσικά κάποιες χάνονται τελείως.
Προσωπικά αναλαμβάνω την ευθύνη μου και παραδέχομαι πως πολλές φορές που καθημερινά σκέφτομαι κάτι που νιώθω πως μπορεί να με οδηγήσει σε κάποιου είδους ανάλυση, γόνιμη όμως, πριν καλά καλά προλάβω να ολοκληρώσω το σκεπτικό μου, βρίσκομαι στα fb και tweetia με παραδομένη την ανολοκλήρωτη σκέψη μου γρήγορα και εύκολα.Καταλήγω λοιπόν πως βρίσκομαι σε μια διαδικασία άδικης κατανομής του e-χρόνου μου.
Πιο βαθειά ακόμα φτάνω σε σκέψεις για το κατά πόσο τελικά κάνω δίκαιη κατανομή του κανονικού χρόνου μου.Και φτάνοντας τελικά στα ενδώτερα βρίσκω πως υπάρχουν δύο χρόνοι.Απο εκεί που με διάφορες παιδικές φιλοσοφίες πλησιάζα στο να κατανοήσω μια ρομαντική άτυπη θεωρία πως δεν υπάρχει χρόνος, έφτασα στο να έχω χρόνο δικό μου και ακόμη χειρότερα να έχω υοθετήσει και άλλον έναν νέο.
Και συνήθως αυτός ο νέος τρώει το φαγητό του άλλου.
Πάνε τα μεσημέρια στου Φιλοπάππου.Θυμάμαι να κάθομαι με το βιβλιαράκι και να αφουγκράζομαι τον ήχο αυτής της μεγαλούπολης ενώ παράλληλα να αναλογίζομαι πως και με τόσο πληθυσμό γύρω μου αυτή τη στιγμή βρίσκομαι εδώ μόνος μου.
Πάει η διάθεση για ελληνικό καφεδάκι στα περίχωρα της ακρόπολης όταν τον χειμώνα βγάζει καλό ήλιο.
Πάει εκείνη η αγαπημένη αίσθηση πως θα βγεις έξω χωρίς να έχεις κανονίσει κάτι αλλά κάτι απίθανο θα συμβεί.
Πάει εκείνη η φυσική μοιρασιά που οφείλουμε και επιθυμούσαμε να πράττουμε καθημερινά.
Και ενώ τα σημεία των καιρών δίνουν στοιχεία θετικά όσον αφορά τις διαπροσωπικές επαφές, λέγοντας πως τώρα ο κόσμος νιώθει την ανάγκη να βρίσκεται σε φυσικό τόπο, εγώ παρατηρώ μια διόγκωση της τεχνητής συνάντησης.Και αυτή η συνάντηση έχει κάποιες βασικές ελλείψεις που η τεχνολογία προσπαθεί με νύχια και κουμπιά να αναπληρώσει αλλά πάντα κάτι λείπει..
Και πιστεύω πως πάντα θα λείπει, απλά κάποτε θα ξεχαστεί καθώς οι γενιές θα προχωράνε και δεν θα υπάρχει σαν δεδομένο.Θα πει κάποιος εύλογα πως κάποτε θα γελάνε με αυτές τις αξίες καθώς η τεχνολογία θα τους παρέχει δυνατότητες αδιανόητες για την εποχή που ζούμε τώρα.Θα απαντήσω πως τελικά δεν είμαι σίγουρος για την ορθότητα της εξέλιξης έτσι όπως την διαχειρίζεται ο άνθρωπος.
Θα προσπαθήσω να διατηρήσω το φαινόμενο της συλλογικής αναρτημένης σκέψης μέσα απο γόνιμη διαδικασία η οποία μπορεί ακόμα και να απαιτεί μέρες για να ολοκληρωθεί.
Θα προσπαθήσω να το μοιραστώ έξω, προτείνοντας συναντήσεις.
Θα προσπαθήσω να το μοιραστώ και εδώ, αν δεν το έχω κάνει ήδη...

Κυριακή, 29 Σεπτεμβρίου 2013

Mixaloliakos_in_chains.jpg



Είναι γεγονός κοινής πια αποδοχής το ότι ζούμε σε μια εποχή που η εικόνα είναι κεντρικό κομμάτι του δημόσιου λόγου και του τρόπου που αντιλαμβανόμαστε τον κόσμο και τα γεγονότα που συμβαίνουν γύρω μας..

Χτες παρακολουθήσαμε λοιπόν το show της κυβέρνησης με το πομπώδες όνομα:

«Η Εξάρθρωση της Χρυσής Αυγής»
(υπότιτλος διαφόρων καναλιών στις ζωντανές τους συνδέσεις κατά τη διάρκεια της ημέρας)



Και λέω show γιατί μόνο έτσι μπορεί να πει κάποιος τις πολύωρες ζωντανές συνδέσεις από τα μεγάλα κανάλια στην Ελλάδα με τη ΓΑΔΑ, από το πρωί μέχρι και το απόγευμα-βράδυ, όταν πια ολοκληρώθηκε η μεταγωγή του αρχηγού Μιχαλολιάκου και των υπολοίπων από την Αστυνομική Διεύθυνση στα Δικαστήρια της Ευελπίδων.

Είχαν λοιπόν στηθεί από νωρίς οι δημοσιογράφοι και οι κάμερες στην είσοδο του κτιρίου της ΓΑΔΑ και περίμεναν να εμφανιστούν οι κατηγορούμενοι και με περίσσεια χαρά να τους παρουσιάσουν στο κοινό «αλυσοδεμένους». Να παρουσιάσουν τους «κακοποιούς», κυριολεκτικά στα χέρια της αστυνομίας. Να δείξουν την εικόνα της «δημοκρατίας που κάνει τη δουλεία της». Και βέβαια, αν και  δεν είχαν τα άσπρα γιλεκάκια που φοράνε σε άλλους κρατούμενους «για την προστασία τους», οι κινούμενες και σταθερές εικόνες που παρήχθησαν ήταν αρκετές για να δώσουν το μήνυμα...  «Εξαρθρώσαμε τους κακοποιούς»...



Όλα ήταν έτοιμα λοιπόν, τα τζιπ της αστυνομίας περιμένανε, οι δημοσιογράφοι στις θέσεις τους είχαν σχηματίσει τον απαραίτητο διάδρομο και οι κάμερες ήταν οπλισμένες. Κατέβηκαν οι λεγάμενοι από τα ύψη της αστυνομικής διεύθυνσης και στον προθάλαμο είχαν τον χρόνο να προετοιμαστούν για την έκθεσή τους «ως κρατούμενοι» στα media.

Και εκεί καθώς έχουν αρχίσει να περπατάνε την «πασαρέλα της αποπομπής τους», με τον Μιχαλολιάκο ως αρχηγός να βγαίνει πρώτος (άραγε σκηνοθετική παρέμβαση ή πρωτοβουλία του ιδίου;) και κατά τη διάρκεια ενός νούμερου του πρωταγωνιστή που χτυπιέται τραβώντας τα «χέρια του νόμου» από πάνω του... κλικ... ανοίγει το κλείστρο και παράγεται αυτό το ενσταντανέ...




Παράγεται λοιπόν αυτή η εικόνα στην οποία και θα ήθελα να σταθώ:



Τι έχει λοιπόν αυτή η εικόνα που παρουσιάζει τη μεγαλύτερη κυκλοφορία από τις εικόνες αυτού του show;

Κοιτώντας αυτήν την εικόνα κανείς προφανώς παρατηρεί κάποια πράγματα, όπως τα χέρια του κρατούμενου που είναι δεμένα με τις χειροπέδες και το τσαντάκι που κρατάει (και ευλόγως αναρωτιέται πως και του έχει επιτραπεί να το έχει ακόμα..), αλλά κοιτάει κανείς επίσης και τους δύο αστυνομικούς με τα καλυμμένα πρόσωπα... παρατηρεί τα μάτια των οργάνων αυτών και ιδιαίτερα αυτού στα δεξιά (και προσπαθεί μέσω των ματιών του να καταλάβει έστω και κάτι για την ανθρώπινη ποιότητα αυτού του δεσμοφύλακα)... αλλά το βλέμμα προφανώς τελικά κολλάει στη φάτσα του Μιχαλολιάκου, του πρωτ-αγωνιστή...

Κολλάει σε αυτή τη στημένη και ψεύτικη γκριμάτσα που και καλά δείχνει πως είναι θυμωμένος... με τα στραβωμένα χείλη και τα ανοιγμένα ρουθούνια.. σαν ένας «ταύρος που ξεφυσάει»... προσπαθεί και καλά μέσω της έντονης γκριμάτσας να δείξει την «αδικία» προς το πρόσωπό του... να επικοινωνήσει στους θεατές (και φυσικά προς τους υποστηριχτές του) το ότι «εμένα αυτές οι αλυσίδες δεν θα με κρατήσουν»... δίνει μια παράσταση στην οποία χρησιμοποιεί την υπερβολή για να δηλώσει την απέχθειά του προς το «διεφθαρμένο σύστημα» που τον κατηγορεί...

Όμως, αυτό που δεν μπορεί κανείς να μην προσέξει (εκτός ίσως από τα άμυαλα ανδρείκελα που τoν ακολουθούν), είναι το πόσο ψεύτικη είναι αυτή η γκριμάτσα, πόσο στημένη... είναι μια αποτυχημένη προσπάθεια να δηλώσει όλα τα παραπάνω με την οποία τελικά καταφέρνει να αποδείξει πόσο ψεύτικος είναι ο ίδιος... δείχνει τελικά ότι είναι και αυτός μέρος της διαφθοράς αυτού του συστήματος που τον κατηγορεί!
Η υπερβολή που χρησιμοποιεί είναι τόσο εξόφθαλμα ψεύτική, τόσο μια παράσταση, όσο είναι και παράσταση το όλο show της επιχείρησης «εξάρθρωσης» της οργάνωσής του..


Και το ότι όλο αυτό ήταν μια παράσταση για τις στημένες κάμερες έξω από τη ΓΑΔΑ φαίνεται και από μια άλλη φωτογραφία, που κυκλοφορεί λιγότερο, και δείχνει μια στιγμή από τα δικαστήρια, λίγο μετά, στην οποία είναι χαμογελαστός και πολύ πιο άνετος από ότι ήθελε να δείξει με το προηγούμενο του νούμερο... όπου βέβαια έχει γίνει και μια παρέμβαση που δηλώνει την ειρωνεία όλου αυτού του show...


Την ψεύτικη όμως αυτή ενσταντανέ της γκριμάτσας με το τσαντάκι ειρωνεύονται και άλλες παρεμβάσεις που έχουν ήδη γίνει στην διάσημη πια φωτογραφία... γιατί τουλάχιστον υπάρχει ακόμα το χιούμορ ενάντια σε όλους αυτούς που πιστεύουν πως είμαστε όλοι παθητικοί θεατές των νούμερων που παίζουν για τις κάμερες...


(από το facebook με σχόλιο: Opa GangBang Style)





Παρασκευή, 20 Σεπτεμβρίου 2013

Petition για τι;

Μετά την πολιτική εκτέλεση του Π. Φύσσα από τον παρακρατικό Ρουπακιά, η νεοελληνική κοινωνία άρχισε να ξυπνά από τον πολιτικό της λήθαργο. Η συρρίκνωση της δημοσκοπικής δύναμης της ΧΑ είναι σε εξέλιξη ενώ η κοινωνική νομιμοποίησή της φθίνει ταχύτατα.

Σε αυτό το κλίμα ανέβηκε σήμερα ένα petition στο avaaz.org με τίτλο "Σαμαρά: Ποινές για τη Χρυσή Αυγή τώρα!". Το κείμενο που καλούμαστε να προσυπογράψουμε είναι αυτό.








Εάν δεν βρήκατε κάτι περίεργο στο κείμενο, ας το δούμε ξανά. Το κείμενο αναφέρει σε δύο σημεία 

"να λάβετε ισχυρά πολιτικά και νομοθετικά μέτρα για να καταστήσετε αυτή τη φασιστική οργάνωση υπόλογη για τις βίαιες ενέργειες τους" 

και 

"να φέρει νομοθετικές αλλαγές για να καταστήσει αυτή τη φασιστική οργάνωση υπόλογη ή ακόμα και εκτός νόμου".  

Και λίγο παρακάτω 

"έχουμε μία πραγματική ευκαιρία να φέρουμε τα μέτρα σε ισχύ".


Aυτό που καταλαβαίνω εγώ είναι ότι ο συγγραφέας θεωρεί ότι η κείμενη νομοθεσία δεν αρκεί για να οδηγηθεί η ΧΑ στη Δικαιοσύνη. Επομένως, η συλλογή υπογραφών θα θεωρηθεί μέσο πίεσης προς τον Σαμαρά για να νομοθετήσει εκ νέου ή να διευρύνει την υπάρχουσα νομοθεσία προς μια κατεύθυνση που μου είναι πολύ μυστήριο ποια μπορεί να είναι. Υπονοεί ότι τα ποινικά αδικήματα που έχουν πράξει τα μέλη αυτού του φονικού θιάσου δεν μπορούν να τεκμηριωθούν και να καταδικαστούν με το υπάρχον νομικό πλαίσιο. 

Διαφωνώ με όσα υπονοεί το κείμενο. Η ΧΑ μπορεί, και προφανώς πρέπει, να λογοδοτήσει. Οι άνθρωποι που βρίσκονται πίσω της έχουν ονόματα και τραπεζικούς λογαριασμούς. Έχουν κινητά, μέιλ και δακτυλικά αποτυπώματα. Το ξεβράκωμα είναι καθαρά πολιτική απόφαση αφού, όπως είδαμε σήμερα στο Έθνος, αν κάποιος θεσμός θέλει, μπορεί. 

Επιλέγω να μην στηρίξω μια τέτοια προσπάθεια γιατί πιστεύω ότι δρα εκ του πονηρού. Εκτός αυτού, η φράση 

"ο Σαμαράς δείχνει την πρόθεση να ανοίξει έρευνες για τη διαλεύκανση των εγκλημάτων στα οποία εικάζεται ότι συμμετείχαν μέλη της Χρυσής Αυγής"


μου βρωμάει οννεδίλα. 

Τελικά μάλλον είναι και θέμα αισθητικής.






Τρίτη, 10 Σεπτεμβρίου 2013

Πρεμιέρα του "Ruins: Οροθετικές γυναίκες, το χρονικό μιας διαπόμπευσης"

"Ένα ντοκιμαντέρ για τη συγκλονιστική υπόθεση ποινικοποίησης του HIV στην Ελλάδα. Η εξιστόρηση της δίωξης των οροθετικών γυναικών, οι οποίες προσήχθησαν από την Ελληνική Αστυνομία, υπέστησαν εξαναγκαστικούς ελέγχους για ΗΙV, προφυλακίστηκαν για κακούργημα, και τελικά διαπομπεύτηκαν, όταν οι φωτογραφίες και τα προσωπικά τους δεδομένα δημοσιοποιήθηκαν στα ΜΜΕ, λίγες μέρες πριν τις εθνικές εκλογές της 6ης Μαΐου 2012."


To ντoκυμαντέρ παρουσιάζουν η Ζωή Μαυρουδή (σκηνοθεσία), η Irate Greek, το Omnia TV και το περιοδικό UNFOLLOW 
Εδω το site
Στο twitter #RuinsDoc

Πρεμιέρα Kυριακή 15 Σεπτεμβρίου
7μμ στο Μουσείο Μπενάκη (Πειραιώς 138 & Ανδρονίκου, Αθήνα)
είσοδος ελεύθερη στο κοινό

Σάββατο, 15 Ιουνίου 2013

On Air


Γραμμένο χτες το βράδυ. Ανεβασμένο το μεσημέρι του Σαββάτου.




Για να περάσει η ώρα κάθομαι και γράφω ένα ποστ σχετικά με την #ert.
Είμαι τρίτη μέρα στα γκαζόν του ραδιομεγάρου και περιμένω. Περιμένω τους υπεύθυνους ροής προγράμματος ή τους δημοσιογράφους ή τους παρουσιαστές ή τους ρεπόρτερς ή κάποιον με πρόσβαση στο περιεχόμενο να αρχίσει την ανάδειξη των μη αναδεδειγμένων.
Είναι τόσα τα θέματα που έχουν μείνει στο ντουλάπι των ραδιοσυχνοτήτων και επέπλευσαν μόνο στον αφρό του διαδικτύου. Δυστυχώς, στην ελληνική κοινωνία η εγκυρότητα είναι ακόμα χαρακτηριστικό της τηλεόρασης. Η μάζα των τηλεθεατών δεν έχει αγκαλιάσει τα νέα μέσα και τη νέα ηθική πραγματικότητα που αυτά προτάσσουν. 


Ας είναι. Με αυτά τα δεδομένα, η πολιτική κίνηση που το μομέντουμ φωνάζει στην ΕΡΤ είναι η λειτουργία της υπό καθεστώς ελευθερίας και ανοιχτότητας. Ο χρόνος λιγοστεύει. Αφενός η κούραση που θα επέλθει και αφετέρου οι εξ αριστερών υποστηριχτές αρχίζουν ήδη να φυλλορροούν.

Στον αέρα δεν είναι μόνο η κανονική ροή του προγράμματος. Στον αέρα είναι το όλο εγχείρημα της ανοιχτής ΕΡΤ. Ή με φυσική καταστολή ή με συνταγματική καταστολή, το τέλος θα έρθει αναπόφευκτα.

Στον αέρα είναι τα μυαλά ορισμένων εργαζομένων που νομίζουν ότι η υποστήριξη από εμάς θα είναι για πάντα και ότι είναι μόνο για τα εργασιακά δικαιώματα που καταπατούνται στον συγκεκριμένο φορέα.

Στον αέρα είμαστε εμείς που κάθε μέρα αναζητούμε τον λόγο που βρισκόμαστε εδώ ενώ τα πρωινά παρακολουθούμε το πρόγραμμα της ΕΡΤ.

Πέμπτη, 13 Ιουνίου 2013

Δευτέρα, 10 Ιουνίου 2013

Support Your (Local) Radio Station

 Εδώ και αρκετές ημέρες το radiobubble εχει ξεκινήσει μια crowd-funding καμπάνια με σκοπό να στηριχθεί οικονομικά το έργο του. Για όσους δε γνωρίζουν τι είναι το radiobubble , τότε
                                                                                   Play
                                                                                     |
                                                                                     |
                                                                                     |
                                                                                     |
                                                                                     V
                                            
Το μανιφέστο τους εδώ
Όλο το site εδώ
Το live stream εδώ
και η πολύ επεξηγηματική καμπάνια στο indiegogo εδώ 

Τετάρτη, 24 Απριλίου 2013

Οι δικοί μου άνθρωποι.





Το σενάριο της ευτυχίας είναι πολύ απλό και έχει για μία ακόμη φορά να κάνει με τον αέρα.

Όταν ο άνθρωπος είναι καταδικασμένος να εκφράζεται με κλισέ, πρέπει αναγκαστικά και να αρχίσει – ειδικά με το πέρας του χρόνου – να μαθαίνει πώς να αναπαύεται μέσα σε αυτά: «μού πάει αυτός ο αέρας», «φέρε μας λίγο τέτοιον αέρα», «τι καιρό κάνει εκεί;».

Επίσης ο άνθρωπος πρέπει να μάθει πώς να απαντάει: πώς τα πέρασες? «ε, καταπληκτικά, τι να λέμε τώρα.» Πώς είναι εκεί? «ε, άλλος Θεός, άστα να πάνε, οι άνθρωποι δεν έχουν πρόβλημα».

Σκέφτομαι μερικές φορές πόσο κομπλεξικά έχουμε γαλουχηθεί να σκεφτόμαστε το ενδεχόμενο μίας λίγο πιο εύκολης ύπαρξης. Ενός λίγο ανώτερου επιπέδου ύπαρξης στο τέλος - τέλος. Πόσος προγραμματισμός και πόση έννοια καταναλώνεται για να μας πείσουν ότι η απλότητα ισοδυναμεί με την ηλιθιότητα, ότι η καλά αμειβούμενη εργασία είναι ταυτόχρονα και η πιο σκληρή & υποδουλωτική εργασία, ότι το να περιορίζεις τα ιδανικά σου σε 1 (την ελευθερία) αποτελεί στενομυαλιά και ξανά ηλιθιότητα. Ό, τι τα λεφτά δεν φέρνουν την ευτυχία.

Σε όλους αυτούς τους ανθρώπους, έχω να πω ότι τους θεωρώ ηλίθιους right back. Ότι όσα δεν φτάνει η αλεπού τα κάνει κρεμαστάρια. Ότι είναι επιλογή συνετή το να θέλεις να αράζεις κάτω από τον λαμπρό ήλιο, αλλά είναι και μια χαρά επιλογή το να σου αρέσει η κάντιλακ ή η απλή ευτυχία.

Ότι αν ήμασταν έστω λίγο πιο έξυπνοι και βαθείς απ’ όσο κομπάζουμε ότι είμαστε ως ιστορικά όντα, δε θα ξοδεύαμε τόσο διανοητικό κόπο και χρόνο για να δικαιολογήσουμε τις μίζερες επιλογές μας.

Θυμάμαι ότι πάντα όταν έρχεται αυτή η ώρα της πλύσης εγκεφάλου στους φίλους μου σχετικά με την Αμερική, το πρώτο επιχείρημα εκ μέρους μου είναι: οφείλεις να δεις τι έχει καταφέρει να κάνει ο άνθρωπος για τον άνθρωπο. Ευτυχώς μερικοί το είδαν. Δεν θέλει μάτια βέβαια, θέλει κυρίως πόδια και εντελώς καθαρό μυαλό.

Και σε αντίθεση με τη δική μας λογική, είναι για όλους. Έτσι φτιάχτηκε. Δεν είναι απλώς ένα προνομιακό χάσμα μιας ελίτ ελληνικού πανεπιστημίου που έμαθε να ανέχεται είτε ιδεολογικές αποχρώσεις ή αγεφύρωτες διαφορές, γιατί είναι ένα χάσμα μέσα στο χρόνο σκέτα. Μία ολόκληρη λογική που αναπτύχθηκε απλά και παιδικά, μέσα στα από τα πιο κοινά ένστικτα των ανθρώπων που την εποίκησαν και συνεχίζουν να την εποικούν για μία καλύτερη (λογικά) τύχη και καλά κάνουν.

Πρώτη είδηση για εμένα όσο έλειπα, θα ήταν η αποχώρηση της Αλέκας.

Πρώτη είδηση για τους φίλους μου που έμειναν πίσω ήταν οι φράουλες,

και πρώτη είδηση για τη μαμά μου, ήταν η σημερινή: απήχθη ο πάπας της Ρώμης. Προσπάθησα να της εξηγήσω ότι δεν με ενδιαφέρει καθόλου η έκφραση του φανατισμού από οποιαδήποτε πλευρά, αλλά δε φαινόταν να το εννοεί. Μετά, να σου και οι ειδήσεις, ότι είναι πολύ σημαντικό διπλωματικό επεισόδιο αυτό, απήχθη ο πάπας της Αντιόχειας και μεγάλη αναταραχή επίκειται στη γειτονιά μας.

Πώς να εξηγήσω πάλι, ότι τα πράγματα μπορεί να είναι και απλά και ότι η γειτονιά μας θα όφειλε να είναι πολύ μεγαλύτερη?

Ελπίζω να παραμείνω έτσι μέχρι να ξαναπάω. Βρίστε όσο θέλετε.

*η φωτό είναι του ισχυρού συνεργάτη, all time classicall rights resrvd.

Τετάρτη, 17 Απριλίου 2013

Α⋂Β

Υπάρχει ένας χώρος, μια τομή δύο διαγραμμάτων Venn όπου συμβαίνει κατι περίεργο.

Ας υποθέσουμε ότι το σύνολο Α είναι το σύνολο των συνειδητών μας πράξεων. Με τη λέξη συνείδηση απλά εννοούμε όλες εκείνες τις σκέψεις που μπορούμε να έχουμε την επίγνωση ότι τις κάναμε. Άπαξ και έχουμε αυτή την επίγνωση, η πιθανότητα να διατηρούμε αυτή τη σκέψη ζωντανή συναρτάται με την μνήμη μας. Αν υποθέσουμε, τέλος, ότι δεν υπάρχει κάποιος σοβαρός λόγος να επιβάλλουμε την αμνησία στον εαυτό μας, εσκεμμένα δηλαδή να απωλέσουμε τις πρότερα συνειδητές σκέψεις μας, τότε συμπεραίνουμε με αρκετή ακρίβεια το τι μπορεί να περιλαμβάνει το σύνολο Α.

Το σύνολο Β ας υποθέσουμε ότι αποτελεί τις υποσυνείδητες σκέψεις μας. Με τους ίδιους όρους που εξήγησα παραπάνω, αυτό σημαίνει ότι περιλαμβάνει σκέψεις που δεν έχουμε την επίγνωση ότι τις κάνουμε και, συνεπώς, δεν διαθέτουμε την μνήμη ότι αυτές οι σκέψεις ήταν κάποτε δικές μας. Οι σκέψεις, αφού δεν ελέγχονται από μας και δεν εποπτεύονται από τη συνείδησή μας, δημιουργούν έναν ιδεατό χώρος μη-ευθύνης.


Το οβάλ υποσύνολο, που ορίζεται ως Α⋂Β και είναι χρωματισμένο με μπλε χρώμα, πρέπει να έχει κάτι από το Α και κάτι από το Β ταυτόχρονα. Λοιπόν, αυτός ο χώρος είναι ο χώρος των ονείρων.

Στην κατάσταση που ονειρευόμαστε, συμβαίνει το εξής: αναγκαστικά για να λέμε ότι ονειρευόμαστε σημαίνει ότι έχουμε τη μνήμη αυτού του γεγονότος. Ανεξάρτητα από το αν μπορούμε να περιγράψουμε το όνειρο, με σιγουριά μπορούμε να πούμε ότι όντως ονειρευτήκαμε κάτι. Αυτό το κάτι που ψάχναμε από το σύνολο Α είναι το χαρακτηριστικό της μνήμης ως αναστοχασμό πάνω στις δικές μας σκέψεις. Το πιο πιθανό είναι να θυμόμαστε έστω μια μικρή λεπτομέρεια από το όνειρο που θα μας κάνει να επιβεβαιώσουμε ότι πράγματι ονειρευτήκαμε κάτι. Για αυτό το κάτι όμως δεν έχουμε ευθύνη μιας και αναδύθηκε από το υποσυνείδητο ανεξάρτητα από τη δική μας βούληση. Έτσι, συναντάμε και το χαρακτηριστικό του συνόλου Β που είναι η μη-ευθύνη στο ηθικό επίπεδο.

Επομένως, ο τόπος των ονείρων μας είναι ο τόπος που έχουμε μνήμη για τις πράξεις μας αλλά ταυτόχρονα δεν έχουμε ευθύνη γι αυτές. Είναι ο χώρος της απόλυτης αμνηστίας της ηθικής ευθύνης του εαυτού.

Κάτω από αυτές τις γραμμές, o διάλογος της Tinkerbell με τον Peter Pan ίσως να μας βάλει σε δεύτερες σκέψεις.

"You know that place between sleep and awake, the place where you can still remember dreaming? That's where I'll always love you, Peter Pan. That's where I'll be waiting."

Πέμπτη, 21 Μαρτίου 2013

Το Σύστημαν

Λευκωσία: οδός Ονασαγόρου 19/03/13

Αυτές τις μέρες που τα φώτα της διεθνούς κοινότητας είναι γυρισμένα προς την "Κύπρον μας", σκεφτόμουν να ανεβάσω κάτι εδώ, όμως με όλο τον κόσμο να μιλάει για το περιβόητο πια "κούρεμα" στην Κύπρο και το hashtag #cyprus να τρεντάρει από την Ιρλανδία μέχρι τη Σιγκαπούρη δεν είχε νόημα να αναρτήσω ένα "πληροφοριακό" ποστ.

Έτσι είπα να σας βάλω ένα μουσικό κομμάτι από ένα σχετικά νέο σχήμα από την Λευκωσιάτικη "underground" μουσική σκηνή. Απολαύστε λοιπόν το κομμάτι "Το Σύστημαν"από τους Monsieur Doumani


Τετάρτη, 6 Μαρτίου 2013

ΕΙΜΑΙ ΚΟΥΡΑΣΜΕΝΗ

ΕΙΜΑΙΚΟΥΡΑΣΜΕΝΗΕΙΜΑΙΚΟΥΡΑΣΜΕΝΗΕΙΜΑΙΚΟΥΡΑΜΕΝΗΕΙΜΑΙΚΟΥΡΑΣΜΕΝΗΕΙΜΑΚΟΥΡΑΣΜΕΝΗΕΙΜΑΙΚΟΥΡΑΣΜΕΝΗΕΙΜΑΙΚΟΥΡΑΣΜΕΝΗΕΙΜΑΙΚΟΥΡΑΣΜΕΝΗΕΙΜΑΙΚΟΥΡΑΣΜΕΝΗΕΙΜΑΙΚΟΥΡΑΣΜΕΝΗΕΙΜΑΙΚΟΥΡΑΣΜΕΝΗΕΙΜΑΙΚΟΥΡΑΣΜΕΝΗΕΙΜΑΙΚΟΥΡΑΣ

είναι αποδεδειγμένο πολλάκις, ότι αν βρεθείς στη θέση να ξεράσεις ένα τίμιο κομματάκι της καρδιάς σου, θα βρεθεί οπωσδήποτε κάποιος να το παραλάβει...ή έστω να το καθαρίσει από το ξερατό και να το κορνιζώσει. Αυτό γίνεται, όταν πλέον ο συναισθηματικός οχετός σου πάρει το δρόμο χωρίς γυρισμό.