Uprising in Egypt continues

Λίγες ώρες από το προηγούμενο post, το AP δημοσιεύει αυτό το video (raw!) της εν ψυχρώ δολοφονίας  και 10' αργότερα το internet διακόπτεται κεντρικά σ ολόκληρη την Αίγυπτο!!!

Λίγο πιο μετά τα SMS, τα κινητά, τα σταθερά και τέλος το alzareera του οποίου οι άδειες ανακαλούνται...

Οι επόμενες μέρες ξεπερνούν την προπαρασκευή των αρχών :

• Dramatic video as thousands clash with Egypt riot police in Cairo (video) 
• 10 year old girl 's message to Mumbarak (video) 
• Οι διαδηλωτές καταλαμβάνουν με μάχες το κέντρο (video).
• (άρθρο): A people defies its dictator, and a nation's future is in the balance - Independent's report
• Η αστυνομία εξαφανίζεται. 
• Μένει το χάος και ο στρατός (video)
• (photos):  collection by LAtimes & MSNBC amp; totallycoolpix.com (raw!)

 Οι διαδηλωτές αψηφούν τις απαγορεύσεις κυκλοφορίας και τα πολεμικά αεροπλάνα που πετούν πάνω από τα κεφάλια τους. Όλα είναι ρευστά  Bibliotheca Alexandrina says.. :-)


 Συνεχής ενημέρωση: 
thepressproject.gr & english.aljazeera.net/watch_now

The uprising in Egypt

Protest spreads in the Middle East (in photos)

Egypt photos

The Pharaoh Must Fall (insight article)

Το πέσιμο στην κεντρική πλατεία (video)

Από την ανάστροφη: chasing the Egyptian riot police (video)

Egypt gets its Tiananmen square moment (video)

Twitter: "We can confirm that Twitter was blocked in Egypt around 8am PT today"

The uprising in Tunisia

(FRED DUFOUR/AFP/Getty Images)

 

 

in photos

Εγώ λέω να το ρίξω στην ποίηση

The hottest places in hell are reserved for those who, in times of great moral crisis, maintain their neutrality. ~ Dante

Η άρση της κουκούλας

Επιθυμώ να απαντήσω στην Ελληνική Κουκουλοκρατορία, με έμμεσο τρόπο, κοιτώντας δηλαδή μία άλλη πλευρά και όχι την αστυνομική αυθαιρεσία. Η άλλη πλευρά είναι η λεγόμενη «νέα γενιά των τρομοκρατών». Νέα, γιατί οι τρομοκράτες είναι νέοι σε ηλικία. Νέα, γιατί οι τρομοκράτες δεν έχουν βεβαρημένο μητρώο. Νέα, γιατί δεν είναι η 17Ν. Νέα, γιατί οι νέοι αυτοί έχουν νέους τρόπους, ιδέες, αντιλήψεις, παρά το γεγονός ότι προσπαθούν δημοσιογραφίσκοι να τους βάλουν όλους στο ίδιο τσουβάλι.

Έπειτα από τη δίκη της 17Ν, δημιουργήθηκε ένας εφησυχασμός, κυρίως στις τάξεις της αστυνομίας, αλλά και της κοινωνίας, ότι ο κύκλος της τρομοκρατίας στην Ελλάδα έλαβε τέλος. Αυτό βέβαια ήταν ολωσδιόλου αβάσιμο, διότι σε οποιαδήποτε κοινωνία υπάρχουν συνθήκες έντονης ανομίας και ανισότητας, διατηρούνται στο ακέραιο και οι συνθήκες για τη διατήρηση της τρομοκρατίας. Η«νέα τρομοκρατία», λοιπόν, και δανειζόμαστε τον όρο προς διευκόλυνση, αλλάζει τελείως ότι ξέρουμε για τρομοκρατία και αυτό είναι φυσικό σε μία κοινωνία και μία πολιτεία που έχει αλλάξει τελείως:

1) είναι καταρχήν μία τρομοκρατία, που έψαχνε να βρει αφορμές, ενώ είχε ήδη ξεκινήσει τη δράση της, και τις βρήκε πολύ εύκολα στην Ελλάδα του Δεκέμβρη του 2008 (Γρηγορόπουλος) και του Μαρτίου του 2010 (Μνημόνιο),
2) είναι μία τρομοκρατία δικτυακή, που δεν έχει κέντρο και αρχηγούς, που δεν έχει αρχή και τέλος και που σαν το φοίνικα αναγεννιέται από τις στάχτες της, δημιουργώντας και άλλα κεφάλια, εκεί που της κόβονται,
3) μία τρομοκρατία επομένως, που δεν έχει το χαρακτήρα της κλειστής ομάδας που είχε επιβάλλει στις παλιές οργανώσεις η 17Ν, κρατώντας κλειστό τον κύκλο και εξασφαλίζοντας έτσι τα νώτα της, ούτε καν μία τρομοκρατία οριακά λαϊκή όπως των Ερυθρών Ταξιαρχιών, αλλά μία τρομοκρατία που απλώνεται όσο πιο πολύ μπορεί, και δεν φοβάται να «χάσει» τις όποιες «παράπλευρες απώλειες» συντρόφων της,
4) είναι μία τρομοκρατία, που για τους παραπάνω λόγους ανοίγεται και εκτός Ελλάδος, κατανοώντας ότι, όταν η Αγορά, τότε, ούτε και η τρομοκρατία μπορεί να μείνει εντός των συνόρων, δεδομένου μάλιστα του γεγονότος των σύγχρονων τεχνολογιών και μεθόδων δικτύωσης,
5) είναι μία τρομοκρατία, που ακριβώς εξαιτίας του «μετανεωτερικού» της προφίλ, δεν αρκείται μόνο στην αλληλεγγύη των «συντρόφων», αλλά βγαίνει και «εκτός», αγκαλιάζοντας ποινικούς και εκτός νόμου, από τη μία λαμβάνοντας τεχνογνωσία για ένα αγώνα συνεχή και από την άλλη συμπράττοντας με τα λουμπεν στοιχεία μίας κοινωνίας που τιμωρεί, κολάζει ποινικά και περιθωριοποιεί άτομα,
6) είναι μία τρομοκρατία που δε διστάζει να ταυτιστεί και να υπερασπιστεί συντρόφους που είναι έξω και είναι αλληλέγγυοι στη δίκη τους (μήπως διότι και αυτοί κάποια στιγμή αργότερα στο μέλλον θα είναι στην ίδια θέση με αυτούς;) και να συγκρούεται με δικαστές για την υπεράσπισή τους.

Είναι τελικά μία τρομοκρατία που δεν διστάζει να κάνει και αυτό το ακραίο, στα όρια του αληθινά επαναστατικού, να άρει την κουκούλα από το πρόσωπό της, αυτο-προσδιορίζοντας δηλαδή τον εαυτό της ως τρομοκρατία, κάνοντας την κοινωνία να κοντοσταθεί και να σκεφτεί πόσο τα νεανικά αυτά πρόσωπα της διπλανής πόρτας είναι οι υιοί της και αγωνιώντας για το μέλλον του μίσους και της σύγκρουσης (όταν η κοινωνία προβαίνει στην ίδια σκέψη βλέποντας τους ασφαλίτες υιούς της να παρελαύνουν στο κέντρο της Αθήνας για ένα καρβέλι ψωμί).

Όλα τα παραπάνω είναι πρωτόγνωρα. Η αλλαγή φαίνεται από τα δελτία ειδήσεων και τις καλύψεις των δημοσιογράφων. Έπαψαν τα έκτακτα δελτία, ενώ η «τρομοκρατία του μνημονίου» ανταγωνίζεται τη «νέα τρομοκρατία» στο ποία είδηση θα στηθεί πρώτη στο δελτίο των 8. Και η αστυνομία, όπως και οι κατέχοντες την εξουσία δεν έχουν καθόλου γνώση αυτής της νέας τρομοκρατίας, που σημαίνει ότι δεν έχουν ιδέα πως θα αντιμετωπίσουν αυτό το φαινόμενο. Σίγουρα η καταστολή τονώνει το ηθικό της αστυνομίας, διότι νομίζει, όπως σε άλλες εποχές, ότι κάθε σύλληψη είναι και ένας αριθμός λιγότερος στο οργανόγραμμά των τρομοκρατών. Αυτή όμως η ηλίθια εξίσωση δεν λογαριάζει το ότι κάθε τρομοκράτης που συλλαμβάνεται, στο νέο αυτό είδος τρομοκρατίας, γεννά, κατά πάσα πιθανότητα, άλλους 2. Οπότε η καταστολή, μπορεί τελικά να είναι περισσότερο επιζήμια από ότι ωφέλιμη, για την περιβόητη «πάταξη της τρομοκρατίας». Σίγουρα η πρόληψη θα ήταν το καλύτερο μέτρο, αλλά αυτό θα επέβαλε μία πεφωτισμένα δικτατορική κυβέρνηση, η οποία ξηλώνει οτιδήποτε φασιστικό από τα σπλάχνα της κοινωνίας, καταγράφει τις κάθε είδους παράγκες και σε συνοπτικές διαδικασίες επιβάλλει πρόστιμα με σκοπό την αποπληρωμή του δημοσίου μας χρέους (στέλνοντας και μερικούς φυλακή) και φυσικά δημιουργεί προϋποθέσεις αμεσότερης ή έστω διαφανέστερης δημοκρατίας. Αυτή η περιγραφόμενη κυβέρνηση απέχει μίλια μακριά (κατά το αγγλικό δίκαιο) από τις κυβερνήσεις που μπορούν να μας κυβερνήσουν σήμερα.

Ερωτήματα όμως μένει να απαντηθούν και να κρίνουν ίσως ακόμη και τις τύχες της λεγόμενης δημοκρατίας μας: αν η αστυνομία συνεχίσει τον κατασταλτικό αγώνα, υπό το φόβο μάλιστα και σοβαρών τρομοκρατικών χτυπημάτων, ο αριθμός των συλληφθέντων συνεχίσει να αυξάνεται σε τέτοιο βαθμό, που να φτάσει τους εκατοντάδες, αν όχι τους χιλιάδες, τί μέλει γενέσθαι; Μήπως τότε υπάρχει περίπτωση να δημιουργηθεί ένα εκρηκτικό μείγμα πολιτικών (ελάτε τώρα, μην αρνιούμαστε τον όρο...οι τρομοκράτες είναι ουσιαστικά πολιτικοί κρατούμενοι, άσχετα αν καταδικάζονται ποινικά) και ποινικών κρατουμένων εντός των φυλακών που σημάνει την απαρχή ενός χώρου κοινωνικής εξέγερσης; Μήπως αυτός ο τεράστιος αριθμός των κρατουμένων δημιουργήσει την ανάγκη για το άνοιγμα νέων τόπων εξορίας; Ή μήπως το κόστος κράτησης των νέων (και στην ηλικία) τρομοκρατών είναι δυσβάσταχτο για την ασθμαίνουσα οικονομία μας, οπότε θεωρηθεί σκόπιμο οι νέοι αυτοί να προσφέρουν εργασία εκτός των φυλακών, φορώντας ηλεκτρονικά βραχιόλια που να δίνουν το στίγμα τους στην Αλεξάνδρας;

Το σίγουρο είναι ένα: οποιαδήποτε η απάντηση στα παραπάνω ερωτήματα, η νέα τρομοκρατία θα δοκιμάσει πολύ σύντομα τα όρια της ελευθερίας και της ασφάλειάς μας, εντός ενός κράτους ολοένα και πιο συντηρητικού, καίτοι ήδη αρκετά συντηρητικού...

υγ: τικτακ, αυτό το κείμενο γράφτηκε λάιβ...δεν είναι από τα άλλα τα μπαγιάτικα...

ΔYOMIΣΗ ΚΙ ΕΓΩ ΠΕΡΙΜΕΝΩ

Υπάρχουν οι καριερίστες, υπάρχουν αυτοί που πήραν τα βουνά και υπάρχουν και όλοι οι άλλοι. Οι δύο πρώτοι είναι οκ. Έχουν θέσει στόχους, έχουν στρώσει το δρόμο, συναντάνε εμπόδια, κάποια τα ξεπερνούν, σε άλλα σκοντάφτουν, κάποια στιγμή μπορεί να μετανιώσουν, να το ξανασκεφτούν, σε κάθε περίπτωση έχουν κάνει συνειδητά τις επιλογές τους και αυτό είναι ένα από τα ζητούμενα και σε αυτό υπάρχει σεβασμός. Μου αρέσουν και οι καριερίστες και αυτοί που πήραν τα βουνά, τι γίνεται όμως με τους όλους τους άλλους? Αυτούς που ούτε γουστάρουν να γίνουν καριερίστες ούτε είναι και σίγουροι πως θέλουν να πάρουν τα βουνά?

Οι όλοι οι άλλοι ζούνε στην πόλη. Στην πόλη δύο είναι τα πράγματα που ουσιαστικά έχουν κάποιο νόημα. Το ένα είναι ο ηδονισμός. Λίγο το πλήθος, λίγο η ανωνυμία η πόλη γίνεται δυνάμει συνώνυμο του ηδονισμού και αυτό είναι ένα από τα προτερήματά της. Μπορείς να κοιτάζεις κωλαράκια δεξιά και αριστερά, να τα κανονίζεις σε φάσεις, να βγαίνεις από δω κι από κει, να παρτάρεις, να γίνεσαι κόκαλο, να ενημερώνεσαι για το τι παίζει, να χλαπακιάζεις ανελέητα. Ωραία πράγματα, απαραίτητα συστατικά για τη σωστή θέαση του κόσμου.
Το άλλο είναι η εξεγερσιακή δυνατότητα που υποβόσκει στους κόλπους της πόλης. Η πόλη σαν ο φυσικός χώρος όπου το σύστημα νιώθει άνετα, αποτελεί αναπόφεκτα το χώρο όπου γεννιούνται όλες εκείνες οι τάσεις που αποσκοπούν στην εναλλακτικοποίηση ή και στην ανατροπή του. (Κάτι τέτοιο δεν ισχύει στα χωριά. Εκεί η διαφορετικοσυστημική συμπεριφορά ξεπερνάει το επίπεδο των ιδεών και γίνεται τρόπος ζωής και για αυτό οι ανάγκη για ιδεολογίες καταρρέει ή έστω καθίσταται περιττή). Η αναζήτηση αυτών των τάσεων, η διανοητική τριβή με τους ανθρώπους, το να προκαλείς τα πράγματα ή να τα ανακαλύπτεις εκ των υστέρων, το να είσαι στο σωστό σημείο τη σωστή στιγμή. Επίσης ωραία πράγματα που κάνουν τους ανθρώπους καλύτερους.
Ανάμεσα στον ηδονισμό και την εξέγερση στέκεται η τέχνη, που είναι ηδονισμός και εξέγερση ταυτόχρονα. Και η τέχνη εδρεύει στην πόλη, συνεπώς δεν είναι δύο τα πράγματα που έχουν κάποιο νόημα στην πόλη, αλλά δυόμιση.
Αυτές οι δυόμιση είναι οι επιλογές των όλων των άλλων και με αυτές σαν καθημερινότητα μπορούν να κοιταχτούν στα ίσα και με τους καριερίστες και με αυτούς που πήραν τα βουνά και να τους ρίξουν και μια κλωτσιά άμα λάχει γκρεμίζοντάς τους για λίγο το υπεροπτικό θεωρείο απ όπου σχολιάζουν τα γήινα.

Είναι πολύ πιθανό όμως κάποια στιγμή αυτές οι επιλογές να ξεφτίσουν, να την γκάνουν σιγά σιγά η μία μετά την άλλη με ελαφρά πηδηματάκια. Είναι πολύ πιθανό η αστική μαύρη τρύπα της ρουτίνας και της παράνοιας σταδιακά ή απότομα να τις ρουφήξει χωρίς καν να προλάβουν να εκπέμψουν SOS. Εκεί αρχίζουν τα προβλήματα των όλων των άλλων και λίγο πολύ εκεί βρίσκονται οι περισσότεροι από αυτούς. Και τότε?
Αυτοκτονία είναι η μία λύση, μοναχισμός η δεύτερη, επιστροφή στη φύση με κάθε μέσο είναι η τρίτη συνοδευόμενη από εντατικό διαλογισμό προκειμένου να διδαχθούμε από το θρώισμα των φύλλων και το πέταγμα του χελιδονόψαρου. Αλλιώς πάμε στο σχέδιο β, που προβλέπει διατήρηση των κεκτημένων σε συνδιασμό με απαλά στοχευμένες- προχωρημένες κινήσεις που επιδρούν άμεσα σε αυτόν που τις βιώνει. Ανταλλαγή εισιτηρίων, βοήθεια στους τυφλούς που παλεύουν εκεί έξω, δώσιμο ρούχων κτλ σε ανθρώπους που τα χρειάζονται, ανεξίτηλος μαρκαδόρος για να ζωγραφίζουμε μουστάκια στα μοντέλα των διαφημίσεων. Απλές κινήσεις δηλαδή που μας κρατάνε απασχολημένους, μέχρι να πέσει ουρανοκατέβατη η πολυπόθητη λύση που θα μας βγάλει από την κατάθλιψη και το κοινωνικό αδιέξοδο.

The return of the Polish sausage Kabanos covered with Tzatziki...;)

Θα χαρώ πολύ να παραβρεθείτε όλοι
στην
(δεύτερη)
Πρεμιέρα του Ντοκυμαντέρ:

"Καμπάνος α λα Τζατζίκι"

Tη μεθεπόμενη Παρασκευή 28 Ιανουαρίου 2011
Ώρα 9 μ.μ.

Στον Άνθρωπο στο Μεταξουργείο
Οδός Γιατρακού 19,
Πεζόδρομος κάθετος στην Μεγάλου Αλεξάνδρου

Την αφίσα φιλοτέχνησε η Χρύσα Χουλιάρα

THE BEAST OF THE EAST

Το λεωφορείο του τρόμου υπάρχει, πολύ ψηλά, στα βόρεια σύνορα του Λάος συνδέοντας τη Luang Nam Tha με τη Muang Sing. Χωρίς αναρτήσεις, χωρίς χειρόφρενο, με καμμένα ηχεία στη διαπασών να πασχίζουν να βγάλουν κάνα τραγούδι. Το λεωφορείο του τρόμου τρέχει με χίλια... στις κατηφόρες, τις ανηφόρες τις παίρνει μόνο με πρώτη. Χωράει 15, αλλά αυτό δεν έχει σημασία. Θα μπούνε 30 μέσα και θα μπούνε και τα τσουβάλια με το ρύζι και τα καλάθια με τον καφέ και θα μπούνε και οι κότες. Επιβάτες από τις γύρω ορεσείβιες φυλές ως επί το πλείστον, χωρίς δόντια, με ματωμένα ούλα και πλουμιστά τουρμπάνια που βήχουν και καπνίζουν και στις στροφές φτύνουν με θόρυβο στα σακουλάκια του εμετού. Μπορείς να αγοράσεις φούντα στο λεοφωρείο του τρόμου ή όπιο ανάλογα με τι τύπος είσαι και τι σου ταιριάζει καλύτερα και σε τιμές ευκαιρίας αρουριδοειδή για μπάρμπεκιου δεμένα με σχοινιά που ντόπια πιτσιρίκια τα κυνήγησαν με σφεντόνες μέσα στη γύρω ζούγκλα.

Η οποιαδήποτε σύγκρουση με τις αγελάδες θα ήταν εις βάρος μας, για αυτό και ο ελιγμός ήταν απαραίτητος. Άλλωστε τι είμασταν εμείς? Ένα τιποτένιο τουκ τουκ για τέσσερεις, με δύο άτομα πάνω κι έναν οδηγό 1,50 με σχιστά μάτια. Και ήταν πετυχημένος ο ελιγμός, πώς θα μπορούσε άλλωστε. Είναι σαν αυτοί οι άνθρωποι να θεωρούν τη δυσκολία δεδομένη και την όποια ευκολία πολυτέλεια. Για αυτό και οι δρόμοι προς τη φώτιση τους είναι διάπλατα ανοιχτοί, σε αντίθεση με μας τα δυτικά σκουλήκια, τα αποικιοκρατικά παράσιτα της Γης, που θα πεθάνουμε γκρινιάζοντας στην προσπάθεια να εφεύρουμε νέες ανάγκες, καινούριες επιθυμίες.

Μαύρες σκέψεις για το σοσιαλισμό κάνω στη Luang Prabang 12 η ώρα το βράδυ κι ενώ ένας αστυνομικός με αναγκάζει να επιστρέψω στο guesthouse, διότι ισχύει η απαγόρευση κυκλοφορίας. Μονοκομματισμός, λογοκρισία, διαδυκτιακός περιορισμός κι ένα άγριο καπιταλιστικό παζάρι με φόντο τους τουρίστες και το αμερικάνικο δολλάριο. Μία ατελείωτη σπατάλη ενέργειας είναι ο σοσιαλισμός κι όλοι αυτοί που κόπτονται τίποτε άλλο παρά προσωρινοί ιδεαλιστές, που με την πρώτη δυσκολία δε θα διστάσουν να μετατραπούν σε αδίστακτους φασίστες, πετυχαίνοντας ίσως το σκοπό τους χάνοντας όμως την ψυχή τους. Για πάντα.

το Τείχος

by @alex_walex

Μία σταχυολόγηση των αντιδράσεων που προκαλεί η δήλωση του υπουργού Προστασίας του Πολίτη Χρ. Παπουτσή την 31η Δεκεμβρίου του 2010(..) με την οποία προαναγγέλει(;) την κατασκευή φράχτη στα χερσαία σύνορα (Έβρος) για να σταματήσει η λαθρομετανάστευση.

Η ιστορία ακολουθεί αντίστροφη χρονολογική σειρά και αποτελεί τον πρώτο μου πειραματισμό με το storify, ένα live εργαλείο web-curation(!) που είναι ακόμα στην αρχή αλλά εξαιρετική ιδέα.

Επομένως, αν θέλετε να το πάρετε από την αρχή ξεκινήστε από κάτω-κάτω. Θα προσπαθήσω να σενιάρω και να κρατώ την ιστορία ενημερωμένη, τα νέα δλδ πάνω-πάνω ;-)

ΠΑΤΗΣΤΕ ΕΔΩ ΓΙΑ ΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ

Ψαξτε...μη σας πιάνουν κορόιδα...

σήμερα είναι άλλη μία τάιντινκ-απ μέρα. επέρασα τις τελευταίες ημέρες από τις παλιές μου φωτό, αναμνηστικά ταξιδιών, σι-ντι, γραψίματα, βιβλία, ρούχα, αποκόμματα εφημερίδων. έπειτα πέρασα ηλεκτρονικά στο mydocs, έφτιαξα καλύτερα το φόλντερ "miscellaneous bullshit", χώρισα τις μουσικές, τις ταινίες, τα βίντεο. έπειτα έκανα φορμάτ και εγκατέστησα στο msi μου όλα τα προγράμματα, βρίζοντας σε κάθε βήμα και στάδιο τον π... τον Μπιλ Γκέι, που τόσα χρόνια μας έχει φορτώσει με περισσότερα σκουπίδια από όσα χωράει η Λιοσίων. έπειτα στα μέιλ (3 τον αριθμό που έγιναν 2 στην πορεία) και στα 100 διαφορετικά πασγουορντ και useernames. κατέληξα στο μπλογκ της παρέας (σαν το κρασί ένα πράμμα, μόνο πιο καλό και με άρωμα ντε ζα βιι) όπου έκανα το απίστευτο τάιτινγκ-απ να διαγράψω την ετικέτα "ξυπνα" και να βάλω στα ποστ την ήδη υπάρχουσα ετικέτα "ξύπνα". Δεν ξέρω αν ήθελα να ξυπνήσω με ή χωρίς τόνο, αλλά το γεγονός ότι ήμουν χάλια στα νέα ελληνικά στο σχολείο, με έχει βάλει σε ένα απίστευτο ψυχαναγκασμό τα τελευταία χρόνια να είμαι όσο πιο Μπαμπινιώτης γίνεται. κράτησα το λεπόν το ξύπνα και έσβησα το ξυπνα. το περιεχόμενο του ξυπνήματος (που μας καλούν να κάνουμε ανεξαιρέτως όλα τα ποστ) παραμένει φυσικά αμείωτο...εξού και αυτό το ποστ...

είχα χρόνια να κάνω τέτοιο συμμάζεμα. κάποια πράγματα πάνε μήνες, άλλα χρόνια, άλλα δεν τα είχα συμμαζέψει ποτέ. το συμμάζεμα είναι εξαίσιος ψυχαναγκασμός. είναι αυτό που απεχθάνεσαι, γιατί σε γυρνά πίσω στα παιδικά σου χρόνια, τότε που η μάνα σου σου φώναζε τα μαζέψεις τα αυτοκινητάκια από το χωλ, γιατί θα σκοτωθεί ο πατέρας σου. εσύ από αντίδραση τα μάζευες. και τώρα από αντίδραση πάλι, αναβάλλεις όσο πιο πολύ γίνεται κάτι που θα σου κάνει τη ζωή πολύ πιο εύκολη. γιατί δεν ξέρουμε αν θα χρεωκοπήσουμε (ακόμη), ξέρουμε όμως ότι ζωή χωρίς οργάνωση είναι σαν τη Γερμανία χωρίς τον Μπε(ι)κενπάου(ντ)ερ.

επίσης σήμερα με θυμήθηκε και ο Αι Βασίλης του ταχυδρομείου. μου έφερε ένα δώρο να πληρώσω μία πιστωτική και μία ανταλλακτική οθόνη κινητού νόκια. την οθόνη του κινητού, την κατέστρεψα μία μέρα που πήγα να δω την Άριελ τη γοργόνα. κουνούσε γρήγορα την ουρά της και με μπέρδεψε πολύ και κάθησα πάνω στην οθόνη και κραααακ. δεν έβλεπα τίποτα. έπρεπε να πάρω τα σωσμένα τηλέφωνα από τη συσκευή, αλλά αυτό κοστίζει 12€. επίσης θα πλήρωνα και ένα 40άρι για νέο κινητό. μπήκα στο ιμπέι και μου έστειλαν μία οθόνη από την Αγγλία με 8€ τελική τιμή (δηλαδή μέσα και τα μεταφορικά). τώρα έχω το ίδιο κινητό (που πολύ το αγαπώ, γιατί χτυπά κάτω απ' το τραπέζι μου, κούκλα μου γλυκιά, τικι τικι τοοοο, χτυπά το κινητό)...και έχω και τα τηλέφωνα μου όλα χωρίς 12€...

μη σας πιάνουν κορόιδα...ζούμε στην πιο ακριβή χώρα του κόσμου. αυτό είναι καλό, μόνο όταν πουλάς. όταν αγοράζεις, να παίρνεις από το εξωτερικό. είδατε κανένα εφοπλιστή να αγοράζει καράβι από το Σκαραμαγκά; όλοι από τη Χιουνντάι τα παίρνουν...να ψάχνετε...να ερευνάτε τας ιντερνετάς...και να φτιάχνετε πατέντες...με πολύ αγάπη και καλή χρονιά...







υγ1: στα βουλγαρικά, το "έκανα μία πατέντα" έχει δικό του ρήμα και είναι το πομπουλγκαριάβανε...σημαίνει το κάνω αλά βουλγαρικά, το βουλγαροποιώ, παίρνω ένα φίατ και του βάζω ζάντες λάντα και τα λοιπά να ουμ

υγ2: τώρα πια που όλοι με ξέρετε...άλλαξα και όνομα...γεια σας...είμαι ο MrT (τώρα που βρήκα πως αλλάζει, θα το αλλάζω συχνά πυκνά να με κρατώ σε ενδιαφέρον)

υγ3: όχι, δεν έχω ξεκινήσει τα ναρκωτικά...απλά κάθε μεσημέρι τρώω και μία κουταλιά από τη σοκολατόπιτα του Ελέφαντα...ελέφαντα, δεν έπρεπε να συμβεί αυτό...