Syntagma (3 μέρες)

Δεν έχω xρόνο τελικά να γράψω όλα αυτά που ήθελα. Ή μάλλον θα κάνω ένα γρήγορο:

FACTS:

Για όλα τα πανέμορφα ή για ορισμένα facts της κίνησης, σας παραπέμπω στο κείμενο για την 26η Μαϊου και αυτό για την 27η του βυτίου καθώς και αυτό για την 25η (1η μέρα) του endea neos. Οι περισσότεροι ή τα περισσότερα άλλωστε τα γνωρίζετε ή τα έχετε οσμιστεί.

ΤΡΩΤΑ: 

Προχωρώ λοιπόν σε γόνιμη γκρίνια:

• Δε μου αρέσει η απεύθυνση "στους πολιτικούς" ή "στην τρόικα" (πχ θέλουμε δουλειά για όλους). Θεωρώ ότι έχουμε μαζευτεί και μαζευόμαστε για να δούμε τι θα κάνουμε στα σοβαρά ακριβώς επειδή "οι λύσεις στα προβλήματά μας μπορούν να προέλθουν μόνο από εμάς"
• Δε μου αρέσει που εντέλει πολύς κόσμος "καπελώνει" χωρίς να το ξέρει το πνεύμα της πρωτοβουλίας (όπως το εννοώ εγώ φυσικά) με τις ετοιμαντίδικες πρακτικές και αφηγήσεις του. Η αριστερή κινηματική παράδοση & οι πρακτικές της είναι χρήσιμες γιατί είναι έμπειρες όμως γίνονται δόγμα, αρτηριοσκλήρωση & εγκλωβίζουν το πνεύμα. [τυπικά τέτοια σοβαρά παραδείγματα δες : Κάποιες ελάχιστες προϋποθέσεις για τον απεγκλωβισμό του κινήματος από την παγίδα του ψευδοσυμβάντος | underoground ]. Αυτό, όπως και
• Δε μου αρέσει η κόμπλα με τη φωτογράφηση, τη βιντεοσκόπηση, το live-streaming που ακόμη και μέχρι εχθές "απαγορευόταν" καθώς και τη σ΄χεση των παραδοσιακών media. Ακόμα και η ηχητική απόδοση ή και καταγραφή τυπικά "απαγορευόταν". Δεν έχω ξανακούσει κάτι πιο παράλογο και πιο ύποπτο από αυτό και είναι το τελευταίο που περίμεα. Όξω στα φοβικά, ναι στη διαφάνεια και το openess. Ναι στη δημόσια σφαίρα, ναι στο δημόσιο χώρο, τα μέσα στα χέρια μας, κατασκευή media center επί τόπου. Όλα τα προηγούμενα αποτελούν στοιχείο του παλιού που είναι από αυτά που αυτοί οι αξιόλογοι και χρήσιμοι άνθρωποι πρέπει να πετάξουν και να προχωρήσουν μαζί μας στο νέο
• Δε μου αρέσει που ο ξεσηκωμός και η άρνηση σε όλα τα έξωθεν δε συνοδεύεται ισόποσα από την ανάληψη των ευθυνών όλων μας, αυτών που ψηφίζουμε τόσα χρόνια, αυτών που δεν κάνουν τίποτα τόσα χρόνια σαν κ αυτό που κάνουν τώρα, αυτών που έχουν λαδώσει, της γκλαμουριάς, της καγκουριάς, της μπουζουκιάς, της προχειράντζας του ελληναριού, της καφρίλας, του συνδικάτου, της λαμογιάς, τηα αμορφωσιάς, της γυφτιάς και πάει λέγοντας. Πράγματα που αν δε χαρακτηρίζουν ή έχουν χαρακτηρίσει εμάς δεν μπορεί να βρίσκονται πιο μακριά από ότι ξέρωγώ ο θείος μας. Δες η θεωρία της «Μηδενικής Ευθύνης» (ή «Δενφταιωκρατία») κι  η  «Μαζί τα Φάγαμε» (ή «Εσυφταιγωισμού»)
• Δε μου αρέσει που δεν αντιμετωπίζουμε πολλά από τα έξωθεν σαν νομοτελειακές συνέπειες της παραπάνω απραξίας ή διεστραμμένης πράξης που δεν μπορεί παρά να αναλάβουμε γιατί στο κάτω κάτω στ @@ όλων των άλλων για τη μαλακία που μας έδερνε. Μην ξεχνάμε πως αποτελούμε μια κουτσουλιά 10εκ στην ευρώπη ή τον κόσμο
• Δε μου αρέσει που το "κίνημα" δεν έχει ταυτόχρονα εντονότερο προσανατολισμό στα συστημικά προβλήματα και ως εκ τούτου στην πλειοψηφία των υπόλοιπων πολιτών αυτής της γης
• Δε μου αρέσει η μη αποδοχή της άγνοιας που χαρακτηρίζει πολλούς από μας. Δε δικαιολογώ σε τέτοιες κρίσιμες περιστάσεις να λες πράγματα για τα οποία δεν είσαι σίγουρος και να υπερθεματίζεις με δόγμα που είναι αυτό το οποίο πρέπει να προσπεράσουμε
• Δε μου αρέσει ως εκ τούτου που δεν επικεντρώνουμε στη δημιουργία μιας δομής, μιας πλατφόρμας με σοβαρές βάσεις και όχι κουτουρού, που θα περιορίζεται στην αρχή σε 4-5 εντελώς common sense πράγματα που είναι δυνατόν να εμπνεύσουν και να συσπειρώσουν και άλλο κόσμο, κόσμο που δεν είναι νεολαίοι ή και που μπορεί να είναι αλλά πάντως αποτελούν τη δεξαμενή του ανθρώπινου δυναμικού με τις απαραίτητες γνώσεις και δεξιότητες και που παραμένε ιυγιές στις παρυφές του συστήματος.
• Δε μου αρέσει που ενώ στην χθεσινή συνέλευση περίπου στις 22:00 υπήρχε ένα κείμενο με 4 common sense γραμμές στο οποίο συμφωνούσαμε όλοι και λέγαμε ότι είναι η αρχή, θα το πάρουμε λάου-λάου, γραμμή γραμμή θα προσθέτουμε, παρόλα αυτά αρκετά αψυχολόγητα στις 01:00 κατέβηκε και ψηφίστηκε τυφλά το ψήφισμα του συντάγματος πολύ παραπάνω περιττών και αδούλευτων γραμμών με συντηρητικό λόγο που στενεύει το πνεύμα που θα μπορούσε να είναι το μόνο που θα εμπνεύσει τον εμπλουτισμό του κινήματος με καινοτομικά σημεία
• Δε μου αρέσει που οι συνελεύσεις δεν ξεκινού 20:00 (μέρα, ώρα δελτίων και ώρα που μπορεί να παρακολουθήσει ο εργαζόμενος). Ανταυτού γίνεται 22:30. Μετά τα μεσάνυχτα και προχωρώντας, το μίγμα της συνέλευσης γίνεται "νυχτόβιο" και τα αποτελέσματα και οι απφάσεις της επίσης.
• Δε μου αρέσει που η θεμιτή εμμονή με την άμεση δημοκρατία δεν αναγνωρίζει πως οι κλίμακες είναι τεράστιες και πως αυτό δεν μπορεί να μην έχει απολήξεις , δε θα μπορέσει να λειτουργήσει. Ναι στις  περισσότερες εξουσίες στην τοπική αυτοδιοίκηση και τη σύνδεσή της με τοπικές λαϊκές συνελεύσεις. Αλλά δεν υπάρχει περίπτωση -τουλάχιστον για αρχή- να λειτουργήσει κάτι εκτός αντιπροσωπευτικού κοινοβουλευτικού συστήματος

 [to be updated]



AITHMATA:

photo: eurokinissi

 Παρακάτω μαζεύω ορισμένα αιτήματα που έχουν αρχίσει να κυκλοφορούν πχ σε ανοιχτό ερωτηματολόγιο στο facebook (προσοχή unofficial) με δικό μου curation (προς θεού). Η λίστα μου είναι ανοιχτή για προσθήκη, διόρθωση, αναδιατύπωση, παραμετροποίηση, συζήτηση γιατί ξεκάθαρα δηλώνω άγνοια από ένα επίπεδο και πέρα. Είναι η αρχή

1. ΑΜΕΣΑ
2. Άρση βουλευτικής ασυλίας, μείωση αριθμού βουλευτών και των μισθών τους 
3. Κατάργηση δανειοδότησης πολιτικών κομμάτων
4. Αλλαγή εκλογικού νόμου | Απλή αναλογική
5. Κατάργηση της μονιμότητας στο δημόσιο
6. Απόλυτος διαχωρισμός εκκλησίας-κράτους και γενναία φορολόγησή της
7. Κατάργηση υποχρεωτικής στρατιωτικής θητείας
8. Γενναία μείωση εξοπλιστικών δαπανών
9. Άνοιγμα όλων των επαγγελμάτων ανεξαιρέτως χωρίς παράθυρα και περιστολές
10.  ΠΙΟ ΓΕΝΙΚΑ ΑΙΤΗΜΑΤΑ ΠΟΥ ΧΡΕΙΑΖΟΝΤΑΙ ΜΕΛΕΤΗ
11. Έξοδος από το μνημόνιο
12. Όχι στην ιδιωτικοποίηση των κοινών αλλά εξυγίανσή τους -ότι κι αν σημαίνει αυτό! 
13. Δημιουργία ισχυρού κρατικού τραπεζικού φορέα
14. ΄Εξωση πολιτικών κομμάτων από πανεπιστήμια και συνδικαλισμό
15. Ενίσχυση επαρχίας και αποκέντρωση
16. Περισσότερες εξουσίες στην τοπική αυτοδιοίκηση. Σύνδεσή της με τοπικές λαϊκές συνελεύσεις
17. ΠΙΟ ΜΑΚΡΟΠΝΟΑ
18. Έλεγχος του πόθεν έσχες για μεγάλα εισοδήματα από το 1974+
19. Ανεξάρτητη επιτροπή λογιστικού ελέγχου
20. Συνταγματική αναθεώρηση
21. Μείωση γραφειοκρατίας στο ελάχιστο
22. ΦΟΡΟΛΟΓΙΑ
23. Άμεση φορολογική επιβάρυνση όσων έχων συνολική περιουσία πάνω από 1.000.000Ε
24. ΛΟΓΟΔΟΣΙΑ
25. Αναδρομική κατάργηση παραγραφής πολιτικών ευθυνών
26. Ανεξαρτησία δικαιοσύνης. Ορισμός δικαστών με αδιάβλητη κλήρωση. Ενίσχυση δικαστικού σώματος για αμεσώτερες εκδικάσεις
27. Θέσπιση ειδικού δικαστηρίου διαφθοράς με ενόρκους για τα οικονομικά σκάνδαλα
28. Άμεση απόδοση ευθυνών για όσους καταχράστηκαν δημόσιο χρήμα. πρώτα με πρόστιμα και σε περίπτωση αδυναμίας πληρωμής τους φυλακή
29. Δημοσίευση κρατικών οικονομικών δεδομένων στο διαδίκτυο σε συγκριτικούς πίνακες
30. Ανοιχτός δημόσιος διάλογος πολιτικών-πολιτών σε τακτά χρονικά διαστήματα

[to be updated]


ΠΗΓΕΣ:

http://gobundlr.com/b/greekrevolution


[editing]



ΠΑΡΑΚΑΛΩ σχολιάστε, συνεισφέρετε

27 - 5 - 2011

photos SaLaMi-EdAfOuS

26 - 5 - 2011

Ο εικονιζόμενος παππούς είχε κάτι να πει...
- Παππού,η φωτογραφία αυτή θα ανέβει στο ίντερνετ...!
- Γιαυτό το κάνω παιδιά μου,επειδή δεν μπορώ να την ανεβάσω εγώ...



Καλά αυτός ο εικονιζόμενος δεν μπορούσε να πει τίποτα..γιατί
δεν του έιχαν γράψει τίποτα...

photos SaLaMi-EdAfOuS

25/5/2011

photos SaLaMi-EdAfOuS

Πρώτη πράξη

Η χθεσινή εμπειρία στην πλατεία Συντάγματος, μου δίνει το θάρρος να πάρω τη σκυτάλη από το post της Ιωσηφίνας "Λόγια". Όπως, πολύ σωστά αναφέρει, η χρήση του λόγου οφείλει να είναι ποτισμένη με μετριοπάθεια. Το ίδιο πνεύμα θα πρέπει να διέπει και τις πράξεις μας. Στην πρώτη μέρα της διαμαρτυρίας #25Mgr, υπήρξε μια σχεδόν βουβή αγανάκτηση που περιφερόταν στην πλατεία και στους δρόμους γύρω της. Είτε λόγω της ασάφειας των προταγμάτων της - που είναι απόλυτα δικαιολογημένο από τη φύση της - είτε από το απρόσμενο μέγεθός της, είτε από την έλλειψη αντίστοιχης κινηματικής εμπειρίας. Αυτό που θεωρώ ότι παράχθηκε χτες, ήταν μια συνειδητοποίηση ότι υπάρχουν κι άλλοι σαν κι εμάς. Δεν αναφέρομαι σε ταξικούς συντρόφους ή ομοϊδεάτες αλλά σε ανθρώπους που αμφισβητούν τα διλήμματα και τις προκάτ πολιτικές λύσεις που τόσα χρόνια αποτελούσαν τις εφεδρείες της δημοκρατίας. Αν θέλουμε να εμφανιστεί στο τέλος μιας μακράς πορείας κάποια αλλαγή ουσίας, πρέπει πρώτα να υπάρξει η ιδέα της. Όλη η troll-ικότητα με την οποία επιτέθηκαν στο πείραμα αυτό μερικοί, διαψεύστηκε χτες. Έτσι, γεννήθηκε η ιδέα της δυνατότητας που έχουμε, υπό τις συνθήκες που οι ίδιοι ορίζουμε. Αυτό το μικρό επίτευγμα, αυτό δηλαδή που έκανε τόσους να κοιμηθούν καλύτερο ύπνο το βράδυ που μας πέρασε, είναι ένα μεγάλο βήμα από την αδράνεια της ματαιότητας προς την ενδεχομενικότητα της προσπάθειας.

Για να επιστρέψω στη μετριοπάθεια, η δράση μας δε φανερώνει σημάδια αλαζονείας, προς το παρόν, πράγμα θετικό. Μόνο μερικά πυροτεχνήματα ενθουσιασμού, απαραίτητα για την εσωτερική εμψύχωση των υποκειμένων της. Υπάρχει "ανάγκη για πολλή εργασία" (quoting Chaca) και εμπόδια συνείδησης μπροστά μας. Έχουμε όμως ένα τεράστιο πλεονέκτημα : μπορούμε να δούμε πίσω και να εννοήσουμε ότι το μοντέλο της μεταπολίτευσης, σε αυτή εδώ τη Republica, δεν προοιωνίζει ευχάριστο μέλλον.

Παραθέτω :

Το κουτί της Πανδώρας

Παραλληλογράφος

Λόγια

Βρίσκομαι στο αεροπλάνο, πανηγυρικά καθισμένη στη θέση δίπλα στο παράθυρο. Ενα ελαφρό χαμόγελο στο πρόσωπό μου μαρτυράει την βαθιά ικανοποίηση που μου προσφέρει η σκέψη ότι είναι μια από τις σπάνιες φορές που το ελβετικό γονίδιο μίλησε πάλι μέσα μου: μια απόλυτη οργάνωση χαρακτηρίζει τις κινήσεις μου των τελευταίων (κατα τ’άλλα υπερφορτισμένων) ημερών, με κρεσέντο την δεξιοτεχνική αναχώρηση για το αεροδρόμιο με τρελό περιθώριο χρόνου, την μη χρονοτριβή σε σάπια αεροδρομική κατανάλωση και ντιούτι φρι, και την αριστουργηματική κατάληψη της ποθούμενης θέσης στο παραθυρο, με αποφυγή οποιουδήποτε εκνευρισμού. Ανετίλα (που λέει και μια φιλενάδα).

Μέρος του σχεδίου μου απαράμιλλης οργανωτικής κομψότητας, τα αρθράκια σπαρταρούν στην τσάντα, φρεσκοτυπωμένα, ζεστα ζεστά ακόμη, περιμένοντας να διαβαστούν διεξοδικά και να υπογραμμιστούν κατά τη διάρκεια της πτήσης από Λονδίνο προς Αθήνα (μέρος του γενικότερου σχεδίου ‘διαβάζω για τη διπλωματική’).

Όμως δεν θα είναι αυτή η μοίρα τους. Το σχέδιο σταματάει εδώ και αναλαμβάνουν άλλα.

Νομίζω ότι αυτό συμβαίνει εν τέλει κάθε φορά. Όταν η καρδιά νιώθει γεμάτη, καλοθρεμένη και ταυτοχρόνως ελαφριά (με τον κουντερικό αβάσταχτο τρόπο) βιάζεσαι να δώσεις και να μοιραστείς τα καλούδια, να βγεις και να φωνάξεις πώς και τί. ‘Και ναι, κι έτσι που λες, τό και τό, αυτό κι εκείνο’ λεπτομερές ψυχογράφημα και κύρηξη της μικροσκοπικής φευγαλέας αλήθειας που ο τρανός ο νους έχει συλλάβει και είναι πεπεισμένος ότι νάτο, αυτό είναι, κράτα το μη σου φύγει, πες σε όλους, μα σε όλους, σε φίλους, σε γνωστούς, γίνε τελάλης των μαντάτων, μέχρις ώτου το μάθει και η τελευταία πέτρα/ κι εσύ τότε θα έχεις διανύσει αυτή τη φάση, και θάχεις μπει πάλι στη φάση της εσωστρέφειας, της ανατροφής (τάισμα και πότισμα) και της δημιουργικής αναδίπλωσης. Σαν να λέμε βροχή και πάλι ήλιος και πάλι βροχή και πάει λέγοντας.

Στο νου μου τρέχουν τα γεγονότα της περασμένης εβδομάδας. Εδώ και μερικές μέρες δηλαδή συμβαίνει αυτό, αφότου μπόρεσα και αποφάσισα να μπω στο ίντερνετ να ενημερωθώ. Την Τρίτη που μας πέρασε μπήκα, εδώ που τα λέμε άργησα για τα καλά, με τις εξετάσεις το ανέβαλα και το ανέβαλα και αυτό κράτησε κάμποσες μέρες.
Αναφέρομαι στον κύκλο της βίας που φαίνεται να έχει ξεσπάσει στην Αθήνα, για τους ανθρώπους που έχασαν τη ζωή τους. Για το αίμα που χύθηκε. Δεν υπάρχει αμφιβολία, κάτι ζοφερό αν όχι νοσηρό εξαπλώνεται μέσα, έξω και πάνω από την πόλη.

Διαβάζω και το στήθος μου βαραίνει. Διαβάζω και τα ποστ παρακάτω (μεχρι το φασίστας με μαχαίρι του pause) και αυτό μιας φίλης . Διαβάζω και νιώθω και τη φωτιά: νιώθω την βία του τικτακ στις γροθιές μου, το μίσος και την αποστροφή του pause στο στομαχι μου. Διαβάζω τα σχόλια. Νιώθω την απελπισία του ελέφαντα. Τον βαθύ εκνευρισμό του fade. Κλείνω τα μάτια και νιώθω τη δική μου απόγνωση να με καταλαμβάνει από τις κορφές των μαλιών μέχρι τα νύχια των ποδιών.

/Σημειωτέον, είμαι ακριβώς στη φάση που έχω ξεκινήσει επιτέλους να σκέφτομαι το θέμα της διπλωματικής που πρέπει κάποια στιγμή να παραδώσω, το οποίο εφάπτεται κατα κάποιον έμμεσο τρόπο των γεγονότων, και κάνει όλο την γκάμα συναισθημάτων που με διακατέχει να επιβαρύνεται από αλλεπάληλες σαρωτικές κλισέ μηδενιστικές σκέψεις: Και ποιό το νόημα σε όλα αυτά? Μα ποιος ο λόγος?/

Παράλληλα, ενώ διαβάζω, κοιτάω το ρολόι στην ακρούλα της οθώνης μου υπερνευρικά. Δεν έχω πιει ούτε καφέ, είναι πια μεσημέρι οπότε επίσης πεινάω, είμαι με τις φόρμες, έχω αργήσει, πρέπει να πάω βιβλιοθήκη, έχω να συναντήσω την επιβλέπουσα και όλες αυτές τις μέρες δεν έχω προλάβει να ούτε να ξυστώ, δεν έχω ετοιμάσει τίποτα, μα τίποτα απλύτως.

Σηκώνομαι από το γραφείο, γνωρίζοντας κατα βάθος ότι η ταραχή μου είναι τόσο βαθιά, που το πιθανότερο η μέρα αυτή να πάει στράφι.

Μοιράζω επιθετικότατες κλοτσιές σε ότι εμποδίζει το δόμο μου προς την έξοδο από το δωμάτιο, στα πεταμένα μου ρούχα, στα κουτάκια αναψυκτικών, στη θήκη του ακορντεόν. Βγαίνω στο δρόμο και πάω σα τη παλαυή, οι σκέψεις έχουν απλά ξεφύγει και μου ζουρλίζουν το κεφάλι, ενώ παράλληλα προσπαθώ απεγνωσμένα να προσποιηθώ ότι δεν τρέχει, και να φερθώ σαν φυσιολογικός άνθρωπος που κάνει φυσιολογικά πράματα. Η σειρά των πράξεων ρουτίνας που πρέπει να επιτελέσω από το α ως το δ (α. Βάλω κάτι στο στομάχι μου, β. Σηκώσω λεφτά, γ.Γεμίσω την κωλο όυστερ (τύπου αγγλικό εισιτήριο), δ. Πάρω το λεφωρείο) άξαφνα φαντάζει πράξη ασύληπτου βαθμού δυσκολίας και βρίσκομαι να περπατάω σαν χαμένο παραπαίοντας αναποφάσιστη από τη μια κατεύθυνση του δρόμου προς την άλλη, σαν το ξεβιδωμένο εκρεμές.

Από θαυμα ή μάλλον από μηχανική συνήθεια (ενδότερη ασυνείδητη σοφία - αυτό που δουλεύει μέσα σου ενώ εσύ χαώνεσαι) τα αποσυντονισμένα μου βήματα με φέρνουν στην πλαινή είσοδο του γειτονικού νεκροταφείου.

Πραγματικά είμαι ευγνώμων (όπως και πολλοί άλλοι) για την ύπαρξη αυτού του νεκροταφείου τόσο κοντά στο σπίτι μου. Δεν πρόκειται για ένα οποιοδήποτε νεκροταφείο. Όσοι μένουν ή έχουν διαμείνει κάποτε στην περιοχή φαντάζομαι το γνωρίζουν. Σκέψου το καλύτερο σκηνικό που θα επέλεγε ο Τιμ Μπάρτον για ταινία του: πέτρινοι τάφοι πνιγμένοι στη βλάστηση, σπασμένοι γοτθικοί σταυροί κι ξεχασμένα αγάλματα λιονταριών και αγγέλων, ψηλά δέντρα με κισσούς και κλιματσίδες τύπου ταρζάν να κρέμονται, πουλιά όλων των ειδών που αντηχούν σε όλες τις τονικότητες, η βουή του δρόμου άφαντη, σκιουράκια που πηδούν ξέγνοιαστα από τάφο σε τάφο και η αίσθηση ότι ο χρόνος σταματά.

Καθώς προχωρώ στα δεδαλώδη μονοπάτια του νεκροταφείου, τα βήματα μου γίνονται πιο σταθερά. Όσο πιο βαθιά χώνομαι, τόσο πιο πολύ ηρεμώ και σταδιακά η σύγχυση υποχωρεί. Είναι πολλοί οι λόγοι για τους οποίους τα νεκροταφεία ηρεμούν τον άνθρωπο. Λίγο η ησυχία, λίγο η αποκοπή από τα εγκόσμια, λίγο το μακάβριο φόντο και οι νεκροί που σου χαμογελούν σε πλήρη νιρβάνα μέσα απ’τους τάφους τους και χασκογελάν μετα παθήματά σου και τις διαστάσεις που τους δίνεις...και το μέγεθος του προβλήματος που σε απασχολεί παίρνει και πάλι φυσιολογικλες διαστάσεις, μπαίνει υπό κλίμακα και τοποθετείται σχέση με την απόλυτη αναλογία, την στερνή εξίσωση της ζωής και του θανάτου. Μέσα σε αυτό το περιβάλλον, νιώθοντας ασφαλής και πιο ζωντανή από ποτέ (το εφέ της αντίθεσης) κάνω στον εαυτό μου μια ερώτηση.

Τί είναι αυτό που χρειάζεται να πράξω? Σε μια εποχή σαν αυτή που ζούμε, σε μια εποχή που τα γκρί γίνονται μαύρα και τα μαύρα φαντάζουν κι αναμένονται μαυρύτερα, τί είναι αυτό που καλούμαι εγώ να κάνω?

Ωραία. Έκανα την ερώτηση. Αυτό είναι το πρώτο βήμα. Όμως η απάντηση?
Καμία απάντηση. Σιωπή.
...
Κάθομαι κι ακούω τη σιωπή. Και σιγά σιγά η σιωπή γίνεται το θρόισμα των φύλλων. Και μετά γίνεται το φύσημα του αέρα. Και μετά από λίγη ώρα το κρώξιμο ενός κορακιού και μερικά κελαηδίσματα σπουργιτιών. Να και μια μέλισσα που ζουζουνίζει. Μυρίζω τον αέρα και είναι γλυκός. Τα φυλαράκια στα δέντρα είναι πράσινα λαχανιά, και τα χορτάρια καλύπτονται από από λουλακί κα μωβ καμπανίτσες. Με κομμένη την ανάσα κοιτάω ένα γύρω και παρατηρώ την εκρηκτική άνοιξη που με τυλίγει. Που στο αγγλικό περιβάλλον, το χορτασμένο από βροχή, έρχεται παντοδύναμη, πανίσχυρη θεά και εκδηλώνεται σε όλο το τρανό της μεγαλείο. Και νιώθω και το χώμα, που με κρατάει γερά, και που θα με αγκαλιάσει μια μέρα σαν τα υπόλοιπα φιλαράκια μου στους τάφους.
Νιώθω ότι γίνομαι ένα με όλα αυτά και επιτόπου καταλαμβάνομαι από συγκίνηση και δέος μπροστά στο μεγαλείο και στην ανυπέρβλητη δύναμη της ζωής. Και εκείνη τη στιγμή έρχεται και η απάντηση (ή μαλλον ένα είδος απάντησης):

Αρνούμαι να ζήσω τη ζωή μου μέσα από τον φόβο.
Και δεν επιτρέπω σε τίποτα και σε κανέναν, ούτε από το παρελθόν, ούτε από το παρόν, μα ούτε κι απ’το μέλλον, να μου επιβάλει το φόβο και να μου κλονίσει την εμπιστοσύνη μου στη δύναμη της ζωής.

Και δεν εννοώ μόνο τον φόβο που σε κάνει να μη περιμένεις στη στάση του λεωφορείου μόνη σου αργά τη νύχτα. Ούτε το φόβο για το ενδεχόμενο τρομοκρατικό χτύπημα. Ούτε το φόβο για την χρεοκοπεία του κράτους.

Εννοώ και τον φαινομενικά δικό μου και δικό σου φόβο, τον φόβο που σε κάνει να απελπίζεσαι, το φόβο για το μέλλον, το φόβο για τις επιλογές μου, το φόβο ότι δεν θα χτίσω καμιά σταθερότητα ποτέ, τον φόβο ότι οι γονείς μου χτίσαν περισσότερα πράματα και βγάλαν περισσότερα λεφτά από εμένα, τον φόβο ότι όλοι οι άλλοι (ανεξαιρέτως) είναι φοβεροί και τα καταφέρνουν καλύτερα από εμένα, το φόβο για τις παλιές ιστορίες που έρχονται σαν τα φαντάσματα και σέρνονται οι ίδιες ξανά και ξανά, το φόβο ότι δεν θα ξημερώσει η καινούρια μέρα, το φόβο για τον άνθρωπο, για τη ζωή, το θάνατο. Τον φόβο πως τίποτα δεν έχει κανένα νόημα απολύτως. Είναι ατελείωτη η λίστα των φόβων.

Μάλλον είναι τέτοια η εποχή που δεν αφήνει πολλά περιθώρια για αποφυγή της αυτογνωσίας. Δεν μπορείς εύκολα να κάνεις ότι δεν τρέχει τίποτα, να πάρει τις αποφάσεις σου από μόνος σου, θεωρώντας ότι τίποτα δεν σε αγγίζει και όλα σε αφήνουν ανεπηρέαστο. Εγώ σήμερα λέω ότι διαλέγω στη θέση του φόβου να βάλω την εμπιστοσύνη. (Κι αυτό μια φιλενάδα μου το είπε, σε χαλεπούς καιρούς, και τότε δεν είχε κάνει κλικ, αλλά τώρα έκανε και την ευχαριστώ, ξέρει αυτή). Θέλει τρομαχτικό κουράγιο, είναι σαν να κάνεις άλμα στο κενό.

Όταν λέω εμπιστοσύνη και ‘πίστη στη δύναμη της ζωής’ είναι ό,τι για τον καθένα αυτό σημαίνει. Πρέπει να σταθούμε, να βιώσουμε, να εφαρμόσουμε και να διαλαλήσουμε ό,τι αγαπάμε. Μπορούμε να τη γράψουμε μαζί τη λίστα: πίστη στην αγάπη, στην πλάτυνση και το φούσκωμα τις καρδιάς, στη διαύγεια και τη σοφία, στο μοίρασμα και την επικοινωνία, στη φιλία, στους αποχωρισμούς και τα ανταμώματα, στην δυνατότητα, το όνειρο, την αλλαγή, σε αυτό που γίνεται και αυτό που δεν γίνεται, στα δύσκολα και τα έυκολα, στα ψηλά και τα χαμηλά.
Και την βία του τικ τακ (ποστ +/_) θα βάλω μέσα, αυτή όμως την εγελιανή, της δημιουργίας, που κάνει τα άστρα να λάμπουν στον ουρανό και τα ηφαίστεια να γουργουρίζουν.


Θα τελειώσω αυτό το ποστ σεντόνι με το εξής σημαντικό, που ήταν και το μόνο που ήθελα να γράψω εξαρχής:
Θέλω να τονίσω, να φωνάξω, να επισημάνω και να υπογραμμίσω, ότι πρέπει να κάνουμε κράτει με την διάδοση των κακών μαντάτων και τη αλόγιστη χρήση του λόγου.
Ο λόγος έχει τρομαχτική δύναμη. Θέλει προσοχή και σοβαρολογώ. Σίγουρα παίζει ρόλο και το γεγονός ότι όταν βρίσκεσαι εκτός, ο απόηχος τον γεγονότων φτάνει σε σένα πιο δυνατός, όλα παίρνουν άλλες διαστάσεις, χειρότερες. Παρ’όλα αυτά, έχω την αίσθηση ότι πέρα από τα μίντια, που ο λόγος τους κατευθύνεται από το κέρδος, έχουμε όλοι την ευθύνη στο να μην παίρνουμε τη σκυτάλη στην μεταλαμπάδευση και μεγένθυση του δράματος και της τραγωδίας, του μίσους, της βίας και της απελπισίας. Και το λεώ επειδή ως Έλληνες (ό,τι κι αν αυτό σημαίνει) έχουμε μια αδυναμία στην καταστροφολογία, όπως και στην εποικοδομητική ομιλία και τον σχολιασμό.
Νομίζω ότι στη δεδομένη χρονική στιγμή θέλει προσοχή. Και ιδιαίτερα ο προφορικός λόγος, που κατ’εμέ έιναι και πιο δυνατός, άρα και πιο επικίνδυνος. Αλλά και ο γραπτός.
Για αυτό ας προσέχουμε τί ακούμε, τί διαβάζουμε, τί λέμε, και τί γράφουμε. Τα λόγια μας ας μην τα μεταχειριζόμαστε αλόγιστα. Δε λέω ότι τα γεγονότα δεν είναι αυτά που είναι, και ότι χρειάζεται να αποσιωπηθούν κάποια πράματα. Λέω απλά ότι τα λόγια, άπαξ και τα προφέρεις, έφυγαν πια από τη δική σου δικαιοδοσία, έχουν την δική τους ζωή, περιφέρονται, υπνωτίζουν, κουρδίζουν και στοιχειώνουν.
Για τεκμηρίωση θα ανατρέξω στον Πλάτωνα και ένα απόσπασμα από τους Νόμους, όπου παρομοιάζει τα λόγια με επωδές (κάτι δηλαδή σαν ξόρκια), επισημαίνοντας έτσι τη ΄μαγική΄ δύναμη του λόγου (για την δύναμη και τη σημασία της επωδής στον αρχαίο ελληνικό κόσμο δες: 1986, J.M. Bertrand, De l’écriture à l’oralité ):

«ολη τη πολει όλην την πόλιν αυτήν αυτή επάδου(1) αν μή παύεσθαι»
(Πλάτων, Νόμοι 665c)

(πολύ αντιαισθητικό χωρίς τους τόνους, αλλά δεν μιλάει αρχαία ο υπολογιστής μου)

Στο απόσπασμα αυτό, με έντονα μουσικό τρόπο (συνηχήσεις, παρηχήσεις κτλ) λέει ο ποιητής φιλόσοφος ότι στην ιδανική πολιτεία, ολόκληρη η πόλη μιλά, προφέρει λόγια τα οποία από συνολικά, γίνονται λόγια του καθένα ατομικά και πάλι το αντίστροφο, και κατ’αυτόν τον τρόπο αυτο-μαγεύεται (δες Bertrand, 1986: 400). Σε κάθε περλίπτωση, θεωρώ ότι ως Έλληνες (και ναι λοιπόν, θα το ορίσω δίχως φόβο, ό,τι μου κατέβει : Έλληνας είναι όποιος έχει ψηθεί κάτω από τον ήλιο, πλατσουρίσει στα νερά, γευτεί τους καρπούς, μυρίσει τις μυρωδιές, μιλήσει τη γλώσσα, και αγαπήσει τα στοιχεία της φύσης που συναντά κανείς στο συγκεκριμένο γεωγραφικό μήκος και πλάτος του πλανήτη όπου το έτος γήινο, χριστιανικό 2011 τυχαίνει να αποκαλείται Ελλάδα) Λοιπόν, ως Έλληνες έχουμε να κάνουμε με μια προφορική κουλτούρα, μια κουλτούρα λόγου. Ας μην την στρέφουμε εναντίον μας, κι ας τη μεταχειριστούμε σοφά.

Αυτά λοιπόν, άντε και το επόμενο ποστ μετά από τρία χρόνια πάλι :)






(1) επάδω, καταδω, κατεπαδω : Ρήματα με συναφές εννοιολογικό περιεχόμενο που εμφανίζονται συχνά στο έργο του Πλάτωνα. Κατά το λεξικό της αρχαίας ελληνικής μουσικής του Σ. Μιχαηλίδη, καταδω= γοητεύω με τραγούδι, τραγουδω επωδή, μαγικό τραγούδι – Φρύνιχος, Επιτομή: «γοητεύειν + πειθειν» (καταδω= γοητεύω και καθησυχάζω). κατεπαδω=μαγεύω, γοητεύω με τραγούδι ή με μάγια – Πλάτων, Μένων (στον Σωκράτη): καί νυν, ως γέ μοι δοκεις, γοητεύεις με, φαρμάττεις καί ατεχνως κατεπάδεις» («και τώρα όπως μου φαίνεται, με σαγηνεύεις, μου δίνεις φίλτρα και με γοητεύεις με μάγια/μαγικά λόγια»)

δυσκολοι αποχαιρετισμοι no 4

και no 5 η φωτογραφική μου μηχανή που δεν εστιάζει πια

Ο Νικητής

part 2 / 3 / 4 / 5 / 6

Συμμετέχουν: Π. Δήμας, A. Κανάκης, Θ. Ευθυμιάδης, M. Σεφερλής,  Γ. Μαζωνάκης, Μ. Ντέλλου κ.α.
Παραγωγή: Γενικό Επιτελείο Στρατού
Σκοπός: Καταπολέμηση των ναρκωτικών
Διάρκεια: 75min
Έτος: 1997

"I have a dream" (72min)

DIY:One of my few & rare ever-recorded mixes about 6 years ago with traktor v.1 and no headphones(!) by Chaca-Khan on Mixcloud

Αντι

λοιπον κάθησα και το σκέφτηκα. Το σκέφτηκα πολύ καλά. Πρέπει να κάνουμε συνεχείς πορείες, διαδηλώσεις ,καθιστικές διαμαρτυρίες , δε ξερω και γώ τι άλλο με μοναδικό αίτημα όχι την κατάργηση των δακρυγόνων όπως λέμε τόσο καιρό , αλλα την κατάργηση των αντιασφυξιογόνων μασκών. Το σύστημα θα καταρεύσει σε 1-2 ώρες υπολογίζω. Άντε και κάτι δεύτερα.

Β Δ Π

Οι παλιοί κάτι ξέρουν. Η παράδοση είναι σοφή. Την τήρησα με ευλάβεια και φυσικά ουίσκυ. τώρα περιμένω να ανέβουν τα λόγια.

ΘANATOΣ

Πεθαίνει ο κόσμος, πεθαίνουν τα ζώα, γενικά όλα πεθαίνουν. Όλα ξεκίνησαν όταν ο "Sai Baba passes away at 86." ( The Himalayan Times 24.4.11), μετά πέθανε (?) ο Μπιν Λάντεν και ο Βέγγος. Στη συνέχεια είδα το "Γαλαξία" όπου είχαν πεθάνει όλοι. Εκεί συνειδητοποίησα ότι το χιούμορ είναι η μόνη άμυνα που έχουμε απέναντι στο θάνατο και απέναντι σε όλες τις καταστάσεις που τάσονται με το μέρος του θανάτου. Μετά ήρθα εδώ και πρωί πρωί ένα νεκρό πουλάκι στην αυλή μου. Αρχικό σοκ, αααα και αποστροφή του βλέμματος. Ο θάνατος όμως πρέπει να βιώνεται, πιο πολύ για να απομυθοποιείται. Το κοίταξα το πουλάκι πολλή ώρα. Νεκρό σώμα. Ένα τίποτα. Θα μπορούσε να είναι κέρινο, ξύλινο, πλαστικό ό,τι σκατά θέλεις θα μπορούσε να είναι, μα και πάλι δεν ήθελα να το αγγίξω. Προφανώς και είναι η ιδέα του θανάτου που προκαλεί αποστροφή, όχι ο θάνατος αυτός καθαυτός. Πήρα δύο chopsticks απ το συρτάρι της κουζίνας και το πέταξα στο χωράφι σαν κακομαγειρεμένο spring roll. Την επόμενη ένα σαυράκι ανάποδα, με τα πόδια λυγισμένα και τα μάτια ανοιχτά. Άλλο στυλ αυτό. Νάτος πάλι ο θάνατος και σοκ ξανά. Αυτή τη φορά το άγγιξα. Προσεκτικά όμως και όχι απ το κεφάλι, ποιος θέλει να του μείνει το κεφάλι μιας σαύρας στο χέρι καλοκαιριάτικα? Και αν ένα σαμιαμίδι στη γωνία του σπιτιού είναι γούρι, ένα νεκρό σαυράκι πάνω στην μπάρα δίπλα στο φραπέ τι είναι? Και μετά μία γάτα -μητέρα μέσα στο γεράνι ακίνητη, με το νεογέννητο στο πλάι να νιαουρίζει και να της γλείφει το κεφάλι που ΄ταν χωμένο στις μύγες και τα μυρμήγκια. Αυτό δεν μπόρεσα να το αγγίξω. Σαν όσο μεγαλώνει το νεκρό σώμα τόσο πιο ακάθαρτο να γίνεται. Και ο θάνατος δε σταματά. Μία κατσίκα σήμερα. Αυτό δεν το είδα, το άκουσα. Ένα γρήγορο μπλουμ στις εσχατιές του Αιγαίου εξαφάνισε τα ίχνη της, μέχρι ο πρώτος νοτιάς να την ξεβράσει μέσα σε όλη της τη μεγαλοπρέπεια πάνω στο κίτρινο στρώμα κάποιου ανυποψίαστου τουρίστα.

"Τι νέοι που φτάσαμεν εδώ
στο έρμο νησί, στο χείλος
του κόσμου, δώθε απ΄τ΄όνειρο
και κείθε από τη γη!"
(αρχετυπικός Καρυωτάκης για την περίσταση)

"Ε, μαλάκα, μαλάκα. Άντε γαμήσου ρε. Άντε γαμήσου ρε μαλάκα. Ε, μαλάκα.
Τα δύο τσιγγανάκια με στόμα βόθρου και κεφάλια τόσο ελκυστικά για χαστούκια και πατητές χωρίς επιστροφή στην επιφάνεια ποτές, κατάφεραν να στρίψουν το διακόπτη υπομονής μου ένα κλικ πριν από το σημείο χωρίς γυρισμό. Και θα το ξεπερνούσαν αν, ευτυχώς για αυτά, ο πατέρας τους δεν άναβε τη ντουντούκα στη διαπασών για να διαφημίσει τα πουλιά του. Πουλιά μικρά, μεγάλα, γαλόπουλα, κοτόπουλα, όλα από τα Μέγαρα.

Μόλις σήμερα αντιλήφθηκα τα γεγονότα στην Ισπανία. Ίσως το πρώτο αντίκτηπο του αραβικού τρόπου στην ευρωπαϊκή ήπειρο. Δε χρειάζεται να χρησιμοποιούμε τη λέξη revolution για ό,τι συμβαίνει εκεί. Είναι κάτι άλλο το revolution, μην τα ισοπεδώνουμε όλα. Μικρά γράμματα. Από κει και πέρα τι καλύτερο από εναν ευρωπαϊκό νότο σε αναβρασμό με κοινά αιτήματα και την ίδια μεθοδολογία. Έγκειται πια τόσο πολύ σε μας, στην πρωτοβουλία οποιασδήποτε παρέας το επιδιώξει, που βγάζει μάτια.

Long live the king. Άσχετο

fasistas_me_maxairi.jpg

click στην εικόνα για μεγέθυνση κ' λεπτομέρεια

κοιτώντας αυτήν την προχτεσινή φωτογραφία από το πογκρόμ στην λαχαναγορά της οδού αθηνάς, συνειδητοποιώ πως με έχει επηρεάσει... από την πρώτη στιγμή που την είδα δεν με αφήνει να πάρω το βλέμμα μου από πάνω της...

μου έρχεται έντονα στο μυαλό ο R.Barthes όταν στην camera lucida (1981) μιλάει για τα αποτελέσματα που έχουν οι φωτογραφίες στον θεατή και εισάγει τις έννοιες του studium και του punctum μιας φωτογραφίας...

λέει πως το studium, προέρχεται μεν από την έννοια σπουδή αλλά δεν σημαίνει ακριβώς αυτό.. σημαίνει το γενικότερο ενδιαφέρον που προκαλούν οι φωτογραφίες στο να τις μελετήσεις, να προσέξεις τις λεπτομέρειες να πάρεις πληροφορίες για μια εποχή, ένα συμβάν, μια κατάσταση...

Þ στην περίπτωση μας το studium της φωτογραφίας είναι όλες οι πληροφορίες που μας δίνει, τον μελαμψό μετανάστη που τρέχει να ξεφύγει από κουκουλωμένους νεαρούς με φόρμες nike και αθλητικά παπούτσια, μέλη μάλλον κάποιας μεσαίας ή μικρομεσαίας οικονομικής τάξης, ο ένας, λευκός, τον τρέχει κρατώντας ένα λεπίδι και ο άλλος προσπαθεί με κλοτσιά να του κόψει το δρόμο. Το σκηνικό, αν είδες και το video, καταλαβαίνεις πως είναι στην πλακόστρωτη «πλατεία» στη λαχαναγορά της αθήνας...

από την άλλη το punctum προέρχεται από την έννοια του τονισμού (punctuation), «και αυτή τη φορά δεν είμαι εγώ που το ψάχνω... είναι αυτό το στοιχείο που αναδύεται από τη σκηνή, πετάγεται έξω σαν βέλος και με τρυπάει... σημάδι από αιχμηρό αντικείμενο» (R.Barthes 1981:26). Το punctum είναι κάτι που το έχουν οι φωτογραφίες που είναι τονισμένες, από αυτά τα ευαίσθητα σημάδια. Είναι αυτό που διαταράσσει το studium, «είναι κέντρισμα, σημείο, κόψιμο, μικρή τρύπα, και είναι επίσης το πέταγμα ενός ζαριού... αυτό το λάθος που με τρυπάει (αλλά ταυτόχρονα με μελανιάζει, μου είναι οδυνηρό)» (Barthes 1981:27).

Þ έχοντας στο μυαλό τα λόγια αυτά κοιτάω ξανά τη φωτογραφία. Εκ πρώτης όψης το punctum θα πρέπει να είναι το μαχαίρι που κρατάει στο χέρι του αυτός με την γκρι nike μπλούζα, ταιριάζει απόλυτα με την περιγραφή του σαν αιχμηρό, λεπτομέρεια που τρυπάει, για τα καλά! Ξανακοιτάω. Το μάτι μου τώρα αρχίζει να τρέχει περισσότερο στα πρόσωπα της φωτογραφίας. Ένα το «σκούρο» κάτω δεξιά, αυτό του μετανάστη με τα χρωματιστά καλοκαιρινά ρούχα και τις φαινομενικά άγαρμπες κινήσεις στο σώμα καθώς αποφεύγει την «μαύρη» κλοτσιά από τ’ αριστερά (που όμως από το video τελικά οι κινήσεις του αποδεικνύονται σχεδόν ακροβατικές καθώς στη συνέχεια φαίνεται ν’ αποφεύγει ακόμα δύο απανωτές κλοτσιές), το πρόσωπο με το ανοιχτό στόμα και το ζωγραφισμένο με αγωνία και φόβο... Ξανακοιτάω. Ούτε και αυτό είναι... τελικά το μάτι μου κολλάει στο πρόσωπο του νεαρού. Πρόσωπο λευκό, καθαρό, και με τα μάτια μαύρα, με έντονο το βλέμμα και προσηλωμένο στο στόχο, το «ξένο» σώμα στο οποίο θέλει να καρφώσει τη λεπίδα που τόσο αριστοτεχνικά κρατάει. Έχει και αυτό το πρόσωπο ανοιχτό το στόμα, αλλά δείχνει τα δόντια του, πίσω από τα σφιγμένα του χείλη.

Η φωτογραφία με στοιχειώνει. Είναι γιατί δεν έχεις συχνά την ευκαιρία να δεις τόσο «καθαρά» το πρόσωπο και τα μάτια ενός τέτοιου αηδιαστικού ρατσιστή τη στιγμή που το μίσος κορυφώνεται μέσα του, λίγο πριν πλήξει το σώμα-αιτία (στο άρρωστο μυαλό του) των προβλημάτων της κοινωνίας... Με τρυπάει, με μελανιάζει, νιώθω την επίθεση, βλέπω το μίσος στο πρόσωπό του. Σε ένα πρόσωπο με αρκετά «ελληνικά» χαρακτηριστικά. Πρόσωπο στο οποίο φυσιογνωμικά θα μπορούσες να αναγνωρίσεις τον «ελληνικό» σου εαυτό. Το μισώ! Μισώ κάθε έναν από εσάς που φωνάζοντας έθνος κραυγάζετε ελλάδα για να ντοπαριστείτε με φυλή και αίμα και να φύγετε τρέχοντας να πάρετε πίσω αίμα... Μου είναι οδυνηρή η ύπαρξή σας. Σε μισώ ρε αρχίδι, Εσένα και όλο σου το σινάφι που ξεχειλίζει αηδία. «Νέο» πρόσωπο της χρυσής αυγής, της ελλάδος παιδί, αηδιαστικέ ρατσιστή!

update: 15 μάη 2011

από εδώ: http://reportaging.blogspot.com/2011/05/blog-post_9217.html

"Η «Χρυσή Αυγή» σε ρόλο Κου Κλουξ Κλαν"

±

Δεν μπορώ να συγκεντρωθώ στο διάβασμά μου, πάει και τέλειωσε. Χθες έγραφα στο twitter ότι μου θυμίζω τον Χριστόδουλο (+) που διάβαζε στη χούντα και δεν έκανα πλάκα. Η πόλη μου βράζει. Ο ένας βράζει δίπλα στον άλλο, στο ζουμί του άλλου, ενώ -εσφαλμένα- πιστεύει ότι βράζει στο δικό του ζουμί. Είναι παρανοϊκό αν το καλοσκεφτείς. Ο κοινωνικός αυτοματισμός δουλεύει καλύτερα όσο πιο φιλελεύθερη είναι η νοοτροπία των ανθρώπων. Και η νοοτροπία των ανθρώπων εξαρτάται πολύ από τη νοοτροπία της οικονομίας στην οποία συμμετέχει. Ανταγωνισμός και αριστοποίηση. Με τους αγκώνες ο καθένας μας ανοίγει από τις εισαγωγικές εξετάσεις στα πανεπιστήμια το δρόμο του. Έχεις καθε δικαίωμα να σπρώξεις, έχεις υποχρέωση να σπρώξεις και να πετύχεις το δικό σου ιερό στόχο. Αν δε σε καταλάβουν, ακόμα καλύτερα. Θα μπορείς να υπερηφανεύεσαι για μια ηθίκη ορθή. Αν σε πάρουν χαμπάρι, δεν τρεχει τίποτα, κι άλλοι το κάνουν, έτσι είναι η ζωή, μια μάχη να βγεις μπροστά.

Μου έρχονται όλα αυτά στο μυαλό διαβάζοντας για την εισαγωγή σε ένα μεταπτυχιακό πρόγραμμα. Έχω αλλάξει από εκείνη την εποχή όμως. Δε θέλω να πάρω εγώ τη θέση αν υπάρχει καλύτερος, και όχι, δε θα κάνω ό,τι μπορώ για να μπω. Δε θα τηλεφωνήσω σε κανέναν, ποτέ δε θα το έκανα, βέβαια, αλλά τώρα νιώθω πολύ πιο σίγουρος ότι κάνω το σωστό. Γύρω μου βλέπω ανθρώπους χαμένους στις ιδέες τους. Είμαι Έλληνας, κάποιος σκέφτεται, και δικαιολογεί τη συμπεριφορά του. Γυρίζει με την αγέλη του στους δρόμους της πόλης μου και επιτίθεται. Πεινάει. Είναι ατάιστος μέρες, χρόνια, πολλά χρόνια πνευματικής δίαιτας.

Φταίει; Φταίει. Φταίει που δεν μπόρεσε να ξαναβρεί το δρόμο του, που δεν κατάλαβε ότι ο δρόμος που μας έδωσαν όταν ήμαστε μικροί ήταν μόνο μια σπρωξιά για να πάρουμε την πρώτη μας ανάσα. Αρκέστηκε στο θηλασμό. και τώρα που έβγαλε δόντια λυσσάει για κρέας. Θα ήταν διαφορετικές οι κρίσεις μου αν μεγάλωνε σε μια κοινωνία κλειστή, χωρίς τη δυνατότητα να αναζητήσει το δρόμο για την αλήθεια. Όχι την αλήθεια, αλλά μια μέθοδο για αυτήν. Έχει χαθεί. Τον λυπάμαι και ταυτόχρονα τον μισώ. Δεν τον μισώ για αυτό που είναι ο ίδιος. Εξάλλου, πάντα θα υπάρχουν κάποιοι να πάρουν αυτή τη θέση στην ιστορία. Περισσότερο τον μισώ γιατί με ωθεί στη βία. Μια άσχημη βία, ατομική, χυδαία, αντιδημουργική. Δεν είμαι κατά της βίας, γενικά. Σε αυτή οφείλουμε τις ψηλές οροσειρές και τα γλυστερά βράχια, το γουργουρητό του ηφαιστείου και τα αστέρια στον ουρανό. Στη βία υποκλινόμαστε για το οχτάωρο και το επίδομα θέρμανσης. Η βία έχει μια εγγενή γοητεία που εκπλήσσει όποιον τη δει επί τω έργω. Αλλά ακόμα και τα αποτελέσματά της αν αφουγκραστείς, σε γεμίζει το συναίσθημα της τελείωσης.

Αυτή η βία είναι στον αντίποδα των όσων βλέπω. Η βία τους είναι άσχημη, λερωμένη με μικρόψυχα κίνητρα. Οι γκριμάτσες τους, τα όπλα τους, όλα ξεχειλίζουν με μια εφήμερη χυδαιότητα. Ανόητα παιδιά στα χέρια πορνογράφων της ανθρώπινης αξιοπρέπειας. Αναλογίζομαι τους παππούδες τους. Κάποιου είναι εγγόνια αυτά τα παιδιά. Τι τους λένε, άραγε; Στις μανάδες τους, τι λένε; Όταν εγώ ασκώ βία στους δρόμους - ναι, δεν το αρνούμαι - μπορώ να συζητήσω μετά με όλους το σκεπτικό μου. Μπορούν να διαφωνήσουν, και κακά τα ψέματα οι περισσότεροι διαφωνούν, αλλά διαλέγομαι με αξιοπρέπεια. Αυτοί μπορούν να μιλήσουν για αυτή τη βία που επιλέγουν με τον πατέρα τους; Αμφιβάλλω. Θεωρώ πιο πιθανό να λένε ότι ήταν σε κάποια καφετέρια ή ότι συμμετείχαν κάπου για να φύγουν οι ξένοι. Έχουν - πιστεύω - επίγνωση της αηδίας που θα προκαλούσαν ακόμα και στην ίδια τους τη μάνα.

Έτσι, κρύβονται. Γι αυτο και δε θεωρώ την πράξη τους πολιτική. Όση βία κι αν αυτή ενέχει, δεν είναι αυτό που την κάνει πρόστυχη. Είναι η ψυχολογία του δοσιλογισμού που κρύβεται μέσα της. Η γνώση των δρώντων πως αυτή η πρακτική τους εξυψώνει μόνο στον κύκλο όπου οι ομοϊδεάτες τους θέτουν τα στρεβλά κριτήρια αξιολόγησης. Και ο δοσίλογος στην κατοχή έπαιζε στα γόνατα την κόρη του, αλλά ήξερε τη σαπίλα της ψυχής του. Το ίδιο κι αυτοί. Ντρέπονται. Γι αυτό και γω τους μισώ. Είναι τόσο αξιολύπητοι που μου γεννούν την αηδία της ύπαρξής τους. Είναι ξένοι στο σώμα της πόλης μου. Αυτοί είναι οι λαθρομετανάστες της ηθικής, που θαλασσοπνίγονται στα κύματα της προσωπικής τους ματαιοδοξίας, ονειρευόμενοι να φτάσουν σε μια ακτή που θα θέλουν αμεσως να εγκαταλείψουν. Τους σιχαίνομαι με όλες τις μορφές που μπορεί αυτό το συναίσθημα να εκδηλωθεί. Πολιτικά, ηθικά, αισθητικά, ακόμα και εθνικά σιχαίνομαι που είμαι Έλληνας. Αναγουλιάζω που μιλώ την ίδια γλώσσα με αυτούς. Αυτό με κάνει βίαιο.

Όσο έρχομαι σε επαφή με την ιστορία της ανθρώπινης γνώσης, τόσο πιο πολύ βίαιος αισθάνομαι. Στο αερόστατο που βρίσκομαι είναι τα σακιά με την άμμο. Θέλω να τους κόψω το σκοινί, να ελευθερωθώ απ' αυτούς. Η κοινωνία μου δεν το θέλει, άραγε; Είμαι σε συναισθηματικό παραλήρημα. Έρχεται στο μυαλό μου το δίστιχο των Pet Shop Boys : "I pour a drink, and watch the fight". Μόνο που ποτέ δεν είχα αυτό το fight στο νου μου.

Στο δρόμο που ο προπάππους μου ο Κώσταντινος είχε καφενείο μερικά τσογλάνια γεμίζουν το χρόνο των βραδινών δελτίων. Από που είστε, ρε; Ναι, σε σένα μιλάω! Εγώ την πόλη μου τη θέλω πολύχρωμη, να μυρίζει μπαχαρικά και ιδρώτα με παστουρμά, να ακούω τη μουσική των γλωσσών και να βλέπω τα σχιστά μάτια νηπίων. Θέλω να μπορούν να γονατίζουν προς τον Υμηττό (αλήθεια - ποιο είναι το παρατσούκλι του Υμηττού, Έλληνα μου, ξέρεις;) και να μαθαίνω από τη μυρωδιά του ψητού κρέατος δίπλα στο σπίτι μου ότι προχτές (9/5) ήταν η μέρα της εθνικής ανεξαρτησίας της Ρουμανίας. Θέλω τη μητρόπολη των αρχαίων χρόνων, που τόσο επιπόλαια έχεις γνωρίσει στα πενιχρά διαβάσματά σου, σήμερα. Εσένα δε θα σε χρειαστώ σε αυτή την πολή. Περισσεύεις με τη μικρότητά σου, πιάνεις πιο πολύ χώρο απ' όλους τους μετανάστες μαζί. Η μυρωδιά σου μου κόβει την όρεξη για ζωή. Και - άκουσες τα νέα; - θέλω να ζήσω, ρε!

Η αξία

Μόλις είδα έναν αλλοδαπό να κοιλιέται στα αίματα και
να του έχουν πεταχτεί τα έντερα έξω και όλα αυτά τρία
τετράγωνα από εκει που έπινα ένα ποτό με μία φίλη ,
και επίσης τρία τετράγωνα απο το λημέρι των ειδικών
δυνάμεων που φυλάνε τον τόπο και πληρώνονται για
να καταστέλουν οποιαδήποτε πράξη βίας...
Τους ρώτησα τι γίνεται με αυτό και μου είπαν οτι και
αυτοί όπου τους πούνε επεμβαίνουν..Τότε τους ζήτησα
τον υπεύθυνο του "κλιμακίου'' τους και αφού με
οδήγησαν σε αυτόν η απάντηση που πήρα ήταν ότι
το ξέρουν..
-Α τότε εντάξει ,μπορώ να πάω και εγώ ήσυχος για
ύπνο είπα και με καληνυχτήσανε ευγενικά.
Πάντα σου μιλάνε ευγενικά όταν δείχνουν άχρηστοι
αυτοί.
Μετά εδώ,στο σπίτι, μίλησα με τον αδερφό μου
που ζει στην Γερμανία και έπειτα από κάποια
κουβέντα όπου αναλύσαμε το οτι ο άνθρωπος
γενικά δεν κάνει κανένα καλό στον φορέα του
μου είπε οτι πριν μερικές μέρες φύσαγε πολύ
και είχε σπασει ένα κλαδί μεγάλο και κρεμότανε
από ένα δέντρο.Τότε πήρανε τηλέφωνο την
πυροσβεστική και μετά από 6 λεπτά έιχε
έρθει ένα "κλιμάκιο" για να κατεβάσει το κλαδί.
Το συμπέρασμα είναι οτι απο τόπο σε τόπο
η αξία της ζωής διαφέρει..
Και νομίζω πως στον τόπο που ζούμε έχει
φτηνύνει πολύ...