First they came...

την ακούμε συχνά αυτή τη ρήση (αγαπημένη επίσης της παλαίμαχης Νίτσας) και ίσως αρκετές φορές την έχουμε πει και εμείς. είναι τόσο επίκαιρη και αληθινή αυτή η ρήση του Martin Niemöller για κάθε λαό, κάθε εποχή και κάθε κατάσταση που περιγράφει την κοινωνική αδράνεια, τη μη συνοχή των πολιτών για την υπεράσπιση των κοινών τους δικαιωμάτων και αιτημάτων, την εγωκεντρική πλευρά των εαυτών μας...

έτσι και εδώ στην Ελλάδα, χωριστήκαμε σε φατριές και κλαδικές, με κοτζαμπάσηδες (γραμματείς συνδικαλιστές) οπλαρχηγούς και προτάζαμε κάθε φορά τη στήθη και τις σημαίες μας μόνο για τα δικά μας αιτήματα, έχοντας ως όπλο τη διατάραξη της ησυχίας της κοινωνίας και των υπολοίπων...έτσι...

πρώτα ήρθαν οι τελωνειακοί και στερεύσαμε από καύσιμα, αλλά εμείς δεν σταθήκαμε κοντά τους, γιατί δεν είμασταν τελωνειακοί,
έπειτα ήρθαν οι φαρμακοποιοί και ξεμείναμε από φάρμακα, αλλά εμείς δεν σταθήκαμε μαζί τους, γιατί δεν είμασταν φαρμακοποιοί,
έπειτα ήρθαν οι εκφορτωτές στο Ικόνιο και ξεμείναμε από εμπορεύματα, αλλά εμείς δεν σταθήκαμε μαζί τους, γιατί δεν είμασταν εκφορτωτές,
έπειτα ήρθαν και οι αγρότες και έκλεισαν τους δρόμους, αλλά εμείς δεν σταθήκαμε στο πλευρό τους, γιατί δεν είμασταν αγρότες,
έπειτα ήρθαν και οι φορτηγατζήδες και έκλεισαν και αυτοί τους δρόμους, αλλά πάλι δεν σταθήκαμε μαζί τους, γιατί πάλι δεν είμασταν φορτηγατζήδες...

και όταν τελικά έκλεισα και εγώ το δρόμο, δεν ήρθε να σταθεί κανείς δίπλα μου, γιατί είχαμε πια μπερδευτεί τόσο πολύ από τις τόσες πολλές πορείες, απεργίες και διαδηλώσεις που μας τάραζαν κάθε τόσο τη ζωή μας - και που χρησιμοποιούσαν δηλαδή τη διατάραξη της ζωής μας ως μέσο πίεσης για την επίτευξη των κλαδικών μας αιτημάτων - που κανείς πια δεν μπορούσε να βρει άκρη στο κατά πόσο είχαμε δίκιο να αιτηθούμε όλα όσα αιτούμασταν, στο κατά πόσο είχε τελικά συμφέρον να διαδηλώσουμε μονο για την κλαδική μας, στο κατά πόσο κάνεμε σωστή και χρηστή χρήση των νόμιμων δικαιωμάτων μας για απεργία και διαδήλωση...

τελικά το "first they came" επισημαίνει με τόσο εύστοχο τρόπο ότι το αν το "διαίρει συνεχίζει το βασιλεύειν" και "η ισχύς είναι εν τη ενώσει"...γιατί ψάχνουμε κάθε φορά να τετραγωνίσουμε τον κύκλο; γιατί κάθε φορά στρέφουμε το αίτημα μας προς τα μέσα, αντί να το μεγαλώσουμε και να το ανοίξουμε προς τα έξω; γιατί κάθε φορά κοιτάμε να διαλύσουμε αυτή την - υποτυπώδη έστω - κοινωνία, αντί - έστω υποτυπωδώς - να την συγκροτήσουμε;

υγ: δεν βάζουμε ποτέ ρίγανη στην κόκκινη σάλτσα...ακόμη και όταν είμαστε σε φρι-κάμπινγκ...

Is Publishing Online, Not Really Publishing?

I don't normally complain but i think this has to do with something more than just an online version of a newspaper. I think it is about a persistence in thinking that unless something is on paper, it does not 'live on' and therefore no one will be held accountable.

In other words, as a newspaper 'we are allowed to do a shit job and waste people's time on the online version'.

This seems to be the mentality of Enet.gr (AKA the online version of Eleutherotypia), which I read up until recently when I felt that I was simply wasting too much time trying to make sense of incomprehensible articles. Some of the reasons:

Articles ending with half sentences. 'Sentences' without a single verb. Information presented ambiguously to the point that you are not quite sure what the article is saying and what the actual evidence is.

Essentially, it seems that no one is paying much attention to the online version of the newspaper. Yet (half-ass) articles are constantly uploaded on the website...

To phrase the matter a la Sex and the City 'I couldn't help but wonder...

When it comes to online newspaper publishing... is 'the more the better' the only criteria by which stories get online?

PS. it would be extremely funny and ironic to have typos in this post!

Πλυντηρέξ

Συνήθως, εδώ και κάμποσα χρόνια, παίρνω κάποιο βιβλίο ή περιοδικό στο wc. Ενίοτε σκιτσάρω ή γράφω τα πράματα που πρέπει να κάνω. Σήμερα όμως το βιβλίο "Κοινωνική Ιστορία στην αρχαία Αθήνα" που είχα αφήσει από χτες ήταν πολύ μακριά. Και είχα ήδη καθίσει!

Tide (για πλύσιμο στο χέρι)
Χ
ΕΡΕΘΙΣΤΙΚΟ
Ερεθίζει το δέρμα. Κίνδυνος σοβαρών οφθαλμικών βλαβών. Μακρυά από παιδιά. Σε περίπτωση επαφής με τα μάτια πλύνετέ τα αμέσως με άφθονο νερό και ζητήστε ιατρική συμβουλή. Σε περίπτωση κατάποσης ζητήστε αμέσως ιατρική συμβουλή και δείξτε αυτό το δοχείο ή την ετικέτα. Χρησιμοποιείτε συσκευή προστασίας προσώπου.
ΟMG! Ευτυχώς συνήθως το χρησιμοποιώ το καλοκαίρι, από δω και στο εξής θα φοράω μάσκα με αναπνευστήρα. Α! Και γάντια αφού ερεθίζει το δέρμα.

PROSAR(αφρός ξυρίσματος)
ΔΕΡΜΑΤΟΛΟΓΙΚΑ ΕΛΕΓΜΕΝΟ (ουφ, αν και μάλλον όλο και κάποιο ζωάκι θα έχει βγάλει εξανθήματα για να ξυρίζομαι εγώ)
ΔΟΧΕΙΟ ΥΠΟ ΠΙΕΣΗ. ΝΑ ΠΡΟΦΥΛΑΣΣΕΤΑΙ ΑΠΟ ΤΙΣ ΑΚΤΙΝΕΣ ΤΟΥ ΗΛΙΟΥ. ΝΑ ΜΗΝ ΤΡΥΠΗΘΕΙ Η ΚΑΕΙ ΑΚΟΜΗ ΚΑΙ ΜΕΤΑ ΤΗ ΧΡΗΣΗ. ΝΑ ΔΙΑΤΗΡΕΙΤΑΙ ΜΑΚΡΙΑ ΑΠΟ ΟΠΟΙΑΔΗΠΟΤΕ ΠΗΓΗ ΑΝΑΦΛΕΞΗΣ. ΜΗΝ ΚΑΠΝΙΖΕΤΕ ΚΑΤΑ ΤΗ ΧΡΗΣΗ. (φτου ρε πούστη, είναι πολύ σέξυ να έχεις τσιγάρο στο στόμα όταν ξυρίζεσαι). ΝΑ ΔΙΑΤΗΡΕΙΤΑΙ ΜΑΚΡΙΑ ΑΠΟ ΠΑΙΔΙΑ(sic) ΠΕΡΙΕΧΕΙ ΕΦΛΕΚΤΑ ΥΛΙΚΑ. ΧΡΗΣΗ ΕΞΩΤΕΡΙΚΗ. ΠΟΛΥ ΕΦΛΕΚΤΟ.
γάμα τα, κινητη βόμβα.

Πλυντηρέξ (ε δεν το πιστεύω, έχω μείνει με το στόμα ανοιχτό, πιο greek 80's δεν πάει)
Ειδικό αλάτι πλυντηρέξ για την αποσκλήρυνση του νερού.
Βάλτε το ειδικό αλάτι πλυντηρέξ στη θήκη αποσκλήρυνσης
Κρατήστε το κουτί πληντυρέξ μακριά από παιδιά(ουφ)
Φυλαξτε το ειδικό αλάτι πλυντηρέξ σε μέρος στεγνό
Πλυντηρέξ Πλυντηρέξ Πλυντηρέξ Πλυντηρέξ Πλυντηρέξ

Φόρα, κατη-φόρα

Δεν λες κουβέντα

Μου το θύμησε ο Χαρούλης που το τραγούδησε εχτές..(ωραία),αλλά....,μία είναι..

Η εποχή της Πέτρας

21/09/10
Οδηγώντας στην παλιά γειτονιά στο Μαρούσι είδα και το τελευταίο παλιό σπίτι γκρεμισμένο και μέσα μπουλντόζες και εκσκαφείς. Πρόκειται για την παγκόσμια πρωτοποριακή ιδέα και ελληνική πατέντα που ονομάζεται ΑΝΤΙΠΑΡΟΧΗ. Θυμάμαι 100-200-300 σπίτια εδώ γύρω μέχρι πριν από 15 χρόνια. Μόνο γύρω από το δικό μου υπήρχαν 5! Πέσαν όλα μαζί πριν 3 χρόνια. Το αστείο είναι ότι και η δικιά μου πολυκατοικία είναι χτισμένη έτσι. Ο παππούς και η γιαγιά έμεναν εδώ στον ίδιο χώρο σε σπιτάκι με βοκαμβίλιες και γεράνια. Τώρα μένουν στην πολυκατοικία διάφοροι άσχετοι συγγενείς, ένας εκ των οποίων έχει χτίσει την πιο κιτς βρύση-βωμό που είναι στολισμένη με παναγίες, καντήλια, 2 πυθάρια, μερικά κοχύλια, 2 πήλινες αρχαιοελληνικές κολώνες ύψους 1 μέτρου! Ντρέπομαι να βγάλω φωτό!

20/09/10
Νύχτες πρεμιέρας, ταινία για την ελληνική experimental μουσική της Αθήνας με όποιες προεκτάσεις και διαφωνίες μπορεί να προκύψουν από μια συζήτηση για ένα τέτοιο εγχείρημα. Ο Vincent Moon και ο Thomas Rabillon έπιασαν την αθηναϊκή μιζέρια, την προπάθεια για δημιουργία και αυτό για κάποιο λόγο ενοχλεί. Η ταινία άκρως ρεαλιστική με την καταγραφή μιας μουσικής προχειράτζας αλλά σίγουρα φιλότιμης προσπάθειας, περιστέρια της Αθήνας και ατάκες που εκφράζουν αδιέξοδο. Φυσικά η σύνθεση των πλάνων(δηλαδή το μοντάζ,χοχοχο) ανήκει στον Thomas ο οποίος προλογίζει την έναρξη της ταινίας υπενθυμίζοντας ότι δεν είναι το τελικό προϊόν και φανερά απολογούμενος για το γεγονός ότι έφτασαν στα αυτιά του πολλά παράπονα από μουσικούς που περίμεναν να δουν πιο πολύ μουσική, πιο πολύ ώρα τον εαυτό τους.
Η ταινία τελειώνει με εξίσου ίδια απολογία και συγνώμη για το αποτέλεσμα ενώ το 80% του κόσμου(και μουσικοί που συμμετείχαν) έχουν αποχωρήσει από την αίθουσα ενώ ήταν ώρα συζήτησης για την ταινία. Φανερό κόμπιασμα και πάγος επικρατεί.
Ο Thomas έξω από την αίθουσα απολογείται για τρίτη φορά και σε εμένα. Δεν του αξίζει κάτι τέτοιο, αλλά δεν ήξερε και αυτός που έμπλεξε. Σε όλο τον υπόλοιπο κόσμο χαίρει άκρας εκτίμησης(δεν είναι κακομαθημένοι χομπίστες με λεφτά) και όλα τα φιλμάκια του σχετίζονται με όλες τις γνωστές μουσικές μπάντες, με εξαίρεση το φιλμάκι για την Αθήνα. Τυχαίνει να ξέρω τη δουλειά τους χρόνια και είναι πραγματικά απίθανο αυτό που κάνουν με την Blogotheque (δεν βάζω λινκ), αλλά σίγουρα αξίζει να δεις τα live videoclip που φτιάχνουν.
Ίσως και να απέτυχαν αυτή τη φορά, δεν γίνεται να είσαι πάντα καλός, ή ίσως έπρεπε να μείνουν πιο πολύ καιρό στην Αθήνα για να πιάσουν τα σωστά vibes αν και νομίζω τα έπιασαν. Τι να πω?

19/09/10
Επίσκεψη στο μουσείο ακρόπολης με τρελλό χανγκόβερ από την προηγούμενη νύχτα που ήπια τα πάντα! Γαμώ, καλοστημένο, τζάμπα για φοιτητάς της Ε.Ένωσης(sic). Επιστροφή στο αμάξι και κλήση 80 ευρώ. Εγώ κι άλλος ένας από τα 100 αμάξια που είναι παράνομα Κυριακή βράδυ 8 η ώρα.. Λέω να τη σβήσω. Ναι ακόμα γίνεται αυτό, και είναι το μόνο μέσο και λαμογιά που χρησιμοποιώ μαζί με το θέατρο για να μην πάω στρατό.

18/09/10
Το βράδυ ήπια τα πάντα και θα έπινα και την ρακή αν δεν με σέρναν να φύγω. Έχω την εντύπωση πως μόνο εγώ και 2-3 ακόμα περάσαμε τόσο καλά, εγώ παραπατώντας ανάμεσα σε φίλους και συζητήσεις.

υ.γ.1 Φέτος θα πάω σε περισσότερα μεγαλιθικά μνημεία της Μ.Βρετανίας
υ.γ.2 Μου αρέσει πολύ η εποχή της πέτρας

Staff Benda Bilili!

Εχτές παρακολούθησα ένα ντοκιμαντέρ στις νύχτες πρεμιέρας που σε βάζει στην θέση σου αν βρίσκεσαι στην κατηγορία ανθρώπων που ότι τους συμβαίνει καθημερινά το μεταφράζουν απαισιόδοξα και μοιρολατρικά.
Πρόκειται για μία μπάντα χόμλεςς κονγκολέζων αλλά και παραπληγικών συγχρόνως λόγω γονικής αμέλειας στην αντιμετώπιση της πολιομυελίτιδας.
Οι άνθρωποι αυτοί λοιπόν χρησιμοποιούν την κατάντια σαν εφόδιο στην δημιουργία
Η αισιοδοξία που αποπνέει η προσπάθειά τους βγήκε από το πανί της προβολής και μας κυρίευσε καθώς το όχημα της ήταν το ανυπέρβλητο χιούμορ του αρχηγού της μπάντας αλλά και των πιό πολλών συντελεστών.
Οι πρωτοπόροι Γάλλοι στα ντοκιμαντέρ έδειξαν γιά άλλη μία φορά το πόσο σοβαρά αντιμετωπίζουν ότι αναλαμβάνουν και έτσι από ρόουντ τριπ που ξεκίνησαν με θέμα τους μουσικούς του δρόμου βρέθηκαν να βοηθούν αυτούς τους τύπους να ηχογραφήσουν και τελικά να βρεθούν στην Ευρώπη για να παίξουν σε φεστιβάλ και κλαμπ.Όλο αυτό σε μία πορεία 5 χρόνων περίπου.
Αξίζει το ενδιαφέρον σας..

Λινκς:
myspace
wiki
youtube

Λίγες μέρες στην Αθήνα και στο web, κρατώντας σημειώσεις

Update : Μη χάσετε! : ένα αδελφό post (αλλά καλύτερο)

Γυρίζοντας από το καλοκαίρι, στους δρόμους της γειτονιάς μου, τα πωλητήρια και ενοικιαστήρια κυριαρχούν. Είναι η απτή εικόνα της ύφεσης. Παρατήρηση όμως : οι επιχειρήσεις που έχουν κλείσει, (μπορώ να το πω αυτό γιατί γνωρίζω καλά τη γειτονιά μου),  κατά συντρηπτική πλειοψηφία, ανήκουν στην κατηγορία της συνοικιακής, λούμπεν φούσκας τύπου alter tv. Κάτι εσωρουχάδικα "η Μαίρη" που ανάθεμα κι αν η Μαίρη είχε το παραμικρό γούστο, γνώση ή όρεξη για το αντικείμενο,  κάτι τοστο-φραπεδάδικα "ο Ποπάυ" που κύριε ελέησον και μόνο που τα έβλεπες από έξω σου χαλάγανε τη μέρα, κάτι πηγές κωλοχάρτων και χλωρινών για τις γιαγιές που το super τους έπεφτε μακριά, συνοικιακά λογιστήρια και κομμωτήρια χειρίστου είδους and so forth. Όσο για τα σπίτια που πωλούνται; Τα χειρότερα. Με λίγα λόγια; Όχι, όχι, δεν πρέπει να λυπηθώ. Δε λυπάμαι.

Note to self : Μεταδημότευση. Παρόλο που μένω εντός ορίων Δ. Αθηναίων (και φυσικά κινούμαι σχεδόν αποκλειστικά εντός), ψηφίζω στον αμέσως επόμενο/διπλανό μου δήμο. Πρέπει όπωσδήποτε μέχρι τις δημοτικές εκλογές να μετακινήσω τα χαρτιά μου. Ο Κακλαμάνης ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΞΑΝΑΒΓΕΙ και όποιος τον ψηφίσει είναι μαλάκας και πρέπει να πεθάνει! 

Ευχάριστη (και πάραπάνω) έκπληξη : Ο κήπος του sixdogs. Σπάνια περνούσα γιατί με ενοχλεί η επίπλαστα global, cutting-edge, state-of-the-art (or better brit?)  κουλτούρα των τεκταινομένων του, όμως εδώ βγάζω το καπέλο και προσκυνώ. Είχα εντοπίσει τον ακάλυπτο που φωτιζόταν έξω από το εσωτερικό τζάμι, ένα υπέροχο spot. Όμως η ιδέα, η δουλειά και το αποτέλεσμα των παιδιών αξίζει συγχαρητήρια. Κατεβαίνεις μια ανύπαρκτη έως τώρα στοά κάθετη επί της Αβραμιώτου, ακριβώς στο κέντρο της σειράς των μαγαζιών sixdogs και σου αποκαλύπτεται κάτι που πλησιάζει στο χωριό των ξωτικών στο lord of the rings! Ανοιχτά όλη μέρα κι όλη νύχτα λέει (προφανώς επιτρέπεται και το κάπνισμα) και για όλο το χειμώνα! Για την ώρα, άμμος, ψάθες, ξύλινοι πάγκοι, δέντρα, θαμμένες από το χρόνο ξερολιθιές και τοίχοι από παλιά σπίτια, μέσα στο κέντρο της Αθήνας. Το 1001 της Αθήνας (καθότι την ημέρα προσφέρει και hot-dog, χυμούς κτλ) αλλά καλύτερο!

Μια αίσθηση που έγινε λόγια και που επανέρχεται ξανά και ξανά στο μυαλό μου εδώ και χρόνια, τώρα θα καταγραφεί : "Αυτό που ονομάζουμε "ποιητική αλήθεια" είναι αυτοδύναμο. Εκδηλώνεται το ίδιο αποτελεσματικά στα χαρακτικά των σπηλαίων ή στα ξόρκια των αγρίων, στις κραυγές των μπήτνικσ ή στις ταινίες του Fellini. έτσι που μπορούμε θετικά να ελπίζουμε ότι μια μέρα και από τα σκάφανδρα των διαστημανθρώπων ή από τις πλαστικές πλαγγόνες με τα εμετικά χρώματα η ίδια αλήθεια θα βρει τον τρόπο να μας αποκαλυφθεί. Το πρόβλημα είναι άλλο: έως ποιο σημείο, στις μέρες μας, η ψιμυθίωσή της από τα λεγόμενα περισσεύματα της ευημερίας θα μας καταδικάζει να αποφλοιώνουμε καταστάσεις, εωσότου βρούμε κάτι περίπου ισοδύναμο με το βλέμμα ενός ζώου ή το μουρμουρητό μιας πηγής. Επειδή το τέρμα βρίσκεται πάντοτε στη φύση. πιο συγκεκριμένα, στον παλμό κάποιου ζωντανού οργανισμού. Δε γίνεται αλλιώς. Είναι μια έσχατη αναγωγή, που την εκτελεί κανείς υποχρεωτικά, με όποιον τρόπο και αν προχωρεί, όποια μέθοδο και αν ακολουθεί." - Οδυσσέας Ελύτης "η μαγεία του παπαδιαμάντη" , εκδ. ύψιλον

Σε μια περίοδο που σχεδόν αναγκαστικά μπήκα στο τρπ της αυτοψυχανάλησης ότι φταίει που είμαι μοναχοπαίδι, ότι είμαι νάρκισσος(;), ότι δεν κάνω υποχωρήσεις, ότι τα θέλω δικά μου κτλ κτλ, ήρθε το κατάλληλο link : "Hey Panos," να με βγάλει από τη σκoτούρα μου. Δείτε και το "Ρεσιτάλ" και ύστερα περάστε από τα headquarters της κοοπερατίβα metexnio.blogspot.com (δάκτυλος Αιμόφιλου κι εδώ). Υπάρχει και ο Mr. Panos (έλληνας borat τύπου αλλά χαλαρά)

Μερικά ακόμα προσωπικά :

- Θυμάμαι τη γιαγιά μου να μου το τραγουδάει για νανούρισμα και να σπάει η φωνή της : link 
 - Ανακάλυψα επιτέλους μια σκηνή από μια βιντεοκασέτα καράτε που με είχε στοιχειώσει από τα 8 μου και τη θυμόμουν σταθερά : γάτα εναντίον κόμπρα
 - Είναι τραγικό που ο blogger.com εδώ και τόσα χρόνια δεν έχει αναπτύξει μια πάναπλη εφαρμογή ώστε στα ομαδικά blogs να μπορεί με μια απλή κίνηση ο καθένας να δει τα posts κάποιου συγκεκριμένου συγγραφέα (ακόμη, ακόμη και όδιος ο συγγραφέας το επιζητά πολλές φορές). Αναγκάστηκα και γω να κάνω τη λάντζα (που πρώτος δίδαξε ο tictac) να ταγκάρω ένα προς ένα τα άρθρα μου από καταβολής blog. Ιδού : "by chaca-khan". Όποιος θέλει να θυμηθεί τα δικά του θα πρέπει να κάνει και αυτός τη λάντζα του. Παρεπιπτώντως ένα arxedia meeting εντός Σεπτεμβρίου θα ήταν καλή ιδέα.


Και συνεχίζουμε κανονικά με το πρόγραμμά μας :

Street party μπορεί να μην έχει πλέον η Αθήνα, τα Χανιά όμως ακμάζουν : παραμονή 15αύγουστου έγινε το 5ο, με κόσμο, κέφι, μπρίο, σε ξεχασμένες τοποθεσίες της πόλης που ντόπιοι και τουρίστες ανακαλύπτουν ξανά. Αυτή τη φορά, τα λάστιχα του άρματος έσκασαν σχεδόν κατευθείαν και έτσι το άρμα με τα πράμματά του φορτώθηκε σε καρότσα αγροτικού που παρέλασε περήφανα μέσα από όλη την πόλη. Media δυστυχώς μόνο για τους κατέχοντες πρόσβαση στο facebook.

Το θέμα των billboards που κυνηγά σθεναρά ο Μ. Ανδριωτάκης ταξιδεύει. Δείτε και το θέμα της Βενετίας αμέσως μετά. Τραγικό. Ευτυχώς γίνονται βήματα σιγά-σιγά [illegalsigns.gov.gr] αν και προς το παρόν δεν έχω δει να ξηλώνεται καμία εγκατάσταση παρά μόνο να παραμένει η επιφάνεια λευκή


Τελευταίος σταθμός, επιστήμη :

- O πλούτος των blogs : συμπλήρωσε, διόρθωσε, επικαιροποίησε με 1 post τα διαβάσματά μου ενός ολόκληρου βιβλίου, ενός άρθρου εφημερίδας κι ενός ρεπορτάζ τηλεποτικού καναλιού :  Η Σελήνη, οι Μαύρες Τρύπες και διάφορα links
 - Κι εδώ ένα καλό και υποβλητικό για μαύρες τρύπες

Last but not least : Δεν έχω καταλάβει το credibility αυτού του τύπου -μάλλον είναι λίγο πίπας- αλλά εγώ πέρασα ένα ολόκληρο βράδυ τις προάλλες κοιτώντας το υλικό του και τη φάση που έχει στήσει. Προκαλώ τον οποιοδήποτε να το αποτολμήσει : tenthdimension.com Προσοχή ΚΑΙΕΙ! Μια γεύση από τη γεωμετρία περισσότερων διαστάσεων; πώς γυρνάς στις 3 διαστάσεις μια σφαίρα τα μέσα έξω ή πώς μοιάζει ο 4σδιάστατος κύβος;


Μερικά αξιοσημείωτα links :

- Έγχρωμες φωτογραφίες, "ασπρόμαυρης" περιόδου. a mind trick : Russia in color, a century ago
- Άσχετο, σχετικό, τύπου φοιτητικά χρόνια : Η τέχνη της δερματοστιξίας (tattoo) στο Ρωσικό Οργανωμένο Έγκλημα
- Πώς περνάμε τα διόδια χωρίς να πληρώσουμε; 
- Άλλη μια εμπειρία από τον Ε.Σ.
- Tο τέλος του ελληνικού παιχνιδιού


Μερικά από τα αξιομνημόνευτα συμβάντα των επόμενων ημερών :

- Ένα ενδιαφέρον δρώμενο -τουλάχιστον ότι είχα παρακολουθήσει έξω στο δρόμο προ 2 ετών : mirfestival, 9-18 / 9
 - Μια σχεδόν συγκινητική κίνηση που πιστεύω πως θα πετύχει : Ark Festival, Δευτέρα και Τρίτη (!), 13-14 / 9 στην Τεχνόπολη με 20Ε το ημερήσιο, 30Ε το διήμερο. Headliners : Αγγελάκας (Τρύπες), Παυλίδης (Ξύλινα Σπαθιά), Νάστας (Xaxakes) και μια σειρά από νέα ονόματα της ελληνικής σκηνής (Maraveyas Illegal, Burger project, etc). Από αυτούς που κάτι είπαν και συνεχίζουν να το λένε. Πολύ καλή επιλογή. Διαβάστε και το κατατοπιστικό του εγχειρήματος δελτίο τύπου.
- Classic : Νύχτες Πρεμιέρας, 15-26 / 9

Κατά τ΄ άλλα, σκατά!