Οι δικοί μου άνθρωποι.

Το σενάριο της ευτυχίας είναι πολύ απλό και έχει για μία ακόμη φορά να κάνει με τον αέρα.

Όταν ο άνθρωπος είναι καταδικασμένος να εκφράζεται με κλισέ, πρέπει αναγκαστικά και να αρχίσει – ειδικά με το πέρας του χρόνου – να μαθαίνει πώς να αναπαύεται μέσα σε αυτά: «μού πάει αυτός ο αέρας», «φέρε μας λίγο τέτοιον αέρα», «τι καιρό κάνει εκεί;».

Επίσης ο άνθρωπος πρέπει να μάθει πώς να απαντάει: πώς τα πέρασες? «ε, καταπληκτικά, τι να λέμε τώρα.» Πώς είναι εκεί? «ε, άλλος Θεός, άστα να πάνε, οι άνθρωποι δεν έχουν πρόβλημα».

Σκέφτομαι μερικές φορές πόσο κομπλεξικά έχουμε γαλουχηθεί να σκεφτόμαστε το ενδεχόμενο μίας λίγο πιο εύκολης ύπαρξης. Ενός λίγο ανώτερου επιπέδου ύπαρξης στο τέλος - τέλος. Πόσος προγραμματισμός και πόση έννοια καταναλώνεται για να μας πείσουν ότι η απλότητα ισοδυναμεί με την ηλιθιότητα, ότι η καλά αμειβούμενη εργασία είναι ταυτόχρονα και η πιο σκληρή & υποδουλωτική εργασία, ότι το να περιορίζεις τα ιδανικά σου σε 1 (την ελευθερία) αποτελεί στενομυαλιά και ξανά ηλιθιότητα. Ό, τι τα λεφτά δεν φέρνουν την ευτυχία.

Σε όλους αυτούς τους ανθρώπους, έχω να πω ότι τους θεωρώ ηλίθιους right back. Ότι όσα δεν φτάνει η αλεπού τα κάνει κρεμαστάρια. Ότι είναι επιλογή συνετή το να θέλεις να αράζεις κάτω από τον λαμπρό ήλιο, αλλά είναι και μια χαρά επιλογή το να σου αρέσει η κάντιλακ ή η απλή ευτυχία.

Ότι αν ήμασταν έστω λίγο πιο έξυπνοι και βαθείς απ’ όσο κομπάζουμε ότι είμαστε ως ιστορικά όντα, δε θα ξοδεύαμε τόσο διανοητικό κόπο και χρόνο για να δικαιολογήσουμε τις μίζερες επιλογές μας.

Θυμάμαι ότι πάντα όταν έρχεται αυτή η ώρα της πλύσης εγκεφάλου στους φίλους μου σχετικά με την Αμερική, το πρώτο επιχείρημα εκ μέρους μου είναι: οφείλεις να δεις τι έχει καταφέρει να κάνει ο άνθρωπος για τον άνθρωπο. Ευτυχώς μερικοί το είδαν. Δεν θέλει μάτια βέβαια, θέλει κυρίως πόδια και εντελώς καθαρό μυαλό.

Και σε αντίθεση με τη δική μας λογική, είναι για όλους. Έτσι φτιάχτηκε. Δεν είναι απλώς ένα προνομιακό χάσμα μιας ελίτ ελληνικού πανεπιστημίου που έμαθε να ανέχεται είτε ιδεολογικές αποχρώσεις ή αγεφύρωτες διαφορές, γιατί είναι ένα χάσμα μέσα στο χρόνο σκέτα. Μία ολόκληρη λογική που αναπτύχθηκε απλά και παιδικά, μέσα στα από τα πιο κοινά ένστικτα των ανθρώπων που την εποίκησαν και συνεχίζουν να την εποικούν για μία καλύτερη (λογικά) τύχη και καλά κάνουν.

Πρώτη είδηση για εμένα όσο έλειπα, θα ήταν η αποχώρηση της Αλέκας.

Πρώτη είδηση για τους φίλους μου που έμειναν πίσω ήταν οι φράουλες,

και πρώτη είδηση για τη μαμά μου, ήταν η σημερινή: απήχθη ο πάπας της Ρώμης. Προσπάθησα να της εξηγήσω ότι δεν με ενδιαφέρει καθόλου η έκφραση του φανατισμού από οποιαδήποτε πλευρά, αλλά δε φαινόταν να το εννοεί. Μετά, να σου και οι ειδήσεις, ότι είναι πολύ σημαντικό διπλωματικό επεισόδιο αυτό, απήχθη ο πάπας της Αντιόχειας και μεγάλη αναταραχή επίκειται στη γειτονιά μας.

Πώς να εξηγήσω πάλι, ότι τα πράγματα μπορεί να είναι και απλά και ότι η γειτονιά μας θα όφειλε να είναι πολύ μεγαλύτερη?

Ελπίζω να παραμείνω έτσι μέχρι να ξαναπάω. Βρίστε όσο θέλετε.

*η φωτό είναι του ισχυρού συνεργάτη, all time classic – all rights resrvd.

Α⋂Β

Υπάρχει ένας χώρος, μια τομή δύο διαγραμμάτων Venn όπου συμβαίνει κατι περίεργο.

Ας υποθέσουμε ότι το σύνολο Α είναι το σύνολο των συνειδητών μας πράξεων. Με τη λέξη συνείδηση απλά εννοούμε όλες εκείνες τις σκέψεις που μπορούμε να έχουμε την επίγνωση ότι τις κάναμε. Άπαξ και έχουμε αυτή την επίγνωση, η πιθανότητα να διατηρούμε αυτή τη σκέψη ζωντανή συναρτάται με την μνήμη μας. Αν υποθέσουμε, τέλος, ότι δεν υπάρχει κάποιος σοβαρός λόγος να επιβάλλουμε την αμνησία στον εαυτό μας, εσκεμμένα δηλαδή να απωλέσουμε τις πρότερα συνειδητές σκέψεις μας, τότε συμπεραίνουμε με αρκετή ακρίβεια το τι μπορεί να περιλαμβάνει το σύνολο Α.

Το σύνολο Β ας υποθέσουμε ότι αποτελεί τις υποσυνείδητες σκέψεις μας. Με τους ίδιους όρους που εξήγησα παραπάνω, αυτό σημαίνει ότι περιλαμβάνει σκέψεις που δεν έχουμε την επίγνωση ότι τις κάνουμε και, συνεπώς, δεν διαθέτουμε την μνήμη ότι αυτές οι σκέψεις ήταν κάποτε δικές μας. Οι σκέψεις, αφού δεν ελέγχονται από μας και δεν εποπτεύονται από τη συνείδησή μας, δημιουργούν έναν ιδεατό χώρος μη-ευθύνης.

Το οβάλ υποσύνολο, που ορίζεται ως Α⋂Β και είναι χρωματισμένο με μπλε χρώμα, πρέπει να έχει κάτι από το Α και κάτι από το Β ταυτόχρονα. Λοιπόν, αυτός ο χώρος είναι ο χώρος των ονείρων.

Στην κατάσταση που ονειρευόμαστε, συμβαίνει το εξής: αναγκαστικά για να λέμε ότι ονειρευόμαστε σημαίνει ότι έχουμε τη μνήμη αυτού του γεγονότος. Ανεξάρτητα από το αν μπορούμε να περιγράψουμε το όνειρο, με σιγουριά μπορούμε να πούμε ότι όντως ονειρευτήκαμε κάτι. Αυτό το κάτι που ψάχναμε από το σύνολο Α είναι το χαρακτηριστικό της μνήμης ως αναστοχασμό πάνω στις δικές μας σκέψεις. Το πιο πιθανό είναι να θυμόμαστε έστω μια μικρή λεπτομέρεια από το όνειρο που θα μας κάνει να επιβεβαιώσουμε ότι πράγματι ονειρευτήκαμε κάτι. Για αυτό το κάτι όμως δεν έχουμε ευθύνη μιας και αναδύθηκε από το υποσυνείδητο ανεξάρτητα από τη δική μας βούληση. Έτσι, συναντάμε και το χαρακτηριστικό του συνόλου Β που είναι η μη-ευθύνη στο ηθικό επίπεδο.

Επομένως, ο τόπος των ονείρων μας είναι ο τόπος που έχουμε μνήμη για τις πράξεις μας αλλά ταυτόχρονα δεν έχουμε ευθύνη γι αυτές. Είναι ο χώρος της απόλυτης αμνηστίας της ηθικής ευθύνης του εαυτού.

Κάτω από αυτές τις γραμμές, o διάλογος της Tinkerbell με τον Peter Pan ίσως να μας βάλει σε δεύτερες σκέψεις.

"You know that place between sleep and awake, the place where you can still remember dreaming? That's where I'll always love you, Peter Pan. That's where I'll be waiting."

Το Σύστημαν

Λευκωσία: οδός Ονασαγόρου 19/03/13

Αυτές τις μέρες που τα φώτα της διεθνούς κοινότητας είναι γυρισμένα προς την "Κύπρον μας", σκεφτόμουν να ανεβάσω κάτι εδώ, όμως με όλο τον κόσμο να μιλάει για το περιβόητο πια "κούρεμα" στην Κύπρο και το hashtag #cyprus να τρεντάρει από την Ιρλανδία μέχρι τη Σιγκαπούρη δεν είχε νόημα να αναρτήσω ένα "πληροφοριακό" ποστ.

Έτσι είπα να σας βάλω ένα μουσικό κομμάτι από ένα σχετικά νέο σχήμα από την Λευκωσιάτικη "underground" μουσική σκηνή. Απολαύστε λοιπόν το κομμάτι "Το Σύστημαν"από τους Monsieur Doumani

The artist taxi driver. on #Cyprus

ΕΙΜΑΙ ΚΟΥΡΑΣΜΕΝΗ

ΕΙΜΑΙΚΟΥΡΑΣΜΕΝΗΕΙΜΑΙΚΟΥΡΑΣΜΕΝΗΕΙΜΑΙΚΟΥΡΑΜΕΝΗΕΙΜΑΙΚΟΥΡΑΣΜΕΝΗΕΙΜΑΚΟΥΡΑΣΜΕΝΗΕΙΜΑΙΚΟΥΡΑΣΜΕΝΗΕΙΜΑΙΚΟΥΡΑΣΜΕΝΗΕΙΜΑΙΚΟΥΡΑΣΜΕΝΗΕΙΜΑΙΚΟΥΡΑΣΜΕΝΗΕΙΜΑΙΚΟΥΡΑΣΜΕΝΗΕΙΜΑΙΚΟΥΡΑΣΜΕΝΗΕΙΜΑΙΚΟΥΡΑΣΜΕΝΗΕΙΜΑΙΚΟΥΡΑΣ

είναι αποδεδειγμένο πολλάκις, ότι αν βρεθείς στη θέση να ξεράσεις ένα τίμιο κομματάκι της καρδιάς σου, θα βρεθεί οπωσδήποτε κάποιος να το παραλάβει...ή έστω να το καθαρίσει από το ξερατό και να το κορνιζώσει. Αυτό γίνεται, όταν πλέον ο συναισθηματικός οχετός σου πάρει το δρόμο χωρίς γυρισμό.

Searching for Sugar man

Searching for Sugar Man

Ήθελα να μοιραστώ τον ενθουσιασμό μου για την εξαιρετική ιστορία αυτού του ανθρώπου.
Πέρα απο την αναπόφευκτη συμπάθεια και σύνδεση που θα νιώσει νομίζω ο οποιοσδήποτε προς τον άνθρωπο - καλλιτέχνη Sixto Rodriguez, η σχεδόν υπερβατική - θρησκευτική του φιγούρα και ο τρόπος με τον οποίο ο ίδιος αντιμετώπισε τα γεγονότα της ζωής του σε αφήνουν ψιλομαλάκα. Και όλα αυτά χωρίς να βάζω στην εξίσωση την πολυ δυνατή ποίηση, μάυρη και πολιτική συνάμα που κατάφερε να ξεκουνήσει κόσμο πραγματικά. Πραγματικά πολλά επίπεδα πιο πέρα απο απλά την ιστορία ενός καλλιτέχνη που δεν τα κατάφερε όταν έπρεπε.

Now you sit there thinking feeling insecure 

The mocking court gesture (jester) claims there is no proven cure 

Go back to your chamber, your eyes upon the wall

'Cos you got no one to listen, you got no one to call

And you think I'm curious

Drifting, drowning in a purple sea of doubt 

You wanna hear she loves you, 

but the words don't fit the mouth 

You're a loser, a rebel, a cause without

But don't think me callous

Dancing Rosemary, disappearing sister Ruth 

It's just your yellow appetite

that has you choking on the truth 

You gave in, you gave out, outlived your dream of youth 

And I can't get jealous

So go on, you'll continue with your nose so open wide 

Knocking on that door that says Hurry come inside

But don't bother to buy insurance 'cos you've already died 

And you can't be serious 

I saw my reflection in my father's final tears 

The wind was slowly melting, San Francisco disappears 

Acid heads, unmade beds, and you Woodward world queers

I know you're lonely

I know you're lonely

I know you're lonely...

Thanks for your time

And you can thank me for mine 

And after that's said

Forget it.

Ο μετεωρίτης αυτός. ένα μεγάλο μάθημα

Σίγουρα οι περισσότεροι πια, αν όχι όλοι, έχετε δει αναλυτικά το σχετικό υλικό από την επίσκεψη του μετεωρίτη του Chelyabinsk στον πλανήτη μας την Παρασκευή 15/2/13 το πρωί. Φαίνεται λοιπόν πως με αυτό μάλλον το όνομα θα μείνει στην ιστορία -το όνομα της ρωσικής πόλης πανώ από την οποία εξερράγη και στην οποία κατέπεσαν τα θραύσματά του [προσοχή το ποστ περιέχει αρκετά ΑΝΩΜΑΛΑ ρήματα!]. Απλώς είναι κάτι που δεν μπορεί να λείπει από το ιστορικό αυτού του blog..



Φυσικά το διαμέτρου περίπου 17 μέτρων εξωγήινο σώμα δεν έπεσε με την ταχύτητά του των 64.400 km/h πάνω στη γη γιατί τότε θα είχαμε τα άλλα. Αναφλέγη γύρω στα 30 km πάνω από το έδαφος (σσ. τα υπερηχητικά αεροπλάνα πετούν στα 17 km) καθώς εισήλθε στη γήινη ατμόσφαιρα και μόνο μερικά κομματάκια του τη γλίτωσαν μέχρι εδώ κάτω. Και λέω ότι θα είχαμε τα άλλα καθώς η ενέργεια που εξελύθη κατά την ανάφλεξη ισοδυναμούσε με 500 kt (=χιλιάδες τόνους εκρηκτικών TNT), τη στιγμή που η ατομική βόμβα της Χιροσίμα = 16 kt.


 [όχι δείτε το πλάνο του 0:37]:


[Το ακόμα πιο τρομερό ήταν πως ύστερα από το περιστατικό και συγκεκριμένα 2 λεπτά και 20 δευτερόλεπτα αργότερα  -κι ενώ λογικά όλοι πια μιλούσαν για αυτό που είχε γίνει-  ακολούθησε ο ήχος της έκρηξης ή το sonic boom του ξεπεράσματος της ταχύτητας του ήχου της έκρξw#%$^αυτό είναι κάτι που δεν έχω διασαφηνίσει ε @8bit  -πώς δεν το είχαμε σκεφτεί ότι θα ερχόταν στο1:12!]:

(λογικά κάπου εδώ -αν είστε στην αρχική του blog- θα πρέπει να σας λέει να πατήσετε για να διαβάσετε περισσότερα. Αν δεν είστε δε θα σας το λέει)

Νέες κυκλοφορίες

Επειδή είμαι και δεινός hit-setter:

 To κομμάτι γράφτηκε το φθινόπωρο του 2010 αλλά πήρε την τελική του μορφή στο στούντιο την άνοιξη του 2011. Πρόκειται για κομμάτι αφιερωμένο σε έναν άνθρωπο που ο Larry Gus θαυμάζει και που τον έχει εμπνεύσει στη δουλειά του, αλλά και στη ζωή του γενικότερα.
 Tον Άγγελο Κυρίου τον άκουσε για πρώτη φορά σε ένα live πριν από 4-5 χρόνια και μέχρι σήμερα τον θεωρεί τον πιο ιδιαίτερο μουσικό που έχει γνωρίσει και τον σημαντικότερο Έλληνα μουσικό της γενιάς του. Όπως λέει ο ίδιος «είναι σαν να τέμνει κάθετα όλες τις αναφορές μου, και θα έδινα τα πάντα να μπορούσα να είμαι τόσο πηγαίος και αληθινός όσο αυτός. Στο τραγούδι αυτό προσπάθησα όσο περισσότερο μπορούσα να τον αντιγράψω.» -- [από εδώ]

how σιουίτ!

Βάζουνε ποτέ τουμπεκί στην Φρουτοπία;

Τώρα τελευταία βλέπω ακόμη πιο περίεργα όνειρα. Και αυτό που παρατηρώ είναι πως μερικά κρατάνε την επιρροή τους στην καθημερινότητά μου για αρκετές μέρες. Σήμερα ξύπνησα απο μία εμπειρία αλλά παράλληλα υπήρχε άλλη μία που την έζησα πριν καμιά βδομάδα.Μόνο προς τα πίσω μπορώ να διηγηθώ αυτή την στιγμή. Η ονειρική παράσταση έριξε αυλαία με την εξής σκηνή.Ήμουν σε φιλική αγκαλιά με τον κύριο ελέφαντα ο οποίος είχε κοκκινωπά γένια.Τον αγκάλιασα με σκοπό να του ευχηθώ χρόνια πολλά καθώς δεν βρεθήκαμε στα γενέθλιά του.Απέναντί μας σε ένα γυάλινο κτήριο,από αυτά που έχουνε μπλε πλαίσια γύρω απο τα γυάλινα παράθυρα, ξέρετε, αυτά τα υπηρεσιακά όπως των δήμων, βρισκόταν ο τσάκα καν και απο ένα άνοιγμα του παράθυρου μας πέταξε ένα τσιγάρο.Ο ελέφαντας το πήρε και του φώναξε: -Βάλε και λίγο τουμπεκί στον καπνό σου, βάζουνε τουμπεκί στην φρουτοπία; Εγώ σκέφτηκα πως είναι μια κλασική περίπτωση για τουϊτ για τον τσάκα, να γράψει δηλαδή πως βρίσκεται σε κτήριο πρώην μπατσάδικο και πετάει απο ένα παράθυρο ένα τσιγάρο. Πριν απο αυτό βρισκόμουν σε μια αλάνα όπου εντελώς κινηματογραφικά βρεθήκαμε δύο αυτοκίνητα πλάϊ πλάϊ, στο ένα εγώ και στο άλλο περίπου 6-7 άτομα, με οδηγό τον τσάκα.Στο πλαϊνό πατάκι του άλλου αυτοκινήτου, πατάκια υπήρχαν μονάχα στα αυτοκίνητα του 40'ή του 50', υπήρχε μια κοπέλα που κρατιότανε απο το παράθυρο του οδηγού που ήταν φανερά αγχωμένη. Έπειτα βρεθήκαμε όλοι σε ένα σπίτι και σε ένα καναπέ ήταν ο μπρακ και το γοριλάκι.Εγώ πήρα τα πόδια του γοριλακίου και του τα κούναγα χαλαρωτικά όπως κάνουνε σε έναν ποδοσφαιριστή που έχει πάθει κράμπα.Κάπου εδώ τελειώνει η μνήμη για τα χθεσινά όνειρα.

Το παλιότερο που μου έχει μείνει ήταν κάπως πιο έντονο. Βρέθηκα μπροστά σε μία σκηνή όπου έφτιαχναν κάποιοι μικρά κομμάτια απο δυναμίτη για να τα βάλουν μέσα σε ένα κομμάτι σπανακόπιτας με σκόπο κάποιος να πάει να την φάει και μπουμ!Η επόμενη σκηνή ήταν να ανοίγω μια πόρτα και να εμφανίζεται κάποιος που δεν θυμάμαι και μαζί του ο 8-bit ο οποίος κράταγε την σπανακόπιτα όπου την έτρωγε και μου την έδωσε με τρόπο χαριτωμένο για να συνεχίσω να την τρώω.Εγώ όντας όμως ενημερωμένος δεν έφαγα τον δυναμίτη παρά τον πέταξα απο την σκαλωσιά του παλιού κτηρίου που υποτίθεται πως έμενα.Αυτό έκανε γκελ και ξαναανέβηκε πάνω και έκατσε κοντά μου αλλά δεν έσκασε.Μετά το πήρα και είχε γίνει σαν ζελέ άσπρο και κόλαγε στο χέρι μου. Το ξαναπέταξα και έβγαλε κάτι καπνούς.Περίεργα πράματα.

Ο 8-bit που έκανε αυτήν την κίνηση προς εμένα είναι απο τους πολύ αγαπημένους μου ανθρώπους και αυτό με έβαλε σε σκέψεις πως αυτό που βλέπω είναι κάπως αντίθετο απο αυτό που πραγματικά συμβαίνει στην ζωή μου.

Τι γίνεται όμως με την πρώτη ιστορία που ανέφερα;

Το μπάνιο (happy Valentine's Day)-καθυστερημένα

Αγάπη

Έβαλα ένα ποτηράκι από το ουγγρικό ποτό καρύδι και άνοιξα δύο documents. Ένα γεμισμένο με λέξεις κι ένα blank. Δε μου αρέσει καθόλου που δε γράφω απευθείας στον blogger όπως συνηθίζω αλλά η ανάρτηση αυτή το απαιτεί. Πρέπει να βλέπω μια αριστερά και μια δεξία και να συρρικνώνω το κείμενο από αυτό που είναι σε αυτό που θα διαβάσεις. Την προκάτ μέρα των ερωτευμένων, εγώ θα γράψω για την αγάπη που τόσο διαφέρει απ’ αυτό που γιορτάζουνε. Αναγνωρίζω πλήρως τις μαρκετινίστικες προθέσεις που μπορεί να μου καταλογιστούν. Έχω όμως και ντοκουμέντα ότι το αριστερό doc μόλις τελείωσε και ότι μόνο ως συγκυρία μπορεί να δει κανείς το γεγονός ότι ανεβαίνει σήμερα. Είναι στη διάθεση οποιουδήποτε κακόβουλου επικριτή των αγνών προθέσεών μου, για τις οποίες άλλωστε αμφιβάλλουν μόνο ελάχιστα trolls.

Θα σου πω πώς έβλεπε ο Μπαρούχ Σπινόζα την αγάπη όπως αυτή περιγράφεται μέσα στις σελίδες της Ηθικής του, στις 251 αναφορές που κάνει σ’ αυτήν. Για να παρακολουθήσεις την ιστορία σού ζητώ μόνο να αποδεχτείς το θεμέλιο της φιλοσοφίας του πάνω στο οποίο θα χτίσουμε την περιγραφή της αγάπης.

Με απλά λόγια, κάθε πράγμα προσπαθεί, όσο εξαρτάται από το ίδιο, να εμμείνει στο είναι του. Εδώ που μιλάμε για την αγάπη, το κάθε πράγμα είσαι εσύ κι εγώ. Εμείς οι δύο κανονικοί άνθρωποι όπως ακριβώς μας καταλαβαίνεις. Θα συμφωνήσεις, φαντάζομαι, ότι ως τέτοια πράγματα διαθέτουμε συνείδηση, μπορούμε να φανταστούμε, να μισήσουμε, να θυμηθούμε, να υπολογίσουμε, να χαρούμε. Κι όχι μόνο να κάνουμε αυτές τις σκέψεις, αλλά και να γνωρίζουμε ότι τις κάνουμε καθε φορά. Για την ακρίβεια, οι μόνες σκέψεις που πράγματι μπορούμε να πούμε δικές μας, είναι αυτές που η συνείδησή μας τις εποπτεύει. Άρα η συνείδησή μας έχει μια διπλή λειτουργία μάνι μάνι. Μία να αντιλαμβάνεται και μία να σκέφτεται ότι αντιλαμβάνεται. Δε χαθήκαμε, έτσι;

Αφού βγούμε στον κόσμο αρχίζουμε να δεχόμαστε επιδράσεις από άλλα πράγματα, μεταξύ αυτών και από τους ανθρώπους. Ο τρόπος που το πράγμα-εγώ και το πράγμα-εσύ επιδιώκουμε να σκεφτόμαστε τον κόσμο είναι αξιωματικά τέτοιος ώστε τουλάχιστον να μας συντηρεί, αν όχι να μας δυναμώνει, που είναι και το ευκταίο. Έτσι επιθυμούμε να μας γυροφέρνουν πράγματα που δε φαίνεται, καθώς τα αναστοχαζόμαστε, να έρχονται σε αντίθεση με τη φύση μας. Δηλαδή πράγματα και ανθρώπους που η συνείδησή μας μας λέει «αυτό το πράγμα το θέλεις» κι εμείς να το ταξινομούμε στα καλά πράγματα και να το ορεγόμαστε. Αυτό που μας ταιριάζει, λοιπόν, βλέπουμε ότι μας δίνει χαρά ή αλλιώς (δες απόκομμα) ότι αφού, ρε φίλε, πρέπει σώνει και ντε να προσπαθώ, θέλω συμμάχους, κι όταν τους έχω, χαίρομαι.

Το σχήμα έχει σχεδόν διαμορφωθεί. Εσύ, εγώ, η συνείδησή μου, όλοι ριγμένοι στην υποχρεωτική ύπαρξη στον κόσμο των πραγμάτων και των ιδεών. Τι σημαίνει αγαπώ τότε;

Σε αγαπώ μόνο αν χαίρομαι και σε θεωρώ αίτιο αυτής της χαράς. Χαίρομαι και σε αγαπώ όταν η συνείδησή μου φέρνει την ιδέα σου μπροστά μου, είτε εσύ είσαι εδώ, είτε όχι. Για την ανάλυση του Σπινόζα δεν έχει καμία σημασία η φυσική παρουσία του πράγματος αφού αρκεί εγώ να σε φαντάζομαι, να έχω την ιδέα σου εδώ μέσα. To άμεσο αποτέλεσμα αυτής της αγάπης μου είναι ότι, υποχρεωτικά μαζί με μένα, ωθούμαι να συντηρώ κι εσένα ως αίτιο της χαράς που μου προσφέρεις. Να πόσο απλό είναι να αγαπάς.

Το ΣΠΑΝΙΟΤΕΡΟ, ακυκλοφόρητο, κομμάτι του Fruto5!

Είναι μερικά εχμ.. χρόνια τώρα, που τουλάχιστον προσωπικά επιμένω αυτό το κομμάτι να ανέβει στο δια-δίκτυο. Είναι άλλωστε αυτό με το οποίο έχω δεθεί περισσότερο (εντάξει όχι περισσότερο από το Ισπαχάν και μερικά ακόμη), κυρίως για τα σημεία με το αποκαλυπτικό quote "φαίνεται πως τελικά ήταν κάτι παρα-πάνω από καλώδια και κυκλώματα" αλλά και γιατί ήμουν σχεδόν ο μοναδικός που το είχε στα χέρια του και μάλιστα του έτρεφε αυτή τη μοναχική εκτίμηση. Η επίσημη εξήγησή του ήταν πως ναι θέλει όμως καλύτερα να του κάνει κάποιο remaster πρώτα. Bollocks! Έχουν περάσει χρόνια που σταθερά του υπενθυμίζω πως κρίμα είναι κτλ  αλλά χαϊρι δεν έχουμε δει. Παίρνω λοιπόν την πρωτοβουλία να το ανεβάσω καθότι αμφιβάλλω αν ο Άλφρεντ βρίσκεται σε κάποιον άλλον υπολογιστή πέραν του δικού μου και φυσικά του φρούτου.  Άλλωστε δεν έχει περιληφθεί σε κανένα δίσκο του και ελάχιστοι άνθρωποι το έχουν έστω ακούσει εξού και ΣΠΑ-ΝΙ-Ο-ΤΑ-ΤΟ! enjoy

ΠΜ

Βέβαια, κι επιδίδομαι σε τούτη τη δημοσίευση επειδή πάνω απ' όλα θέλω να κατευνάσω εμένα. Καμιά φορά και κατ΄εξαίρεση έχουμε χρέος που κείται πέρα από το στενό μας υποκείμενο, να μοιραστούμε με απλότητα μερικές σκέψεις. Δε λέω, ο σολιψισμός είναι μια πολύ ταχτοποιημένη υπόθεση αλλά πολύ βαρετή για να την κάνεις ηθική φιλοσοφία. Αν και εφόσον σου επιτρέψει κάτι τέτοιο.

Η τύχη με έφερε να έχω διαβάσει τη "μητέρα του σκύλου" πριν γνωρίσω τον Μάτεσι. Η είσοδός του στο καφενείο εκείνο το μεσημέρι του Σαββάτου, μετά από τις πρώτες ανάκατες σκέψεις, με έφερε σε ένα γνώριμο τοπίο: αυτοί που κάποτε βρίσκονταν στη φαντασία μας μόνο ως πρόσωπα μυθικά, λίγο απρόσιτα, που βρίσκονταν περισσότερο με μια ιδιότητά τους παρά με την ίδια τους την πραγματικότητα (η συγγραφέα του τάδε βιβλίου, ο άλλος του δείνα), έσπαγαν στο εδώ και το τώρα, έπαιρναν υπόσταση. Θυμήθηκα πάλι την εξίσου τυχαία γνωριμία μου με τη Ζωγράφου στο υποκατάστημα της τράπεζας όπου δούλευε ο πατέρας μου.

Είναι πολύ γλυκιά η απομυθοποίηση όταν υποκαθίσται από έναν άνθρωπο αληθινό. Και ο Μάτεσις ήταν πραγματικός άνθρωπος, με έμφαση στο πραγματικός. Δεν άργησα να του μιλήσω, γνωριστήκαμε εύκολα. Καθόλου δε θυμάμαι πώς κύλησε η κουβέντα αλλά σίγουρα θυμάμαι να θέλει να μου προσφέρει μερικά από τα βιβλία του. Προτιμώ πολύ περισσότερο τους ανθρώπους που κάνουν ό,τι λένε. Θαυμάζω ακόμα πιο πολύ αυτούς που δεν λένε ό,τι κάνουν. Την επόμενη εβδομάδα ήρθε στο ίδιο καφενείο με έναν κίτρινο φάκελο αλληλογραφίας. Μέσα είχε τρία βιβλία του, όλα με μια διαφορετική αφιέρωση, για μένα.

Ήταν μεγάλη η χαρά που ένιωσα. Και επειδή με επέλεξε (ίσως και να τον εξώθησα - ποιος ξέρει;) και γιατί τήρησε την υπόσχεσή του. Η αξία του λόγου κατρακυλά συνεχώς από τότε που φύγαμε απ' τα χωριά μας κι ήρθαμε να μυρίσουμε τον Stadtluft, να νιωσουμε frei.

Τα βιβλία τα διάβασα με μια ενδόμυχη ελπίδα να τον ξαναδώ και να μιλήσουμε γι αυτά. Αδυνατώ να σκεφτώ καλύτερο τρόπο να γνωρίσεις ένα έργο τέχνης ή λόγου. Αν διαιρέσουμε την ιστορία του έργου σε τρία μέρη, την επιτέλεση, τη δημοσίευση και την κριτική, τότε η επαφή με τον δημιουργό είναι το απόλυτο metadata του έργου. Γιατί ενώ βρίσκεσαι στο μέλλον του έργου, την περίοδο της κριτικής, μπορείς να μεταφερθείς στο χρόνο της επιτέλεσης μέσα από τα λόγια του άλλου. Δεν έγινε κάτι τέτοιο. Τελευταία φορά που τον είδα ήταν Ιούνιος του 2008 στην Πανεπιστημίου, ενώ περπατούσαμε έξω από το Νομισματικό Μουσείο.

Παύλος Μάτεσις:

Όταν φύγω, θα προτιμούσα να έχουν καεί όλα τα βιβλία μου. Με ενδιαφέρουν τα έργα μου όσο ζω εδώ. Όταν δεν θα υπάρχω, θα προτιμούσα να μην υπάρχουν, να καούν.

[...] για δες να μην το έχω επισημάνει

πως η Ασκληπιού ήταν λιμάνι [...] 

Για τους πουλημένους
Βόλι δε χαλάμε
Με πέτρες και κοτρόνια
Τους πετροβολάμε

Ο άνδρας είναι άρχοντας
αγάπα τον και μη ρωτάς
Όπου χορεύει ο έρωτας
εκεί νικιέται ο χάροντας

Από εδώ 

Δικαί ωμά σας

Πριν περίπου τρία χρόνια κατηφόριζα με την μοτοσυκλέτα μου την οδό Σοφοκλέους και πιο συγκεκριμένα στο κομμάτι από την Αθηνάς μέχρι την Πειραιώς.Στην διαδρομή αυτή παρατήρησα στο δεξί πεζοδρόμιο 3 τύπους από την Αφρική που περπάταγαν προς την Πειραιώς.Ο ήλιος ερχόταν κόντρα και το φως δημιουργούσε μια όμορφη, φωτογραφικά, εικόνα.Η φωτογραφική μου μηχανή βρισκόταν περασμένη στον λαιμό μου και έτσι καθώς είχα μικρή ταχύτητα αποφάσισα να αποθανατίσω την στιγμή, όπως και έκανα τελικά.Λίγο πιο κάτω στο φανάρι της Πειραιώς με έπιασε κόκκινο.Περιμένοντας λοιπόν στο φανάρι ξαφνικά εμφανίστηκε ο ένας απο τους τύπους δίπλα μου φωνάζοντας ακαταλαβίστικα και το μόνο που μπόρεσα να συγκρατήσω απο τις φωνές ήταν τη λέξη «φωτό».Τότε κατάλαβα πως είχε ενοχληθεί από το γεγονός πως τους τράβηξα φωτογραφία.Όντας σε μειονεκτική θέση, αφού ήμουν καβάλα σε μια μηχανή 170 κιλών και είχα και μια μηχανή επαγγελματική περασμένη στον λαιμό, αδράνησα.Την ίδια αυτή στιγμή ένιωσα το χέρι του τύπου να μου γρατζουνάει το πρόσωπο με φορά προς τα κάτω, με αποτέλεσμα να μου φύγουν τα γυαλιά.Παράλληλα είχε εξαφανιστεί και αυτός.Τότε άρχισα να κοιτάζω κάτω για να βρω τα γυαλιά μου και ένας τοξικομανής που καθόταν στο πεζοδρόμιο πιο δίπλα μου είπε με φωνή αργή και χαμηλόφωνη την εξής ατάκα που καθόρισε και την μετέπειτα εξέλιξη:«Σου τα πήρε τα γυαλιά...» Με ακαθόριστο θάρρος και λανθασμένα βέβαια, αποφάσισα να παρκάρω την μηχανή και εφοδιαζόμενος με την κλειδαριά του δισκόφρενου να περπατήσω την Σοφοκλέους προς τα πίσω για να τον βρω.Καθώς ανέβαινα τον δρόμο και πλησιάζοντας την Σωκράτους, στο γκέτο τους δηλαδή, άκουσα φωνές από μαζεμένο πλήθος και διέκρινα ένα τζιπ της αστυνομίας.Εστίασα στον πρώτο μπάτσο και πήγα να του πω τι είχε συμβεί.Την στιγμή που ξεκίναγα την εξιστόρηση ρίχνω μια ματιά στο πίσω κάθισμα του τζιπ και βλέπω τον φίλο μας με περασμένες χειροπέδες να με κοιτάει.«Α νάτος!», είπα..«Βρήκατε τα γυαλιά μου;», συνέχισα.«Κάπου πέσανε όταν τον πιάναμε», είπε ένας μπάτσος.Προφανώς τα μαύρα ρέϊ μπαν ήταν καλό κομμάτι για την μούρη ενός μπάτσου, σκέφτηκα.Επέμενα λοιπόν να μου πουν σε ποιό σημείο ακριβώς τον πιάσανε για να κοιτάξουμε αν είναι.Τότε, αφού κατάλαβαν πως θα επιμείνω πετάχτηκε ένας μπατσάκος κρατώντας τα γυαλιά και ρώτησε: -Αυτά είναι;-Ναι!», αναφώνησα..«Ωραία, πρέπει να έρθεις στο τμήμα για να υποβάλεις μήνυση για να τα πάρεις», είπε.Στο τμήμα ο Αφρικανός μου φώναζε:«we are brothers» και άλλα τέτοια.Τελικά αποδείχτηκε πως είχε κάνει κι’άλλες ληστείες καθώς βρέθηκαν πάνω του τρία ακριβά κινητά και δυόμιση περίπου χιλιάρικα. Έκανα την κατάθεση και μου είπαν να πάω σε κάποιον ιατροδικαστή για να βεβαιώσει την αμυχή στο πρόσωπο ώστε να προχωρήσει η δικαστική διαδικασία, πράγμα που δεν έκανα.

Και να’μαι τώρα, τρία περίπου χρόνια μετά, μάρτυρας σε δικάσιμο εναντίον του ληστή.Την πρώτη μέρα πήγα 9 το πρωί και ξεκίνησε το νούμερο ένα, εγώ ήμουν το δεκατέσσερα.Επρόκειτω για μια πολύπλοκη υπόθεση καθώς ο κατηγορούμενος, ένας Αρμένιος αν δεν κάνω λάθος, κατηγορούνταν για τριαντατρείς ληστείες σε σπίτια.Οι μάρτυρες για τις ληστείες ήταν περίπου ισάριθμοι.Δικηγόρος δεν υπήρχε για τον Αρμένιο και έπρεπε να ορίσει το δικαστήριο κάποιον απο τον σύλλογο. Προχώραγε λοιπόν η δικάσιμος σε πολύ αργούς ρυθμούς όταν κάποια στιγμή μπήκε κάποιος στην αίθουσα και είπε πως εκκενώνεται το κτήριο λόγω τηλεφωνήματος για μπόμπα.Δύο ώρες έξω λοιπόν, μέχρι να ψάξουν τα σκυλιά.Έπειτα συνεχίστηκε η υπόθεση αλλά διεκόπη καθώς δεν είχαν φέρει και κάποιον άλλον κρατούμενο.Έκαναν μία ή δύο άλλες υποθέσεις, έκαναν μία ή δύο ακόμα διακοπές για άλλους λόγους και έτσι τελείωσε η μέρα και πήραμε όλοι οι υπόλοιποι αναβολή για μία εβδομάδα μετά.

Μία εβδομάδα μετά νά’μαι πάλι, στις εννιάμιση αυτή τη φορά και σε άλλη αίθουσα, πιο μεγάλη.Ο ίδιος κρατούμενος στο εδώλιο πάλι, και η γυναίκα του, μια ταλαίπωρη με ένα παιδί στην αγκαλιά, να περιμένει με αγωνία στο ακροατήριο.Που και που οι μπάτσοι εν μέσω διακοπών άφηναν την γυναίκα του να πάει να του μιλήσει απο κοντά.Άρχισα λοιπόν να δείχνω ενδιαφέρον για την συγκεκριμένη υπόθεση, αφού βέβαια δεν έιχα και τίποτα άλλο να κάνω.Ο Αρμένιος είχε προσλάβει δικηγόρο αυτή τη φορά και μάλιστα κάποιον έμπειρο.Καθώς λοιπόν άρχισαν να έρχονται μάρτυρες για τις ληστείες και ένιωσα πως η υπόθεση έχει πολύ ενδιαφέρον, μπαίνει ένας στην αίθουσα πάλι , κάτι λέει στους δικαστάς και αυτοί είπαν πως πρέπει να εκκενωθεί το κτήριο λόγω τηλεφωνήματος για μπόμπα...!Ωραία... μία από τα ίδια..Στην συνέχεια, μετά απο δύο ώρες πάλι, η υπόθεσή μας έμπαινε στο ψητό.Μπροστά από τον δικαστή ήταν ένας μικρομπατσάκος της ομάδας διας και κατέθετε σε βάρος του Αρμένιου.Άλλα πράγματα έλεγε η γραπτή κατάθεση κατά την σύλληψη και άλλα έλεγε ο μπατσάκος.Συνεχώς απαντούσε στις ερωτήσεις του δραστήριου δικηγόρου λέγοντας πως δεν ξέρει και πως νομίζει πως είναι έτσι και άλλα τέτοια μασημένα.Η τραγική απόδειξη επήλθε μετά απο λίγο όταν για μία απο τις ληστείες που κατηγορούνταν ο Αρμένιος αποδείχτηκε πως είχε άλλοθι.Το άλλοθι ήταν πως κατα την διάρκεια της τάδε ληστείας ήταν κρατούμενος..!!Η τακτική απλή: Bαριεστημένοι μπάτσοι στο τμήμα συλλέγουν υποθέσεις για ληστείες μέσω τηλεφώνου και που και που στέλνουν και μια μονάδα να δει απο κοντά τι έγινε.Κάποιες απο αυτές εξιχνιάζονται είτε απο τύχη είτε επειδή βρέθηκε σε υπηρεσία κάποιος ορεξάτος αστυνομικός.Όταν λοιπόν οι υποθέσεις πιέζουν στα συρτάρια και βρίσκουν κάποιον Αρμένιο που έκανε μια ληστεία, τότε με αστείο τρόπο, συνδυάζοντας τον τρόπο που μπήκε ας πούμε, φορτώνουν όσες περισσότερες ληστείες σε αυτόν για να ανασάνουν από την ανικανότητα και τη βαρεμάρα τους.Και το χειρότερο, βαριούνται να πάνε οι ίδιοι να καταθέσουν και στέλνουν τον πρώτο τυχόντα μπατσάκο να καταθέσει χωρίς να γνωρίζει και πολλά για τις υποθέσεις.Η εξέλιξη άσχημη,αλλοδαποί μικροληστές που θα καταδικάζονταν για ένα χρόνο το πολύ, τρώνε μια καταδίκη για είκοσι εώς τριάντα χρόνια.Εκτός αν καταφέρουν βέβαια να βρουν κάποιον επίδοξο δικηγόρο που θα αποφασίσει να τα βάλει με το σύστημα. Από την πλευρά του ακροατήριου χειρότερα ίσως τα πράγματα.Ηλικιωμένοι μάρτυρες που περιμένουν, να λένε: «καλά τους κάνει η αστυνομία» και μπάτσοι μάρτυρες άλλων υποθέσεων να παροτρύνουν χαμηλόφωνα τον μπατσάκο μάρτυρα να πει πως δεν γνωρίζει για να τελειώνει..Η ερώτηση του δικηγόρου σε κάποιο σημείο ήταν πολύ φορτισμένη συναισθηματικά.«Κύριε μάρτυς, καταλαβαίνετε πως με το να λέτε δεν θυμάμαι και δεν ξέρω κρύβετε την αλήθεια με αποτέλεσμα να σαπίσει άδικα στην φυλακή ένας άνθρωπος;»και «βρισκόμαστε σε αυτήν την αίθουσα για να βρούμε την αλήθεια όλοι μαζί..» Η ερώτησή μου προς τον δικηγόρο αυτόν μετά ήταν γιατί δεν άσκησε ο εισαγγελέας την δίωξη του μπάτσου-ψευδομάρτυρα.Η απάντηση συνηθισμένη, αδυνατούν να τα βάλουν με μια κατάσταση που έχει καταντήσει πια τόσο χαοτική.Θα μπορούσε είπε να το ζητήσει και ο ίδιος αλλά δυσκολεύεται να το αποφασίσει καθώς οι επιπτώσεις σε αυτόν είναι άγνωστες. Πόσα λοιπόν τέτοια περιστατικά συμβαίνουν καθημερινά ερήμην του κόσμου που επιθυμεί την διαφάνεια και το δίκαιο, πράγματα που έχει αφήσει να αναλάβουν η αστυνομία και το δικαστικό σύστημα;

Αυτήν την εβδομάδα θα βρίσκομαι πάλι εκεί για την συνέχεια της δίκης του Αρμένιου και πιθανώς για την ολοκλήρωση της δίκής* μου.Όποιος επιθυμεί μπορεί να έρθει να συμμετάσχει σε μια ακρόαση που θα τον κάνει να διαπιστώσει ιδίοις όμμασι το πόσο διαπλεκόμενα λειτουργεί το τρίγωνο παρανομία-αστυνομία-δικαστικό σύστημα.

* δίκής μου = της δικής μου δίκης

Εναλλακτικός τίτλος: Μάμα Άφρικα, μάπα Ελλάντα

update: 6 χρόνια ερήμην για τον δικό μου, που δεν εμφανίστηκε και μια κλήση 40 ευρω για την μηχανή μου που πάρκαρα έξω απο τα δικαστήρια... Ο Γεωργιανός (τελικά) θα ακούσει την ποινή του στις 30-01-2013

Όχι, βέβαια.

Αγαπημένε μου πατέρα,

Χτες το βράδυ σου έστειλα με link μια αφίσα για τη σημερινή πορεία. Σου είπα στα γρήγορα ότι είναι μια εξαιρετική ευκαιρία να δεις από κοντά τον αναρχικό και αντιεξουσιαστικό χώρο που θα αποτελούσε την πλειοψηφία της σημερινής πορείας.

Όταν μπήκαμε υπό την εποπτεία του ΔΝΤ χάρηκα πολύ που άρχισες να βγαίνεις στους δρόμους. Έτσι έμαθα και για το αγωνιστικό σου παρελθόν, ότι βγήκες στη σύνταξη με δύο χρόνια απεργίας στην πλάτη σου. Ότι δεν ήσουν μόνο ο καλός και ευσυνείδητος υπάλληλος τραπέζης που είχα μεγαλώσει μαζί του. Ότι κάποτε διώχθηκες πειθαρχικά από τη διοίκηση επειδή έφτυσες έναν απεργοσπάστη την ώρα που έσκυβε για να περάσει κάτω από το μπλοκ σας έξω από το υποκατάστημα.

Δεν μου πολυάρεσε που την έβρισκες καλύτερα στο πάνω σύνταγμα απ' ότι στο κάτω, αν και τις βόλτες σου τις έκανες, δε λέω. Σου άρεσε να μπλέκεσαι με τον κόσμο, να φωνάζεις που και που, να ψάχνεις νωχελικά να βρεις τη φάση, το θέαμα, που τόσο καιρό έμαθες να βλέπεις από την τηλεόραση. Μη νομίζεις, μπαμπά, μετά το Δεκέμβρη όλοι μας γυρεύαμε μια επανάληψη, πολλώ δε μάλλον όσοι παίξαμε σ' εκείνο το έργο.

Γύριζες στο δρόμο με άγνοια κινδύνου, σλάλομ ανάμεσα στους ματάδες και τους ασφαλίτες των διασταυρώσεων. Φαντάζομαι θα έλεγες από μέσα σου "ποιος θα πειράξει έναν συνταξιούχο τραπεζικό και ευτραφή κύριο" και πράγματι τη γλίτωσες. Ίσως και να ήταν το δημοκρατικό σου αίσθημα που το επιβεβαίωσα πολλές φορές, είτε στην κάλπη όταν πηγαίναμε μαζί, είτε στον τρόπο που με μεγάλωσες. Πάντα στήριζες τη δημοκρατία. Πάντα ήσουν τίμιος και εργατικός. Και στις τελευταίες εκλογές, τι να κάνεις, ψήφισες δημαρ.

Μόνο που συμβαίνει ένα παράδοξο πράγμα στις μέρες μας και θα ήθελα να στο πω. Οι αναρχικοί, που δεν ονειρεύονται διόλου την αστική δημοκρατία, είναι αυτοί που σήμερα περπάτησαν περήφανοι την πόλη μας. Δέχτηκαν να γίνουν το κυτόπλασμα που προστάτεψε τον πυρήνα της δημοκρατίας όπως την εννοείς εσύ. Όχι όπως την φαντάζονται αυτοί. Παράδοξο, ε; Για δες: ένας πολιτικός χώρος που δεν εννοεί βουλευτικά έδρανα, υπουργικές συντάξεις, κάλπες κτλ, έκανε μια εξυπηρέτηση σε σένα που επιθυμείς την ελευθερία της έκφρασης κι ας μην την πολυχρησιμοποιείς στο όριό της.

Σου εξήγησα ότι είναι πολλοί φίλοι μου μέσα αυτές τις μέρες κι ότι μπορεί κι εγώ να ανέβω με το ασανσέρ σε κανάν όροφο. Άλλαξες κουβέντα. Λογικό, δε λέω. Δεν είναι ευχάριστη η σκέψη.

Σκέφτηκα μετά να σε ενημερώσω λίγο για το τι γίνεται στο δρόμο, μιας κι αυτά τα κωλοκάναλα που βάζεις από τις εφτάμιση δε νομίζω να στα λένε καλά. Άρχισα να σου στέλνω mail από το δρόμο:

Ιστορικη πορεια!αποκλειστικα υπευθυνη η αστυνομια και ο Δενδιας για οτι συμβει.
— MONAHUS (@monahus) January 12, 2013

Ισως η μεγαλύτερη πορεία του αναρχικου χώρου στην Ελλάδα , σοβαρές εκτιμήσεις για κοντά 8000 άτομα στο σύνολο η πορεία αρκετα πανω απο 10000
— risinggalaxy (@risinggalaxy) January 12, 2013

Κρίμα, ρε γαμώτο, έλεγα από μέσα μου. Όλο σε κάτι πορείες πηγαίνεις που το υποκείμενο χάνεται μέσα στο πλήθος. Εδώ σήμερα θα καταλάβαινες πώς μπορεί κανείς να νιώθει φίλος με τόσους άλλους κι ας μην τους ξέρει καθόλου. Πώς δημιουργείται στο φαντασιακό ένα νέο υποκείμενο, ο πληθυντικός του εαυτού μου που λέει και κάποιος ποιητής αν θυμάμαι σωστά. Ίσως να πρέπει να σε τσυγκλίσω περισσότερο και δη επί το λαϊκότερον για να έχω αποτέλεσμα. Κάτι με 53 RT ίσως:

Εγώ δεν έχω τηλεόραση, μπαμπά. Βασικά έχω, αλλά λυπάμαι να δώσω τα 35€ για τον αποκωδικοποιητή. Προτιμώ, δηλαδή, εδώ που τα λέμε, να αποκωδικοποιώ την πραγματικότητα μόνος μου, πες με ξεροκέφαλο. Αλλά όχι να μου λένε τα συγκροτήματα ό,τι θέλουνε κι εγώ να μην μπορώ να τους φτύσω μέσα στο στόμα.

3 μέρες τσουρέκια στα κανάλια για τη βίλα Αμαλίας. Σήμερα την πορεία 10χιλ. Ανθρώπων γαργάρα.
— elentelon (@elentelon) January 12, 2013

Και ξέρεις και κάτι τελευταίο; Ήμουν δίπλα σ΄αυτό "το βυτίο" τη μισή πορεία, και ξέρεις κάτι, ρε πατέρα, επιβεβαιώνω γαμώ τη μπαναγία μου.

Σωστη περιφρουρηση, παλμος, πολυς κοσμος, σοβαρος λογος, χωρις συντεχνιακα/οικονομιστικα αιτηματα. Να αισθανεσαι ωραια που ησουν εκει.
— το βυτίο (@tovytio) January 12, 2013