Ε.Π.Σ τι κάνεις?

Βιώνω καθημερινά την δυσαρέσκεια καταναλωτών που δεν μπορούν
λόγω απεργίας των μέσων μεταφοράς να φτάσουν στον προορισμό τους..
Στα εμπορικά μαγαζιά δηλαδή.
Βλέπουμε λοιπόν μία αρχή σε αυτό που πρέπει να γίνει και αντί να
συνταχθούμε ώστε να πάρει όγκο,άρα και δύναμη,δυσανασχετούμε
και εναντιωνόμαστε.
Είναι μία τακτική μαζοχιστική πιστεύω που κάποια στιγμή ο καθένας που
την ακολουθεί θα το μετανιώσει.
ΠΡΕΠΕΙ λοιπόν όλοι ,μα όλοι,να αρχίσουμε να πιστεύουμε πως αν δεν
θυσιάσουμε κάποια δεδομένα πράγματα της καθημερινότητάς μας, δεν
πρόκειται να διασφαλίσουμε ένα υγιές μέλλον.
Όποιος νιώθει πως δεν μπορεί να συμμετέχει σε μία διαμαρτυρία
η οποία λαμβάνει μέρος στον δημόσιο χώρο,μπορεί απλά να
γίνει μέρος της με πιο απλούς τρόπους στην καθημερινότητά του.
Κάτι από τα προϊόντα που πιθανώς άσκοπα αγοράζει,κάτι από
τα πλαστά νέα που πιθανώς παρακολουθεί άμα αρχίσει να
περιορίζει θα έχει άμεσα μία ενεργό συμμετοχή ,έτσι απλά, από τον
χώρο που κατοικεί και μόνο..
Όλο ακούω και διαβάζω πως το παράδειγμα της Αργεντινής δεν
είναι τίποτα μπροστά σε αυτό που έπεται για την χώρα μας.
Η κάλυψη που έγινε στην κρίση της Αργεντινής από τα μέσα
ενημέρωσης τότε είναι ένα επιφανές παράδειγμα για το πως
λειτουργούν σε οποιαδήποτε χώρα γιατί το φαινόμενο είναι
παγκόσμιο,αφού τα συμφέροντα των μέσων αυτών είναι
και θα συνεχίσουν να είναι πολυεθνικά.
Η ενημέρωση βρίσκεται σε κρίση πολύ καιρό πριν την οικονομική
κρίση και ο κόσμος έχει συνηθίσει πλέον,με αποτέλεσμα να
μην το καταλαβαίνει αφού φαινομενικά δεν αλλάζει η πολιτική τους.
Ας βγούμε στους δρόμους τουλάχιστον για να συζητήσουμε μεταξύ μας.
Να γνωριστούμε,να ενημερωθούμε ο ένας από τον άλλον,να γίνουμε
φίλοι επιτέλους.Πρέπει να καταλάβουμε πως είμαστε όμοιοι,
τουλάχιστον στην κοροϊδία που βιώνουμε καθημερινά.
Οι καιρικές συνθήκες στην χώρα μας πάντως φαίνεται πως
συντάσονται στην προσπάθεια αυτή...

Ολογραφικό σύμπαν. Μέρος Α'

Υπάρχει αντικειμενική Πραγματικότητα ή το σύμπαν είναι ένα φάντασμα? 

(μην γελάτε από τώρα, δώστε μου λίγο χρόνο)

Κβαντική μη-τοπικότητα.

     To 1982 o Alain Aspect και η ομάδα του στο πανεπιστήμιο του Παρισιού διεξήγαν ένα πείραμα που μπορεί να αποδειχτεί ως ένα απο τα πιο σημαντικά του 20ου αιώνα. O Alain προσπαθούσε να αποδείξει ένα παράδοξο κβαντικό φαινόμενο γνωστό και ως quantum entanglement το οποίο και πρώτα διατυπώθηκε απο τους Einstein, Podolsky και Rosen. Με την επιτυχία του πειράματος ο Aspect απέδειξε για πρώτη φορά την κβαντική μη-τοπικότητα (Quantum Non-Lοcality) και κατέριψε την θεωρία του τοπικού ρεαλισμου (Local Realism) που θεωρεί πως τα φαινόμενα διαχωρίζονται απο τον χώρο και τον χρόνο και πως καμία πληροφορία (επιρροή) δεν μπορεί να ταξιδέψει γρηγορότερα απο τη ταχύτητα του φωτός.  

     Η ουσιαστική διαφορά των 2 θεωριών είναι πως ο μεν τοπικός ρεαλισμός απαιτεί 2 χωροχρονικά διαχωρισμένα συστήματα να μην ανταλλάσσουν μεταξύ τους πληροφορία (δηλαδή το ένα σύστημα να μην νιώθει την παρουσία του άλλου ούτε να επηρεάζεται από όποιες αλλαγές συμβαίνουν στο δεύτερο), ενω η Non-Locality (η αλλιώς Bell's inequality) καταρρίπτει αυτή την θεώρηση και προτείνει πως σε κβαντικό επίπεδο υπάρχει και εκδηλώνεται μια ολιστική διασύνδεση όλων ανεξαιρέτως των φυσικών συστημάτων ανεξάρτητα απο την σχετική τους απόσταση και τον βαθμό διαχωρισμού των.  

Αυτό ακριβώς κατάφερε να κάνει ο Aspect στο πείραμά του αποδεικνύοντας πως υποατομικά σωματίδια μπορούν να επικοινωνούν μεταξύ τους ανεξάρτητα της απόστασης που τα χωρίζει είτε αυτή είναι 1m είτε ένα 1Km είτε όπως θα δούμε στα 2 άκρα του σύμπαντος. 

   Για να είμαστε όμως ακριβείς δεν απέδειξε πως υπάρχει πληροφορία ή οποία ταξιδεύει ταχύτερα απο το φως, αλλά πως σε ένα βαθύτερο επίπεδο πραγματικότητας, η ταχύτητα του φωτός ως ένα φυσικό περιοριστικό φράγμα στερείται σημασίας εφόσον τα φαινόμενα ακαριαία συνδέονται ανεξάρτητα της απόστασης.

     Nonlocality or nonseparability is asking us to revise completely our ideas about objects, to remove a pervasive projection we have upon nature. We can no longer consider objects as independently existing entities that can be localized in well-defined regions of spacetime. They are interconnected in ways not even conceivable using ideas from classical physics, which is largely a refinement and extrapolation from our normal macroscopic sense of functioning. 

(Mansfield, 1995, p.122).

 Η θεωρία μας καλεί να δεχτούμε πως αντικείμενα τα οποία κάποτε ήρθαν σε αλληλεπίδραση  αποτελούν κατά μια έννοια ένα ενιαίο σύστημα το οποίο αντιδρά από κοινού στα ερεθίσματα. Αν   όμως αναλογιστούμε πως το σύμπαν δημιουργήθηκε από μια λάμψη φωτός γνωστό και ως Big Bang τότε αναπόφευκτα οδηγούμαστε σε μια βαθύτατη κοσμολογική ολότητα, καθώς εφόσον τα σωματίδια διατηρούν αυτή τους την σύνδεση μέ όσα σωματίδια έχουν έρθει σε επαφή, τότε οποιοδήποτε σωματίδιο σε οποιοδήποτε γαλαξία αντιλαμβάνεται την ύπαρξη όλων των υπόλοιπων σωματιδίων  του σύμπαντος (Gribbin, 1984).

    Τα αποτελέσματα του Aspect παρόλο που δεν έχουν γίνει ευρέως γνωστά στο κοινό έχουν προκαλέσει αλυσιδωτές αντιδράσεις στον επιστημονικό χώρο και έχουν από τότε επιβεβαιωθεί πολλές φορές με διαφορετικά πειράματα. Κοινώς οι ανα τον cosmos φυσικοί have gone completely Bananas προσπαθώντας να εξηγήσουν την βαθύτερη σημασία των ευρημάτων σε ένα σύμπαν που μάλλον δεν έχει την υφή που πιστεύαμε έως τώρα, καθώς η χωροχρονική μας θεώρηση πρέπει να αναθεωρηθεί.  Ένας από αυτούς τους φυσικούς είναι ο David Bohm, ο οποίος και υποστηρίζει πως η αντικειμενική  πραγματικότητα δεν υπάρχει και πως το σύμπαν στην καρδία του είναι ένα φάντασμα, ένα γιγαντιαίο και εξαιρετικά λεπτομερές ολόγραμμα.

Το ολόγραμμα. 

   Για να καταλάβουμε καλύτερα την ιδέα του Bohm είναι ουσιώδες να μιλήσουμε για την ίδια την φύση του ολογράμματος. Καθώς είναι ένα αρκετά πολύπλοκο θέμα θα δούμε κάποιες συγκεκριμένες  ιδιότητες που μας ενδιαφέρουν στο επόμενο μέρος καθώς και εξετάσουμε την θεωρία των David Bohm και Karl Pribram περί ολογραφικότητας του ανθρώπινου εγκέφαλου.

"Όχι στο μνημόνιο"

Εχω βαρεθεί λίγο να βλέπω όλο αυτό το αντι-μνημονιακό πράγμα -και αυτή τη στιγμή αναφέρομαι σε αυτούς που είναι απ΄την απεδώ πλευρά, όχι σε αυτούς που είναι από την απεκεί, διότι με αυτούς, με τους άλλους, προφανώς δεν υπάρχει συζήτηση. Αναφέρομαι στους απο δω. Είχα και μια τέτοια συζήτηση, τέτοια που ήταν μετά το 7ο ουίσκι χθες το βράδυ.. Κοιτάξτε:
Όλο αυτό το αντι-μνημονιακό πράγμα θα πρεπε να σας βάλει λίγο σε σκέψεις ότι οποιαδήποτε διατύπωση έχει τη δυνατότητα να εκφράσει εξίσου την Αλ. Παπαρήγα και τον Αντ. Σαμαρά πρέπει να είναι κενό γράμμα. Κάτι πάει στραβά.
Αυτό το οποίο είναι απαραίτητο να γίνει αντιληπτό είναι ότι οτιδήποτε συνθηματοποιείται με αυτόν τον τρόπο πάρα πολύ γρήγορα γίνεται αναποτελεσματικό. Δεν είναι ακριβώς αλήθεια εκείνη η παλιά παραδοχή που λέει ότι όλα πρέπει να γίνουν σύνθημα. Δεν πρέπει.

Κάποια στιγμή πρέπει να υπάρξει η συνειδητοποίηση ότι δεν κάνετε κριτική στο μνημόνιο, δεν κάνουμε κριτική στο μνημόνιο. Κάνουμε κριτική στη φιλελεύθερη δημοκρατία. Κάνουμε κριτική στο πολίτευμα, στον τρόπο διακυβέρνησης, στον τρόπο οργάνωσης της ζωής.
Το να εξοβελίζετε την κριτική σας σε μία επανάληψη του πόσο άδικο είναι το μνημόνιο, ουσιαστικά παραδίδει τα όπλα. Διότι ο πόλεμος είναι να σας πείσουν ότι αυτή εδώ η οργάνωση που υπάρχει, αυτός εδώ ο τρόπος ζωής, έστω και αν δεν είναι τέλειος, είναι ο καλύτερος δυνατός. Κι αυτό εν πολλοίς το έχουν πετύχει.
Την "ιερότητα" της "δημοκρατίας" δεν την αμφισβητείτε. Λέτε "αυτό δεν είναι δημοκρατία". Τί είναι δημοκρατία λοιπόν; Πείτε μας, τί είναι δημοκρατία! Αν δεν μπορείτε να το πείτε αυτό, αν δεν μπορούν να βρεθούν καινούργιες διατυπώσεις για το "κοινό", το πιο καλό από όλα που χετε να κάνετε είναι να τα βροντήξετε και να φύγετε!

>> Απόσπασμα από την εκπομπή του Αυγουστίνου Ζενάκου "Τεχνηέντως" στο radiobubble (26:05 - 28:13)

Ελληνική Κουκουλοκρατοκρατία

Με τη δολοφονία Γρηγορόπουλου το 2008 μπήκαμε στη νέα περίοδο της μετα-μεταπολίτευσης. Οι εξεγερσιακές ημέρες πριν δύο χρόνια εξέπληξαν όχι μόνο το κίνημα αλλά και κομμάτια της κοινωνίας που μέχρι τότε αρκούνταν σε μια επιφανειακή ανάγνωση των συγκρούσεων στους δρόμους. Δε θα ασχοληθώ με τον τρόπο που το κίνημα επηρεάστηκε, με το πώς άλλαξε στο εσωτερικό του και πώς μούδιασε την 5η Μάη με τον θάνατο των τριών τραπεζικών υπαλλήλων. Ούτε με ενδιαφέρει τώρα το μεγάλο κομμάτι της κοινωνίας του καναπέ, από τον οποίον μερικοί σηκώθηκαν ενώ μερικοί βούλιαξαν περισσότερο. Τη σημαντικότερη αλλαγή πλεύσης την έδειξε η ελληνική αστυνομία, που πρόλαβε μέσα σε ένα διάστημα δύο ετών να εγκολπώσει την εμπειρία των γεγονότων και να δείξει μια εκπληκτική προσαρμογή στα νέα δεδομένα. Τέτοια ευελιξία θα ζήλευαν πολλές άλλες δημόσιες υπηρεσίες, ακόμα και εταιρίες ιδιωτικών συμφερόντων, που -ως γνωστόν- ταχύτερα υιοθετούν την καινοτομία. Η βαριά ήττα της το Δεκέμβρη του 2008 ήταν και πολιτική (δηλαδή ουσίας) και γοήτρου. Η ουσιαστική ήττα αντιμετωπίστηκε πολιτικά με την τοποθέτηση στελεχών τύπου Χρυσοχοΐδη, όμως έμενε να ορθοποδήσει το πληγωμένο "εγώ" των σωμάτων ασφαλείας. Το πρώτο δείγμα ανάνηψης δόθηκε αμέσως μετά την επίθεση σε καταστήματα της οδού Σκουφά, με τη δημιουργία των σωμάτων δίας/δέλτα. Στην αρχή αυτή η κίνηση έμοιαζε σαν ένα ακόμα λίφτινγκ για τηλεοπτική κατανάλωση, ιδίου ύφους με τις "πεζές περιπολίες" και τους "προστάτες του πολίτη". Αλλά από τα έργα και τις ημέρες των μοτοχούλιγκαν φαίνεται καθαρά πως φτιάχτηκαν για βρώμικη δουλειά. Σιγά σιγά η αυτοπεποίθηση του σώματος άρχισε να παίρνει τα πάνω της, και όπως ήταν αναμενόμενο, τι άλλο ζητά ένας "χωριάτης" (δίχως παρεξήγηση) εκτός από αέρα για να ανέβει στο κρεβάτι σου.Όπου κρεβάτι, τα συνταγματικά σου δικαιώματα με μια φράση. Στην ανωφερή αυτή πορεία βοήθησαν πολλά περιστατικά: συλλήψεις ατόμων με παράνομη πολιτική δράση, η ανοχή της πολιτείας στις διαρκείς αστυνομικές αυθαιρεσίες, η πτώση της χαμηλής εγκληματικότητας στις πόλεις, η άνοδος του νεοφασισμού και άλλα πολλά.'Ομως, ακόμα και μετά το μούδιασμα της 5ης Μάη (που θα ήταν μια καλή ευκαιρία για ανασυγκρότηση της πολιτικής ρητορίας του κινήματος από τη μία και της νηφαλιότητας για την ελας από την άλλη) , οι δυνάμεις της καταστολής ήθελαν να πάρουν πίσω περισσότερο αίμα από όσο έδωσαν. Άρχισε μια βεντέτα βίας που ξώκοιλε όλο και πιο πολύ από τη μεριά του κράτους. Δεν ήταν μόνο ο χαμηλός επαγγελματισμός ή η αστεία εκπαίδευση των φορέων της, αλλά και ο νεοχουλιγκανισμός που επεδείκνυαν σε κάθε ευκαιρία που τους δινόταν και σε κάθε ευκαιρία που δημιουργούσαν. Όλα αυτά ήταν γνωστά, ακόμα και σε αυτούς που δεν κατέβαιναν στο δρόμο. Ακόμα και σε αυτούς που από την τηλεόραση έβλεπαν και καταλάβαιναν, ή και θυμούνταν κάποιες παλιότερες μέρες, τις μέρες που το παρακράτος έλυνε και έδενε, σκότωνε και πρωθυπουργοποιούσε. Με τη διαφορά ότι σήμερα η κατάσταση στην Αθήνα ήταν εντελώς διαφορετική. Στον αναμενόμενο πανικό που θα τους προκαλούσε η λαϊκή εξέγερση (ναι - αυτή που επιτυχώς ανεστάλη το Μάιο - τυχαία ή όχι) και που διαφαινόταν πριν τις πορείες, ενεργοποίησαν όλο τον παρακρατικό μηχανισμό, τους ασφαλίτες της νέας γενιάς. Πολλοί από τους γονείς σας ποτέ δε θα μάθουν ή ποτέ δε θα παραδεκτούν αυτό που εμείς ξέρουμε επειδή το είδαμε. Σήμερα η Αθήνα είχε όσους ασφαλίτες θα ευχόταν να είχε οποιαδήποτε σύγχρονη δημοκρατία που σέβεται τον εαυτό της και προσβάλλει τον πολίτη της. Άνδρες και γυναίκες κάθε ηλικίας, με τα πιο ευφάνταστα κουρέματα και αμφιέσεις, παιδιά του διπλανού chat room, φίλοι σου στο facebook, συμμαθητές σου στο λύκειο, συνεπιβάτες σου στη βαρετή διαδρομή προς το χωριό που πιάνατε κουβέντα, όλοι, εγώ και εσύ, ήμαστε εκεί για να διαφυλάξουμε με την προβοκατόρικη στάση μας το θέσφατο. Θες φάτο, θες μη το φας, έτσι είναι. Η αναγκαστικά νεαρή ηλικία τούς έδινε μια όψη αθώα, αλλά τους έδινε και το χουλιγκανισμό τον οποίο επιτυχώς επέδειξαν στους ανυποψίαστους "συναγωνιστές" τους. Βέβαια, για να μιλήσεις για όψη πρέπει να τη δεις. Πράγμα δύσκολο κάτω από τα κασκόλ, τις μάσκες και το λοιπό εξοπλισμό δρόμου της ελας. Σήμερα το παρακράτος ξεσάλωσε στο αθηναικό playground που του δόθηκε για πρεμιέρα. Η παρουσία τους θα έπρεπε να προσβάλλει κάθε δημοκρατικό πολίτη. Τα πόστα τους θα έπρεπε να εξοργίζουν τους έμπειρους διαδηλωτές. Η ελας, στην αδυναμία της να χειριστεί ένα πλήθος που δεν ελέγχεται από εργατοπατέρες και κόμματα, εκτός από τα demode χημικά, ρίχνει ανθρώπινο κρέας, όπως άλλωστε έχει ξανακάνει πολλάκις από το 1830 και ένθεν. Ο πόλεμος υπάρχει αλλά δεν είναι στο επίπεδο των προσώπων. Στον εφιάλτη της ανεργίας μια θέση στην αστυνομία είναι μια λύση, οικογένειες την ευχαριστούν για τη στοργική αγκαλία που δείχνει στα καμάρια της και στις κορούλες της. Έγινες μπάτσος και σε στείλανε με τα ρούχα σου στη δουλεία. Τι το κακό μ' αυτό; Το ζήτημα για μας είναι ότι οι ομάδες αυτές λειτουργούν (αν λειτουργούν και δε δρουν απλά) με ψυχολογία όχλου, εξουσιαστή, δερβέναγα. Είναι ανεκπαίδευτοι, τσογλανάκια που, τραμπούκικα υπό την κάλυψη της ελας, εκτονώνουν τα παραλειπόμενα της γηπεδικής τους κουλτούρας. Ανώνυμοι, άπιαστοι, κουκουλωμένοι ωθούν ή προβοκάρουν καταστάσεις, φέρνοντας το λαό προ τετελεσμένων γεγονότων. Σήμερα είδα 70 ασφαλίτες, μια μικρή πορεία, περίπου όσοι ήταν η πορεία των πολύτεκνων, πίσω από το μουσείο πριν ξεκινήσει η πορεία. Ποιοι είναι αυτοί; Ποιος βάζει αυτά τα τσογλάνια εκεί και ποιος τα πληρώνει; Είναι γνωστό ότι αρκεί ένας εντεταλμένος για να χειριστεί εκατό διαδηλωτές. Φαντάσου πόσους μπορούν να χειριστούν οι εκατοντάδες κρατοσυμμορίτες που λυμαίνονταν σήμερα την πόλη μου. Δεν πιστεύω στη δημοκρατία για έναν απλό λόγο: δεν την έχω δει ακόμα. Και επειδή η πολιτική φαντασία μου δεν μπορεί να ταξιδέψει μακρυά, συνιστώ και σε σας να μην ονειρεύεστε ελληνικές δημοκρατίες και λοιπά κουραφέξαλα. Όταν ένα κράτος χρειάζεται τόσους αλήτες για να μη φοβηθεί, όταν όλοι οι βουλευτές σήμερα βλέπουν τον εαυτό τους προπυλακισμένο σαν τον Χατζηδάκη, όταν το κοινωνικό συμβόλαιο προσκρούει στις αλυσίδες των ματ και γυρνά πίσω, δεν υπάρχει λαϊκή κυριαρχία. Η λαϊκή κυριαρχία μετράται στην άσφαλτο κι όχι στα στατιστικά μοντέλα. Σε αυτόν τον πανικό, η ελας έρχεται ως σωτήρας με τα δικά της θαύματα, με το άγιο πνεύμα της ευπ και των λοιπών παρωχημένων πρακτικών της να συγυρίσει τους αντιφρονούντες και να τρομοκρατήσει με τη βία της τον πλέον νηφάλιο πολιτικό λόγο που έχει αρθρωθεί από τη μεταπολίτευση και έπειτα. Φυσικά και όχι από την διασπασμένη αριστερά, μα από το πλήθος των ανέργων, επισφαλών εργαζομένων, συνταξιούχων και άλλων "υπηκόων" της ανάπηρης τσιφλικοδημοκρατίας που τη λέμε ελληνική.

Ινσταλατσιόνε

Λεπτομέρειες Ινσταλατσιόνε

Με την εκπνοή του παλιού χρόνου θα εκπνεύσει και το Ινσταλατσιόνε. Πιστεύουμε ότι ήρθε αναμφισβήτητα η ώρα της αποδόμησής του, ύστερα από έναν ολοκληρωμένο κύκλο προσφοράς στο πολιτιστικό γίγνεσθαι της Ελλάδας αλλά και όλης της Ευρώπης. Οι λίγοι τυχεροί που είχαν την ευκαιρία να θαυμάσουν αυτό το εξαιρετικό έργο του, χρόνου, θα λέγαμε, καθώς η μεγαλειότητα της φύσης του δεν επιτρέπει την πατρότητα αλλά ούτε και την κηδεμονία του ακόμα, από κανέναν καλλιτέχνη, έγιναν μάρτυρες της έναρξης της περφόρμανς που περιλάμβανε την αποδόμησή του. Συναισθηματικά πλέον δεμένοι με το Ινσταλατσιόνε δε μπόρεσαν να μη δακρύσουν βλέποντας τα κομμουνιστικά βιβλία τύπου "πως σφυροκοπούσαμε το ατσάλι" και σημειώσεις ψυχιατρικής να απομακρύνονται από το χώρο της έκθεσης.
Κάποιες περαιτέρω διευκρινίσεις για τους φιλότεχνους με εμφανή σιελόρροια, όπως για παράδειγμα ότι ο ρόμποκοπ είναι μπουκάλι αφρόλουτρου, θα δοθούν ενσωματωμένες στο πρόγραμμα της έκθεσης που κοστίζει 957 ευρώ και διανέμεται στην είσοδο...ή στην έξοδο.



Αφιερωμένο στον Μιχάλη...που ξέρει από τέχνη

Διαβάζετε υποχρεωτικά ακούγοντας το παρακάτω άσμα

Στη δίνη της εξέλιξης και της προόδου, ο άνθρωπος παραμένει πρωτοπόρος και σιωπηλός. Κριτικάρει όλα γύρω του και πάνω από όλα με στωικό βλέμμα, τον ίδιο του τον εαυτό. Με λύπη διαπιστώνει πόσο βλάπτει τον εαυτό του και πόσο πρέπει να αλλάξει τις συνήθειές του, βλαβερές για τον ίδιο και τους συνανθρώπους του, μα πάνω από όλα, βλαβερές και για το περιβάλλον. Οι διατροφικές του συνήθειες, τα πάθη του καπνίσματος και του αλκοόλ, η υπερκατανάλωση, η κρίση αξιών και ιδεών, η έλλειψη σοβαρών προτύπων και ιδανικών, ο Αρναούτογλου που δεν θα κάνει πια πρωινάδικο…όλα μπαίνουν στο καζάνι της Κρητικής (ρακής) που σιγοβράζει και βγάζει από το στόμιο ζουμί πικρόχολο, καυτερή ματιά.
Μα κανένας λόγος για τα ζώα. Αυτά που επίσης ευθύνονται για τα δεινά μας. Μιλάμε για αντικατάσταση των ανθρώπων και δεν μιλάμε για αντικατάσταση των ζώων. Μιλάμε ότι ένα ρομπότ δουλεύει καλύτερα από ένα δούλο μαύρο (κατά προτίμηση από την Γκάνα) και δεν μιλάμε για τις αγελάδες που με τις πορδές τους βρωμίζουν την ατμόσφαιρα και συντελούν στην τερατώδη αύξηση του θερμοκηπίου. Γιατί εγώ μέσα στο κατακαλόκαιρο να κλείσω το κλιματιστικό μου; Εγώ, ως ανθρώπινο είδος, δεν το εφηύρα; Πρέπει τώρα να βάλω όρια στις εφευρέσεις μου; Ας αρχίσουν να κλάνουν λιγότερο οι αγελάδες…
Λοιπόν…για να τελειώνει αυτό το παραμύθι με την αικσαίλικσυ (ή όπως αλλιώς γράφεται)…εγώ γεννήθηκα άνθρωπος και κανένας αλήτης δεν θα με αναγκάσει να αλλάξω συνήθειες μόνο και μόνο γιατί το επιβάλλει το ανώτερο της φύσης μας και η βιοποικιλότητα και το sustainable development. Αν τα άλλα ζώα θέλουν να στηριχτούν πάνω μας προκειμένου να σωθούν, έχουν προ πολλού χάσει. Πρέπει και αυτά να βοηθήσουν στην καλυτέρευση του αγώνα για επιβίωση. Οι αγελάδες πρέπει να σταματήσουν να τρώνε χόρτα, που προκαλούν αέρια και να το ρίξουν στα κρέατα…θα χάσουν και κανά κιλό με αυτό τον τρόπο. Οι κότες καλό θα είναι να πετούν κάτι παραπάνω από 5 μέτρα, έτσι ώστε να αποδημούν και να μην γεννούν αυγά κάθε μέρα. Οι φάλαινες επιτέλους να γίνουν πιο επιθετικές απέναντι στους αλιείς. Οι τίγρεις και οι λοιπές γάτες, αφού είναι λίγες, να αρχίσουν να τρώνε χόρτα…και ας κλάνουν κατιτίς παραπάνω…και όλα τα ζώα να ορίσουν σε νέο μίτιν-γκ (το οποίο στο τέλος θα έχει και ψηφοφορία) καινούργιο βασιλιά, γιατί αυτός ο τεμπέλης που παίζει play-station όλη μέρα, τα έκανε αρκούντως μαντάρα και δεν υπάρχει λόγος να συνεχίζει το καταστροφικό non-executive έργο του.
Όλα τα ζώα είναι ίσα…επομένως όλα τα ζώα έχουν δικαίωμα και υποχρέωση στην εξέλιξη…ή όλοι μαζί…ή πίσω στις σπηλιές μας…

Το πολωνικό λουκάνικο "Καμπάνος" με Τζατζίκι...

Θα χαρώ πολύ να παραβρεθείτε όλοι
στην
Πρεμιέρα του Ντοκυμαντέρ:

"Καμπάνος α λα Τζατζίκι"

Tην επόμενη Παρασκευή 10 Δεκεμβρίου 2010
Ώρα 9 μ.μ.

Στον Άνθρωπο στο Μεταξουργείο
Οδός Γιατρακού 19,
Πεζόδρομος κάθετος στην Μεγάλου Αλεξάνδρου

Την αφίσα φιλοτέχνησε η Χρύσα Χουλιάρα

Πλατεία Μαβίλη

πεινούσα...αλλιώς είμαι συνήθως περαστικός από αυτόν τον τόπο...όπως χιλιάδες φορές άλλωστε...περαστικός και βιαστικός
στις αρχές του '90, για εμάς - τα παϊδάκια των βορειοανατολικών προαστίων - η πλατεία Μαβίλη ήταν πάντα το μεσοβέζικο...ένας τόπος λίγο πιο έξω από τα μέρη μας (Αλέξανδρος, Χολαργός, Αγία Παρασκευή) και ένας τόπος λίγο πιο κοντά από το κέντρο (δεν υπήρχε τότε Πανόρμου, παρά μόνο Εξάρχεια και Κολωνάκι...Ψυρρή, Μεταξουργείο για τραβεστότσαρκα...Κεραμεικός; Γκάζι; what;)
είναι τόσο παλιά τα χρόνια που βάλθηκα να θυμηθώ, που δεν θυμάμαι αν υπήρχε το Μπρίκι...σίγουρα όχι το Φλάουερ...σίγουρα ναι ο Λώρας, το φθηνότερο ποτό στο κέντρο, δίχως επιστροφή του ποτηριού...βρώμικο με κάποια κατοστάρικα και ο μόνιμος θόρυβος της Βασιλίσας στο πλάι...η πρεσβεία του Γκρόπιους δεν είχε ακόμη δεχτεί την επίθεση της 11ης Σεπτεμβρίου...και στα περίπτερα μονοπωλούσε το ενδιαφέρον το επόμενο τεύχος του ΚΛΙΚ
Πήγα λίγο παλιά σήμερα...ίσως με πείραξε το βρώμικο που έφαγα...ίσως το γεγονός ότι έκανε 4.2€...ίσως οι μπάτσοι που φιλούν το Γκρόπιους στη γωνία...ίσως ότι ο Λώρας έχει βάλει πια καθίσματα στην "πλατεία" και νέον μεγάλα γράμματα στην ταμπέλα...
ίσως να με έκανε να σκεφτώ πιο πολύ η κουβέντα με το συνομήλικο αδερφό του Ψαρρά...για μία γενιά που πέρασε μέσα στην καλοπέραση και δεν άγγιξε...που νόμιζε ότι όλα θα πάνε ρόδινα μέχρι το τέλος...που είχε την ευκαιρία να τα σκίσει όλα και τα άφηνε για το αύριο, γιατί και το αύριο καλό θα ήταν...για τη γενιά που φανταζόταν ότι ο Λώρας θα είχε για πάντα 5 κατοστάρικα το ποτό και το βρώμικο δε θα έφτανε ποτέ τις 1431 δραχμές...για αυτή τη γενιά που τώρα κοιτά αμήχανη τι να κάνει...να φύγει...να μείνει...εκκρεμές εναγώνιο...τικ...τακ...τικτακ...