Winter Street Parade Nicosia 2011

Όπως είναι γνωστό, στους αναγνώστες αυτού του blog, εδώ και 3 χρόνια γίνεται στη Λευκωσία στην Κύπρο ένα κινούμενο πάρτυ που λέγεται

Nicosia Street Parade

προηγούμενo ποστ >>

Η ιδέα του κινούμενου πάρτυ στο δημόσιο χώρο με το καρότσι που περιφέρεται στην πόλη, δημιουργώντας μια διαφορετική και ξεχωριστή κατάσταση, πάρθηκε από το αθηναϊκό What Street Party (WSP), μια δράση στην οποία, μεταξύ άλλων, συμμετείχαν ενεργά και τα Arxedia Media. Στην Αθήνα μπορεί να μη γίνεται κάτι τέτοιο πια, όμως η παράδοση συνεχίζεται «περήφανα» στα Χανιά και τη Λευκωσία.

Τα κοινά χαρακτηριστικά των street parties σε Αθήνα, Χανία και Λευκωσία, όπως το καρότσι-άρμα με το ηχοσύστημα που επιτρέπει την ελεύθερη κίνηση στους δημόσιους χώρους της πόλης, τη συμμετοχική δι-οργάνωση, το γεγονός ότι δεν παίρνουν άδεια από τις αρχές και την απουσία συγκεκριμένης πολιτικής ταυτότητας, κατατάσσουν τα πάρτυ αυτά στην ίδια κατηγορία και ταυτόχρονα, προσφέρουν μια «κάλυψη» σχετικά με την αντιμετώπιση τους από την αστυνομία, η οποία ποτέ δεν είχε παρέμβει επιθετικά σε κανένα από αυτά, αλλά απλά παρακολουθούσε «διακριτικά».

Στη Λευκωσία πριν μερικές μέρες, την παραμονή χριστουγέννων (24/12/2011), έγινε το 8^ο Street Parade (ξεκίνησε από το 2009):

Winter Street Parade Nicosia 2011

Αυτή τη φορά όμως το κινούμενο πάρτυ είχε και τη συνοδεία αστυνομικής δύναμης καταστολής πλήθους. Ήταν η πρώτη φορά που επιλέχτηκε η κυπριακή αστυνομική δύναμη Μ.Μ.Α.Δ. (τα αντίστοιχα ΜΑΤ) για τον έλεγχο αυτής της εκδήλωσης και από την αρχή ως το τέλος του πάρτυ έλεγχαν τους συμμετέχοντες στο πάρτυ.

«Από νωρίς όμως τα πράγματα μύριζαν μπαρούτι καθώς μερικές διμοιρίες μπάτσων με αντιδιαδηλωτική εξάρτηση (ασπίδες και άλλα χρήσιμα αντικείμενα πάρτι) έκαναν την εμφάνιση τους και άρχισαν να προβαίνουν σε εξακρίβωση στοιχείων ανθρώπων που προσέγγιζαν το χώρο. Με την έναρξη της πορείας του Street Parade η πάνοπλοι αστυνομικοί περικύκλωσαν το πάρτι σε ασφυκτικό κλοιό και πορεύονταν μαζί μας. Μοίρασαν μάλιστα πρόστιμο σε κάποιον που ο σκύλος του δεν έφερε λουρί (έτσι για να μην έχουμε αμφιβολία για τις καλές τους προθέσεις.) Είχε βέβαια την πλάκα του να βλέπεις πάνοπλους αστυνομικούς να ακολουθούν αμήχανα το πάρτι ψάχνοντας την ευκαιρία να δημιουργήσουν πρόβλημα. Η ευκαιρία δόθηκε όταν ένας οδηγός κόρναρε επίμονα με αποτέλεσμα να φάει ένα σχετικό κράξιμο. Αμέσως τα όργανα κτύπησαν τον πρώτο νεαρό που βρήκαν μπροστά τους και συνέλαβαν άλλους δύο που έσπευσαν να διαμαρτυρηθούν. Όπως ήταν επόμενο το πάρτι μεταφέρθηκε στον αστυνομικό σταθμό πριν συνεχίσει το δρομολόγιο του.»

http://falies.com/2011/12/25/απόπειρα-καταστολής-του-winter-street-parade-2011/

Ενώ σε όλα τα προηγούμενα Street Parade που έγιναν στη Λευκωσία η αστυνομία ήταν πολύ διακριτική, φροντίζοντας με την ελάχιστη δύναμη (2-3 ένστολους και 2-3 ασφαλίτες) απλά την κίνηση στο δρόμο και την «ομαλή» διεξαγωγή της εκδήλωσης, αυτή τη φορά είχε πολύ διαφορετική στάση. Γιατί άραγε η αστυνομία αποφάσισε να αλλάξει στάση;

Τι ήταν αυτό που άλλαξε και ξαφνικά το πάρτυ αυτό αποτελεί πια τέτοια απειλή που χρειάζεται δύναμη σαν τη Μ.Μ.Α.Δ.;

Το Street Parade είναι μια εκδήλωση η οποία διοργανώνεται από τους συμμετέχοντες σε αυτήν, δεν έχει χορηγούς ή κάποιο «υπεύθυνο» φορέα διοργάνωσης, πραγματοποιείται χωρίς να παίρνει άδεια από τις αρχές, έχει ένα χαλαρό πλάνο σχετικά με τη διαδρομή και τις στάσεις (που ενδέχεται και να αλλάξει), παρουσιάζει ασαφή πολιτική ταυτότητα, οι συμμετέχοντες είναι κυρίως νεαροί 17-30ετών, χωρίς αυτό να σημαίνει πως δεν συμμετέχουν πολλές φορές είτε παιδιά, είτε ακόμα και μεγαλύτεροι, και πραγματοποιείται ανοιχτά για τον καθένα στο κέντρο της πόλης.

Όπως λέει ο «Ανείπωτος»:

«Το συμβάν αδυνατεί να ταυτοποιηθεί ως αμιγώς πολιτικό, με την έννοια δηλαδή του ότι κάποια συγκεκριμένη συλλογικότητα παρατάσσεται στον δρόμο και ακολουθεί πορεία προδιαγεγραμμένη και ελεγχόμενη έχοντας απτό αίτημα και σκοπό. Το συμβάν ωστόσο ήταν ταυτοχρόνως εν τη γενέσει του και πολιτικό. Κατάφερε να περάσει τα μηνύματα που ήθελε χωρίς καν να χρειάζεται αυτά να τεθούν επί τάπητος είτε προς αποδοχή είτε προς απόρριψη.»

http://www.cyprusdossier.com/2011/12/halloween-street-parade-λευκωσία-2910-εορταστικές-ενοχλήσε/

Το πάρτυ δεν έχει ρητά πολιτικά προτάγματα (πέρα από τη διεκδίκηση του δημόσιου χώρου) αλλά, μέσα από την επιλογή των χώρων στους οποίους σταθμεύει το άρμα με το ηχοσύστημα, το πάρτυ παρεμβαίνει στην κανονικότητα της πόλης και πρόσκαιρα μεταμορφώνει τους δημόσιους χώρους δίνοντάς τους διαφορετικά νοήματα. Τα παραπάνω χαρακτηριστικά παρά το γεγονός ότι θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν από τις αρχές ως «αντιδραστικά», πότέ στο παρελθόν δεν χαρακτηρίστηκαν ως απειλητικά. Χαρακτηριστική ήταν η απάντηση του αστυνομικού που διεύθυνε την ομάδα που «πρόσεχε» το αντίστοιχο πάρτυ πέρυσι (24/12/2010) στην ερώτηση ενός περαστικού σχετικά με το τι είναι αυτή η εκδήλωση. Ο μεσήλικας αστυνομικός απάντησε, λίγο μπερδεμένος:

«Ε, είναι τα παιδιά... και κάνουν κάτι για το καλό του χρόνου...» (από προσωπική παρατήρηση).

Παρά το γεγονός ότι, σύμφωνα με τους συμμετέχοντες, οι αστυνομικοί όταν ερωτήθηκαν γιατί βρίσκονται εκεί πρόβαλαν επιχειρήματα όπως ότι είναι εκεί για την ασφάλεια των ατόμων του πάρτυ, θεωρώ πως κάτι έχει αλλάξει στο πως βλέπουν οι αρχές το Street Parade. Επιπλέον, πιστεύω πως οι λόγοι για αυτήν την αλλαγή τακτικής της αστυνομίας δεν έχουν να κάνουν με το ίδιο το πάρτυ, μιας και δεν έχουν αλλάξει τα χαρακτηριστικά του, αλλά με γεγονότα που του έδωσαν πια μια συγκεκριμένη ταυτότητα, αλλά και με την αλλαγή στις προθέσεις της δημοτικής και αστυνομικής ηγεσίας.

OccupyTheBufferZone

 

Πρώτον, το Street Parade έπαιξε σημαντικό ρόλο στην εγκαθίδρυση και μαζικοποίηση της κυπριακής ανταπόκρισης στο παγκόσμιο Occupy κίνημα, που στη Λευκωσία πήρε τη μορφή κατάληψης του πιο συμβολικού και αμφιλεγόμενου χώρου της Κύπρου, τη Νεκρή Ζώνη. Οι συμμετέχοντες (ε/κύπριοι και τ/κύπριοι) στο κίνημα OccupyTheBufferZone (Blog / Facebook / Twitter @OccupyBufferZ) έχουν κατασκηνώσει μέσα στη Νεκρή Ζώνη, που χωρίζει τις δύο πλευρές της Λευκωσίας, ανάμεσα στους δύο σταθμούς ελέγχου του περάσματος της οδού Λήδρας μέσα στο «ιστορικό κέντρο», την παλιά Λευκωσία. Το OccupyTheBufferZone επιχειρεί με τον άμεσο τρόπο της κατάληψης αυτού του χώρου, που χαρακτηρίζεται από την δύναμη του ΟΗΕ και υπεύθυνη για τον έλεγχό του, ως «No Man’s Land», να τραβήξει την προσοχή του κοινού σε αυτό το χώρο και να δηλώσει πως θέλει μια ενωμένη Κύπρο, χωρίς το Κυπριακό Πρόβλημα και την Νεκρή Ζώνη τα οποία και βλέπει ως αποτελέσματα των ενεργειών του καπιταλιστικού συστήματος παγκόσμιας εξουσίας.

Ιδιαιτερότητα αυτής της κατάληψης, σε σχέση με τις υπόλοιπες σε Αμερική και Ευρώπη, είναι πως ούτε οι αρχές της μιας, ούτε της άλλης πλευράς μπορούν να διαλύσουν την κατασκήνωση, όπως έκαναν άλλα κράτη, γιατί δεν μπορούν να μπουν σε αυτό το χώρο στον οποίο υπεύθυνα είναι μόνο τα Ηνωμένα Έθνη. Έτσι η κατάληψη συνεχίζει μέχρι σήμερα, μιας και τα Ηνωμένα Έθνη είναι «ειρηνευτική δύναμη» που σκοπό έχει τη διαμεσολάβηση μεταξύ των δύο κοινοτήτων για τη λύση του Κυπριακού Προβλήματος και όχι την καταστολή κινητοποιήσεων, ιδιαίτερα όταν αυτές διαδηλώνουν με, θεωρητικά, τον ίδιο στόχο με τα Ηνωμένα Έθνη, την ειρήνη και την επανένωση του νησιού.

Αρχικά λοιπόν, μετά την παγκόσμια κινητοποίηση Occupy στις 15 Οκτωβρίου, είχε προγραμματιστεί μια πρόσκαιρη εβδομαδιαία και συμβολική κατάληψη της νεκρής ζώνης κάθε Κυριακή, όμως, ένα μήνα αργότερα στις 19 Νοεμβρίου αποφασίστηκε η μόνιμη κατάληψη με την κατασκήνωση στο σημείο.

The day we made camp:

https://www.facebook.com/media/set/?set=a.161111547321280.32097.146097295489372&type=1

Πριν όμως τη μέρα που στήθηκε η κατασκήνωση είχε μεσολαβήσει το Halloween Street Parade το οποίο πραγματοποιήθηκε στις 31/10/2011 και είχε επιλέξει ως σημείο εκκίνησης το χώρο της νεκρής ζώνης στο πέρασμα της οδού Λήδρας. Το Parade ήταν η αφορμή να μαζευτεί πολύς κόσμος στο σημείο μέσα στη Νεκρή Ζώνη και να μοιραστεί την εμπειρία της κατάληψής της, έτσι, μάλλον δικαίως η μέρα εκείνη χαρακτηρίστηκε από τους συμμετέχοντες στο OccupyTheBufferZone ως «η μέρα που (το κίνημα) εξερράγη».

the day it exploded... 

https://www.facebook.com/media/set/set=a.161111547321280.32097.146097295489372&type=1

Αξίζει εδώ να σημειωθεί πως το Street Parade είχε ήδη παρέμβει, από την πρώτη φορά που πραγματοποιήθηκε στη Λευκωσία, αρκετές φορές στο συγκεκριμένο χώρο της Νεκρής Ζώνης, επιχειρώντας με αυτόν τον τρόπο να δηλώσει έμπρακτα την αντίθεσή του με την ύπαρξη της Νεκρής Ζώνης, αλλά και με το ιδιαίτερο καθεστώς αυτού του χώρου ως «No Man’s Land», μεταμορφώνοντας αυτό το χώρο, έστω και πρόσκαιρα (αλλά επαναλαμβανόμενα), στο αντίθετό του, ένα ζωντανό χώρο που διεκδικείται. Ο ρόλος του Street Parade στο OccupyTheBufferZone ήταν και είναι σημαντικός και του προσδίδει πια μια συγκεκριμένη πολιτική ταυτότητα, ακόμα και αν συνεχίζει να μην έχει πολιτικά προτάγματα, αυτό μάλλον φαίνεται από τα νέα μέτρα που οι αρχές της ε/κυπριακής πλευράς της Λευκωσίας παίρνουν πια απέναντί του.

ο νέος δήμαρχος και η αστυνομία του

Υπάρχει όμως και ένας δεύτερος λόγος που θεωρώ πως συνέβαλλε στην αλλαγή στάσης απέναντι στο Street Parade από την πλευρά της (Ε/)Κυπριακής Αστυνομίας και αυτός είναι η αλλαγή του Δημάρχου της (νότιας πλευράς της) πόλης. Πριν 2-3 εβδομάδες η νότια (ε/κυπριακή) Κύπρος είχε δημοτικές εκλογές και στην πόλη της Λευκωσίας έχασε την αναμέτρηση η Ελένη Μαύρου, η προηγούμενη (αριστερή) δήμαρχος, από τον Κων/τίνο Γιωρκάτζη, το νέο (δεξιό) δήμαρχο και γόνο του περίφημου Πολύκαρπου Γιωρκάτζη με σημαντική και σκοτεινή δράση κατά τη διάρκεια της αιματηρής περιόδου της Κυπριακής ιστορίας της δεκαετίας 1960.

Ο νέος δήμαρχος βγήκε με σύνθημα μια «καθαρή» και «περήφανη» Λευκωσία, τα παρακάτω είναι δικά του λόγια:

«...μπορούμε να αντιστρέψουμε την αρνητική πορεία της πόλης μας. Είμαι σίγουρος, ότι μπορούμε να κάνουμε τη Λευκωσία περήφανη (...) με τη συμβολή του ιδιωτικού τομέα (...) Αναλαμβάνοντας την ευθύνη του Δήμου Λευκωσίας, δεσμεύομαι να δουλέψω σκληρά, σκληρά για μια Λευκωσία ανταγωνιστική, λειτουργική, καθαρή, φιλική προς τους πολίτες της και ελκυστική προς τους επισκέπτες της»

http://www.philenews.com/el-gr/Tv-Odigos/213/89598/neos-dimarchos-tis-proteyousas-o-kgiorkatzis

Είμαι σίγουρος πως οι ιδέες που έχει αυτός ο γόνος του Πολύκαρπου περί καθαρότητας και περηφάνιας με τη συμβολή του ιδιωτικού τομέα δεν περιλαμβάνουν «βρωμοχίππιδες» νεαρούς να χορεύουν ανεξέλεγκτα στους δρόμους της χριστουγεννιάτικής του πόλης και να στήνουν τσαντίρια μέσα στη Νεκρή (του) Ζώνη, έτσι αποφάσισε μάλλον να στείλει καλύτερα τη Μ.Μ.Α.Δ., αυτοί φαντάζομαι πως θα ξέρουν πως να συμπεριφερθούν σε νεαρούς και εφήβους που χορεύουν στο δρόμο χωρίς άδεια... με ξύλο και συλλήψεις.

F.E.

 “Παραμονή χριστουγέννων και η αστυνομία έδειξε το πρόσωπό της συλλαμβάνοντας 2 άτομα μετά από μια μικροσυμπλοκή(σπρωξίματα από την αστυνομία) που έγινε όταν επιτέθηκαν σε ένα ανήλικο παιδί, που όπως υποστηρίζουν έκανε άσεμνη χειρονομία σε κάποιους άλλους. Από parade μετατραπήκαμε σε πορεία διαμαρτυρίας στον αστυνομικό σταθμό Λυκαβυτού όπου παραμείναμε για περίπου μισή ώρα και συνεχίστηκε η διαδρομή.

Επαναλαμβάνουμε πως η αστυνομία ενείργησε ΠΡΟΚΛΗΤΙΚΟΤΑΤΑ με 30 περίπου αστυνομικούς με ασπίδες και εξάτηση, να περικύκλώνουν το Parade καθόλη τη διάρκεια του. Όποιος έβλεπε το σκηνικό από μακριά θα νόμιζε πως έχουν περικυκλωθεί "εγκληματίες"! Μόνο που οι "εγκληματίες" χορεύαν ρε!

Η ιστορία του Parade (που ΠΟΤΕ δεν αστυνομέυτηκε από την ΜΜΑΔ) αποδυκνύει ότι ΠΟΤΕ δεν υπήρχε κανένα πρόβλημα η έκτροπο που να δικαιολογεί την απειλητική παρουσία τους. Συμπέρασμα, η παρουσία της αστυνομίας δημιουργεί προβλήματα εκεί που δεν υπήρχαν”

https://www.facebook.com/events/265231553533754/

Το θέμα που προκύπτει, μετά αυτήν την αλλαγή συμπεριφοράς προς την Λευκωσιάτικη εκδοχή του Street Party από την αστυνομία (και αφορά μάλλον όλα τα αντίστοιχα τέτοια πάρτυ), είναι το ότι όταν η δράση αυτή αποκτά ένα χαρακτήρα που ενοχλεί (τους εκάστοτε υπεύθυνους) πρέπει να περιμένουμε και αλλαγή στη στάση της αστυνομίας. Το ερώτημα που πρέπει να απαντήσουν αυτοί που θέλουν να συνεχίζουν αυτήν την καρναβαλική, ελεύθερη, ανοιχτή και διασκεδαστική μουσική δράση είναι το αν θέλουν αυτή να έχει και κινηματικές προεκτάσεις.

Η σχέση που το Street Parade ανέπτυξε με τον χώρο της Νεκρής Ζώνης της Λευκωσίας και με το κίνημα OccupyTheBufferZone αναδεικνύει, από τη μια πλευρά, τη δύναμη που μπορεί μια τέτοια δράση να έχει, καταφέρνοντας να προσφέρει στους συμμετέχοντες την εμπειρία του πρόσκαιρου βιώματος της συμμετοχικής ελευθερίας στον αστικό δημόσιο χώρο, αλλά ταυτόχρονα και να περάσει σημαντικά μηνύματα παρεμβαίνοντας στο χώρο της πόλης, και από την άλλη, δείχνει ότι οι αρχές και η αστυνομία θα είναι εκεί κάθε φορά που η δράση αυτή θα καταφέρνει να κάνει ένα σημαντικό βήμα προς την Αλλαγή. 

Όμορφες στιγμές χαλάρωσης

PronunciationManual

ΤΡΙΓΩΝΑ ΚΑΛΑΝΤΑ

Πολύ ησυχία στο blog. Λογικό, πολύ ησυχία παντού. Σαν μία μεγάλη καταιγίδα να ήρθε και ξαφνικά να πέρασε. Παραδόξως το “ξαφνικά” αναφέρεται στο ότι πέρασε, όχι στο ότι ήρθε. Τόσες χιλιάδες άνθρωποι πριν κάποιους μήνες συντονισμένοι και τώρα πάλι μόνοι. Προφανώς και φοβόμαστε πρώτα απ' όλα την παρουσία μας, εμάς τους ίδιους, τους διπλανούς μας. Δεν είναι η αστυνομία το πρόβλημα. Ευτυχώς υπάρχει παγκόσμια κινητικότητα, παγκόσμιο ανακάτεμα της σούπας και δυστυχώς είμαστε καταδικασμένοι να αποτελούμε εδώ στην Ελλάδα την κορυφή της κουτάλας. Θέλουμε δε θέλουμε, θα ξεράσουμε απ' το πολύ πέρα δώθε.

Έβλεπα τις προάλλες με δέος ένα μη εκλεγμένο μεγαλοδημοσιογράφο, πλάι σ' ένα μη εκλεγμένο μεγαλοτραπεζίτη, εκπρόσωποι και οι δύο μιας μη εκλεγμένης κυβέρνησης, να μιλάνε εκ μέρους αυτής της χώρας. Όταν καμιά φορά η θεωρία εισβάλλει με τέτοια ωμότητα και τόσο ξεκάθαρα στην πραγματική ζωή, τρομάζω. Τα "σου τα 'λεγα εγώ" προφανώς και επιβεβαιώνονται, μα περισσεύουν. Το κάλλιο αργά παρά ποτέ τώρα δικαιώνεται. Η αποδοχή της πλειοψηφίας μου δίνει μία αίσθηση, πως στην πραγματικότητα βασιλιά θα θέλαμε να έχουμε. Έναν όμορφο, άχρονο, πλούσιο άντρα, ήρεμο και υπεράνω, με όλα τα κοινοβουλευτικά σκυλιά να σέρνονται ξοπίσω του, με τα σάλια να τρέχουν, για το ποιο θα κάνει την πιο εντυπωσιακή κωλοτούμπα. Μόνο που αυτά αφορούν την πλειοψηφία. Εμάς όμως δε μας αφορά η πλειοψηφία. Η πλειοψηφία πάντοτε ήταν σιωπηλή, αμέτοχη, αντικοινωνική. Η μελέτη της ιστορίας διδάσκει τη σημαντικότητα των εμπνευσμένων μειοψηφιών. Γι' αυτές είμαστε εδώ.

Παρακολούθησα τις προάλες μία διάλεξη για το ΕΑΜ, που διοργάνωσαν τα ΕΑΑΚ στο κοντινό πανεπιστήμιο. Το μοναδικό πράγμα που άξιζε να συγκρατηθεί, ήταν μία αποστροφή στο λόγο του ομιλητή, πως το ΕΑΜ δημιουργήθηκε σε συνθήκες, όπου η αριστερά είχε σκορπίσει. Κανένα μεγάλο συνέδριο, καμία πομπώδης διακήρυξη. Τέσσερα άτομα σ' ένα σπιτάκι στην Ιπποκράτους. Αναρωτήθηκα μέσα μου και ακόμα αναρωτιέμαι, αν αυτή η διαλυμένη Αριστερά ήταν τελικά πλεονέκτημα και ενδεχομένως μοναδική προϋπόθεση, για να δημιουργηθεί ένα κίνημα τόσο αξιομνημόνευτο όσο το ΕΑΜ. Και μετά σκέφτηκα τους Αμερικάνους με την ανύπαρκτη Αριστερά, που κατάφεραν να προκαλέσουν και να εξάγουν μεγάλα, σύγχρονα κινήματα όπως της δεκαετίας του '60 και της αντιπαγκοσμιοποίησης στο τέλος της δεκαετίας του '90. Καθόλου άσχημα για μία χώρα με ανύπαρκτη Αριστερά και τρέχει τώρα και το occupy της παναγιάς τα μάτια. Αρχίζω λοιπόν και αναρωτιέμαι πια μεγαλόφωνα, μήπως η Αριστερά, με όλη αυτή την κουλτούρα που τη διέπει, αποτελεί τροχοπέδι στη νέα ανάδυση των πραγμάτων; Μήπως σε αυτή τη χώρα είμαστε αρκετά “αριστεροί”, για να είμαστε αποτελεσματικοί; Θα με ενδιέφερε σε αυτό το σημείο από τους παρόντες στην πλατεία Συντάγματος, η μαρτυρία τους για το πώς λειτούργησε στον κόσμο και στο κίνημα εκείνες τις μέρες η επιρροή της Αριστεράς (αν υπήρχε βέβαια κάτι τέτοιο).

Υπάρχουν δυο τρία απλά πράγματα που μας συγκινούν όλους και υπάρχουν και κάποιοι άνθρωποι που τα λένε καλά. Ας στρέψουμε την προσοχή μας προς τα εκεί. Ο φόβος του θανάτου καταρρέει, όταν πια έχουμε εξαντλήσει τα περιθώρια που μας δίνει η ζωή ή κάτι τέτοιο έλεγε προχθές ο Μπρόιερ στο "Όταν έκλαψε ο Νίτσε". Ποιος θα διαφωνήσει με αυτό; Και ποιος θέλει να φοβάται το θάνατο; Κι όλες αυτές οι κινήσεις παράλληλης underground οικονομίας και αλληλεγγύης δείχνουν ένα δρόμο. Κι εκείνος ο τύπος ο Αυγουστίνος Ζενάκος καλά το έγραψε στο UNFOLLOW, πως "έχουμε υποχρέωση να πάρουμε πίσω τις λέξεις που μας έκλεψαν", πολύ περισσότερο ενδεχομένως από το να δημιουργήσουμε νέες δικές μας στη θέση τους, θα πρόσθετα εγώ. Η επιστροφή του πραγματικού νοήματος στις παραποιημένες από την εξουσία λέξεις, είναι μία μορφή δικαιοσύνης και ένα όπλο στα χέρια μας. Για δημοκρατία μιλάνε αυτοί; Για δημοκρατία θα μιλήσουμε και εμείς. Πολιτική θέλουν; Πολιτική θα πάρουν. Αυτό το κείμενο επίσης περί άμεσης δημοκρατίας είναι καλό.

Νομίζω ότι είναι χρέος μας πλέον να εκφραζόμαστε και να εκφραζόμαστε για τα σκληρά, τα ουτοπικά. Νομίζω, ότι τώρα μας παίρνει.

Καλή χρονιά σε όλους. Το 2012 προβλέπεται...

ΚΣΟΤ

To παρακάτω κείμενο ανήκει στον φίλο Β.Τ. Πριν το διαβάσετε (είναι και σεντονάκι το άτιμο) περάστε από εδώ για να ενημερωθείτε για ό,τι συμβαίνει στην ΚΣΟΤ το τελευταίο διάστημα.

Η Κρατική Σχολή Ορχηστικής Τέχνης βουλιάζει…

"Κάθε βράδυ πάντα λυπημένη, κάθε βράδυ βαθιά συλλογισμένη" είναι η ψυχή, η καρδιά και η κατάσταση του εσωτερικού μου εαυτού, για λόγους που έχουν να κάνουν και με την κοινωνικοπολιτική κατάσταση, αλλά και με τις ημέρες κρίσης που διανύουμε ευχόμενοι την έλευση μιας νέας εποχής. Όσο αυτό συμβαίνει ο κλοιός στενεύει και οι καταστάσεις γίνονται όλο και πιο δύσκολες. Ταυτόχρονα όμως είναι και εφορότερες για να γεννηθούν νέες άρρωστες.

Ενώ η συνειδητότητα κάποιων ανθρώπων αυξάνει, η πολυεπίπεδη κρίση είναι πια εμφανής σε όλο τον κόσμο, τα θεμέλια των θρησκειών κλονίζονται ακόμη περισσότερο, η βία βρίσκει πια πιο εύκολα χώρο να φωλιάσει στις ζωές πολλών φοβισμένων και ακαλλιέργητων ανθρωποειδών, τα χτυπήματα κάθε μέρα στο μυαλό μας, στο συναίσθημα, στην πίστη μας σε αξίες, στην αίσθηση του δικαίου και σε ότι συνορεύει με το "Ωραίο" αυξάνονται με αλματώδη ταχύτητα.

Πάνω λοιπόν σε όλο τον πλανήτη, που νοσεί και ξεψυχά στο κρεβάτι σαν τον νέο στην κλίνη που τον τρώει ο καρκίνος, στον πλανήτη που τον αποτελούν η φύση και στα ζώα που ο άνθρωπος ως καρκίνωμα εξαπλώνεται πάνω τους κάνοντας εργασία του τις πολλαπλές μεταστάσεις, έχει ο καθένας μας να καταθέσει από ένα σωρό προβλήματα είτε επί προσωπικών του θεμάτων, είτε επί του γενικότερου προβληματισμού του περί της συγκρότησης της κοινωνίας και της ανθρωπότητας γενικότερα.

Στην άμβλυνση του κοινωνικού μας ρόλου λοιπόν συντελούνε όλα τα παραπάνω σε συνδυασμό με την ηθική, εργασιακή, οικονομική κρίση που διανύουμε.

Πρώην συνάδελφοι…είναι φανερό πως και ο δικός μας εργασιακός χώρος, που ποτέ του δεν είδε ηλιόλουστες μέρες από άποψη ασφάλειας, υποχρεωτικών νόμιμων συλλογικών συμβάσεων, συμβολαίων, ενσήμων, καλών συνθηκών χώρων εργασίας, αναγνώρισης από αρμόδια ανώτερη αρχή, αλληλεγγύης συναδελφικής, έκπτωσης σε εμπάθειες, ματαιοδοξίας και υπέρμετρου εγώ κ.τ.λ. κ.τ.λ... αυτήν την στιγμή, όχι μόνον απειλείται, αλλά τείνει να εξαφανιστεί καθετί που τον συγκροτεί και το οποίο σίγουρα με κόπο πολλών χρόνων θεσμοθετήθηκε από συνανθρώπους μας.

Σήμερα ο μόνος κρατικός ανώτερος εκπαιδευτικός φορέας, που εκπροσωπεί τον χώρο της ορχηστικής τέχνης, πνίγεται στη μέση μιας λίμνης σαν του Αγίου Νικολάου της Κρήτης. Και λέω μιας λίμνης τέτοιας και όχι στη μέση ενός ωκεανού, διότι εμείς στεκόμαστε δίπλα -σε απόσταση αναπνοής- και κοιτάμε την Κρατική Σχολή Ορχηστικής Τέχνης να βουλιάζει με ουρλιαχτά. Πράγμα το οποίο πολλοί από εμάς που βρισκόμαστε σήμερα εδώ είτε το αγνοούσαμε -με όποια ευθύνη αυτό φέρει- είτε το γνωρίζαμε και σιωπούσαμε, υπό τον φόβο προπαγανδιστικών απειλών που ξεκινούν την διαδρομή τους από τα γραφεία της ίδιας της σχολής, είτε το καλύπταμε χτυπώντας τα πόδια μας δυνατά σαν τους προγόνους συντεχνίτες κορύβαντες, αποσιωπώντας έτσι το κλάμα της Κρατικής που κλαίει για ένα σωσίβιο ή έστω για ένα πουκάμισο αδειανό, για μιαν Ελένη, είτε βοηθήσαμε με καλοστημένη στρατηγική χρόνων στην υποβάθμιση του οργανισμού.

Είναι αδήριτη ανάγκη να κατανοήσουμε όλοι πως το Σχολείο αυτό δεν είναι το τσιφλίκι κανενός. Δεν ανήκει ούτε στον εκάστοτε υπουργό (που συνήθως αγνοεί την ύπαρξή του), ούτε στο εκάστοτε διοικητικό συμβούλιο, που οι διαδικασίες και τα κριτήρια βάσει των οποίων αυτό ορίζεται γεννούν πολλές αμφιβολίες ενώ και ο ακριβής ρόλος του αμφισβητείται συχνά, ούτε ανήκει και στα χέρια καμιάς διεύθυνσης ή του όποιου καθηγητικού προσωπικού. Είναι γεγονός γνωστό -κι αν δεν είναι να γίνει- η συχνή κατάχρηση εξουσίας που προβαίνουν συχνά οι προαναφερθέντες.

Καταγγέλλω ανοιχτά τους άμεσα εμπλεκόμενους με την διεύθυνση και την εκπαιδευτική αρχή της σχολής για την αποσιώπηση των σημαντικών λειτουργικών προβλημάτων που πλήττουν την Ανώτερη Επαγγελματική Σχολή Χορού της χώρας εδώ και καιρό. Οι κατέχοντες κομβικών θέσεων στην σχολή μαζί με τα "δεξιά τους χέρια" ανέλαβαν το έργο να συγκαλύψουν τους υπευθύνους των προβλημάτων αυτών, λογικά γιατί θίγονται και προσωπικά τους συμφέροντα αν έρθουν σε κόντρα με το αρμόδιο Υπουργείο. Ας καταλάβουν όσοι δεν το έχουν αντιληφθεί ακόμη πως η Κρατική Σχολή Χορού δεν είναι το σπίτι κανενός και όφειλε η διοίκηση και όλοι οι άμεσα εμπλεκόμενοι να φέρουν στην επιφάνεια τα ζητήματα που την απασχολούν. Αρκετά έχει μυρίσει η σαπίλα που βγαίνει από το ιστορικό κτίριο -αρχιτεκτονικής του Γ.Σ.Κοντολέων- στα σκαλάκια της οδού Ομήρου. Δεν είναι καιρός για καθαριότητα; Ας πάρουν πόδι οι βρωμύλοι. Δεν φεύγουν τα μικρόβια με το πατσουλί. Είναι επιτακτική η ανάγκη για καθαρό αέρα.

Βγάλτε από το συρτάρι σας την μάσκα του ναυαγοσώστη όσοι ποθείτε να βοηθήσετε και πετάξτε στη Ναυαγισμένη (…βλέπε Κρατική) τα σωσίβια σας οι άλλοι. Είναι σημαντικό όσοι δεν ξέρουν να κολυμπούν να μην μπουν μέσα και να μην πλησιάσουν παραπάνω το ναυάγιο, γιατί υπάρχει ο κίνδυνος να πνιγούν και οι ίδιοι.

Είναι σημαντικό λοιπόν τα βήματα μας να είναι ψύχραιμα και με συνείδηση. Δίνεται με την κατάσταση αυτή η ευκαιρία για την ανασυγκρότηση των πραγμάτων. Απαιτούνται όμως εφόδια γνώσης, εμπειρίες από τα λάθη του παρελθόντος και συσπείρωση των σημερινών εμπλεκόμενων. Η γνώση της Ιστορίας έχει μείζουσα σημασία διότι "οι καιροί ου μενετοί".

Τιμώντας το παρελθόν λοιπόν (γιατί αυτό έχει μεγάλη σημασία όπως μελετά και αναλύει και η συστημική ιατρική), θα είμαστε έτοιμοι να προχωρήσουμε παραπέρα... Πριν λειτουργήσουμε με την πιο εύκολη τάση της φύσης μας και της εποχής, την Βία δηλαδή, ας δοκιμάσουμε και άλλη μια εξίσου εύκολη μέθοδο που λέγεται αγάπη. Λείπει πολύ από τους σημερινούς μας αγώνες και από τις συνελεύσεις και τις διαμαρτυρίες μας αυτό το Σημαντικό.. η ευγένεια και η αισθητική. Όπου λείπει η αισθητική απουσιάζει και ο πολιτισμός τον οποίο υπηρετούμε και εκπροσωπούμε.

Μην ξεχνάτε πως είμαστε καλλιτέχνες, δάσκαλοι και δημιουργοί. Έχουμε λόγο ύπαρξης και λόγο να τον υπερασπιστούμε.

Δεν πρέπει να επιτρέψουμε την υποβάθμιση του φορέα αυτού. Όσοι από εδώ για καιρό τον βρίζανε ή τον κοιτούσαν με καχυποψία ή είχαν πληγωθεί από τους ανθρώπους που τον είχαν οικειοποιηθεί, είναι ευκαιρία να κάνουν την κατάθεση τους για να μην μείνουν απωθημένα σε ένα ενδεχόμενο νέο μας ξεκίνημα.

-Όχι στην μονιμότητα του προσωπικού.

-Ναι στην ασφάλιση και στην είσπραξη των δεδουλευμένων.

-Καθαρότερα κριτήρια προσλήψεων και ευθύνη περισσότερων του ενός για τις απολύσεις διδακτικού προσωπικού και μουσικών με ανακοίνωση έγγραφη σε κοινή θέα.

-Αυστηρά νόμιμα κριτήρια για την πρόσληψη εκπαιδευτικών (π.χ. δεν μπορεί να διδάσκει κανένας που δεν πληροί τις νόμιμες προϋποθέσεις.-Παραδείγματα έχουμε αρκετά..).

-Ανασύσταση του εκπαιδευτικού προγράμματος, των τμημάτων του φυτωρίου και του επαγγελματικού.

-Επισήμανση των στόχων, θεσμοθέτηση των λειτουργιών και επανακαθορισμός της ταυτότητας της επαγγελματικής καλλιτεχνικής ομάδας της Κρατικής (Hellenic Dance Company).

Είναι αρχές που πρέπει να είναι η βάση ενός φορέα, ο οποίος δεν εκπροσωπεί προσωπικά συμφέροντα.

Είναι γνωστό -και αν δεν είναι ξαναλέω ας γίνει - πως τις τελευταίες ημέρες ορισμένοι εκ των μουσικών και καθηγητών δήλωσαν την παραίτηση τους όχι μόνον υπό την πίεση της οικονομικής αβεβαιότητας, που ταλαιπωρεί τους εργαζομένους του σχολείου, αλλά λόγω αθέμιτων μέσων που χρησιμοποίησαν εις βάρος τους κάποιοι εκ των συναδέλφων τους. Σίγουρα τέτοια περιστατικά δεν εκπλήττουν κανέναν που γνωρίζει από μέσα την Κρατική. Είναι γνωστές κατά το παρελθόν οι μέθοδοι εκδιωγμού ανθρώπων που ύψωσαν κάποια στιγμή το παράστημά τους προασπίζοντας τα δικαιώματα δασκάλων, χορευτών και μαθητών ή τέλος πάντων σταμάτησαν να γεμίζουν το μάτι των κολαούζων και κατά συνέπεια της διευθύνσεως.

Θα ήθελα πολύ να απευθυνθώ στους ανθρώπους που έχουν θιγεί και να τους καλέσω ή να τους παραχωρήσω βήμα να εκφραστούν χωρίς ενδοιασμούς αλλά δεν είναι ο ρόλος μου τέτοιος. Είναι πρωτοβουλία που οφείλει να ξεκινήσει ως ανάγκη από τους ίδιους. Εγώ πετώ την πληροφορία για να την πάρει όποιος ενδιαφέρεται και να εισχωρήσει στον πυρήνα του κυτταρικού οργανισμού που νοσεί και λέγεται Ανώτερη Επαγγελματική Σχολή Χορού του κράτους, Υπουργείο Πολιτισμού, Διοικητικά και Διευθυντικά στελέχη του οργανισμού.

Μην λησμονούμε πως ευθύνη φέρουν και όλοι εκείνοι που δράττονται της ευκαιρίας όταν ο οργανισμός νοσεί να προσκολλήσουν πάνω του σαν βδέλλες σε όργανα ζωτικής σημασίας, πλήττοντας τον βαθύτατα. Αυτή τη στιγμή θίγεται βαθιά η εκπαίδευση των νέων εν δυνάμει συναδέλφων, των αυριανών δασκάλων και δημιουργών, των εργαζομένων και όλου του δυναμικού και του προσωπικού της σχολής. Μην ξεχνάτε εσείς (απευθύνομαι στα λαμόγια) πως "ο κλέφτης και ο ψεύτης τον πρώτο χρόνο χαίρεται". Ο χρόνος είναι συμβολικός και η αλήθεια αργά ή γρήγορα φανερώνεται. Σώστε τώρα που προλαβαίνετε την φήμη σας και μην βαραίνετε άλλο άσκοπα και για τέτοιους λόγους χαμηλής συνειδησιακής αντίληψης το κάρμα σας.

Μπορείτε να γλιτώσετε από τις αϋπνίες που σας ταλαιπωρούν, από τα δεινά που απορείτε γιατί σας "τυχαίνουν", από το βάρος και το χρέος όλων αυτών έναντι των απογόνων σας. Είναι ευκαιρία προς εξιλέωση και προς μια κίνηση για το κοινό συμφέρον. Δεν είμαστε στο "εγώ", είμαστε στο "εμείς". Όσοι ακόμη αντιστέκεστε ξυπνήστε γιατί μας περιμένει δουλειά για πιο σημαντικά θέματα.

Είμαστε άνθρωποι του πνεύματος, της έκφρασης, των τεχνών, άνθρωποι που πέρα από την λογική λειτουργούμε με συναισθήματα στην καθημερινότητά μας και στην αντίληψη του όλου. Ας λειτουργήσουμε όπως τα φίδια που πετούν το παλιό τους πουκάμισο, ας προχωρήσουμε εξερευνώντας με τα πόδια μας τη γη, ας πετάξουμε μαχητικά προς έναν στόχο ξεκάθαρο… προς την Προσωπική μας ελευθερία. Είναι κάτι το οποίο δεν διδάσκεται αλλά σίγουρα μπορούμε να προσπαθήσουμε. Πέρα από το αριστερό ημισφαίριο του εγκεφάλου, ας μεταβούμε συνειδητά και στο δεξί, ώστε να εδραιώσουν την θέση που τους πρέπει το συνονθύλευμα των συναισθημάτων μας και όλες οι αισθήσεις μας ταυτόχρονα να είναι σε ίση θέση και αξία, σε χρόνο κυκλικό κάνοντας ένα άλμα κβαντικό.

Συνάδελφοι-Εργαζόμενοι- πρώην Καθηγητές μου, ο φόβος είναι ένα δώρο με το οποίο μας προίκισε η φύση για να προστατευόμαστε από τον κίνδυνο για την σωματική κυρίως ακεραιότητα μας. Μην του δίνουμε παραπάνω χώρο απ' ότι του αρμόζει στη ζωή μας.

Όχι στην υποβάθμιση του ιδρύματος, ναι στην αναβάθμιση των εκπαιδευτικών μέσων που θα χρησιμοποιούνται.

Προτείνω και καλώ σε μια συγκεκριμένη περίοδο χρόνου, που θα οριστεί εδώ και τώρα από όσους πάρουν πρωτοβουλία να σκεφτούν και να προτείνουν κάτι, σε μια ανοιχτή γενική συνέλευση όπου το κεντρικό της θέμα θα είναι όλα όσα θίγονται στο κείμενο αυτό περί Κ.Σ.Ο.Τ. αλλά και στην κατάργηση λειτουργιών και προσώπων που έχουν κάνει πια τον κύκλο τους. Νέες προτάσεις, νέο εκπαιδευτικό πρόγραμμα, νέοι τρόποι και νέα θεμέλια σε όλη τη δομή στην οποία στηρίζεται ένας τέτοιος οργανισμός. Μια κουβέντα που ποτέ δεν θα βάλει τελεία, που τίποτα δεν θα παγιωθεί, που όλοι θα έχουν δικαίωμα έκφρασης και θα είναι προστατευμένοι από την αγένεια και την αγριότητα των συνανθρώπων μας, που καθετί θα μπορεί να δοκιμαστεί και να εκφραστεί χωρίς εμπόδια χουντικής λογοκρισίας.

-Δεν πρέπει να δείξουμε άλλη ανοχή στα τσιράκια των τσιφλικάδων που έχουν εξαπλωθεί και κυκλοφορούν ανάμεσα μας ανενόχλητοι τόσο καιρό.

-Δεν πρέπει να ανεχτούμε καμία άλλη απόλυση εργαζομένου για λόγους προσωπικού συμφέροντος, κανέναν συναισθηματικό εκβιασμό.

-Δεν θα ανεχτούμε καμιά άμεση αντικατάσταση από άλλον συνάδελφο και κάθε έναν που παίρνει το ρόλο του αντικαταστάτη πρέπει να τον τοποθετούμε στο στόχαστρο της κριτικής. Ελεύθερη εκπαίδευση σε όσους στέκονται στο ύψος των αξιοκρατικών κριτηρίων που ορίζονται από την όποια αρχή. Αυτά να είναι σαφή και δεν επιτρέπεται η «νοθεία» είτε στο εκπαιδευτικό είτε στο καλλιτεχνικό πρόγραμμα της Κρατικής.

Κατάργηση βαθμών και κατάργηση κάθε αριθμού που τοποθετεί σε πρώτη, δεύτερη και τελευταία θέση τον μαθητή. Δεν είμαστε πρωταθλητές ούτε μετράμε τους σφυγμούς μας. Είμαστε άνθρωποι και είμαστε καλλιτέχνες που οφείλουμε να μάθουμε και στους άλλους πως η αξία, το ταλέντο, η μόρφωση και η παιδεία δεν μετριούνται με βαθμούς και νούμερα. Όλοι έχουν θέση στον κύκλο της έκφρασης. Ας είναι ο δάσκαλος ο εμπνευστής και ο εξερευνητής της κάθε ψυχής που παλεύει με το σώμα της στα εκπαιδευτικά φυτώρια της σχολής.

Προσοχή-προσοχή!! : σε τέτοιους καιρούς πολλοί θα τρέξουν να ωφεληθούν από την κατάσταση προωθώντας προσωπικά συμφέροντα. Μην επιτρέψουμε κανένα πολιτικό καπέλωμα, καμία συντεχνία σε ρόλο αντιβασιλέα, κανένα σωματείο ή κολεκτίβα ή κλειστή παρέα να πάρει στα χέρια της τον «πολυπόθητο θρόνο».

Ας γκρεμίσουμε τους θρόνους και τα σκήπτρα για να μην υπάρχει καμιά τέτοια υποψία και κανένα τέτοιου είδους κίνητρο. Πάμε να κτίσουμε από την αρχή ένα νέο σύγχρονο διαχρονικό κτίριο και φορέα που σίγουρα θα έχει το γούστο και τις καταβολές από την ιστορία της Τέχνης και της Αρχιτεκτονικής αλλά θα είναι ελεύθερο να ψάξει, να δημιουργήσει και να εκφράσει νέα σχήματα και νέους χώρους.

Οι υποψήφιοι Κρέοντες κυκλοφορούν ανάμεσα μας. Τους ξέρουμε.. Τους ξέρετε.. Όσοι δεν τους έχετε γνωρίσει ακόμη ανοίξτε καλύτερα τα μάτια σας. Όχι μόνο αυτά που είναι επάνω από τις παρειές σας αλλά και το τρίτο μάτι… όλα τα μάτια της ενόρασης και της καρδιάς σας. Ας ακουστούν κι άλλες προτάσεις, με κείμενα, λόγο, κίνηση, μουσική, ζωγραφική και όποια άλλη έκφραση επιλέξει ο καθένας.

Μπήκα στην διαδικασία να τοποθετηθώ ανοιχτά, όχι γιατί έχω ανάγκη να επικοινωνήσω ή να κάνω την ύπαρξη μου αισθητή, αλλά για να κάνω αισθητή την παρουσία ανθρώπων που αντιλαμβάνονται, που έχουν κριτική σκέψη και άποψη -όποια κι αν είναι αυτή- και που παρατηρούν τις σκοτεινές γειτονιές του χώρου μας, αν και η απόσταση που έχουν πάρει από τα κοινά του χορού είναι πλέον φανερή.

Ίσως για ορισμένους ο λόγος αυτός σταθεί φάρος ελπίδας, ίσως και όχι. Για αυτόν έστω, τον ένα, που θα ισχύει το πρώτο, αξίζει που φανερώσω σε δημόσια θέα τις σημερινές μου, επί του θέματος αυτού, απόψεις. Αυτά που σήμερα λέω με εκφράζουν για τώρα. Δεν είναι καθολικά. Δεν είναι αμετάκλητα. Η σιωπή πολλές φορές είναι συνενοχή. Η σιωπή είναι όμως και σύμβουλος και σύντροφος για την αναγνώριση των πραγματικών επιθυμιών και εισιτήριο για παράλληλα σύμπαντα, που ξεχνάμε ή αγνοούμε την ύπαρξη τους όσο βρισκόμαστε μέσα στους πολλούς και στις φωνές. Δεν ψάχνω συνοδοιπόρους ή οπαδούς. Σωπαίνω εδώ. Η εμπιστοσύνη μας έχει κλονιστεί. Θα πρέπει να κτιστεί απ’την αρχή σε όλες μας τις σχέσεις βήμα βήμα. Ας ξεκινήσουμε με Δυναμική, Μέτρο, Ταπεινότητα και Κέφι.

Να μην ξεχνάμε πως από εδώ μέσα (την Κ.Σ.Ο.Τ.) οφείλουν να βγαίνουν άνθρωποι ολοκληρωμένοι και όχι τεχνοκράτες, οπότε ανάλογη θα πρέπει να είναι και η εκπαίδευση των.

Να σταματήσουμε άμεσα τις άτυπες και άδικες διαδικασίες με τις οποίες λειτουργεί το εκπαιδευτικό και το καλλιτεχνικό (η ομάδα της Hellenic Dance Company) κομμάτι της Κ.Σ.Ο.Τ.

Με οδηγό τον βαθύτερο εαυτό

Όχι βία

Όχι άγχος

Όχι θυμός

Όχι φόβος

Καλός λόγος

Κατανόηση

Σεβασμός

Αγάπη

Βαγγέλης Τελώνης

Υ.Γ. Έχει σημασία να μιλάμε επώνυμα

P-Art 3/4

Έχει περάσει απελπιστικά πολύς καιρός. Έχουν περάσει ιπτάμενες απελπισίες πάνω από τα κεφάλια όλων. Μερικοί κοιτάμε ψηλά ενώ άλλοι - έχοντας συνηθίσει τις πτήσεις - συνεχίζουμε με την απτή καθημερινότητα κοιτώντας ίσια μπροστά (Μανιφέστο / Μωρά στη φωτιά). Υπάρχει μια εκκρεμής ανάρτηση, στη δική μου περίπτωση, μετά το P-Art 1/4 και P-Art 2/4. Με italic οι φράσεις του καλλιτέχνη.

Στη δεξιά μεριά του έργου απεικονίζονται δύο κοπέλες με ροζ φορέματα. Πρόκειται για το ίδιο πρόσωπο. Η μία, με τα κόκκινα νύχια που από το χέρι της φεύγει το φίδι και πάει κάτω από τον ήλιο. Αν παρατηρήσετε υπάρχει άλλο ένα φίδι κάτω από τον ήλιο που οδεύει προς τον Σταυρό του Νότου (P-Art 1/4). Το "δύο" εμφανίζεται συχνά στο έργο. Το φίδι συμβολίζει τις βάσεις, τις ρίζες, το παρελθόν μας, τη γενιά απ' όπου προερχόμαστε. Είναι 99% ύλη και 1% πνεύμα. Αναγνωρίζουμε και ευχαριστούμε το παρελθόν κρατώντας τη γνώση που μας έδωσε και το αφήνουμε πίσω χωρίς να μας κυνηγάει. Συχνή ή όχι είναι η προσπάθειά μας να το πετάμε από πάνω μας όπως εκείνο πετάει από πάνω του το δέρμα του. Το ευχαριστούμε για ό,τι μας δίδαξε.

Δίπλα, η άλλη κοπέλα, κρατάει στο χέρι της τον σταυρό του θεού του ήλιου Ρα. Ίσως, όπως γράφει, να συμβολίζει το φως, το επιθυμητό, αυτό που τώρα προσπαθεί να φτάσει. Δημιουργείται ξανά ζευγάρι (ο δυισμός) με τους σταυρούς στην άλλη πλευρά (ενν. τους Σταυρούς του Νότου). Πιο δίπλα η άλλη φιγούρα. Πρόσωπο από φλουρί βασιλόπιτας, με ό,τι αυτό συμβολίζει, και σώμα κάτι ακαθόριστο.Ίσως ένα πνεύμα, μια νεράιδα, ένας άγιος, μια ψυχή, μια εξωγήινη οντότητα, η μητέρα που δεν υπάρχει πια υλικά αλλά είναι εκεί κοντά. Κάτω οι τρεις πυραμίδες ως μηχανές ύψιστης τεχνολογίας, η επικοινωνία με έξω. Δίπλα τα επτά κέντρα chakras σε κύκλο με το χρώμα που αντιστοιχεί στο καθένα, πάλι κύκλος και πάλι ζυγό.

Για την επάνω δεξιά μεριά υπάρχει η εξής περιγραφή: Επάνω βρίκεται το πυθαγόρειο θεώρημα, ο συμβολισμός της ζωής και το κάρμα. Για τη σύνθεση στην ίδια μεριά με το οδικό σημάδι του στοπ, λέει: Δίπλα δύο ανθρώπινες φιγούρες που η μία έχει μια θλίψη ενώ η άλλη ένα χαμόγελο. Η πορεία τους κινείται σπειροειδώς με όλα τα χρώματα γύρω από ένα μοτίβο και κάποια στιγμή, όπως σε όλες τις σχέσεις, βάζουν ένα Stop. To χάσιμο της ισορροπίας, ο φόβος, το υπέρμετρο "εγώ" και η φωνή μίας μόνο αντίληψης. Στο κέντρο υπάρχει ένα άσπρο δάκρυ. Το άσπρο που έχει μέσα του όλα τα χρώματα. Δάκρυ και σπέρμα μαζί. Ροή, ζωή. Πάνω δεξιά το αιγυπτιακό σύμβολο Djew, που σημαίνει βουνό. Τριγύρω μερικά φυτά, κάτι από την θύμηση της ayahuasca και του peyote. Στις τέσσερις γωνίες υπάρχουν τα τέσσερα κλειδώματα - σφραγίσματα με το αποτύπωμά μου, με indigo χρώμα, που κάπως ορίζουν την ιστορία αυτή.

Δεν έχω την απαιτούμενη διάθεση να προσθέσω κάτι στα γραπτά του δημιουργού. Ενώ αυτή η διάθεση υπήρχε στα προηγούμενα μέρη, τώρα ομολογώ πως αυτό που με ώθησε να πληκτρολογήσω και τα υπόλοιπα λόγια του, ήταν μια εσωτερική ανάγκη να σκεφτώ ως άλλος. Ως αυτό επετεύχθη, αρνούμαι να αραδιάσω, πρώτα εντός μου και κατόπιν εδώ, τις δικές μου φράσεις. Διότι μέχρι τώρα δεν έχω παρά μόνο αυθόρμητες σκέψεις για ό,τι έγραψα και καμία ώριμη τοποθέτηση να κάνω. Στο ζητούμενο της αυτοπειθαρχίας και της διατήρηση της καλής τάξεως, απαντώ με την ολοκλήρωση μεν της τετραλογίας, συμπτυγμένης δε σε τρία μέρη εκ των οποίων το ένα χωλό.

Ευχαριστώ τον φίλο μου Β για την ευκαιρία που μου έδωσε να το παίξω curator.

To έργο διατίθεται προς πώληση.

Στα σχόλια θα υπάρξει πλειστηριασμός.