3ο Street Parade στη Λευκωσία

Άνω Μέρος

Τόση αγριάδα αυτός ο τόπος
Αλλά θυμό δεν ξέρει να κρατά.

Σφιχτή η παλαμιά απ' τη δουλειά,
Κορμοί ελιάς σκάφτουν την πέτρα,
Αντικριστά το λιάτικο του Ψηλορείτη,
Αντικριστά κι η Ανατολή
Και το χαμόγελο βαθύ
Όπως οι αυλακιές στο ξεραμένο δέρμα.

Απλότητα και αρχοντιά,
Ευθύτητα και λεβεντιά,
Βγάζουνε χνώτα αυστηρότητας...σκληράδας,
Αλλά δεν είναι τα έμβια σκληρά...
Σκληρός και άγριος ο τόπος
Κι η πέτρα που θέλει τη γροθιά,
Για να γενεί χαλίκι...αμμούδι...σπόρος, βλαστός και τρύγος.

Σε τόση αγριάδα
Το δάκρυ κυλά στα εσώτερα...
Δε φαίνεται
Μα ακούγεται...
Στις χορδές του ίδρωτα
Και τον ανήσυχο αχό της προσμονής

............

Ophelia/Εlektra

Παιδιά συγγνώμη άμα σοκάρω κανέναν ανεπανόρθωτα, αλλά έχω κολλήσει με τον ανατολικογερμανό θεατρικό συγγραφέα Heiner Müller τελευταία. Ειδικά με τη Μηχανή Άμλετ (Hamletmaschine) και ειδικότερα με τον μονόλογο της Οφήλιας-Ηλέκτρας, τον τελευταίο μονόλογο του έργου.

Αυτή η εκδοχή, με μουσική υπόκρουση των Einstürzenden Neubauten ήταν η πρώτη φορά που το άκουσα και το κατάλαβα, πριν 3 περίπου εβδομάδες, και είχα σοκαριστεί τόσο πολύ και ανατριχιάσει που για μισή ώρα δεν μπορούσα να μιλήσω και με μεγάλη δυσκολία με πήρε ο ύπνος μετά.

Ιδού το βίντεο:

http://www.youtube.com/watch?v=k2HvGgC5J9s

Και σας μετάφρασα όπως μπορούσα τον μονόλογο της Ηλέκτρας-Οφήλιας:

Εδώ σας μιλάει η Ηλέκτρα.

Μες απο Καρδιά του Σκότους. Υπο τον Ήλιο Βασανιστηρίου

Στις Μητροπολεις του Κόσμου. Εις το Όνομα των Θυμάτων.

Εκσφενδονίζω όλο το Σπέρμα που έχω συλλάβει. Μεταμορφώνω το Γάλα των Μαστών μου σε θανατηφόρο Δηλητήριο.

Πνίγω τον Κόσμο που γέννησα ανάμεσα στα Μπούτια μου. Τον θάβω μέσα στο Μουνί μου.

Κάτω η Χαρά της Καταπίεσης. Να ζήσει το Μίσος, η Αποστροφή, η Εξέγερση, ο Θάνατος.

Όταν διασχίσουν με Χασαπομάχαιρα το Υπνοδωμάτιό σας, θα γνωρίσετε την Αλήθεια.

Αλληλεγγύη στις απεργιακές κινητοποιήσεις στη Γαλλία

Οι κινητοποιήσεις στη Γαλλία ενάντια στη μεταρρύθμιση του συνταξιοδοτικού συστήματος κλιμακώνονται με τους φοιτητές και μαθητές να στηρίζουν έμπρακτα τους εργαζόμενους. Οι γενικές απεργίες των εργαζομένων με την βοήθεια των διαφόρων ριζοσπαστικών αυτόνομων συνδικάτων έχουν εξελιχθεί σε γενικευμένη αντίδραση ενάντια στην κυβέρνηση και τον καπιταλισμό δημιουργώντας σε πολλές περιπτώσεις εξεγερσιακές συνθήκες.

Στις πορείες σε πολλές πόλεις, τις καταλήψεις σε σχολεία και πανεπιστήμια, τους αποκλεισμούς δρόμων, σταθμούς τρένων και διυλιστηρίων και δεξαμενών καυσίμων και τις ανοιχτές γενικές συνελεύσεις η γαλλική αστυνομία απαντά με δολιοφθορές στις απεργίες, πλαστικές σφαίρες, εκατοντάδες συλλήψεις και καταστολή...

Αλληλεγγύη στους Γάλλους που είναι στους δρόμους

http://www.7septembre2010.fr/

http://www.liberation.fr/

http://athens.indymedia.org/front.php3?lang=el&article_id=1216009

http://athens.indymedia.org/front.php3?lang=el&article_id=1216210

Για την βροχή

Talks on video

Κυριακή σήμερα, ημέρα για βιντεούλια ;-)

Πέθανε στα 86 του ο Benoît Mandelbrot, ο μαθηματικός που εισήγαγε τον όρο fractal. Στο video μιλά για το έργο της ζωής του -μόλις τον Φεβρουάριο του 2010. Ξεκινά λέγοντας "συγγνώμη που θα καθίσω αλλά είμαι πολύ γέρος". Μια πιο προσωπική ανάρτηση εδώ. Δείτε εδώ την on-going έκθεση της Serpentine Gallery "Map marathon" (μια σπουδή πάνω στο mapping) που αφιερώθηκε στον Mandelbrot.

Σηκώθηκαν τα video από τις ομιλίες του tedxacademy της Αθήνας προ ολίγων εβδομάδων με τον τίτλο "what Greece needs NOW". Εδώ ο Γιώργος Πάντζαρης μιλά για τις ιδέες πίσω από το athensbook : τη φορητή συνδεσιμότητα, τα δημόσια δεδομένα, τη συλλογική ευφυία, την "ακραία" διαφάνεια (the bullshit: it's over), τη hyper-local geography και τα εργαλεία να κάνουμε καινούργια πράγματα. Δείτε και τις υπόλοιπες ενδιαφέρουσες ομιλίες (το ξέρω γιατί ήμουν): Αρίστος Δοξιάδης: προτείνει ένα paradigm shift στην παραγωγική οργάνωση της ελληνικής οικονομίας για να ξεφύγει η τελευταία από το τέλμα / Στέλιος Ράμφος: αποδομεί τη μεταφυσική της (νεο-)ελληνικής κουλτούρας / Πατέρας Αντώνιος Παπανικολάου: ένας παππάς μιλά για το τί (καλό) μπορείς να κάνεις αν τύχει να είσαι παππάς μιας εκκλησίας στον Κολωνό / Δημήτρης Τσουκαλάς: ένας κοινοτάρχης χωριού μιλά για το τί (καλό) μπορείς να κάνεις σε ένα χωριό αν είσαι κοινοτάρχης


Τέλος, ένα ντοκυμαντέρ (60') για τον ιστορικό, λαογράφο, γλωσσολόγο, εικαστικό καλλιτέχνη (έχει εικονογραφήσει αρκετά βιβλία του με σκίτσα και κολλάζ) και φωτογράφο Ηλία Πετρόπουλο aka tictac

#logo31

Ένα εξαιρετικά ενδιαφέρον case-study βρίσκεται εν εξελίξει στα ελληνόφωνα internetz.
Updates >> στο τέλος του άρθρου


Backstory:
Η ΟΝΝΕΔ παίρνει μια στρατηγική απόφαση επικοινωνιακού χαρακτήρα και συλλαμβάνει την ιδέα μιας viral καμπάνιας που προφανή της στόχο έχει να πλασάρει την παράταξη ώς σύγχρονη (web 2.0) και δημοκρατική (ανοιχτές διαδικασίες). Με σύνθημα "ας σχεδιάσουμε μαζί λοιπόν το επόμενο σύμβολο της δικής μας γενιάς" , δημιουργεί το logo.onned.gr που φιλοξενεί έναν ανοιχτό διαγωνισμό για την ανάδειξη του νέου της λογοτύπου. Ο νικητής σχεδιαστής θα κερδίσει και ένα macbook pro. Οι προτάσεις κατατίθονται και τίθονται προς ψήφιση από τις 11 έως τις 23 Οκτωβρίου. Οι διοργανωτές φροντίζουν να εγκαταστήσουν 2 επίπεδα ασφαλείας : α)το κοινό να ψηφίσει τα 3 επικρατέστερα και κατόπιν μια ομάδα ειδικών να επιλέξει από αυτά το νικητή και β)να ψηφίζει κανείς μόνο με log in / sign up.

Backlash:
Όλα βαινουν καλώς όταν ξεκινάνε οι αντιδράσεις. Πρώτα οι επαγγελματίες γραφίστες κάνουν το θέμα γνωστό καθώς θεωρούν το διαγωνισμό ως υπόδειγμα κακοσχεδίασης. Παραπονούνται και επιχειρηματολογούν προτάσσοντας (όχι για πρώτη φορά) σαν best-practice οδηγό τους όρους διεξαγωγής διαγωνισμών της icograda. Επικοινωνούν με την ΟΝΝΕΔ η οποία αναγκάζεται να απαντήσει ότι ο διαγωνισμός δεν είναι επαγγελματικός αλλά έχει ως ζητούμενο την ανοικτή συμμετοχικότητα και τουλάχιστον να αποσύρει (ελάχιστες από) τις προτάσεις που χρησιμοποιούν ήδη κατοχυρωμένα trademarks (δείτε εδώ από πού έχουν κλαπεί τα logos).
Ο ασκός του αιόλου όμως έχει ανοίξει. Πολύ σύντομα αρκετός κόσμος βρίσκεται να χαζεύει τις υποψήφιες προτάσεις και να σπάει πλάκα με τις χειρότερες. Δημοσιεύονται blog-posts, twits και άρθρα σε στήλες που σταχυολογούν και περιπαίζουν τις υποψηφιότητες (παράδειγμα) ενώ πολύ σύντομα δημιουργείται ρεύμα ψήφισης της χειρότερης, του διάσημου πια και εκτυφλωτικού #logo31 (εδώ η cached σελίδα) . Όλο το βράδυ ενθουσιασμένοι netizens εξαπολύουν σε κάθε μέσο (twiiter, facebook, blogs, fora) καμπάνια ψήφισής του και πολύ σύντομα ανέρχεται στην κορυφή καθώς εύλογα πολλοί είναι αυτοί που εμπνέονται από το φαινόμενο που ξεδιπλώνεται μπροστά τους (δες και #logo31 στο twitter). Παράλληλα γίνονται εκκλήσεις να μην γίνονται διπλοψηφίες και γενικώς τρολιές έτσι ώστε το αποτέλεσμα να μπορεί να σταθεί δίκαια και αδιαφιλονίκητα τηρώντας δηλαδή τους όρους του διαγωνισμού. Την επόμενη μέρα, το logo31 βρίσκεται μίλια μακριά από το δεύτερο και έτσι μια δεύτερη φάση του συλλογικού εγχειρήματος τίθεται σε εφαρμογή : Γίνεται ανοικτή ψηφοφορία για τα επόμενα 2 χειρότερα logos στα οποία θα εστιάσει η αντι-καμπάνια έτσι ώστε ,νομότυπα και πάλι, ΚΑΙ οι 3 θέσεις των νικητών να κλείσουν με τρισχειρότερες υποψηφιότητες εγκλωβίζοντας την επιτροπή. Εκλέγεται ο έγκυος πήγασος (95) και η δυσλεκτική ΟΝΔΝΕ (18). Την ίδια ώρα, δλδ στις 19:50..

[16/10, 19:50] ο official λογαριασμός της εκκλησίας της ελλάδος στο twitter (κι όμως, έγινε πραγματικότητα λίγες μέρες πριν) αρκούντως δυσεξήγητα δηλώνει πως "στηρίζει το #logo31" περιπλέκoντας και ενισχύοντας περισσότερο τα πράγματα και τη διασπορά τους!! Κανένα άλλο σημάδι τόσες μέρες δεν είχε δώσει ο λογαριασμός για να θεωρηθεί φάρσα. Υποθέτω πως έτσι αποδείχτηκε. Εκτός κι αν.. τί; Πολλά τα αναπάντητα ερωτήματα

[16/10, 20:25] Δραστικά μέτρα. Το #logo31 εξαφανίζεται από τις υποψηφιότητες. To permalink δείχνει τώρα "access denied". Α win-win match? Ή μήπως όχι; Θα το μάθουμε στις 23 του Οκτώβρη ή ίσως και ποτέ.




Reference:
Internet MEME: The term Internet meme (pronounced /ˈmiːm/, rhyming with "cream"[1]) is used to describe a concept that spreads swiftly via the Internet.[2] The term is a reference to the concept of memes, although this concept refers to a much broader category of cultural information.
Backlash: "A backlash is a popular negative reaction to something which has gained popularity, prominence, or influence. Although it can sometimes represent a categorical rejection of the idea, aesthetic, product, or fad in question, it is usually a reflection of a collective resentment of that thing's ubiquity in culture and media, rather than a denial of its existence."
Streisand effect: "The Streisand effect is a primarily online phenomenon in which an attempt to censor or remove a piece of information has the unintended consequence of causing the information to be publicized widely and to a greater extent than would have occurred if no censorship had been attempted'
Social marketing's boomerang effect: "In social marketing, the boomerang effect occurs as a result of attempted attitude change. If someone makes a strong attempt to change a prospect's attitude toward a subject, the prospect will counter with an equally strong response, even if, prior to the confrontation, the prospect held a weak attitude toward the subject"


Related posts:
- Η Ταραχώδης Ιστορία Του #logo31
- Από το Logo 31 στην Area 51
- Ο μύθος του logo31
- Ο γραφιστικός εφιάλτης για το σύμβολο μιας ολόκληρης γενιάς!
- Το πουλί της ζωής
- the weird case of project logo31


Updates:

[16/10, 21:30]: Βγαίνει στον αέρα ένα κείμενο συλλογής υπογραφών προς τη ΝΔ, ΟΝΝΕΔ που αναφέρει : "Η ΟΝΝΕΔ σε μία επίδειξη αυθαιρεσίας, αυταρχικότητας και κάκιστου crisis management απέσυρε από το διαδίκτυο το Logo 31, έργο της καλλιτέχνιδος, Μαρίας Θ. Κωνσταντινίδου. Με αυτή την κίνηση, η ΟΝΝΕΔ καταργεί την ελευθερία της έκφρασης και παραβιάζει τους όρους του διαγωνισμού. Ζητούμε ως ευαίσθητοι και δημοκρατικοί πολίτες την επαναφορά του Logo 31 στο διαδίκτυο και μάλιστα υπογραμμίζουμε την αλληλεγγύη μας με την καλλιτέχνιδα. Παρακαλείσθε όπως υπογράψετε υπέρ της επαναφοράς του Logo 31."

[17/10, κατά τις 11πμ]: Η οννέδ με tweet της δηλώνει πως "το #logo31 αποσύρθηκε μετά από παράκληση της Μαρίας". Επαναλαμβάνω: "παράκληση"

[17/10, ας πούμε το μεσημέρι]: a movie

[17/10, 17:45]: Σελίδα στο fb για το #logo31.

[17/10, 17:56]: Το #logo206 σαν αστραπή άξαφνα βγαίνει πρώτο με 204 ψήφους. Τώρα access denied κι αυτό..



[18/10, 15:00] Βγαίνει στον αέρα το project www.logo31.com (about)




[18/10, 19:37] Πρώτος ο "έγκυος πήγασος"!


[19/10, 01:39] Δεύτερη η δυσλεκτική ΟΝΔΝΕ..

[19/10, απόγευμα ας πούμε] Η λήξη του διαγωνισμού από 23/10 μεταφέρεται (σιωπηρά -χωρίς ανκοίνωση) στις 21/10

[20/10, 00:35]: Το πουλί παλεύει σθεναρά για την 3η θέση

[21/10, 14:14]: Η είδηση δημοσιεύεται στα 2 μεγάλα free press..

[21/10, 21:13]: Η ΟΝΝΕΔ ανακοινώνει : "Λόγω του μεγάλου ενδιαφέροντος και της κινηματικής συμμετοχής, η διαδικασία ψηφοφορίας παρατείνεται οριστικά και αμετάκλητα έως τις 31 Οκτωβρίου και ώρα 23.00. Παράλληλα κάνουμε γνωστό πως υποψηφιότητες οι οποίες αποτελούν αντιγραφές ή αποδειχθούν προϊόν spamming ή δεν φέρουν ξεκάθαρα τη λέξη ΟΝΝΕΔ, θα αποκλειστούν μετά τη λήξη της προθεσμίας. Οι 3 υποψηφιότητες που θα τεθούν υπό την αξιολόγηση της Κριτικής Επιτροπής, η σύνθεση της καθώς και ο χώρος παρουσίασης των αποτελεσμάτων θα ανακοινωθούν στην ιστοσελίδα του διαγωνισμού την 1η Νοεμβρίου 2010 και ώρα 1.00 μ.μ.". Παράταση χρόνου λόγω αδυναμίας και αναποφασιστικότητας ή λόγω κεκτημένης επικοινωνιακής αλλαζονείας; Πώς θα αντιδράσει η κοινότητα των internetz στη "φωτογραφική" για τα αγαπημένα της logos δήλωση της ΟΝΝΕΔ; Ποιος θα βγει μιντιακά ο νικητής στο τέλος; Τα stats: ο πήγασος (φωτογραφίζεται?) είναι σταθερά και με ασφάλεια πρώτος, το ΟΝΔΝΕ (φωτογραφίζεται) ίσα ίσα δεύτερο και ακολουθούν κατά πόδας άλλα 5 "normal" με το επόμενο πουλί στην 8η θέση. Να θυμήσουμε μέχρι στιγμής 2 logos έχουν βγει πρώτα και έχουν καθαιρεθεί.

* Μεγάλα hits προς ψήφιση (και "αφωτογράφητα") είναι ακόμα τα : 127 /142 / 188 / 14/ 27/

The Big Snit

by Richard Condie | 1985 | 9 min 54 s

Όνειρα σε άλλη γλώσσα

Μιας και "είμαστε" με το προηγούμενο ντοκυμαντέρ στην Κύπρο και συγκεκριμένα στην παλιά Λευκωσία, αυτό είναι ένα άλλο ντοκυμαντέρ για το Σχολείο της Φανερωμένης.
Ένα φοβερό κτίριο στο κέντρο της πόλης, παλιά παρθεναγωγείο - το πρώτο σχολείο για κορίτσια της Λευκωσίας - και τώρα ένα σχολείο πολύχρωμο, πολυπολιτισμικό.

Μια όμορφη ταινία.. της Λουκίας Ρικάκη παίζεται αυτές τις μέρες, για όποιον ενδιαφέρεται, στην Αθήνα:
ΑΠΟ 14 ΩΣ 21 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ ΣΤΟ ΙΔΡΥΜΑ ΜΙΧΑΛΗ ΚΑΚΟΓΙΑΝΝΗ Πειραιώς 206, Ταύρος, Αθήνα 210-3418550

Ακολουθούν το τρέυλερ και ένα βίντεο με περισσότερες σκηνές από την ταινία:


Dreams in another language film by Lucia Rikaki trailer from lucia rikaki on Vimeo.




Breath of air film start from lucia rikaki on Vimeo.

http://dreamsinanotherlanguage.blogspot.com

http://breathofairfilm.blogspot.com

Artistic Endeavour - A look into Nicosia's DIY Youth Art Culture - Side A

Χαιρετίσματα από την μαρτυρικήν μας νήσον! Χρόνια και ζαμάνια.

Αυτό είναι ένα 20λεπτο ντοκυμαντέρ που έκανα με φίλους για την πάρτην μας, μεταξύ δουλειών που πληρώνουν. Το φιλμάκι είναι μια παρουσιάση indie καλιτεχνών και παραγωγών από διάφορες εκκολαπτόμενες σκηνές/σχολές στην Κύπρο. Οι καλιτέχνες που παρουσιάζονται ζουν και δρουν στη Λευκωσία και μας μιλούν για διάφορες δραστηριότητες τους, τι μέσα χρησιμοποιούν για να τις υλοποιήσουν και τις δυσκολίες που βρίσκουν. Στον τίτλο έβαλα το Side A γιατί θεωρώ πως αδικήσαμε πολλούς ντόπιους καλιτέχνες που δεν δείξαμε, λόγω χρόνου, οπότε οργανωνόμαστε για τη δεύτερη πλευρά της ταινίας σιγά σιγά. Οι άρτιστς την θέλουν τη συνέχεια, τώρα θα δούμε αν την θέλει και το κοινό :)

Αγγλικοί υπότιτλοι μεστη βδομάδα, υπόσχομαι. Μέχρι τότε, οτι καταλαβαίνετε! Enjoy!

Βουνοριλά

Το πρωί του σαββάτου γύρω στα 30 άτομα μπήκαμε σε ένα πουλ-μαν που μας οδήγησε σε μια εγκαταλελημένη κατασκήνωση κάπου στην Ευβοια, με εφόδια μια γεννήτρια πολλά μουσικά όργανα, ενισχυτές, χαλιά κλπ κλπ στήθηκε ένα πολύ ιδιαίτερο μουσικό φεστιβάλ και για του λόγου το αληθές............

παιδια-της-ελλάδος-παιδια-που-με-βια-τραγουδάτε-indie-στα-βουνά

του Bosko (που τα λέει και καλύτερα)

(ή αλλιώς: τι όμορφα που μπορούμε να τα περνάμε)




www.orila.net

Η πτώση του υπαρκτού (νεο)φιλελευθερισμού

Αναδημοσίευση από techie-chan :


Πριν δύο χρόνια, και η τελευταία μαζορέτα του φιλελευθερισμού καταλάβαινε πως το πάρτυ τελείωσε και άρχισε να κατευθύνεται προς τα αποδυτήρια ντροπιασμένη, με τα πον-πον να σέρνονται στη λάσπη. Τραπεζίτες έσκυβαν το κεφάλι ζητώντας συγνώμη από το κοινό και η μεγαλύτερη προσβόλα όλων, μία κευνσιανή οικονομολόγος -η κ.Κρούγκμαν- πήρε το Νόμπελ Οικονομίας.
Σήμερα, και σχεδόν τρία χρόνια μέσα στην κρίση, οι τραπεζίτες ελέγχουν ξανά το παιχνίδι ολοκληρωτικά, ο νεοφιλελευθερισμός κηρύττει πως η μόνη οδός της σωτηρίας των ψυχών είναι ακόμα περισσότερος μονεταρισμός, φτώχεια και αντιθέσεις, και «η κα Κρούγκμαν» συνεχίζει να θεωρείται κάτι λίγο περισσότερο από τον τρελό του χωριού. Πώς στο διάολο φτάσαμε ως εδώ;

Ο σοσιαλισμός των πλουσίων

Παρά τη νεοφιλελεύθερη μάντρα, όλες οι κυβερνήσεις ήξεραν πως στις περιόδους ύφεσης το κράτος πρέπει να βοηθά την οικονομία να ορθοποδήσει. Ας το θεωρήσουμε ως το καντηλάκι του κεϋνσιανισμού, που άναβε ακόμα και στα πιο σκοτεινά χρόνια. Ένας μικρός πόλεμος από εδώ, μερικές επιδοτήσεις, λίγα βιοκαύσιμα παραπέρα, σημασία έχει να ρίξεις χρήμα στην αγορά, μαζί με ένα γενναίο πασπάλισμα χαμηλότοκων δανείων.
Δεν είναι παράλογο πως κι αυτή τη φορά οι κυβερνήσεις αποφάσισαν να απαντήσουν με τα ίδια «κεϋνσιανά» όπλα. Το μόνο που έλειπε από τη συνταγή ήταν τα νέα δάνεια, καθώς η κρίση ξεκίνησε από τον υπερβολικό και αλόγιστο δανεισμό των τραπεζών. Τι συνέβη και δεν έδεσε το γλυκό; Ο ημι-κεϋνσιανισμός που ακολουθήθηκε δεν ήταν απαραίτητα η σωστή απάντηση στην κρίση και, σαν να μην έφτανε αυτό, η οικονομική ελίτ τον έκοψε και έραψε στα μέτρα της, καθιστώντας τον μια ακόμα λέξη κενή περιεχομένου (σαν τον σοσιαλισμό). Ας δούμε δυο-τρία βασικά προβλήματα.
α) Τα περισσότερα χρήματα του κράτους κατευθύνθηκαν προς τις τράπεζες και σε μικρότερο βαθμό τις μεγάλες επιχειρήσεις. Οι χρεοκοπημένες τράπεζες, με διαδικασίες που θα έκαναν τους συντηρητικούς καπιταλιστές να κοκκινίσουν από οργή, κάλυψαν με αυτά τα χρήματα τις παλιές τους αμαρτίες. Έτσι, η οικονομική ενίσχυση των κυβερνήσεων εξαφανίστηκε σε διάφορους σκελετούς του παρελθόντος που η κρίση έβγαλε στην επιφάνεια. Ημιπαράνομες δραστηριότητες, δάνεια χωρίς αντικείμενο, στοιχήματα κόκκινο-μαύρο με τα CDS — δεν υπήρχε δραστηριότητα που να μην κάλυψε το κράτος χωρίς περαιτέρω ερωτήσεις, υπέρ των πλούσιων τραπεζιτών. Μεταξύ Δευτέρας και Τετάρτης, μεταξύ δηλαδή της χρεοκοπίας Lehman και AIG, η κυβέρνηση των ΗΠΑ πλήρωσε 120 δισ. σε στοιχήματα οι αποδέκτες των οποίων δεν έγιναν ποτέ γνωστοί.

β) Τα διάφορα πολύ μικρότερα ποσά που δόθηκαν για την αναθέρμανση της ζήτησης σπαταλήθηκαν σε λιγότερο ή περισσότερο επιτυχή μέτρα. Πρόσκαιρη μείωση του ΦΠΑ, απόσυρση καταναλωτικών αγαθών (αυτοκινήτων, κλιματιστικών κλπ.) και άλλες μορφές επιδοτήσεων. Κι αν η Γερμανία με τις τεράστιες αυτοκινητοβιομηχανίες είχε κέρδος από την απόσυρση, στην Αγγλία και την Ελλάδα οι επιδοτήσεις απλώς συνέβαλαν στην αύξηση του εμπορικού ελλείμματος, διότι τα αγαθά που αγοράζονταν κατέληγαν να ωφελούν τις εξαγωγικές οικονομίες που τα παρήγαγαν. Βλέπετε, οι πολιτικές του Κέυνς εφαρμόστηκαν σ’ ένα σχετικά κλειστό περιβάλλον εθνικής αυτάρκειας και η αύξηση της ζήτησης οδηγούσε σε οφέλη μέσα στην ίδια την οικονομία. Αλλά όχι τόσο, και όχι πια.
γ) Τρία χρόνια μέσα στην κρίση, οι τράπεζες συνεχίζουν να είναι ανεξέλεγκτες, οι πλούσιοι συνεχίζουν να μη φορολογούνται και το κερδοσκοπικό χρήμα συνεχίζει να δημιουργεί φούσκες σε διάφορες κατηγορίες αγαθών που εναλλάσσονται κατά βούληση (μπαμπάκι, σιτηρά, κακάο, πετρέλαιο κλπ.).
Έτσι η οικονομία συνεχίζει να βυθίζεται. Το μεγαλύτερο όμως ανέκδοτο είναι πως οι τραπεζίτες και η οικονομική ελίτ που τους περιτριγυρίζει κατηγόρησαν τις κυβερνήσεις «επί κευνσιανισμώ», απαιτώντας να σταματήσει γρήγορα αυτή η «σπάταλη αίρεση» της αύξησης των κρατικών δαπανών. Όχι δίνοντας πίσω τα χρήματα που πήραν οι ίδιοι με επιδοτήσεις, φοροαπαλλαγές και ξεδιάντροπες μεταφορές χρημάτων, αλλά περικόπτοντας τις κοινωνικές δαπάνες. Τέλος καλό, όλα καλά για το οικονομικό και πολιτικό κατεστημένο;

Δέν ξεχνώ

Μπααα! Οι δυτικές οικονομίες τα τελευταία 35 χρόνια ζούνε υπό το καθεστώς μιας σχεδόν μηδενικής ανάπτυξης την οποία φτιασιδώνουν όπως μπορούν, καίγοντας το λίπος της χρυσής μεταπολεμικής τριακονταετίας. Από τη μια ο δανεισμός (που προσφέρει σήμερα τα φρούτα της μελλοντικής σου εργασίας), από την άλλη τα στατιστικά τρυκ και η κατασκευή της πραγματικότητας, από την τρίτη η μεταφορά της παραγωγής σε χώρες με φτηνό εργατικό δυναμικό που μόλις εισέρχονται στην καπιταλιστική διαδικασία. Παλιά δοκιμασμένα κόλπα.

Ξέρετε για παράδειγμα πως εάν μετρήσουμε τον πληθωρισμό στις ΗΠΑ με τον τρόπο που τον μετρούσαν μέχρι τη διακυβέρνηση Κλίντον, το ΑΕΠ της χώρας βρίσκεται βαλτωμένο σε μια κινούμενη άμμο απο-ανάπτυξης από το 1990 και μετά και μάλιστα παρά την αύξηση του δανεισμού και τις φούσκες που αυτή δημιούργησε? Πού βρίσκεται λοιπόν η υπεροχή της ανάπτυξης του αμερικάνικου μοντέλου σε σχέση με το ευρωπαϊκό που τόσο μας διαφημίζουν τα λόμπι των γραφειοκρατών στις Βρυξέλλες?

Εδώ και τρία χρόνια, αυτό το μοντέλο μας τελείωσε. Όσο λοιπόν και να χτυπιούνται οι ελίτ που κυβερνούν, το μόνο που κάνουν είναι να μοιράζουν υπέρ τους μια κακοδιαχειριζόμενη μειούμενη πίτα. Κι αυτό έχει τα πολιτικά του όρια. Το θατσερικο/ρηγκανικό νέο παράδειγμα των τελών του ’70, που μετασχηματίστηκε σε νέα σοσιαλδημοκρατία τη δεκαετία του ’90 στην υπόλοιπη Ευρώπη, έχει πεθάνει οριστικά και αμετάκλητα. Τα πραγματικά ή φαντασιακά μεσαία στρώματα στα οποία βασίστηκε έχουν χάσει τις ελπίδες τους πως θα είναι οι κερδισμένοι της μοιρασιάς. Το καλύτερο που τους υπόσχονται είναι μια χαμηλότοκη πτώση του βιοτικού τους επιπέδου τύπου Ιαπωνίας, και μάλιστα όχι για όλους. Ας μην το ξεχνάμε.

Ο υπαρκτός (νεο)φιλελευθερισμός

Γιατί δεν βιώνουμε αυτή την κατάρρευση με τη σιγουριά που βιώσαμε την πτώση του «υπαρκτού σοσιαλισμού»;
Ο πρώτος λόγος έχει να κάνει με το ότι ζούμε μέσα της, και μάλιστα στα πρώτα στάδια. Τα οικονομικά και εσωτερικά πολιτικά αδιέξοδα της ΕΣΣΔ δεν ήταν εμφανή το ’80, παρά σε μικρές ομάδες. Τα ΜΜΕ και ο έλεγχος της πληροφορίας οδηγούσαν τους πολίτες σε λάθος συμπεράσματα και τα «Greek Statistics» έκαναν τη δουλειά τους. Εάν δεν έπιαναν όλα αυτά, λίγη βία δεν έβλαψε ποτέ κανέναν.
Ταυτόχρονα, οι άνθρωποι έχουν την τάση να λειτουργούν με αυτά που γνωρίζουν και να κρατιούνται από εκεί, μέχρι την τελευταία στιγμή. Σήμερα φαίνονται αστείες οι συζητήσεις της ηγεσίας της Ανατολικής Γερμανίας για το εάν θα ανοίξουν μερικώς τα σύνορα, τη στιγμή που η γειτονική Ουγγαρία το είχε ήδη πράξει πανηγυρικά. Κάπως έτσι, αστεία, θα μας φαίνεται σε μερικά χρόνια και η συζήτηση για την ανάπτυξη που θα προσφέρει το καζίνο στο Ελληνικό ή η πώληση του ΟΣΕ ή το πολιτικό στήριγμα που θα προσφέρει η περαίωση στην κυβέρνηση.
Ο δεύτερος λόγος που δεν αντιλαμβανόμαστε τη δυσωδία του νεκρού παλιού Παραδείγματος είναι ότι πουθενά στον κόσμο δεν βλέπουμε να λειτουργεί ακόμα ένα νέο Παράδειγμα για να αναδείξει την αντίθεση. Ο Ρούσβελτ και ολόκληρος ο δυτικός κόσμος έβλεπαν με δέος την ανάπτυξη της σοβιετικής Ρωσίας και της ναζιστικής Γερμανίας τη δεκαετία του 1930. Το μοντέλο τής –από το κράτος– διευθυνόμενης οικονομίας (σε διάφορες παραλλαγές) ήταν τόσο επιτυχημένο εκείνα τα χρόνια, που το ακολούθησαν τόσο η Δύση όσο και ο Τρίτος Κόσμος μετά το 1945 στον αγώνα της αποαποικιοποιήσης.
Αντίστοιχα, η ανατολική Ευρώπη της δεκαετίας του ’80 έβλεπε πλούτο και ευμάρεια στη Δυτική. Η διαφορά του βιοτικού επιπέδου στις δύο Γερμανίες ήταν αρκετά εμφανής για να χρειάζεται ένα τοίχος να κρατήσει τους μεν από τους δε. Αυτή η αντίθεση, ανάγκασε το κατεστημένο του παλιού Παραδείγματος να υποχωρήσει γρήγορα.
Άρα, το τέλος του υπαρκτού (νεο)φιλελευθερισμού είναι δεδομένο κι έχει ήδη έρθει. Αυτό που δεν γνωρίζουμε είναι το πότε θα σταματήσει να μας βασανίζει, όπως και τι μορφή θα έχει το νέο Παράδειγμα. Μπορεί να είναι πιο αριστερό ή πιο δεξιό, πιο κοινωνικά δίκαιο ή πιο άδικο, να βασίζεται στην αυτοοργάνωση ή τον αυταρχισμό. Πάντως, σε αντίθεση με τους εναπομείναντες μαρξίζοντες οπαδούς του ιστορικού ντετερμινισμού, μπορώ να σας πω με σιγουριά πως δεν θα έρθει από μόνο του. Χρειάζονται πειράματα, λάθη, νεωτερισμοί και παλινδρομήσεις και άδικα χτυπήματα κάτω από τη μέση της «παλιάς διαφθοράς». Οι πιο χορτάτοι πιγκουίνοι θα περιμένουν να δουν πρώτα που θα κάτσει η μπίλια, την ίδια στιγμή που οι πιο απελπισμένοι πιγκουίνοι θα δοκιμάζουν τα νερά με οποιονδήποτε μπορεί να τους υποσχεθεί κάτι καλύτερο. Υπ’ αυτή την άποψη, η κυβέρνηση ΓΑΠ φροντίζει όσο μπορεί να μας εξασφαλίσει ένα εισιτήριο στο γκρουπ των απελπισμένων.
Μέχρι τότε, κρατηθείτε γερά και καλό κουράγιο!

Αυγή, Ενθέματα 3 Οκτώβρη 2010