Σελίδες

Τετάρτη 30 Μαρτίου 2011

Egor Zhgun: the russian Banksy?

Russian designer Egor Zhgun, master of cultural commentary via pop-culture-and-politics mashups, remixes Angry Birds (η iphone/ipad παιχνιδάρα των 100εκ. downloads), the theme song from Disney’s 1933 "Three Little Pigs", and current Middle Eastern politics.

Zhgun has a long track record of using popular culture remix to address political issues. His blog is loooaded with remixed movie posters, book covers and other pop culture artifacts. Many of the remixes rely on knowledge of Russian politics that are above my head, while others are more international in scope. Eitherway, I’m excited to see the lulz crossing national borders, and happy to see Russian satire getting love from Internet users around the world. So spend a moment or two checking out the rest of Zhgun’s work – it would be exciting to see him get some love outside the Russian blogosphere.

SOURCES
ЗОЙЧ (context right on the link below)
ethanzuckerman.com/blog 's excellent post (the main source of this post too : thnx a lot)


>> Before seeing Zhgun’s video, my favorite Angry Birds “remix” came from Israeli television show Eretz Nehederet (“It’s a Wonderful Country”), which uses the game to satirize Israeli/Palestinian tensions and endless peace talks: 



Greek Independence Day Parade, New York City 2011

Cause There Is Nothing like Overseas Nationalism

On 5th Avenue, Manhattan, NYC, last Saturday the temperature was 7 degrees.

The New York Police Department band is playing Lady Gaga's 'Bad Romance' to warm up. Coincidence?



Inspired by the 2006 film '300', The Greek Warriors are ready and waiting for the parade to begin. Apparently they are always in full character, and speak to each other in ancient Greek so that others don't understand them.



The GreekWarriors can be booked for special events.

Find more about them on www.TheGreekWarriors.com



Greek Americans politicians were also present, like Senator Gianaris



And Miss Greek Independence 2011,
the winner of the annual Miss Greek Independence Pageant



And Armenians partaking in the Greek Independence celebrations. There's nothing that unites more than common enemies.



And finally, freshly imported from Greece...



It is the Irish, the Puerto Ricans and the Greeks who have an annual parade on New York's 5th Avenue. Greeks are the smallest parade attendance-wise, for obvious reasons.


Other than the Different, and slightly comical, which I have selectively portrayed here, the parade was primarily a very moving occasion for the Greek community, as everyone who has immigrant family abroad surely knows.

Love,

Ζάνα

Τρίτη 22 Μαρτίου 2011

Ταρατατζούμ


Εμπρός, ένα δυο, προσοχή!

Εμένα με λένε Φακή.

Κορμί κορδωμένο,

μουστάκι στριμμένο,

γαλόνια χρυσά και σπαθί.

Η σάλπιγγα τάρα τατά.

σπαθί και ντουφέκι χτυπά,

μπαμ μπουμ το κανόνι,

μπουμ μπαμ το τρομπόνι.

Ποιός βγαίνει σε μένα μπροστά;

Γυρεύω παντού τον εχτρό.

Κι ας είν' αντρειωμένοι σωρό,

γιγάντοι και δράκοι,

θεριά με φαρμάκι,

καπνός μόλις πρόλαβα εγώ.

Μονάχα ξαφνιάζομαι, οχού!

τρομάζω απ' τους ίσκιους, χουχού!

Ένα φύσημα αγέρα,

κι ας είναι και ημέρα,

μου παίρνει κι αντρεία και νου

"Ο Φακής" του Βασίλη Ρώτα


"Νιώθω συνεχώς ότι είμαι ένα χρήσιμο, ζωντανό και δημιουργικό κομμάτι της κοινωνίας".

Αυτά ήταν τα λόγια του Παναγιώτη Σιαβέλη ο οποίος ως αντιρρησίας συνείδησης υπηρετεί εναλλακτική θητεία 14 μηνών εργαζόμενος στο Κέντρο Εκπαίδευσης, Κοινωνικής Υποστήριξης και Κατάρτισης Ατόμων με Αναπηρίες στην Καλαμάτα. Τη στιγμή που ο θεσμός της εναλλακτικής θητείας στη Δανία ισχύει από το 1917 εμείς δε γνωρίζουμε καν ότι ο θεσπισμένος το 1997 και βελτιωμένος το 2005 νόμος του Ελληνικού Κράτους ορίζει ως εναλλακτική λύση την κοινωνικής φύσης θητεία ακόμα κι αν τη θεωρεί τιμωρία και όχι επιλογή. Σε αυτό συμβάλλει το Υπουργείο Εθνικής Άμυνας και το ΓΕΕΘΑ που προσπαθούν να κρατούν αυτήν την πληροφορία καλά κουκουλωμένη στα αραχνοσκονισμένα συρτάρια των γραφείων τους. Παρόλαυτά σαν λύση, σαν δυνατότητα, σαν πιθανότητα υπάρχει. Ο στρατός κάνει δεκτό κατά μέσο όρο ένα αίτημα το χρόνο αφού πρώτα ακούσει τη γνώμη της Επιτροπής Ελέγχου Συνείδησης. Όσοι απαντήσουν "σωστά" στα ερωτήματά της θα υπηρετήσουν 14 μήνες εναλλακτικής θητείας με κοινωνική προσφορά σε ιδρύματα ατόμων με αναπηρία. Στη Γερμανία υπηρετούν σε νοσοκομεία, γηροκομεία, ορφανοτροφεία και δήμους 70.000 άνδρες.

Ο στρατός όπως ξέρουν όλοι όσοι έχουν υπηρετήσει και όσοι έχουν ακούσει τις αφηγήσεις τους είναι μια παράλογη κατάσταση. Είναι σα να σου λένε "ωραία και τώρα σταμάτα τη ζωή σου για 9 μήνες και έλα να δεις τι σημαίνει φόβος και παράνοια στον Αυλώνα". Τη στιγμή που καταρρέουν η μία μετά την άλλη όλες οι παραδοσιακές αξίες της προηγούμενης πενηνταετίας με τρελή ταχύτητα (για κάποιες από τις οποίες ομολογώ ότι λυπάμαι), έρχεται ο άλλος και σου λέει τώρα θα σε μάθω να πολεμάς για την πατρίδα. Ποιά πατρίδα ρε? Αφού όλα είναι σε αμφισβήτηση,

υπάρχει κράτος?

δεν υπάρχει κράτος

να πληρώνουμε τους φόρους μας? να μαζεύουμε αποδείξεις?

άαααντε μωρέ με το μπουρδέλο, εμείς τα φάγαμε?

μαζί τα φάγαμε!

μαμά τι είναι το σπρεντ?

αυτό που αλείφουμε στο ψωμί μας παιδάκι μου, το πρωί..

δεν υπάρχει κοινωνία

ελάτε μαζί για τους κοινωνικούς αγώνες! Κάτω οι ιδιωτικοποιήσεις των ΔΕΚΟ!

Ή Κομμουνισμός ή Κανέλη

Σκόπια ή Μακεδονία?


Για τον στρατό δε μπορώ να πω βέβαια περισσότερα τη στιγμή που ο μεγάλος (http://arxediamedia.blogspot.com/2007/03/blog-post.html) τα χει πει και τα χει περιγράψει τόσο καλά, τόσο γλαφυρά, τόσο συγκινητικά, τόσο εύστοχα, τόσο τέλεια. Ο τύπος έχει δει το φαινόμενο κι από τις 360 μοίρες του, τι να λέμε τώρα...

Και για να μη μακρηγορώ, μεταξύ μας, ξέρουμε ότι ο στρατός είναι μια μαλακία, τη στιγμή ειδικά που αν γίνει πόλεμος στην Ελλάδα, στρατιώτες ή μη, πιστεύω, ότι θα μας πάρει τουλάχιστον μια βδομάδα να το συνειδητοποιήσουμε Και να βομβαρδίζεται το σπίτι μας είμαστε τόσο καλομαθημένοι που το Εγώ μας δε θα μας επιτρέπει να βιώσουμε και να αντιληφθούμε τη διάψευση του κομφορμισμού μας, της ευημερίας μας.

Το θέμα είναι όμως, πως αντιδράς απέναντι σε αυτό που λέγεται υποχρεωτική θητεία. Για μένα λοιπόν, η κίνηση που έκαναν αυτά τα τρία παιδιά, οι αντιρρησίες συνείδησης από τους οποίους πήρε συνέντευξη ο Σταύρος Θεοδωράκης (τον οποίο δε πάω ΚΑΘΟΛΟΥ παρεπιπτόντως) είναι ο πιο καθαρός, διαυγής και αξιοπρεπής τρόπος να αντισταθείς απέναντι σε αυτή τη θεσμοθετημένη παράνοια του Ελληνικού Κράτους, ένας τρόπος που δεν κρύβει την αλαζονεία και το ναρκισσισμό του καλομαθημένου και του βολεμένου που αφενός δεν αποδέχεται το Σύστημα όχι γιατί αυτό είναι παράλογο (πιστεύω εγώ) αλλά γιατί έχει το σύμπλεγμα ανωτερότητας απέναντι στο -μέσο- άνθρωπο, κατάσταση κλπ. και αφετέρου χρησιμοποιεί όλα τα καρκινοειδή τεχνάσματα που έχει παράξει το ίδιο το Σύστημα, δηλαδή ο εκφυλισμένος Δημόσιος Τομέας όπως βύσμα, ψεύτικες διαγνώσεις κλπ προκειμένου να ξεγλιστρήσει ΟΚ, τη σκαπούλαρε, αυτό δε σημαίνει κι ότι υπέσκαψε τα θεμέλια του Συστήματος, γιατί ένα Σύστημα που βασίζεται στη διαπλοκή (εντάξει λίγο βαρύς ο όρος αλλά δε βρίσκω άλλον τώρα), τρέφεται από τη διαπλοκή, αλλά κατατρώγεται από τη διαύγεια και τη διαφάνεια, από συμπεριφορές που είναι πραγματικά ευφυείς, αξιοπρεπείς, δημιουργικές και εν τέλει ριζοσπαστικές


Δίκαιος πόλεμος δεν υπάρχει

κι αυτή η φράση που ανήκει σε έναν από τους τρεις συνεντευξιαζόμενους θα κλείσει δίκαια αυτό το κείμενο.


Ανάπαυση!


Δευτέρα 21 Μαρτίου 2011

Η Αυγή της Οδύσσειας

Αν μη, τί άλλο; Οι στρατοκράτορες ξέρουν πάντα να διαλέγουν εύστοχους τίτλους στις επιχειρήσεις τους και ξέρουν καλά και από αρχαιοελληνική μυθολογία (σίγουρα οι Βελόπουλοι και Άδωνηδες θα φωνασκούν πανηγυρικά ότι για μία ακόμη φορά η Ελλάδα έδωσε τα φώτα). Την τωρινή φορά, για τη Λιβύη, εκεί κάπου είχε φτάσει ο "δικός μας" Οδυσσέας, αφού πονηρά είχε μηχανευτεί το Δούρειο Ίππο με τους άλλους ιππότες ψάχνωντας το χαμένο δισκοπότηρο, έχουν δώκει τίτλο λαμπρό. Ποία η αποκωδικοποίηση όμως; Οι λωτοί; Οι λαιστρυγόνες; Οι κύκλωπες; Πιο σωστά θα μας απαντήσει για αυτά ο C.P.Cavafy.

Στο μεταξύ, εμείς παρακολουθούμε μόνο από οθόνες και μόνιτορ, όπως μας επέβαλε ο πρώτος πόλεμος του Ιράκ...σιωπηλοί...όλοι μας...όπως άλλωστε και τα κόμματα και οι παρατάξεις, που κόπτονται πιότερο για την τσέπη, παρά για χαμένα κορμιά σε ερήμους...που το μόνο που μας φέρνουν στο νου η τελευταία λέξη είναι εσταντανέ μπροστά από καμήλες και βεδουίνους, ντυμένοι με ρούχα όπως ο Λόρενς.

Τί ξέρω από τη Λιβύη; Τί με νοιάζει; Γιατί ο πόλεμος; Πού η χαραυγή;
Δεν ξέρω. Δε με νοιάζει. Αλλά δίκαιος πόλεμος δεν υπάρχει. Και η αυγή είναι μακρυά. Γιατί ο Οδυσσέας έκανε χρόνια να γυρίσει πίσω στην Πηνελόπη του. Και ο δικός μας γυρισμός από αυτή τη νέα επιδρομή, μακάρι να είναι σύντομος.

Πληροφορίες λένε ότι ο Γκανταϊφι έχει την πλειοψηφία του λαού και των φυλάρχων με το μέρος του. Επίσης ότι οι αντικαθεστωτικοί δεν είναι ενιαία μάζα, δεν τα έχουν βρει μεταξύ τους και παρασσάγκας απέχουν από μία οποιαδήποτε συνέχιση καθεστώτος αλά Αίγυπτος, όταν ο στρατός είπε: "Εγώ είμαι εδώ"...και τελικά η κύρια πιθανότητα που θα μας προσφέρει η αυγή είναι η αρχή ενός εμφυλίου πολέμου...εκτός αν περιμένουν οι γραφειοκράτες ένθεν κεκείθεν του Ατλαντικού να πει ο Μουαμάρ: σόρρυ γκάις, μι φάουλ. Γιου τέικ λίμπια, μι τέικ πλέιν γουίθ λοτ ο μόνι...νόου ένι νάις πλέις φορ βακασιόνες? Μι τάιρντ άφτερ μένυ γίερς Δικτάτωρ (yeah right dude)

Μήπως για αυτή την οδύσσεια αναφέρεται τελικά και η επιχείρηση; Αφού αδιαφορήσαμε επί δεκαετίες για τις δικτατορικές διαθέσεις του Δικτάτορα, αφού τον αφήσαμε να στήσει σκηνές στα Λόνδρα και στα Αμστερλόδαμα, αφού σ-κόπρισε δις σε Γιουβέντους (φόρτσα), Fiat και Unicredit, τώρα μας έπιασε η κολοπιλάλα να του δείξουμε τι σημαίνει αστική δημοκρατία ευρωπαϊκού τύπου;

Κάποιοι (διπλωμάτες, πολιτικοί, στρατιωτικοί)...ή δεν γνωρίζουν και παίρνουν άστοχες αποφάσεις που πλήττουν όλους μας, φροντίζοντας στο μεταξύ να λερώσουν τα χέρια τους με κόκκινο αίμα...ή κάποιοι γνωρίζουν και έχουν όρεξη να θέσουν νέες Οδύσσειες...

Όμως ο Οδυσσέας, όταν κίνησε είχε στόχο την Ιθάκη. Μπορεί να μην είχε GPS και να έκανε ορισμένες μαλακίες στο διαβά του, του ρθε να ξενογαμήσει και λίγο (μετά από τόσα χρόνια στην Ανατολία με την τρελή την Κασσάνδρα που του έβγαλε την ψυχή με τα μαγικά της), του πεσε βαρύς και ο Λωτός, αλλά την Ιθάκη σκεφτόταν, τη γυναικούλα του και το σκύλο του τον Άργο, που περιμένει ακόμη καρτερικά. Οι κύριοι της νέας οδύσσειας μπορούν να μας πουν που είναι η Ιθάκη και τι σημαίνει/συμβολίζει για όλους μας;

Πέμπτη 17 Μαρτίου 2011

Τετάρτη 16 Μαρτίου 2011

Ιστορικοί του Δημοτικού

Χτες προβλήθηκε το τελευταίο επεισόδιο της σειράς "1821" του Σκάι. Η προσπάθεια αυτή έρχεται να συμπληρώσει μια παλαιότερη προσπάθεια του σταθμού να έρθει σε επαφή με την ελληνική ιστορία. Θυμίζω τη σειρά "Μεγάλοι Έλληνες" στην οποία ο κόσμος μπορούσε να εκφράσει την προτίμησή του για επιφανείς ανθρώπους που έζησαν σε αυτά τα εδάφη. Δηλαδή, όχι μόνο Έλληνες, εφόσον ο Μεγαλέξανδρος ήταν Μακεδόνας. :)

"Επειδή εγώ δε βλέπω, πέστε μου αλήθεια, προς τα πού πέφτει η Ελλάδα;"


Δεν έχω παρακολουθήσει παρά μόνο ελάχιστα τη σχετική συζήτηση που έχει γίνει στο διαδίκτυο, αλλά μπορώ να φανταστώ την "αγανάκτηση" που έχει εκφραστεί από μια μερίδα τηλεθεατών. Μπορώ να τη φανταστώ και να την αιτιολογήσω αλλά σε καμία περίπτωση να τη δικαιολογήσω. Για τη μεγάλη πλειοψηφία, η ιστορία είναι ένα μάθημα που κάποτε υποχρεώθηκε να παρακολουθήσει στο σχολείο, με κάποια βαρετή φιλόλογο ενδεχομένως. Για κάποιους άλλους, και περισσότερο για τους επιστήμονες ιστορικούς, η ιστορία ασκεί μια διαρκή γοητεία και ως γνήσια επιστήμη μπορεί να αλλάξει τις ρήσεις της, "άμα τη εμφανίσει" νέων στοιχείων από άλλους κλάδους όπως αρχαιολογία, χημεία κ.α. Δηλαδή, ακριβώς όπως κάθε επιστήμη, έχει την αξιοπρέπεια να δηλώσει ότι έσφαλε και να αναθεωρήσει προς μια πιο πιστή αποτύπωση της αλήθειας. Σε αντίθεση με αυτή τη στάση, βρίσκονται οι "ιστορικοί του δημοτικού", οι πιστοί σημαιοφόροι των εθνικών μύθων και των υπολοίπων συναισθηματικών προσεγγίσεων της ιστορίας. Οι άνθρωποι αυτοί έχουν εμμονή με την πληροφορία που προσέλαβαν στην τρυφερή ηλικία του δημοτικού. Όλοι αρεσκόμαστε να πιστεύουμε ότι υπάρχει ο άγιος βασίλης όταν είμαστε μικροί αλλά όταν μεγαλώσουμε αλλάζουμε άποψη, με τη βοήθεια του διανοητικού μέρους της ρημαδοσκέψης. Αυτό δεν μας εμποδίζει ούτε να μιλάμε στα μικρά παιδιά για τον φανταστικό φίλο τους, ούτε εμείς να βάζουμε τα κλάματα που μας εξαπάτησαν τότε, ούτε να λέμε ότι "κι όμως υπάρχει". Οι "ιστορικοί του δημοτικού" αρνούνται να αποκολληθούν από το παραμύθι και έτσι μεταδίδουν τους εθνικούς μύθους ως αληθινούς.

"Υπάρχω... κι όσο υπάρχεις θα υπάρχω... σκλάβα τη ζωή σου θα ΄χω."


Η χρήση των εθνικών μύθων είναι απαραίτητη. Ως παιδαγωγικό εργαλείο, για να δημουργήσει ομοιογένεια μεταξύ των παιδιών στο σχολείο και να τα κάνει περήφανα για τους προγόνους τους που αποτελούν τα πρώτα υπαρκτά πρότυπα του παρελθόντος. Μη με ρωτήσετε τι γίνεται στα πολυπολιτισμικά σχολεία - ιδέα δεν έχω. Απ' την άλλη, για τους μεγάλους, λειτουργεί περίπου ως αρμός πλακιδίων, ενώνει όμοια στοιχεία στη ίδια απόσταση για να δημιουργηθεί το εκάστοτε μωσαϊκό που λέγεται έθνος. Η τεράστια διαφορά της παιδικής ηλικίας με αυτήν της ωριμότητας είναι η έλξη προς την αλήθεια που (πώς να το κάνουμε) τείνει να αυξάνει όσο ο άνθρωπος συνειδητοποιεί το χρόνο που ελαύνει επάνω του. Η άρνηση μερικών να δεχθούν τη νέα αλήθεια, αυτή που είναι η επίσημα ιστορική αλήθεια, η επιστημονική αλήθεια που προκύπτει από τα στοιχεία κι όχι την εθνοκεντρική προπαγάνδα της φυλετικής μας ανωτερότητας, βγήκε - με αφορμή τη σειρά "1821" - έντονα στην επιφάνεια. Κατά την άποψή μου, αποτελεί δείγμα ανωριμότητας από μέρους τους και - επειδή τα ποσοστά είνα μεγάλα - θα μιλήσω για εθνική καθήλωση.

Από αριστερά προς δεξιά : Γνήσιος απόγονος των αρχαίων Ελλήνων, ξυπόλητη επιστημονική κοινότητα

Ένας λαός που αρνείται να γκρεμίσει τους μύθους του είναι καταδικασμένος σε διαρκή εκμετάλλευση. Η αποκάλυψη της αλήθειας, η προσωπική ανατροπή έχει δύο όψεις πάντα. Μια θλιβερή που μας ξεβολεύει και μια ευχάριστη που μας κάνει πιο σίγουρους για αυτά που νομίζουμε ότι γνωρίζουμε. Αυτός ο λαός πρέπει να αρχίσει να αμφιβάλλει επιτέλους για αυτά που νομίζει. Από το Διαφωτισμό περάσαμε ξυστά, από την εθνική επανάσταση του '21 περάσαμε επειδή μας έσπρωξαν, από τον καταναλωτισμό του '80 επειδή ήταν κουλ, από το ΔΝΤ επειδή είχαμε ενοχές. Ο προσδιορισμός του εαυτού οφείλει να μη βασίζεται σε παραμύθια με ηρωικά παλικάρια, ιστοριούλες αυτοθυσίας και μπροστάρηδες. Οι κοινωνίες στον σύγχρονο κόσμο ούτε ήρωες χρειάζονται για να ανελιχθούν ούτε μουτζαχεντίν. Α λ ή θ ε ι α θέλουν που θα προκύψει από τη συνεργασία, την ισότητα και την καθημερινή αλληλεγγύη, την αγάπη, τελικά, ας μην ντρεπόμαστε.


Εσείς που αποζητάτε τον φανταστικό κόσμο των εθνοτόλκιν απλά για να υποφέρετε την ύπαρξή σας , κάντε μου μια μόνο χάρη. Αφήστε τον προσηλυτισμό των νέων και συζητήστε με τις γιαγιάδες σας που θα τα βρείτε στα σίγουρα. Μη διαφθείρετε τους νέους. Και για να σας την σπάσω τελείως γιατί τα πήρα κρανίο τώρα, πες Φαλμεράυερ... :Ρ


"Εγώ είμαι ο Φαμεράυερ, μπου!"

Τρίτη 15 Μαρτίου 2011

Kafeneion.gr


2007. This short documentary explores in a humorous way the importance of the kafeneio, the traditional café, for the Greek community. In the center of Athens, in the neighborhood of Exarchia, the café regulars describe their feelings about this social space and the changes that take place over time in the cafe. They discuss these matters among themselves via the camera. For them, the kafeneio is a university, a forum, the place to heal one’s soul, a second home. >> more

Αν..





Το άκουσα στο ταξί (!)


Δευτέρα 14 Μαρτίου 2011

Ήρθαν οι Ούνοι (ξάνά)

Ξημερώματα δευτέρας και μια μικρή ορδή μηχανοκίνητου εξοπλισμού έκανε εκ νέου την εμφάνιση της στην Πλατεία Α' νεκροταφείου στο Μετς. Ο λόγος γνωστός, η επίμονη προσπάθεια της εταιρίας "Ακτωρ" να κάνει το μεγάλο deal, κλέβοντας με τον πιο αισχρό τρόπο, ζωτικής σημασίας δημόσιο χώρο και πράσινο των κατοίκων του Μετς με σκόπο την δημιουργία υπόγειου παρκινγκ. Αυτή την στιγμή, (για άλλη μια φορά) κάτοικοι του Μετς βρίσκονται στο σημείο προσπαθώντας να υπερασπιστούν τα αυτονόητα, όπως έκαναν και το 2006 όταν εργολάβοι χωρίς άδεια με το έτσι θέλω ήρθαν ένα ωραίο πρωινό και άρχισαν να ξηλώνουν υποδομές.

Για να μην ξεχνιόμαστε:

  • Εκκρεμεί ακρόαση τον Μάϊο στο ΣτΕ όπου έχουν προσφύγει 24 κάτοικοι της περιοχής
  • Το Α' Νεκροταφείο εδώ και χρόνια έχει εισαχθεί στην Ενοποίηση Αρχαιολογικών Χώρων Αθήνας αλλά ουδέποτε υλοποιήθηκε η ένωση. Σημειώνουμε πως θεωρείται πλέον Πολιτιστικό Μνημείο
  • Δεν υπάρχει καμία σοβαρή μελέτη περιβαλλοντικών και κυκλοφοριακών επιπτώσεων, πέρα απο το φιάσκο που ενέκριναν με κάτι παραπάνω απο συνοπτικές διαδικασίες τα υ υπουργεία ΠΕΧΩΔΕ, Πολιτισμού και Αγροτικής Ανάπτυξης το 2006.
  • Αυτή την στιγμή υπάρχουν παραπάνω απο 160 δέντρα στην πλατεία πολλά εκ των οποίων αιωνόβια και τα οποία κινδυνευουν με άμεση κοπή.
  • Δεν υπάρχει κανένας λόγος δημιουργίας Parking με αυτό τον τρόπο απο την στιγμή που ήδη υπάρχουν πολύ κοντά στην πλατεία ανάλογες μονάδες καθώς και οικόπεδα του δήμου που θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν για τέτοιους σκοπούς δίχως την καταστροφή της πλατείας. Επίσης μια απλή απομάκρυνση των εγκαταλειμένων οχημάτων της πλατείας θα απελευθέρωνε πολλές θέσεις, όμως απο το 2006 η πλατεία έχει εγκαταλειφθει στην τύχη της απο τον δήμο Αθηνάιων.
  • Την περιοχη εξηπηρετούν παραπάνω απο 20 λεωφοριακές γραμμές, Τραμ και Μετρό.
  • Ο Μπόμπολας θα επιδοτηθεί με 4000 ευρώ για κάθε θέση στάθμευσης του τέστιν 1.200.000 ευρώ πέρα απο την "δωρεά" ολόκληρης πλατείας.

Και μια μικρή παρατήρηση:
Ο δήμος έπειτα απο χρόνια (εκτός βέβαια βέβαια απο την περίπτωση κηδειών πολιτικών προσώπων, όπου έριχνε επιτέλους κι ένα σκούπισμα) έκανε την εμφάνιση στην Πλατεία πριν απο 2 εβδομάδες επισκευάζοντας επιτέλους το σπασμένο πλακόστρωτο και τοποθετώντας κάγκελα (What the fuck)???
Σήμερα το πρωι οι εργασίες βέβαια βέβαια διεκόπηκαν αφού έτσι και αλλιώς τι νόημα είχε όλο αυτό το έργο πέρα απο το να εξοικειωθούν οι κατοίκοι της περιοχής με την εικόνα μηχανημάτων στον χώρο, ωστε να περάσει απαρατήρητη η εκ νέου παρουσία των εργολάβων?




Blog των κατοίκων

Τετάρτη 9 Μαρτίου 2011

Κατάνυξη

..Αλλά τι σημαίνει η λέξη κατάνυξη; Ποια είναι η ακριβής σημασία της και τι έχει να πει σ’ εμάς το νόημα αυτής της λέξεως; Αν δούμε μερικά χωρία της Γραφής, στα οποία συναντάται η λέξη, τότε θα εννοήσουμε ότι η λέξη κατάνυξη έχει τρεις τουλάχιστον διαφορετικές σημασίες  >>

updt: εντάξει όχι. κατάνυξη είναι "..βαθιά θρησκευτική συγκίνηση, διέγερση συναισθήματος ευλάβειας,  έξαρση". Απλώς το ρεφραίν (γιατί γι΄αυτό συζητάμε) μου βγάζει  συγκεκριμένα τη συγκίνηση της περιφοράς  του επιταφίου ρε γαμώτο.. Παραείναι καθαρό..

Πέμπτη 3 Μαρτίου 2011

Dogville



- via -


The story of status-quo : reality is what you can get away with..

H παρακάτω ιστορία ελπίζω να αποτελέσει ένα πρώτο μόνο μέρος κάποιας ευρύτερης θεματικής που θα ήθελα να (καταφέρω να) αναπτύξω γύρω από την κεντρική έννοια  "status-quo" (literally, "the state in which"),  τις σχέσεις και τις δυνάμεις εξουσίας, τη μάχη για τον ορισμό του "framework της πραγματικότητας" σε κοινωνικό μέχρι σε διαπροσωπικό επίπεδο(!).

Είναι κάτι που με απασχολεί πολύ βαθιά, ένα σημαντικό σημείο-κλειδί (ή καλύτερα, ο χώρος γύρω απ΄ το σημείο θραύσης), σκέψη που πάντως αυτό το διάστημα αναζωπυρώθηκε παρακολουθώντας στενά και με πολύ ενδιαφέρον τις εξεγέρσεις στην  Τυνησία, την Αίγυπτο και τώρα στη Λιβύη, μια χωρίς αμφιβολία  κοσμοϊστορική αλλαγή, την μεγαλύτερη μετά την κατάρρευση του ανατολικού μπλοκ το 1989-90, που (θα) συντελείται στη Β. Αφρική, τη Μ. Ανατολή, ολόκληρη την Αφρική, τον αραβικό, τον ασιατικό και εν τέλει ολόκληρο τον κόσμο. Από μέσα ή απ΄ έξω.

Προηγήθηκε η υπόθεση wikileaks:
Wikileaks affair is the first real battleground between the political establishment and the open web. There have been skirmishes before, but this is the real thing.. >>
 

Σε πρώτη φάση δε θα ήθελα να αναλωθώ άλλο σε εισαγωγές. Δεν είμαι έτοιμος για αυτό.
Θα σας διηγηθώ όμως μια ιστορία που μπήκα στον κόπο να ερευνήσω όταν αντιλήφθηκα πως άλλοι, πιο μεγάλοι,  θυμούνται με πολύ  ζωντανά χρώματα και συναισθήματα, ιστορία κοντινή σε αυτές που διαδραματίζονται τις τελευταίες βδομάδες και στην ευρύτερη ιδέα της θεματικής :






By 1989, Ceaușescu was showing signs of complete denial of reality. While the country was going through extremely difficult times with long bread queues in front of empty food shops, he was often shown on state TV entering stores filled with food supplies, visiting large food and arts festivals, while praising the "high living standard" achieved under his rule.
Special contingents of food deliveries would fill stores before his visits, and well-fed cows would even be transported across the country in anticipation of his visits to farms.

Ceaușescu's regime collapsed after a series of violent events in Timișoara and Bucharest in December 1989. In November 1989, the XIVth Congress of the Romanian Communist Party (PCR) saw Ceaușescu, then aged 71, re-elected for another 5 years as leader of the PCR:

Demonstrations in the city of Timișoara were triggered by the government-sponsored attempt to evict László Tőkés, an ethnic Hungarian pastor, accused by the government of inciting ethnic hatred. Members of his ethnic Hungarian congregation surrounded his apartment in a show of support. Romanian students spontaneously joined the demonstration, which soon lost nearly all connection to its initial cause and became a more general anti-government demonstration. Regular military forces, police and Securitate fired on demonstrators on 17 December 1989. On 18 December 1989, Ceaușescu departed for a visit to Iran, leaving the duty of crushing the Timișoara revolt to his subordinates and his wife. Upon his return on the evening of 20 December, the situation became even more tense, and he gave a televised speech from the TV studio inside Central Committee Building (CC Building), in which he spoke about the events at Timișoara in terms of an "interference of foreign forces in Romania's internal affairs" and an "external aggression on Romania's sovereignty". The country, which had no information of the Timișoara events from the national media, learned about the Timișoara revolt from western radio stations such as Voice of America and Radio Free Europe, and by word of mouth.




On the next day, 21 December, a mass meeting was staged. Official media presented it as a "spontaneous movement of support for Ceaușescu", emulating the 1968 meeting in which Ceaușescu had spoken against the invasion of Czechoslovakia by Warsaw Pact forces.



It was Ceausescu's last speech held  to the public. 80,000 people thronged this square, then called Piata Republica (Republican Square) today Piata Revolutiei (Revolution Square), located on Calea Victoriei. As we said, they were supposedly there for a rally to support the President after riots broke out in Timisoara over the arrest of an outspoken priest. Thinking he was among friends, Ceausescu appeared on the balcony of the Central Committee Building to address the crowd. However, eight minutes into the speech, people began to chant 'Ti-mi-soa-ra, Ti-mi-soa-ra.' As the chanting grew louder, the shock on Ceausescu's face pinpointed the true moment of his downfall - a moment televised all over Romania and, later, the world. Ceauseseceau looked shocked and TV censors pulled the plug on the broadcast. The Romanian Revolution had started. A deified tyrant just a moment before, Ceausescu had turned into a defied and fallen despot the next.

The rest of the day saw an open revolt of the Bucharest population, which had assembled in University Square and confronted the police and army at barricades. The unarmed rioters, however, were no match for the military apparatus concentrated in Bucharest, which cleared the streets by midnight and arrested hundreds of people in the process. Nevertheless, these seminal events are regarded to this day as the de facto revolution. Ceaușescu's reaction to the events had already been imprinted on the country's collective memory.






 By the morning of 22 December, the rebellion had already spread to all major cities. The suspicious death of Vasile Milea, the defense minister, was announced by the media. Immediately thereafter, Ceaușescu presided over the CPEx (Political Executive Committee) meeting and assumed the leadership of the army. He made a desperate attempt to address the crowd gathered in front of the Central Committee building. This was rejected by the rioters who forced open the doors of the building, by now left unprotected, obliging the Ceaușescus to flee by helicopter.

Ceaușescu and his wife Elena fled the capital with Emil Bobu and Manea Manescu headed, by helicopter, for Ceaușescu's Snagov residence, from where they fled again, this time for Targoviste. Near Târgoviște they abandoned the helicopter, having been ordered to land by the army, which by that time had restricted flying in Romania's air space. The Ceaușescus were held by the police while the policemen listened to the radio. They were eventually turned over to the army.






 
On Christmas Day, 25 December, the two were sentenced to death by a military court on charges ranging from illegal gathering of wealth to genocide, and were executed in Târgoviște. The video of the trial shows that, after sentencing, they had their hands tied behind their backs and were led outside the building to be executed. The Ceaușescus were executed by a firing squad consisting of elite  paratroop regiment soldiers: Captain Ionel Boeru, Sergant-Major Georghin Octavian and Dorin-Marian Cirlan, while reportedly hundreds of others also volunteered. The firing squad began shooting as soon as they were in position against a wall. The firing happened too soon for the film crew covering the events to record it. After the shooting, the bodies were covered with canvas. The hasty trial and the images of the dead Ceaușescus were videotaped and the footage promptly released in numerous western countries. Later that day, it was also shown on Romanian television.



The Ceaușescus were the last people to be executed in Romania before the abolition of capital punishment   on 7 January 1990



ΤΕΛΟΣ


# All text:  wikipedia & ceausescu.org